Κάτι για το γάμο.

Την Παρασκευή, μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα videioclip για τον γιο μου, σαν κι αυτό που έκανα για την κόρη μου. Όπως φαντάζεστε, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ψάξω να βρω ένα ανάλογο τραγούδι, όπως είχα βρει για την κόρη μου. Προφανώς το τραγούδι ήθελα να το λέει μπαμπάς για τον γιο του. Ε, λοιπόν, πάνω από το 90% των τραγουδιών για γιους είναι τραγουδισμένα από «μαμάδες». Είναι τραγικό να θεωρούμε ότι οι μπαμπάδες είναι τρυφεροί μόνο στις κόρες και οι μανάδες στους γιους! Θεωρώ ή μάλλον νοιώθω, ότι μια μάνα κι ένας πατέρας νοιώθουν τρυφερότητα για τα παιδιά τους ανεξάρτητα σε ποιο φύλο ανήκουν. Ε, λοιπόν το τι παπαριές, γλυκανάλατες ή τάχα μου δήθεν «αντρικές» συμβουλές,  άκουσα δεν λέγεται! Έτσι αποφάσισα να βάλω ένα μουσικό κομμάτι χωρίς λόγια που να δίνει την αίσθηση που ήθελα. Το βρήκα και μόλις απόψε κατάφερα να το «κλέψω» και να το κατεβάσω. Τώρα, όμως, είναι αργά ν’ αρχίσω να το μοντάρω. Σκέφτηκα να βάλω ένα «σεντόνι» που ετοιμάζω εδώ και λίγο καιρό, για το γάμο, αλλά κι αυτή θέλει λίγη δουλειά ακόμα. Κι επειδή δεν θα ήθελα να τελειώσει αυτός ο μήνας έτσι στη μούγγα, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα βιντεάκι που μου έστειλαν για το γάμο. Βέβαια έχει κλασσικό αντρικό σωβινισμό, αλλά ξέρω κορίτσια ότι έχετε χιούμορ και θα το διασκεδάσετε. Το τι θα μπορούσε να πει μια γυναίκα-παπάς, στη θέση του άντρα, μπορούμε εύκολα να το φανταστούμε.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

«Συμπλήρωμα» στο προηγούμενο post

Storyteller  and children INFRA
Ο «μάστορας», μετά το χθεσινό βιντεοκλίπ εδώ,  ανέβασε κι εκείνος κάτι στο www.paramithas.tv που έχει σχέση με την αδελφή του. Είναι η ταινία με τίτλο, «Α, Β,  Γ». Είναι το πρώτο videoclip για παιδιά που έγινε ποτέ, και μάλιστα όχι για ένα τραγούδι, αλλά για ένα ολόκληρο δίσκο που είχε κυκλοφορήσει το 1979, με μουσική του Πάνου Δράκου, πάνω σε διάφορα παιδικά ποιήματα. Αν σας κάνει κέφι πηγαίνετε να το δείτε.
Καλό βράδυ
Π.

That’s My Daughter

Κάποια πονηρή αλεπού από την παρέα μας, που έχει μυριστεί ότι το «διπλόφαρδο σεντόνι» που ετοιμάζω είναι ζόρικο, μου έριξε μια πεπονόφλουδα για να γράψω κάτι άλλο. Κι εγώ, ομολογώ, «την πάτησα» ευχαριστώς, και να γιατί:  Μου έστειλε ν’ ακούσω ένα τραγούδι με θέμα όσα λέει ένας μπαμπάς για την κόρη του.  Το έχει γράψει και το τραγουδάει ένας συνθέτης που δεν τον είχα ξανακούσει. Τον λένε Loudon  Wainwright. Καθώς το άκουγα, μου έρχονταν στο νου κάποιες φάσεις από τη ζωή μου με τη κόρη μου και διάφορες φωτογραφίες που την έχω βγάλει.  Ε, δεν ήθελα και πολύ! Καθώς μου αρέσει και πολύ το μοντάζ, είπα να φτιάξω ένα videoclip. Ελπίζω να το διασκεδάσετε. Σας αντιγράφω εδώ και τα λόγια. Ελπίζω – αν δεν ξέρετε αγγλικά – να βρείτε κάποιον να σας το μεταφράσει.
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

That’s my daughter in the water
Everything she sees
she says she wants.
Everything she wants
I see she gets.

That’s my daughter in the water
everything she owns I bought her
Everything she owns.
That’s my daughter in the water,
everything she knows I taught her.
Everything she knows.

