Λίγα λόγια για το τεστ με το κόμμα

Και λίγα λόγια για να κλείσουμε το «τεστ» με το κόμμα. Το πήρα από μια είδηση που διάβασα στο internet και έλεγε ότι, στα πλαίσια ενός κοινωνικού πειράματος, σε μια ομάδα 50 ανθρώπων που ήτανε μισοί-μισοί , άνδρες και γυναίκες, δόθηκε ένα κείμενο με την για να επιλέξουν πού θα βάλουνε σ’ αυτό το κείμενο ένα κόμμα, που λείπει.
Το κείμενο ήταν: «Αν ο άνδρας ήξερε πραγματικά την αξία που έχει η γυναίκα θα πήγαινε στα τέσσερα.»
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Όλες οι γυναίκες βάλανε το κόμμα μετά από τη λέξη «γυναίκα» και όλοι οι άνδρες βάλανε το κόμμα μετά τη λέξη «έχει».
Όπως  καταλαβαίνετε, αν το κόμμα μπει μετά το «γυναίκα» το «αξία» πάει στη γυναίκα· αν μπει μετά το «έχει», η «αξία» είναι του άντρα.
Τώρα:  αν θα με ρωτούσατε εμένα αν έκανα αυτό το τεστ, η απάντηση είναι «όχι», γιατί με το που το διάβασα σκέφτηκα ότι: αν ο άντρας και η γυναίκα ήξεραν αληθινά και με την καρδιά τους την αξία ο ένας του άλλου, χωρίς ρομαντισμούς, χωρίς καμιά ανάγκη επιβεβαίωσης ή επιβολής εξουσίας του ενός πάνω στον άλλο, και έξω από κάθε κοινωνικοθρησκευτικοοικονομικό μοντέλο, τότε θα ήξερε ο καθένας ακριβώς το ρόλο του και δεν θα  πήγαινε κανένας σε κανέναν στα τέσσερα, αλλά θα περπατούσαν πλάι πλάι, κρατημένοι από το χέρι.
«Τότε», θα με ρωτήσετε, «και γιατί έβαλες το τεστ;» Ε, να, βρε παιδιά,  από περιέργεια. Είδατε; Υπήρξαν και παρεκκλίσεις από το μοντέλο. Μέχρι και δύο κόμματα μπήκανε κάπου!

Φιλιά
Π.

Ένα γρήγορο τεστ.

Λέω να σας βάλω  ένα γρήγορο τεστ, ανάμεσα στ’ αφιερώματα για τα γενέθλια των παιδιών μου. Αν σας το έκανα ζωντανά, σε κάποια αίθουσα θα σας έδινα το πολύ 5 λεπτά για να το κάνετε. Γι’ αυτό σας παρακαλώ μην το πολυσκεφτείτε, κάντε το αμέσως και αυθόρμητα και μετά που θα το κάνετε, μην το αλλάξετε και αν -βέβαια- το έχετε ξανακάνει, αφήστε το. Λοιπόν: Αντιγράψτε την παρακάτω φράση όπως είναι και βάλτε την χωρίς κανένα άλλο σχόλιο στα ΣΧΟΛΙΑ αυτού του post, προσθέτοντας μόνο το κόμμα όπου θεωρείτε ότι λείπει. Η λύση τη Δευτέρα.
Καλό Σαββατοκύριακο
Φιλιά
Π.
Υ.Γ. Η εκδήλωση που θα πάρω μέρος στην 3η Έκθεση Παιδικού-Εφηβικού βιβλίου, στην HELEXPO, δεν είναι η εκδήλωση σε μεγάλο χώρο που σας είχα πει πριν καιρό. Εκείνη θα γίνει σε συνδυασμό της ΕΡΤ και του ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, με κάποιο μικρό εισιτήριο που θα πάει όλο στο «ΧΑΜΟΓΕΛΟ», για την παρουσίαση της καινούργιας σειράς του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που δεν ξέρουμε ακόμα πότε ακριβώς θα αρχίσει, αφού μόλις εχθές τοποθετήθηκαν εκείνοι που θα αποφασίσουν στην ΕΡΤ. Όταν ξέρω θα σας πω. Στην Κυριακάτικη εκδήλωση, που θα κρατήσει καμιά ώρα, θα κάνω ένα γρήγορο θεατρικό παιχνίδι με τα παιδιά που θα  είναι εκεί, θα διαβάσω ένα παραμύθι από τα δύο καινούργια βιβλία του «Παραμυθά» που βγήκαν αυτή την εβδομάδα από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ και θα δούμε πώς αυτό το παραμύθι έγινε εκμπομπή για την τηλεόραση.

Η ΦΡΑΣΗ.

«Αν ο άνδρας ήξερε πραγματικά την αξία που έχει η γυναίκα θα πήγαινε με τα τέσσερα».

Χρόνια πολλά Μπίμπιξ

Θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω κάποια post στα απανωτά γενέθλια της κόρης μου, σήμερα, του γιου μου τη Δευτέρα και του blog στις 9 του μήνα.
Σαν σήμερα, λοιπόν, 28 Ιανουαρίου, πριν 35 χρόνια γεννήθηκε η κόρη μου. Ήταν από πολύ νωρίς ζόρικο παιδί!
— Βρομόλογο είπε για πρώτη φορά, στα πέντε της! Ανεβαίναμε μια ανηφόρα με κλειστή στροφή, κι όπως τις περισσότερες φορές κάποιος πετάχτηκε και μας έκοψε. Εγώ, αυτή τη φορά δεν είπα καμιά βρισιά, όπως έκανα συνήθως. Εκείνη, που καθόταν πίσω, περίμενε για λίγο να μ’ ακούσει να λέω την κλασσική βρισιά, κι όταν είδε ότι εγώ δεν λέω τίποτα, με ρώτησε: «Μπούστης, μπαμπά, ε; Μπούστης». Τι να πω! Αφού από μένα το είχε ακούσει. Τόσο καλά δε, που θυμόταν ότι το «ν» και το «π» ηχητικά ακούγεται σαν «μπ». «Βρε τον π…» έλεγα εγώ.
— Μου ζήτησε πρώτη φορά το λόγο για κάτι στα έξι της, και γραπτά μάλιστα, όπως βλέπετε στο ιστορικό κειμήλιο που βάζω εδώ. Πρέπει να σας πω ότι ακόμα μαλώνουμε, χωρίς να ξέρω κι εγώ ακριβώς γιατί.

— Ώτο στοπ έκανε για πρώτη φορά στα επτά της, και μάλιστα σε πούλμαν!!!  Ήταν η πρώτη Κυριακή που μετά το χωρισμό μας με τη μητέρα της, ήμουν στο σπίτι που είχα νοικιάσει χίλια μέτρα πιο μακριά από το δικό της, και τις περίμενα να πάμε για μπάνιο και οι τρεις. Χτυπάει το κουδούνι, ανοίγω και τη βλέπω μόνη της. «Πού είναι η μαμά σου, παιδί μου;» τη ρωτάω. «Σπίτι», μου λέει, «έφυγα μόνη μου γιατί κοιμόταν».  «Τι λες παιδάκι μου;» λέω έκπληκτος. «Και ήρθες όλο τον Περιφερειακό ως εδώ, μόνη σου με τα πόδια! (Έμενα δίπλα στο τελεφερίκ, στο Λυκαβηττό).  «Όχι, μπαμπά, μ’ έφερε ένα πούλμαν». «Τιιιιιιιι;;;;;!!!!!!…» έκανα εγώ στα πρόθυρα εγκεφαλικού. «Τι ‘ναι αυτά που λες παιδάκι μου! Πού βρήκες το πούλμαν;»  Και μου απαντάει πολύ φυσικά: «Μόλις βγήκα από το σπίτι, ήρθε κοντά στο πεζοδρόμιο και σταμάτησε ένα άδειο πούλμαν  και ο οδηγός, με ρώτησε, “πού πας κοριτσάκι;” Κι εγώ του είπα, “στον μπαμπά μου, γιατί χωρίσανε με τη μαμά μου και πάω να τον δω”. Ο οδηγός με ρώτησε πού μένεις, του είπα στο τελεφερίκ, κι εκείνος μου είπε, “ανέβα να σε πάω, γιατί κι εγώ εκεί πηγαίνω να πάρω κάτι τουρίστες” κι εγώ ανέβηκα και κάθισα δίπλα του. Και μετά μου ζήτησε το τηλέφωνο του σπιτιού μας και του το είπα και σε λίγο με άφησε εδώ». Ακόμα και τώρα που το γράφω, 28 χρόνια μετά, χτυπάει η καρδιά μου. Ευτυχώς που ο οδηγός του πούλμαν δεν ενδιαφερόταν για το κοριτσάκι, αλλά για την … ζωντοχήρα! Της τηλεφωνούσε, κάθε τόσο μετά, επί ένα μήνα σχεδόν, για να πάνε για κανένα καφέ!

Τέλος, από τα έντεκά της, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, με τραβάει –έως σήμερα– από τη μύτη. Τι να πεις!… Κόρες!… Τέλος πάντων, για δώρο στα γενέθλιά της, ανεβάζω κάτι εδώ που θ’ ακουστεί για πρώτη φορά δημόσια. Είναι το ελληνικό λαϊκό παραμύθι, «Οι Δώδεκα μήνες», που ετοιμάσαμε πριν λίγες εβδομάδες με τον «μάστορα», αδελφό της, ως δείγμα για μια εκπομπή, που μάλλον θα αρχίσει σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό. Της το αφιερώνουμε και οι δύο. Θα το βρείτε, κάτω από τη φωτογραφία.
Καλό βράδυ και χρόνια πολλά μωρό μου.
Ο μπαμπάς.

[audio:http://boxstr.net/files/6361182_w6ciz/Oi_dwdeka_mines.mp3]

«Ανοιχτοί σε ιδέες και σκέψεις»