Everything I say
she takes to heart.
Everything she takes
she takes apart.

That’s my daughter in the water
every time she fell  I caught her.
Every time she fell.
That’s my daughter in the water,
I lost every time I fought her.
I lost every time.

Every time she blinks
she strikes somebody blind.
Everything she thinks
blows her tiny mind.
That’s my daughter in the water,
who’d have ever thought her?
Who’d have ever thought?
That’s my daughter in the water,
I lost every time I fought her
Yea, I lost every time.

Ο Άνθρωπος που Αγαπούσε τη Ζωή

Ομολογώ ότι δεν περίμενα να δείξετε τόσο ενδιαφέρον για το τραγούδι του φίλου μου Γιώργου Στεφανάκη πάνω στο ποίημα του Κρισναμούρτι. Έτσι, σκέφτηκα να σας βάλω και μια ιστορία του από το ίδιο βιβλίο, που έγραψε γύρω στα τριάντα του, που είναι και η ηλικία της φωτογραφίας του, εδώ. Αντιγράφοντας την ιστορία, θυμήθηκα και κάτι που είχε πει σε μια συζήτηση περί χορτοφαγίας και το πόσο εύκολα σκοτώνουν οι άνθρωποι για τροφή ή και απλώς για διασκέδαση. Κάποιος του είπε: «Όπως θα ξέρετε, έχουν ανακαλύψει ότι και τα μαρούλια όταν τα ξεριζώνουν αφήνουν μια κραυγή πόνου, που σημαίνει ότι κι αυτά τα σκοτώνει ο άνθρωπος. Οπότε…»
Κι ο Κρισναμούρτι του απάντησε: «Ξέρετε, κύριε, κανείς έχει διάκριση και κάπου τραβάει μια γραμμή, που σημαίνει μέχρι εδώ…»

Αυτά …
Καλό βράδυ και καλή Κυριακή.
Σας φιλώ.

Π.
Υ.Γ. Ξέρω, ξέρω, «να-τασσάκι», άλλο ποστ/σεντόνι είχα πει ότι θα βάλω, άλλο σου είπα χτες ότι θα βάλω κι άλλο έβαλα τελικά. Ε… κάπου κανείς τραβάει μια γραμμή και ξεχωρίζει τη συνέπεια από τη νεύρωση και τον ψυχαναγκασμό να είναι χωρίς όρια και πάντα συνεπής. Χα, χα, χα… Ελπίζω να μη σας μπέρδεψα…

k-bw4
Ο Άνθρωπος που Αγαπούσε τη Ζωή

Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που η Ζωή γέμιζε την καρ­διά του χαρά. Αγαπούσε αληθινά και βαθιά τη Ζωή, οπότε αγαπούσε τα πάντα.
Ένοιωθε το ίδιο φίλος και για τον πιο απλό άνθρωπο και για τον πιο σπουδαίο. Άλλωστε και η Ζωή δεν είναι σαν το νερό που είναι εκεί για να ξεδιψάει και τον πιο σοφό και τον πιο ανόητο; Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, ήταν περιζήτητος για τη σοφή του κατανόηση και την αγάπη που έδινε απλόχερα γύρω του.
Μια μέρα, λοιπόν, που ο ουρανός ήτανε καταγάλανος κι ο ήλιος έκαιγε το χώμα, βγήκαν τα μυρμήγκια από τις υπόγειες φωλιές τους και περιπλανιόνταν στο πρόσωπο της γης, κοντά σε μια λίμνη, κι ήταν τόσα πολλά, που καθώς έτρεχαν από ‘δω κι από ‘κει, το μονοπάτι έμοιαζε σαν να κινείται αυτό!
Ο άνθρωπος που αγαπούσε τη Ζωή, με τη διαίσθηση που του χάριζε η σοφία του, είδε ότι σε κάποιον που κολυμπούσε εκείνη τη στιγμή στη χαμογελαστή, γαλάζια λίμνη σε λίγο κάτι θα συνέβαινε και θα πνιγόταν. Έτρεξε γρήγορα στο μονοπάτι, πατώντας αναγκαστικά πάνω σε μερικά μυρμήγκια, μπροστά στα απορημένα μάτια των ανθρώπων που βρίσκονταν εκεί, και πήδηξε στη λίμνη για να γλιτώσει τον κολυμβητή από το δυνατό στροβίλισμα των νερών, που άρχιζε ακριβώς εκείνη τη στιγμή, και σε λίγο θα τον είχε ρουφήξει για πάντα στο βυθό. Ύστερα από μερικά λεπτά βγήκε έξω, άφησε τον άνθρωπο που παραλίγο να είχε πνιγεί στο χώμα κι απομακρύνθηκε γρήγορα χαμογελώντας.
Οι άνθρωποι που ήταν εκεί τον κοίταξαν με περιφρόνηση. Φαίνεται πως είχαν ενοχληθεί από αυτό που είδαν γιατί είπαν: «Πώς είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος, να είναι σοφός και ν’ αγαπάει αληθινά τη Ζωή, όταν εξολοθρεύει έτσι εύκολα κι απερίσκεπτα τόσα ζώα; Τι ανόητοι που είμαστε να πιστεύουμε ότι είναι σοφός και να περιμένουμε απ’ αυτόν αγάπη».
Κι εκείνος, από τότε, περιπλανιέται μόνος του στα βουνά, αγαπώντας πάντα το ίδιο τη ζωή.
Α.. πόσο λίγο αγαπάνε αληθινά οι άνθρωποι!…