Ετοιμαζόμουν να γράψω ένα post που σκέφτηκα ξαφνικά (δεν ήρθε η ώρα για το γάμο ακόμα), αλλά έφτασε ένα e-mail μιας κοπέλας που δεν έχει ξαναγράψει, ειδικά για το post με το εκκρεμές και τα διάφορα σχόλια που ακολούθησαν. Όπως θα δείτε, ενώ το πήγαινε για σχόλιο, της βγήκε μεγάλο και μου το έστειλε απ’ ευθείας. Τη ρώτησα και μου επέτρεψε να βάλω το όνομά της: Νατάσσα Μπετζούνη. Την ευχαριστώ πολύ. Για να έρχομαι σε επαφή με τέτοιους ανθρώπους, είναι ο ένας από τους λόγους που υπάρχει αυτό το blog — και υπάρχουν αρκετοί εδώ μέσα.
Από μένα, πιάστε ένα από τα παλιά τραγούδια του Σταμάτη  Σπανουδάκη για τον «Παραμυθά», έτσι όπως το διασκεύασε για τις καινούργιες εκπομπές της Ε.Ρ.Τ η Μαριέττα Φαφούτη. Θα το βρείτε στο τέλος. Ποιο είναι; Δεν λέω. Έκπληξη. Ξέρω ότι αρέσει στους «Παραμυθομεγαλωμένους».
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Αγαπητέ κύριε Πιλάβιε,
Μπήκα στην ιστοσελίδα σας με αρχικό σκοπό να βρω τη νέα διεύθυνση του γραφείου σας, είδα όμως τα
post και την ανταλλαγή απόψεων για το εκκρεμές και ένιωσα έντονα την επιθυμία να σχολιάσω κι εγώ για το θέμα, αρχικά στην ίδια την ιστοσελίδα. Όταν όμως είδα ότι το σχόλιό μου μετατράπηκε σε «σεντόνι», που λέτε κι εσείς, και επίσης όταν σκέφτηκα ότι πιθανόν να μην θέλετε να δώσετε συνέχεια σε αυτήν την κουβέντα, προτίμησα να σας στείλω τις σκέψεις μου σε email και ΑΝ εσείς θέλετε, δημοσιεύετε ΟΣΟ θέλετε από το κείμενό μου. Λοιπόν:
Θα ήθελα να προσθέσω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει με αφορμή το
post για το εκκρεμές.
Πριν από την επιστήμη προηγείται η παρατηρητικότητα ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων, που λένε κάτι διαφορετικό από την πλειοψηφία. Στη συνέχεια και όταν ικανός αριθμός ατόμων ισχυριστεί το ίδιο, έρχεται ή σειρά της επιστήμης να ασχοληθεί . Επειδή ακριβώς όμως  η επιστήμη βασίζεται σε αποδείξεις και πειράματα δεν πετυχαίνει πάντα εξ’ αρχής το σκοπό της.  Η επιστήμη έχει περιορισμένες δυνατότητες  λόγω του ότι η γνώση που δεν έχει κατακτηθεί ακόμη από τον άνθρωπο,  είναι απεριόριστη και ασύλληπτη.
Ένας διορατικός άνθρωπος παραδείγματος χάριν, ή μελλοντολόγος όπως συνηθίζουμε να τον ονομάζουμε (προσωπικά έχω γνωρίσει τέτοιο άτομο που μάλιστα δεν το ασκεί ως επάγγελμα) δεν είναι μάγος, δεν κάνει μαγικά, δεν είναι «γκαγκά» , απλά μπορεί με κάποιο τρόπο να δει εικόνες από το μέλλον.
«Πού βρίσκεται το μέλλον;»  αναρωτιέμαι αρκετές φορές με παιδική αφέλεια, «πού υπάρχει και μπορούν κάποιοι να το δούνε σαν να είναι το τώρα»;  Τι είναι ο χρόνος; Ο ίδιος ο Αϊνστάιν αμφισβήτησε την έννοια του χρόνου όπως την εννοούμε σήμερα με τα «ξεκάθαρα»:  όρια  χθες,  σήμερα, αύριο.  Στον Μεσαίωνα οι διορατικοί άνθρωποι  κατέληγαν στη φωτιά, σήμερα η επιστήμη όχι μόνο αμφισβητεί το χρόνο, αλλά μας λέει ότι με την ανάλογη επιτάχυνση που σήμερα δεν μπορούμε να πετύχουμε, θα μπορούσαμε τεχνικά να μεταφερθούμε μέσα στο χρόνο.
Άλλο παράδειγμα είναι το θέμα της ενέργειας, όλη η Ανατολίτικη φιλοσοφία, τα «τσάκρας»,  τα οποία είναι ένα γεγονός , και είναι γεγονός γιατί κατ’ αρχάς ασχολούνται και το βιώνουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Δεν γνωρίζω η επιστήμη τι έχει αποδείξει μέχρι στιγμής παρά μόνο ότι έχουν καταφέρει να φωτογραφίσουν την αύρα. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μόνο ύλη είναι και κάτι άλλο, και αυτό το κάτι άλλο είναι που αξίζει… ίσως και περισσότερο. Ούτε ή Ανατολίτικη φιλοσοφία είναι κάτι το μαγικό και περίεργο.  Κάποτε θα μπορέσουμε να τα εξηγήσουμε και να τα αποδείξουμε. Σήμερα απλώς τα παρατηρούν κάποια εκατομμύρια ανθρώπων.
Υπάρχουν πάρα πολλά τέτοια θέματα που τώρα ο πολύς κόσμος τα αμφισβητεί και είναι απόλυτα θεμιτό και λογικό να μη συμφωνούμε όλοι για όλα. Αν πάντα συμφωνούσαμε τόσο… συλλογικά,  τότε ακόμη θα πιστεύαμε ότι η Σελήνη είναι ένας Θεός,  και ότι η γη είναι το κέντρο του κόσμου που μάλιστα δεν υπάρχει και δεύτερο…
Γι αυτό δεν βρίσκω νόημα στις αρνητικές κριτικές που κατά καιρούς γίνονται σε παρέες φίλων, στην τηλεόραση, σε
blogs κ.λπ.  του τύπου «τι είναι αυτά που λες», γιατί θεωρώ -εντελώς υποκειμενικά μιλώντας, τι άλλο άλλωστε θα μπορούσα να κάνω- ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν γεννηθεί με κάποιες δυνατότητες. Με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι είναι εξυπνότεροι ή δυναμικότεροι ή ρισκάρουν περισσότερο ακόμη και τη ζωή τους,  με τον ίδιο κάποιοι άλλοι βλέπουν το μέλλον, έχουν αποτελέσματα με ένα εκκρεμές, νιώθουν την ενέργεια, θεραπεύουν με τα χέρια, διαλογίζονται και γενικά χρησιμοποιούν μεγαλύτερο ποσοστό των δυνατοτήτων του εγκεφάλου τους από κάποιους άλλους.
Γιατί, από τη στιγμή που το θαύμα που ονομάζεται ανθρώπινος εγκέφαλος, αποδεδειγμένα λειτουργεί με ανταλλαγή ηλεκτρικών σημάτων μεταξύ των νευρώνων και παράγει τη σκέψη, τη λογική, την αντίληψη κ.λπ. -εκτός από το να κινεί απλώς τους μυς και τα κόκκαλα, χρησιμοποιώντας  μάλιστα και πάλι ηλεκτρικά σήματα- ποιος είναι εκείνος που μπορεί με σιγουριά να ισχυριστεί ότι ενέργεια, εγκέφαλος και ηλεκτρικά σήματα δεν είναι αλληλένδετα; Και επεκτείνοντας το ίδιο θέμα, από τη στιγμή που και στον μακρόκοσμο, στο σύμπαν υπάρχει ηλεκτρομαγνητική ενέργεια όπως ΚΑΙ στη γη, ποιος μπορεί να είναι βέβαιος ότι όλα αυτά δεν αλληλεπιδρούν, χωρίς μαγικά, αλλά με νόμους που ακόμη δεν γνωρίζουμε. Και, άρα, ποιος μπορεί  να πει με απόλυτη βεβαιότητα ότι το εκκρεμές -και μάλιστα εκκρεμές με κρύσταλλο- δεν επηρεάζεται από τη σκέψη μας (ηλεκτρικά κύματα, ενέργεια) και την ενέργεια της γης;
Όλες αυτές τις σκέψεις  τις γράφω γιατί προσπαθώ να πω ότι τελικά υπάρχουν πάααααρα πολλά πράγματα που δεν γνωρίζουμε και γι αυτό καλό θα ήταν να μην είμαστε απόλυτοι και αρνητικοί με οτιδήποτε ακούμε να μας λένε, αλλά να είμαστε ανοιχτοί σε νέες ιδέες και σκέψεις»