Ομολογώ ότι δεν περίμενα να δείξετε τόσο ενδιαφέρον για το τραγούδι του φίλου μου Γιώργου Στεφανάκη πάνω στο ποίημα του Κρισναμούρτι. Έτσι, σκέφτηκα να σας βάλω και μια ιστορία του από το ίδιο βιβλίο, που έγραψε γύρω στα τριάντα του, που είναι και η ηλικία της φωτογραφίας του, εδώ. Αντιγράφοντας την ιστορία, θυμήθηκα και κάτι που είχε πει σε μια συζήτηση περί χορτοφαγίας και το πόσο εύκολα σκοτώνουν οι άνθρωποι για τροφή ή και απλώς για διασκέδαση. Κάποιος του είπε: «Όπως θα ξέρετε, έχουν ανακαλύψει ότι και τα μαρούλια όταν τα ξεριζώνουν αφήνουν μια κραυγή πόνου, που σημαίνει ότι κι αυτά τα σκοτώνει ο άνθρωπος. Οπότε…» Κι ο Κρισναμούρτι του απάντησε: «Ξέρετε, κύριε, κανείς έχει διάκριση και κάπου τραβάει μια γραμμή, που σημαίνει μέχρι εδώ…»

Αυτά …

Καλό βράδυ και καλή Κυριακή.

Σας φιλώ.

Π.

Υ.Γ. Ξέρω, ξέρω, «να, τασσάκι», άλλο ποστ/σεντόνι είχα πει ότι θα βάλω, άλλο σου είπα χτες ότι θα βάλω κι άλλο έβαλα τελικά. Ε… κάπου κανείς τραβάει μια γραμμή και ξεχωρίζει τη συνέπεια από τη νεύρωση και τον ψυχαναγκασμό να είναι χωρίς όρια και πάντα συνεπής. Χα, χα, χα… Ελπίζω να μη σας μπέρδεψα… Διαβάστε την ιστορία.

Ο Άνθρωπος που Αγαπούσε τη Ζωή

Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που η Ζωή γέμιζε την καρ­διά του χαρά. Αγαπούσε αληθινά και βαθιά τη Ζωή, οπότε αγαπούσε τα πάντα.

Ένοιωθε το ίδιο φίλος και για τον πιο απλό άνθρωπο και για τον πιο σπουδαίο. Άλλωστε και η Ζωή δεν είναι σαν το νερό που είναι εκεί για να ξεδιψάει και τον πιο σοφό και τον πιο ανόητο; Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, ήταν περιζήτητος για τη σοφή του κατανόηση και την αγάπη που έδινε απλόχερα γύρω του.

Μια μέρα, λοιπόν, που ο ουρανός ήτανε καταγάλανος κι ο ήλιος έκαιγε το χώμα, βγήκαν τα μυρμήγκια από τις υπόγειες φωλιές τους και περιπλανιόνταν στο πρόσωπο της γης, κοντά σε μια λίμνη, κι ήταν τόσα πολλά, που καθώς έτρεχαν από ‘δω κι από ‘κει, το μονοπάτι έμοιαζε σαν να κινείται αυτό!