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/mageiras.mp3]

O παπουτσής και τα ξωτικά

Για σήμερα σας έχω ένα παραμύθι με … μεταφυσικό θέμα: ξωτικά! Και μια και δεν χρειάζεται να πω τίποτα γι’ αυτό, θα ήθελα να κλείσω το θέμα για το ΕΚΚΡΕΜΕΣ με δυο κουβέντες: Κατ’ αρχήν να σας πω να μην ανησυχείτε: ούτε το blog αναστατώνετε, ούτε εγώ ενοχλούμαι από σχόλιά σας, ό,τι κι αν λένε.Λοιπόν: Εδώ και τρία χρόνια, σας παρακαλώ και σας ξαναπαρακαλώ να διαβάζετε στο blog αυτά που γράφω κι όχι αυτά που έχετε στο κεφάλι σας ή θέλετε να βλέπετε εσείς. Μίλησα πουθενά εγώ για «ηχητικά κύματα»; Είπα εγώ ότι το ποστ είναι επιστημονικό και μου απαντάτε επιστημονικά; Αν δεν έχετε την ανάλογη φαντασία, ανοιχτή καρδιά και μια κάποια αθώα «ποιητική»  παιδική διάθεση, αφήστε το αυτό το blog. Αφού έχω ξαναπεί -δεκάδες φορές – δεν γράφω για να πιάσουμε συζήτηση ή να συμφωνήσετε μαζί μου. Σας γράφω πράγματα που για μένα ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, κι αν θέλετε σκέφτεστε γι’ αυτά ή τα «γράφετε» κανονικά. «Δόξα τω Θεώ», που έλεγε κι η μάνα μου», υπάρχουν άπειρα blog για συζήτηση, ανταλλαγή θεωριών και τέτοια.
Επίσης, έγραψα εγώ πουθενά ότι το εκκρεμές το… κρεμάς και μετά το κοιτάς κι εκείνο αρχίζει να τριγυρνάει; Πού είναι γραμμένο αυτό;  Είπα ότι το κρατάς στο χέρι σου σταθερά και αν «το έχεις» που λέτε κι εσείς οι νέοι, τότες αρχίζει να κινείται, αλλιώς όχι. Τώρα αν τρέμει το χέρι σας ή αν έχετε πάρκινσον,  δεν γίνεται. Επίσης και 20 μέτρα αλυσίδα να του βάλετε και να το κρεμάσετε από ένα πεύκο και να καθήσετε να το κοιτάτε, δεν πρόκειται να κουνηθεί.  Και συγνώμη, αλλά αν κανείς επιμένει στην αντίθετη άποψή του μια, δυο, τρεις… είναι ύποπτος ότι ψάχνει για επιβεβαίωση. Και δεν  χρειάζεται. Όταν κανείς λέει κάτι από την καρδιά του, από ενδιαφέρον ή για τη χαρά να το μοιραστεί με άλλους, είναι στα παλιά του τα παπούτσια κάποια αντίθετη γνώμη. Εδώ δεν είναι επιστημονικοκοινωνικοπολιτικό blog για ανταλλαγή ανάλογων απόψεων. Εδώ, λέγονται με διάφορους τρόπους, παραμύθια που έχουν θέμα ή κρύβουν μέσα τους αλήθειες. Πιάστε, λοιπόν, μια αλήθεια για κάτι, κρυμμένη σε ένα παραμύθι για ένα παπουτσή και κάποια ξωτικά. Όποιος τη βρει, έχει τζάμπα είσοδο την άλλη Κυριακή στην Έκθεση Παιδικού Βιβλίου.
Σας φιλώ γλυκά.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/4.9.Papoutsis_kai_ta_kswtika.mp3]

Συνέχεια για το «εκκρεμές»

Όπως έχουμε ξαναπεί, αυτά τα κείμενα που γράφω κατά καιρούς – ανάμεσα σε παραμύθια, βίντεο, τραγούδια και τέτοια – και έχουμε καταλήξει να τα λέμε όπως ο «μάστορας» του blog «σεντόνια», είναι με διάφορα φιλοσοφικοψυχολογικόκοινωνικόαισθηματικά θέματα που το περιεχόμενό τους ΕΤΣΙ είναι και σας τα λέω έτσι όπως τα λέω ή τα έλεγα στα παιδιά μου. Δεν είναι για να πιάνουμε συζήτηση και να τα υποστηρίζω. Το ότι ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ για μένα, δεν είναι υποχρεωτικό να είναι έτσι και για σας. Αν, λοιπόν, δεν βλέπετε κι εσείς με τον ίδιο τρόπο αυτά τα θέματα, μπορείτε τόσο να σκεφτείτε –αν θέλετε- πάνω σ’ αυτά ή να τα γράψετε στα παλιά σας παπούτσια.  Σε οποιαδήποτε περίπτωση, δεν σας θεωρώ «κοινό μου που δεν θα ‘θελα να το χάσω», όπως έγραψε κάποια σε ένα σχόλιό της πριν λίγο καιρό. Για μένα είστε παιδιά μου και όπως και για τα πραγματικά παιδιά μου, αν θέλετε ακούτε τι σας λέω ή τα «γράφετε».  Για μένα δεν αλλάζει τίποτα.
Τα θέματα που συνδέονται με το χθεσινό post τα θεωρώ πολύ ειδικά και ευαίσθητα, γι’ αυτό και θα ήθελα να πάρω αφορμή το σχόλιο της Έλλης και να συμπληρώσω ένα δυο πράγματα γενικότερα, και να εξηγήσω κάνα δύο από όσα ήδη έγραψα, καλύτερα. Θέματα όπως το «εκκρεμές» , κατατάσσονται σε εκείνα που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε «μεταφυσικά». Όπως ίσως θα ξέρετε ο όρος «μεταφυσικά» ετυμολογικά δεν εννοεί αυτό που η λέξη έχει καταλήξει να σημαίνει σήμερα. Η λέξη έχει σχέση με τον Αριστοτέλη, ο οποίος ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε σοβαρά και εκτεταμένα με αυτά τα ζητήματα. Όταν τελείωσε το βιβλίο του με όλα αυτά, δεν ήξερε πώς να το ονομάσει. Και επειδή τα προηγούμενο βιβλίο του ήταν «ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ», αυτό το ονόμασε «ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ», απ’ όπου μετά βγήκε και η λέξη, «μεταφυσικά». Τόσο απλό! Προσωπικά, θεωρώ μεταφυσικά διάφορα πράγματα που το ανθρώπινο μυαλό δεν τα έχει εξηγήσει ΑΚΟΜΑ. Αλλά πιστεύω ότι θα τα εξηγήσει, καθώς δεν νομίζω ότι σε αυτό το χώρο ή τη διάσταση ή το πεδίο –όπως θέλετε πέστε το – που ζούμε, δεν υπάρχει τίποτα που τελικά να μην εξηγείται.
Όπως ξέρετε υπάρχουν διάφορα συμφέροντα (που στο βάθος είναι πάντα οικονομικά ακόμα κι αν κρύβονται πίσω από δήθεν ιερά ή πνευματικά επιχειρήματα για να τσικλίζονται οι φανατικοί), συμφέροντα που Θέλουν να κρατήσουν στα σκοτάδια όλα όσα δεν είναι στον έλεγχό τους, όπως ας πούμε η γιόγκα, που άρχισε τελευταία ένα κυνηγητό από γνωστούς κύκλους ή ακόμα και ο πόλεμος στην Ομοιοπαθητική που βολεύει τους φανατικούς, τους γιατρούς και τις Φαρμακοβιομηχανίες. (Ξέρετε ότι σε όσους κάνουν Ομοιοπαθητική οι γιατροί τους τούς σύστησαν να μην κάνουν το εμβόλιο της γρίπης; Ζημιά, ε;) Θα ήθελα τώρα, για να γλυτώσω χρόνο, να παίρνω φράσεις/ερωτήματα από το σχόλιο της Έλλης και να δοκιμάσω να απαντήσω:
1.  «Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν παράξενα πράγματα;  Γιατί τους αρέσουν ιδέες και έννοιες όπως η τηλεπάθεια, η μελλοντολογία, κ.τ.λ.»; Επειδή, νομίζω, ότι κάπου μέσα τους –όχι όλοι- έχουν μια αίσθηση ότι υπάρχει και κάτι πέρα από τα φανερά πράγματα γύρω μας, κάτι άλλο. Κάτι όπως το «παράλληλο σύμπαν» που λέει η Επιστήμη της Κβαντομηχανικής κι όχι κανένας σαλεμένος γκουρού του. Δυστυχώς, όμως, οι φόβοι τους, οι βαρετές και  δυστυχισμένες ζωές τους που αποζητάνε κάθε είδους διασκέδαση, το μετατρέπουν σε διάφορα «πιστεύω», δόγματα, δοξασίες χωρίς να το ψάχνουν αληθινά και από μόνοι τους μέσα τους.