Ο άνθρωπος που αγαπούσε τη Ζωή, με τη διαίσθηση που του χάριζε η σοφία του, είδε ότι στον άνθρωπο που κολυμπούσε στη χαμογελαστή, γαλάζια λίμνη σε λίγο κάτι θα συνέβαινε και θα πνιγόταν. Έτρεξε γρήγορα στο μονοπάτι, πατώντας αναγκαστικά πάνω σε μερικά μυρμήγκια, μπροστά στα απορημένα μάτια των ανθρώπων που βρίσκονταν εκεί, χωρίς να έχουν «δει» αυτό που είχε «δει» εκείνος, και πήδηξε στη λίμνη για να γλιτώσει τον κολυμβητή από το δυνατό στροβίλισμα των νερών, που άρχιζε ακριβώς εκείνη τη στιγμή, και σε λίγο θα τον είχε ρουφήξει για πάντα στο βυθό. Ύστερα από μερικά λεπτά βγήκε έξω, άφησε τον άνθρωπο που παραλίγο να είχε πνιγεί στο χώμα κι απομακρύνθηκε γρήγορα χαμογελώντας.

Οι άνθρωποι που ήταν εκεί τον κοίταξαν με περιφρόνηση. Φαίνεται πως είχαν ενοχληθεί από αυτό που είδαν γιατί είπαν: «Πώς είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος, να είναι σοφός και ν’ αγαπάει αληθινά τη Ζωή, όταν εξολοθρεύει έτσι εύκολα κι απερίσκεπτα τόσα ζώα; Τι ανόητοι που είμαστε να πιστεύουμε ότι είναι σοφός και να περιμένουμε απ’ αυτόν αγάπη».

Κι εκείνος, από τότε, περιπλανιέται μόνος του στα βουνά, λατρεύοντας πάντα το ίδιο τη ζωή.

Α.. πόσο λίγο αγαπάνε αληθινά οι άνθρωποι!

«Άπονη Ζωή»

17112009217

Και μετά το «ΟΙ ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ» των Jiddu Krishnamurti και Γιώργου Στεφανάκη του προηγούμενου post, σήμερα το «ΑΠΟΝΗ ΖΩΗ», των Λευτέρη Παπαδόπουλου και Σταύρου Ξαρχάκου. Γι’ αυτό μ’ αρέσει αυτό το blog: γράφω ό,τι μου κατέβει χωρίς κανείς – κανάλι ή εκδότης – να με ελέγχει, και μπορώ να λέω και τον πόνο μου, όπως θα δείτε διαβάζοντας πιο κάτω την παραλλαγή του γνωστού τραγουδιού που την έγραψα για να εξηγήσω τη φωτογραφία που βλέπετε.

Άπονη ζωή
με πέταξες στης στέγης την άκρη
με αδίκησες,
αφ’ ούτε μια στιγμή
δεν έπαψε να στάζει σαν  δάκρυ
και μας πλημμύρησες.

Το κρίμα μου χοντρό:
με γέννησες φτωχό,
δίχως ένα ευρώ
για κεραμοποιό.

Άπονη ζωή
δε θέλαμε παλάτια κι αστέρια
να μας χάριζες
μια στέγη στεγνή
για μας τα ορφανά περιστέρια
να χαλάλιζες

Μας έστησε η ΕΡΤ
μας άφησε ταπί
μας άδειασε η ΕΡΤ
και να ‘μαι στη σκεπή.

Φιλιά
Π.
Υ.Γ. Αυτά παθαίνω για να μην πηγαίνω δουλειά και να μένω σπίτι!

«Οι Δύο Ξένοι»

storyteller Pencil
Γι’ άλλη μια φορά δεν θα ανεβάσω αυτό που είχα σχεδιάσει, αλλά κάτι που μου παρουσιάστηκε τελευταία στιγμή. Θα ‘θελα να τιμήσω τον φίλο μου τον μουσικοσυνθέτη Γιώργο Στεφανάκη, που εδώ και 7 χρόνια (!) την έχει «πατήσει» μ’ ένα βιβλίο που του χάρισα. Το βιβλίο αυτό είναι ένα βιβλίο με ποιήματα του Κρισναμούρτι, που είχε γράψει (για πρώτη και τελευταία φορά) μεταξύ 1926 – 1929, και που τα μετέφρασα από το ’71  έως το ’72  και κυκλοφόρησαν σε βιβλίο τον Νοέμβριο του ’73.  Ο Γιώργος τα διάβασε από τα χειρόγραφα που του έδωσα, του κάνανε «κλικ» -από πολλές απόψεις- και στα επόμενα 7 χρόνια δεν κάνει άλλη δουλειά από να τα μελοποιεί!!! Χα, χα, χα… Πώς ζει, είναι άλλη δουλειά. Φέτος ολοκλήρωσε το έργο και θα βγει σταδιακά σε CD. Τον Γιώργο, οι πάνω από 60 χρονών τον ξέρουμε ως «ροκά», μέλος του συγκροτήματος «ΠΕΛΟΜΑ ΜΠΟΚΙΟΥ» (σ’ αυτό ήταν κι ο Βλάσσης ο Μπονάτσος), ενώ εσείς τον ξέρετε από την ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ. Χα, χα, χα.. Ναι απίστευτο! Όσοι βλέπατε την εκπομπή, θα θυμάστε, ίσως, την «Ορχήστρα των Ζώων». Εκείνη την εποχή, ο Γιώργος είχε βγάλει ένα πολύ ωραίο και τρυφερό δίσκο με μουσική πάνω σε ποιήματα του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, τραγουδισμένα από την – μικρούλα τότε – Άριελ Κωνσταντινίδη. Ένα από αυτά τα τραγούδια, το «Μωρό», το έχω ανεβάσει πριν καιρό στο blog μου σαν βιντεοκλίπ και μπορείτε να το δείτε και να το ακούσετε ΕΔΩ. Σήμερα, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα από αυτά τα τραγούδια, το: «Οι Δύο Ξένοι», τραγουδισμένο σε ένα DEMO, από τον ίδιο τον συνθέτη, και να αντιγράψω εδώ για σας και τους στίχους.

Ελπίζω να σας αρέσει.
Καλή εβδομάδα.
Π.

ΟΙ ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ
Εκεί, στα μεγάλα ύψη,
όπου τα χιονοσκέπαστα βουνά
σμίγουνε με τους γαλάζιους ουρανούς,
συνάντησα δυο ξένους.
Μιλήσαμε για λίγο
κι ύστερα χωριστήκαμε
για να μη συναντηθούμε ξανά ποτέ.

Σαν δύο πλοία
που ανταμώνουνε
στ’ απέραντα νερά της θάλασσας,
σαν τους ταξιδιώτες
που ο ένας τον άλλον χαιρετίζουν
για να μην ανταμώσουνε ξανά,
έτσι είμαστε κι εμείς
σ’ αυτή τη θάλασσα της ζωής.

Συχνά
έχω νιώσει θλίψη με το πέρασμα κάποιου ξένου
σε κάποιο μοναχικό σημείο.
Αλλά χθες,
όταν οι δύο ξένοι που συνάντησα
εξαφανίστηκαν στη στροφή του στενού μονοπατιού,
η καρδιά μου πήγε μαζί τους
κι εκείνοι έμειναν μ’ εμένα.

Από πού ήταν
και σε τι πίστευαν
δεν ξέρω
κι ούτε με νοιάζει.
Ήταν σαν κι εμένα,
μόνοι σ’ ένα μέρος μοναχικό,
αναζητώντας κάποια καινούργια θέα,
σκαρφαλώνοντας σ’ επίκινδυνα μονοπάτια
και ξανακατεβαίνοντας στην κοιιλάδα
γι’ άλλη μια φορά.

Αυτό το ακατάπαυστο σκαρφάλωμα
για το φτάσιμο στην βουνοκορφή,
σπάνια πετυχαίνοντας αυτή τη δόξα,
αλλά πάντα κατεβαίνοντας
πίσω στην πεδιάδα,
όπου οι άνθρωποι έχουν τα σπίτια τους,
ήταν η μοίρα μου
τη μια ζωή μετά την άλλη.

Τώρα, όμως,
ω, ξένοι,
έφτασα στην κορφή
του γεμάτου μυστήριο βουνού.
Ξέρω πολύ καλά τις δυσκολίες του,
τις μεγάλες χαράδρες που το κόβουν,
τους γκρεμούς
όπου οι άνθρωποι
γλιστρούν και πέφτουν,
ξέρω πολύ καλά
τ’ αμέτρητα τα μονοπάτια
που κυκλώνουν το βουνό,
αλλά που όλα συναντιούνται
στη στενή πλαγιά
που πέρα από ‘κει
όλοι πρέπει να σκαρφαλώσουν προς τα πάνω
αν θέλουν να φτάσουν
στου βουνού την κορυφή.

Υπάρχει μόνο ένα μονοπάτι
που οδηγεί ψηλά,
πέρα από ‘κεινη την πλαγιά
όπου όλα τα μονοπάτια
βρίσκονται μαζί.