2. «Καλέ μου κ. Παραμυθά, το laptop συνδέεται με το internet, γιατί εκπέμπεται ακτινοβολία που «συλλαμβάνει» ο δέκτης του. Ομοίως το ραδιόφωνο & η τηλεόραση. Οι ακτινοβολίες είναι αόρατες, αλλά μετρήσιμες με τις κατάλληλες συσκευές. Τι «πιάνει» το μέντιουμ και δεν το μετράει τίποτα»; Η απάντηση σ’ αυτό είναι καθαρά θέμα πληροφόρησης. Ξέρουμε ότι στη Ρωσία, την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, γίνονταν πειράματα για τέτοια πράγματα. Ένα από αυτά γύρω από την ανθρώπινη αύρα, που μόνο λίγοι που είχαν το ανάλογο «χάρισμα» την έβλεπαν, οδήγησαν στη φωτογραφία Κίρλιαν που φωτογραφίζει την αύρα του σώματος. (Μπορείτε να δείτε γι’ αυτά, ΕΔΩ και ΕΔΩ). Κι εδώ να σας μια εντυπωσιακή αληθινή ιστορία. Την άκουσα στο διάλειμμα της πρόβας για μια παράσταση που έπαιξα με τον Θίασο της Λαμπέτη το 1966, και που ως νεαρό κομμουνιστή τότε, αλλά και «κρυφομεταφυσικό» με είχε ενθουσιάσει. Την ιστορία μας την είπε σε όλο το θίασο ο σκηνοθέτης,  ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, που είχε φύγει κυνηγημένος μετά τον εμφύλιο πόλεμο  στη Ρωσία, όπου σπούδασε, δούλεψε, παντρεύτηκε (την Άλκη Ζέη), έζησε έως το 1963 που γύρισε στην Ελλάδα. Σε κάποιο Ουκρανικό χωριό της, στη Σοβιετική Ένωση, ένα ζευγάρι έφερε τρομοκρατημένο στον κομισάριο του χωριού την κόρη τους που ήταν γύρω στα 12, επειδή, την τελευταία εβδομάδα, το νεαρό κορίτσι όταν πλησίαζε να πιάσει ένα ποτήρι, ένα φλιτζάνι ή κάποιο γυάλινο μικροαντικείμενο, εκείνο –πριν το πιάσει το κορίτσι- ή έπεφτε κάτω κι έσπαγε ή «τσούλαγε»  πάνω στο τραπέζι μακριά από το κορίτσι. Ο κομισάριος, ως γνήσιος γνώστης του διαλεκτικού υλισμού και μέλος του κόμματος, πήρε τις πληροφορίες του, και μετέφερε όλη την οικογένεια στη Μόσχα, σε ένα Ερευνητικό Κέντρο που του υπέδειξαν. Το κορίτσι καλωδιώθηκε, άρχισαν οι εξετάσεις και τελικά βρέθηκε ότι η περίοδος που είχε για πρώτη φορά έφερε μία παράξενη επίδραση στο ενεργειακό του πεδίο: το έκανε να απλωθεί περισσότερο από το κανονικό  γύρω από το σώμα και να έχει τέτοια δύναμη που έσπρωχνε μικρά γυάλινα αντικείμενα! Φοβερό, ε; Φαντάζεστε τι θα της είχαν κάνει στο Μεσαίωνα της κοπέλας; Τέτοιου είδους έρευνες και πειράματα, λοιπόν, όπου καλωδιώνουν τον εγκέφαλο ανθρώπων με ικανότητες μέντιουμ κ.λπ.  έχουν γίνει εκτός από τη Σοβιετική Ρωσία και  στη Γερμανία και στην Αμερική και είναι γνωστό ότι και η Σι.Άι.Έι και το Εφ.Μπι.Αι. χρησιμοποιούνε μέντιουμ εδώ και χρόνια.
3. «Γιατί το «εκκρεμές» δουλεύει «μόνο σε ορισμένους»; Ποιοι είναι αυτοί και τι το ειδικό έχουν»; Αυτή η ερώτηση είναι ίδια με το να αναρωτιόμαστε: Γιατί ο ένας είναι ο Αϊνστάιν και ο άλλος είναι ένας αποβλακωμένος υπάλληλος Δημόσιας Υπηρεσίας που στο παίζει «Αινστάιν» ; Ε, οι άνθρωποι που έχουν κάποιο «χάρισμα», μικρό ή μεγάλο, όλο και κάτι το ειδικό θα έχουν από τη γέννα τους, ενώ οι άλλοι όχι. Γιατί κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται όμορφοι και έξυπνοι και κάποιοι ηλίθιοι και κακάσχημοι; Έλα ντε;
4.  «Την προηγούμενη βδομάδα το έκανα στους μαθητές μου… Όσο ακίνητο και να προσπαθήσεις να το έχεις», το εκκρεμές εννοεί, «μια μικρή ώθηση θα του τη δώσεις, με αποτέλεσμα την κίνηση». Αυτό τώρα είναι πολύ απλό και ίσως φταίω γιατί θα έπρεπε να το έχω γράψει: Αν δείτε ότι δεν μπορείτε να κρατήσετε σταθερό στο χέρι σας ακουμπήστε τον αγκώνα σας στο τραπέζι ή ακόμα κρατήστε το σταθερό και με το αριστερό χέρι. Το πιο σοβαρό όμως, είναι να ΜΗΝ ΘΕΛΕΤΕ να δείτε την απάντηση που σας βολεύει ή επιθυμείτε, αλλά να θέλετε πραγματικά ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ κι αυτό είναι το πιο δύσκολο γιατί, όπως σημειώνει και η Έλλη: «Ο Γαλιλαίος είναι ωραίο παράδειγμα… Μάθαμε ότι οι παρατηρήσεις δείχνουν την πραγματικότητα και όχι οι πεποιθήσεις μας». Ακριβώς.
5. «Τι να πω, δεν μιλάω άλλο. Απλά λυπάμαι που στις μέρες μας κάνουμε ακόμα τέτοιες συζητήσεις». Εγώ ομολογώ ότι δεν λυπάμαι αλλά χαίρομαι, επειδή επιτέλους δεν ρίχνουν τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτά ή έχουν τέτοιες ικανότητες στη φωτιά, ούτε τους στέλνουν στο τρελοκομείο,  αλλά τα συζητάνε, τα ψάχνουν, τα ερευνούνε επιστημονικά με αποτέλεσμα τη γέννηση επιστημών σαν την Κβαντομηχανική και –σίγουρα- πολλών άλλων ανάλογων στο μέλλον, έτσι ώστε η «Μεταφυσική», να γίνει ένα με τη Φυσική και να αποτελούν ένα και μόνο βιβλίο. Ίσως αυτό να ήθελε να κάνει και ο Αριστοτέλης, αλλά να φοβόταν μη τον βάλουν να πιει κάνα κώνιο κι έτσι το άφησε φλου το θέμα μέχρι να ασχοληθούν επιστημονικά κάποιοι άλλοι στους επόμενους αιώνες.
Συγνώμη για την ξαφνική… «σεντονάρα»
Καλό βράδυ. Φιλιά.
Π.