Ω, ξένοι,
δεν ξέρω
πού ήσασταν πριν,
από τι αγωνίες
και από τι χαρές
περνάτε,
αλλά είσαστε εγώ.

Σαν δύο αστέρια
που ξαφνικά
γεννιούνται
μια νύχτα σκοτεινή,
έτσι κι εσείς οι δυο
φανήκατε μπροστά μου
και μείνατ’ εκει για πάντα.
Η καρδιά μου είν’ η καρδιά
του Πολυαγαπημένου μου
που μέσα της χωράει χιλιάδες.

Ω, ξένοι μου,
γι’ άλλη μια φορά
εσείς κι εγώ θ’ ανταμώσουμε
στην κατοικία όπου μένω
και είναι το τέλος
όλων των ταξιδιών.

Η ένωση με τον Αγαπημένο
Σημαίνει όλους να τους αγαπάς,
Γιατί μέσα σ’ όλους
ο Αγαπημένος κατοικεί.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/Oi_dyo_ksenoi.mp3]

Ένας κλόουν που δεν μασάει.

Επειδή μου βγαίνει πιο μεγάλο και πιο πολύπλοκο απ’ όσο φανταζόμουν το post-σεντόνι  που γράφω, για πιάστε έναν κλόουν μέχρι να τελειώσω. Είναι και ο τελευταίος από τη σειρά των κλόουν που σας έχω ετοιμάσει. Όπως σας έχω πει – αν θυμάμαι καλά – ήμουν εκεί, και είναι από τις φορές στη ζωή μου που αληθινά κόντεψα να κατουρηθώ από τα γέλια. Ελπίζω να σας περάσει κάτι από την ατμόσφαιρα που υπήρχε. Όλοι αυτοί που κάθονται στις πρώτες σειρές είναι σνομπ, καθώς πρέπει κυρίες και κύριοι, που όπως θα δείτε, τους  «γράφει» κανονικά, γι΄αυτό και τους φεύγει η πόζα και παίζουν μαζί του.
Κάπου εκεί γύρω κάθομαι κι εγώ. (Όπως ήμουν το 1983). Όποια ή όποιος με βρει κερδίζει ένα φιλί. (Οι συνεργάτες του blog και οι συγγενείς τους αποκλείονται από τον διαγωνισμό).

Καλό ξημέρωμα.
Π.

Σχόλιο σε σχόλια

par2Τα σχόλιά σας στα τελευταία post μου δημιούργησαν κάποια αισθήματα που έγιναν αιτία να κάνω μερικές σκέψεις που θέλω να σας τις πω. (Δεν είναι τόσο χαρούμενες όσο η φωτογραφία…) Δεν έχει σημασία τι λένε αυτά τα σχόλια ή για ποιο post έγιναν, γι’ αυτό θα αναφερθώ μόνο στον τρόπο που βλέπω εγώ τα πράγματα, κι όποιος καταλάβει, κατάλαβε.
Αυτό που βασικά ένοιωσα, είναι να με πιάνουν πάλι τα μπαμπαδίστικά μου και οι εντιμότητές μου και να θέλω να σας «μαλώσω» ή να σας εξηγήσω κάποια πράγματα που μπορεί να μην παίρνετε υπόψη σας επειδή δεν έχετε παρακολουθήσει αυτό το μπλογκ από την αρχή.  Εσείς ξέρετε σε ποια από τις δυο κατηγορίες ανήκετε. ((Ζητώ συγνώμη από όσους ίσως ξανακούσουν μερικά πράγματα που έχω ξαναπεί).

Σκέφτηκα, λοιπόν,  ότι η πρώτη φορά που παρά λίγο «να γίνω πατέρας» (χα, χα, χα… σαν μελό ελληνική ταινία μου ακούγεται) ήταν όταν έμεινε έγκυος  (κι έκανε έκτρωση) ένα κορίτσι που είμαστε μαζί όταν ήμουν δεκαεννιά χρονών. Έκανα το λογαριασμό και βρήκα ότι αν αυτό το παιδί είχε γεννηθεί τότε, σήμερα θα ήταν …47 χρονών!!! Ο μεγαλύτερος που έχω εντοπίσει ανάμεσά σας είναι 45 χρονών. Άρα, από αυτή τη σκοπιά, θα μπορούσα να ήμουν μπαμπάς όλων σας. Και τώρα η κατσάδα: Δεν προσέχετε τι διαβάζετε. Διαβάζετε αυτό που έχετε στο κεφάλι σας κι όχι αυτό που λέει το post  ή το σχόλιο που έχετε μπροστά σας κι έτσι κάποιες φορές, μερικοί λένε ό,τι τους κατέβει. Είναι το ίδιο όπως όταν –κάποιες φορές- μιλάνε δυο άνθρωποι που δεν ακούνε τι λέει ο άλλος, αλλά αφού πιάσουν ένα δυο νοήματα, μετά παύουν να ακούνε γιατί σκέφτονται τι θα απαντήσουν. Κι έτσι ο καθένας λέει τελικά τον μονόλογό του. Φαντάζομαι θα το έχετε προσέξει αυτό – είτε σε σας είτε σε άλλους. Επίσης, είναι το ίδιο με το πώς κάνουνε συνήθως έρωτα κάποιοι άνθρωποι. Ο καθένας ερεθίζεται από μόνος του με αυτό που σκέφτεται ότι κάνει και όχι από τον ερεθισμό του άλλου ανθρώπου ή από κάτι κοινό και για τους δύο, κι έτσι στην ουσία αδιαφορεί ο ένας για τον άλλο, κι η ερωτική πράξη που είναι για δύο, γίνεται τελικά αυνανιστική!

Μη διαβάζοντας, λοιπόν, προσεκτικά αυτά που γράφονται στα post γίνονται κάποια σχόλια που δείχνουν ή ότι δεν ξέρουν πώς ξεκίνησε αυτό το μπλογκ ή ότι δεν προσέχουν τι γράφω εγώ ή κάποια σχόλια που γίνονται. Το ότι αποφεύγω να απαντάω στα σχόλια δεν είναι επειδή σνομπάρω, είναι γιατί εσείς μπορείτε να μιλάτε όσο θέλετε μεταξύ σας και να λέτε και ό,τι θέλετε. Αν πάρω εγώ μέρος σε κάποια συζήτηση, θα είναι σαν να θέλω να υποστηρίξω αυτό που λέω και να σας πείσω. Κάτι τέτοιο, όμως, μου είναι εντελώς αδιάφορο (το έχω εξηγήσει παλιά εδώ.). Αυτά που γράφω για μένα ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, αλλά αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει να είναι και για σας. Μπορείτε, όμως, αν διαβάζετε κάτι με ανοιχτή καρδιά, προσεχτικά, χωρίς να σκέφτεστε τι σχόλιο θα γράψετε με βάση αυτά που ξέρετε, κάτι να σας κάνει «κλικ» και να θελήσετε να το ανακαλύψετε οι ίδιοι, χωρίς να το δεχτείτε επειδή το είπε κάποιος άλλος. Για σκεφτείτε. Μήπως είμαστε άνθρωποι από δεύτερο χέρι; Μήπως, δηλαδή, ακολουθούμε κάτι που μας έχουν πει χωρίς να αμφιβάλλουμε και να το ψάξουμε. Ξέρετε, ο Χριστός δεν ήταν χριστιανός, ούτε ο Βούδας βουδιστής, ούτε ο Μωάμεθ μωαμεθανός κ.λ.π. Μίλαγαν για την Αλήθεια και τον Θεό και δεν είναι υπεύθυνοι για το τι έκαναν τα λόγια τους οι μαθητές τους. Και η Αλήθεια και ο Θεός, δεν είναι ιδιοκτησία καμιάς θρησκείας. Γιατί τότε πέφτουμε στο «ο δικός μου Θεός είναι καλύτερος από τον δικό σου» ή «για να καταλάβεις τι λέει ο Χριστός, πρέπει να έχεις βυζάξει εβραϊκό γάλα»!!! (Έχετε ακούσει ποτέ για την προαιώνια «φιλοσοφία-πυρήνα»;)
Και για να κλείσουμε με την εντιμότητα που σας είπα ότι μου βγάλατε: Το blog  αυτό δεν είναι «Δούρειος Ίππος» για τίποτα, επειδή  θεωρώ τον Δούρειο Ίππο το σύμβολο της ελληνικής κουφαλιάς, ανεντιμότητας και ανανδρίας.  Έχω ανοίξει από την αρχή τα χαρτιά μου, εδώ.  Επίσης, έχω ξαναπεί ότι αυτά που γράφω για μένα –όπως τότε που έκανα την εκπομπή- είναι σαν να πετάω μπουκάλια στη θάλασσα – όποιος τα πάρει τα πήρε. Όπως και στα ίδια μου τα παιδιά δεν έχω προσπαθήσει να επιβάλλω ποτέ τίποτα, έτσι είναι και με σας που σας θεωρώ παιδιά μου. Αυτά που γράφονται εδώ είναι πράγματα που εκείνος που τα γράφει τα έχει ζήσει και σας τα γράφει με την καρδιά του. Για να σας πούνε κάτι ή για να σας είναι αληθινά αδιάφορα, πρέπει να τα διαβάζετε με την καρδιά σας, όχι με θεωρίες και απόψεις. Συχνά, από τα εκατοντάδες τραγούδια που ανταλλάσσονται ανάμεσα στα  blog  και τις διευθύνσεις e-mail,  μου έρχεται στο νου κάτι που έχω διαβάσει πριν καιρό: «Αγαπάμε τον τραγουδιστή, γιατί έχουμε χάσει το τραγούδι από την καρδιά μας». Είναι ωραίο να τραγουδάει κανείς. Αλλά για να πεις κάποιο τραγούδι, πρέπει το τραγούδι να υπάρχει πρώτα στην καρδιά σου. Μπορεί να μάθεις τα λόγια απ’ έξω, μπορεί να σου μάθουν την τεχνική της αναπνοής για να τραγουδάς, μπορεί να μάθεις τη μελωδία, αλλά αυτό που θα πεις δεν θα είναι τίποτα αν δεν έχεις από πριν το τραγούδι στην καρδιά σου. Κι έτσι, έχοντας χάσει το τραγούδι απ’ την καρδιά μας, κυνηγάμε τον τραγουδιστή για να το πει για μας.