Το «εκκρεμές»

Έχω υποσχεθεί να απαντήσω σε μια ερώτηση που μου έγινε σε προηγούμενο post, σχετικά με το «εκκρεμές» για το οποίο έγραψε η γυναίκα μου στο blog της. Λοιπόοοον…
Κατ’ αρχάς να σας πω ότι δεν χρειάζεται να πετάτε τα λεφτά σας και ν’ αγοράζετε «επαγγελματικά» εκκρεμές. Δουλεύουν   ή δεν δουλεύουν  το ίδιο με εκείνα που μπορείτε να φτιάξετε μόνοι σας ή που ήδη έχετε κάτι παρόμοιο πάνω σας ή στο σπίτι. Ας πούμε μια αλυσίδα  για το λαιμό που να έχει στην άκρη ένα μικρό  μενταγιόν, κάποιο κρύσταλλα ή μια μικρή πέτρα όπως στη φωτογραφία. Στη φωτογραφία υπάρχει επίσης ένα δείγμα από κάτι άλλο που μπορείτε να φτιάξετε: κάτι από ένα παλιό βραχιόλι που έχει σπάσει, δεμένο με μια αλυσίδα ή ακόμα και ένα χοντρό σπάγκο.  Όλο αυτό πρέπει να έχει  δέκα με δεκαπέντε εκατοστά. μήκος, κρατώντας το κάθετα.
Τώρα: μπορεί να σας δείξει αν κάτι που σας χάρισαν έχει θετική ενέργεια ή αρνητική· επίσης κρατώντας το πάνω από ορισμένα σημεία του αριστερού χεριού να δείχνει την κατάσταση υγείας των ανάλογων οργάνων του σώματος ή να απαντάει σε μια ερώτηση που του κάνετε, γραμμένη μέσα σε ένα κύκλο που φτιάχνετε πάνω σε ένα απλό χαρτί, με την ερώτηση γραμμένη μέσα, έτσι ώστε η απάντηση να θέλει μόνο ένα «ναι» ή ένα «όχι».  Όταν το εκκρεμές κινείται κυκλικά προς τη φορά του ρολογιού η απάντηση δείχνει κάτι θετικό ή απλώς «λέει» , ναι·  όταν κινείται επίσης κυκλικά αλλά προς την αντίθετη φορά του ρολογιού, δείχνει κάτι αρνητικό ή «λέει», όχι.  Τέλος, όταν κινείται πάνω – κάτω (ή μπρος πίσω αν θέλετε) χωρίς να κάνει κύκλους σημαίνει ή ότι «ψάχνει» να βρει την απάντηση ή αν δεν κάνει τελικά κυκλική κίνηση, σημαίνει ότι «απαντάει» πως δεν ξέρει. Να σημειώσω ακόμα, ότι αν μένει ακίνητο, αυτό σημαίνει ότι το εκκρεμές ΔΕΝ «δουλεύει» σε σας. Γιατί όντως, ΔΕΝ δουλεύει σε όλους τους ανθρώπους.  Είναι κάτι σαν χάρισμα, όπως το να είσαι ραβδοσκόπος και να βρίσκεις πού έχει νερό. Αλλά – και αυτό είναι το σοβαρό που θέλω να πω- όποιο  τέτοιου είδους «χάρισμα» κι αν έχει κανείς, από το να λυγίζει κουτάλια, να διαβάζει τη σκέψη, την αύρα ή να είναι μέντιουμ ή ακόμα να κάνει και διάφορα  είδους «θαύματα», δεν σημαίνει και τίποτα, βαθύτερο και σοβαρότερο ή –ας πούμε- ιερό. Η απάντηση που μπορείτε άνετα να δώσετε σε κάποιο που σας λέει αλλαζονικά, «εγώ κάνω το τάδε», είναι: «Ε, και:»  Κάποιος που λυγίζει κουτάλια ή διαβάζει τη σκέψη ή λέει το μέλλον, μπορεί να είναι εξίσου ανόητος ή ηλίθιος με κάποιον που δεν μπορεί να τα κάνει αυτά. Είναι κάτι σαν διάφορα άλλα πράγματα που χρησιμοποιούμε καθημερινά χωρίς να το σκεπτόμαστε: έχετε σκεφτεί ποτέ ότι εκεί που καθόσαστε αυτή τη στιγμή, ο αέρας είναι γεμάτος λόγια, μουσική και εικόνες; Ανοίξτε μια τηλεόραση που να μην έχει κανένα καλώδιο ή ένα φορητό ραδιόφωνο και θα «πιάσετε» αμέσως τις εικόνες, το λόγο και τη μουσική. Ή πάρτε με το κινητό σας κάποιον γνωστό σε μια άλλη πόλη ή και στην άκρη του κόσμο και μιλήστε. Και τέλος, αν έχετε lap-top με ασύρματη σύνδεση, ανοίξτε το, μπείτε στο διαδίκτυο και γράψτε, μιλήστε, ακούστε και δείτε οτιδήποτε θέλετε σε οποιοδήποτε μέρος της γης, συνδεθείτε με γνωστούς και άγνωστους. Κάτι τέτοιο είναι και τα μέντιουμ. Έχουν τη δυνατότητα να «μπαίνουν» στο διαδίκτυο της ανθρώπινης σκέψης και συνείδησης, οπουδήποτε, και να «διαβάζουν»  ό,τι θέλουν — κάτι σαν χάκερ που μπορούν να μπουν μέσα στο «κομπιούτερ» του εγκεφάλου  κάποιου άλλου και να «δούνε» τα πάντα. Πολλά από αυτά έχουν εξηγηθεί ήδη επιστημονικά και κάποτε θα εξηγηθούν τα πάντα. Έχετε σκεφτεί πως αν γινόταν να βρεθείτε στο Μεσαίωνα και να ισχυριστείτε ότι ο αέρας είναι γεμάτος εικόνες, λόγο και μουσική, θα σας καίγανε επιτόπου σαν μάγο ή μάγισσα; Εδώ θέλανε να κάψουν τον Γαλιλαίο επειδή έλεγε ότι η γη γυρίζει!!! Πρέπει να σας πω ότι ,προσωπικά, θεωρώ πολύ πιο σπουδαίο χάρισμα, ένα μυαλό σαν του Αϊνστάιν ή ένα ταλέντο σαν του Μότσαρτ, του Μιχαήλ Άγγελου, του Ντοστογιέφσκι και λοιπά.
Παίξτε, λοιπόν, όσο θέλετε με αυτά τα πράγματα, αλλά μην τα πάρετε ποτέ στα σοβαρά· μην το παρακάνετε· μην θαυμάσετε ποτέ κανέναν που κάνει όλα αυτά τα «τύπου» μεταφυσικά ή παραψυχολογικά και – το κυριότερο – μην εξαρτηθείτε ποτέ από ένα άτομο με τέτοιες ικανότητες που νοιώθει ευχαρίστηση να έχει μια τέτοιου είδους εξουσία επάνω σας και που σας τα «μασάει» κανονικά. Τα άτομα που έχουν μία ισχυρότερη ενέργεια από σας, που μπορεί να σας βοηθήσει σε κάτι και είναι έντιμα και γνήσια, δεν παίρνουν ποτέ χρήματα.  Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό…
Πιάστε τώρα κι ένα «χάρτη» των διαφόρων οργάνων του σώματος σε διάφορα σημεία του αριστερού χεριού για να παίξετε χωρίς, βέβαια,  να το παρακάνετε. Κι όπως είπαμε: Κυκλική κίνηση προς τα δεξιά σημαίνει κάτι θετικό, εδώ -δηλαδή- υγεία, κυκλική κίνηση προς τα αριστερά σηαμείνει κάτι αρνητικό, εδώ -δηλαδή- κάποιο πρόβλημα υγείας, πίσω μπρος σημαίνει ότι δεν είναι σίγουρο και αν μένει εντελώς ακίνητο, τότε το εκκρεμές δεν δουλεύει σε σας.

Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ. Κανοντας  «κλικ» πάνω στην εικόνα ανοίγει σε ξεχωριστό παράθυρο. Θα την «βγάλει» μόνη της και διαλέξτε από το παράθυρο, «αποθήκευση» ή «αντιγραφή» ή ό,τι άλλο θέλετε για να την πάρετε, να την «μεγαλώσετε» κι αν θέλετε να την τυπώσετε.


Το πέλμα του πίθηκα

«Το πέλμα του πίθηκα», είναι η πρώτη ταινία μικρού μήκους του  «μάστορα» που έκανε το 2002, με υπεύθυνη παραγωγής την αδελφή του,  για το Φεστιβάλ Δράμας, μόλις τέλειωσε το Λύκειο στην Αγγλία. Τώρα:  επειδή η ταινία  -ανεξάρτητα αν αρέσει ή δεν αρέσει- είναι άψογα φτιαγμένη από κάθε άποψη, δεν πίστεψε κανείς ότι ένα παιδί 18 χρονών, που δεν είχε πάει σε Σχολή Κινηματογράφου, είχε φτιάξει αυτή την ταινία, κι έτσι -μια κι ήτανε πολύ καλή και δεν μπορούσαν να την απορρίψουν- την έριξαν στις «εκτός συναγωνισμού» , θεωρώντας ότι του την είχα κάνει εγώ. Έλα, όμως, που τότε εγώ ζούσα στην Πάτρα γιατί ήμουν Διευθύνων Σύμβουλος ενός καναλιού εκεί! Όταν μήνες μετά συζήτησα την περίπτωση με κάποιο φίλο, μέλος της επιτροπής, κατάλαβα ότι έπρεπε να βάλει στο Βιογραφικό του ότι τέλειωσε Λύκειο σε Αγγλικό Σχολείο Εναλλακτικής Εκπαίδευσης, όπου αν ξέρεις τι θέλεις σπουδάζεις τρία χρόνια τα μαθήματα που θέλεις. Έτσι, ενώ για το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι αμόρφωτος, για την Αγγλία, είναι: σκηνοθέτης, μοντέρ, animator, φωτογράφος, μάγειρας και ξυλουργός. Το ξύλινο περίπτερο στον κήπο του Σχολείου του που βλέπετε, εκτός από τα κεραμικά, το έχει φτιάξει ο ίδιος. Είναι η διπλωματική του ως… ξυλουργός! Χα, χα, χα… Από την ταινία που θα δείτε, θα διαπιστώσετε τη σκηνοθετική ικανότητα στα 18, έτσι το μόνο που δεν μπορείτε να ελέγξετε είναι η μαγειρική του, αλλά σας βεβαιώνω ότι είναι πολύ καλός μάγειρας. Και ζει από μόνος του, σε δικό του σπίτι, από τα 18. Όλα αυτά τα λέω για να σας πω το εξής: Είναι τρομερός γαμπρός κορίτσια για όσες είναι από 26 και κάτω. Χα, χα, χα… Γραφείο συνοικεσίων το ‘κανα το blog!
Και τώρα δείτε την ταινία. Α: Όσοι δεν έχετε γερά νεύρα αφήστε το για αύριο το πρωί. Είναι μεταφυσικό θρίλερ τρόμου!… Ε, τι να κάνουμε; Το παιδί πήρε από τα 15 του Αγγλική κουλτούρα: φαντάσματα, Ινδοί μάγοι και τέτοια! Κανείς δεν είναι τέλειος…
Σας φιλώ πολύ
Π.
Υ.Γ. Από ‘βδομάδα θα απαντήσω στο  σχόλιο του προηγούμενου post: «η ΚΜΝΒ σε «καρφώνει», πως δεν μιλάς με τα φυτά όταν φοράς το μαγικό γιλέκο, αλλά ότι τα  «ρωτάς» με ένα… εκκρεμές!»

Τζο Σκατζό

Κι αφού σας άρεσε τόσο πολύ η φωνή μου (αν ήταν έτσι η φωνή του Κοέν δεν θα τον ήξερε τώρα ούτε η μανούλα του) πιάστε κι ένα σουρεαλιστικό τραγούδι από την καινούργια σειρά του Παραμυθά, από την ιστορία, «Ο φίλος μου ο Τζο Σκατζό».

Καλό βράδυ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/Jo-skatzo.mp3]

Dance me to the end of love…

Σήμερα η γυναίκα μου έχει τα γενέθλιά της και μου ‘ρθε ξαφνικά να της ξανακάνω ένα δώρο που της είχα κάνει πριν μερικά χρόνια όταν ακόμα δεν είχα blog. Τότε της είχα δώσει ένα CD με το τραγούδι, σήμερα το ανεβάζω εδώ. Είναι το Dance me to the end of love, του Λέοναρντ Κοέν, αλλά… χα, χα, χα… οι «παραμυθομεγαλωμένες» και «παραμυθομεγαλωμένοι» θα καταλάβουν το «αλλά». Για να δω.

Χρόνια πολλά μωρό μου.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/Dance_me_to_the_end_of_love.mp3]