Θα κλείσω, λοιπόν, κι εγώ γι’ απόψε στέλνοντάς σας ένα τραγούδι για να νιώσετε (όχι για να καταλάβετε) τι σας λέω. Τραγουδάει  ένα αγόρι που έχει από πριν το τραγούδι στην καρδιά του. Ακούστε το μόνοι σας μέχρι το τέλος με την καρδιά σας, ακόμα κι αν … «ψοφήσετε στο κλάμα».
Συγνώμη αν είπα κάτι που σας στενοχώρησε.
Σας αγαπώ όλους όπως και τα παιδιά μου.
Σας φιλώ γλυκά.
Νίκος.

Υ.Γ.  Κι εδώ μετέφρασα τους στίχους του τραγουδιού, για την περίπτωση που κάποιος από σας, δεν ξέρει αγγλικά.

Στο όνειρό μου, παιδιά τραγουδούν
ένα τραγούδι αγάπης για κάθε αγόρι και κορίτσι.
Ο ουρανός είναι γαλάζιος και τα λιβάδια πράσινα
και το γέλιο είναι η γλώσσα που μιλάνε οι άνθρωποι.
Τότε ξυπνάω και αυτό που βλέπω
είναι ένας κόσμος γεμάτος ανθρώπους σε δυστυχία.
Πείτε μου: γιατί πρέπει να είναι έτσι;
Πείτε μου, γιατί; Υπάρχει κάτι που μου ξεφεύγει;
Πείτε μου γιατί; Δεν καταλαβαίνω.
Όταν τόσοι πολλοί χρειάζονται κάποιον,
Γιατί δεν απλώνουμε το χέρι;
Πείτε μου γιατί;
Κάθε μέρα αναρωτιέμαι,»τι πρέπει να κάνω
για να είμαι άνθρωπος»;
Πρέπει να παλέψω και να πολεμήσω
για ν’ αποδείξω σ’ όλους ποιος είμαι;
Γι’ αυτό είναι η ζωή μου;
Για να τη σπαταλήσω σε πολέμους;
Πείτε μου: γιατί πρέπει να είναι έτσι;

Πείτε μου, γιατί; Υπάρχει κάτι που μου ξεφεύγει;
Πείτε μου γιατί; Δεν καταλαβαίνω.
Όταν τόσοι πολλοί χρειάζονται κάποιον,
γιατί δεν απλώνουμε το χέρι;
Πείτε μου γιατί;
(ΧΟΡΩΔΙΑ)
Πείτε μου γιατί; …. (ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ)
Πείτε μου: γιατί πρέπει να είναι έτσι;

Πείτε μου, γιατί; Υπάρχει κάτι που μου ξεφεύγει;
Πείτε μου γιατί; Δεν καταλαβαίνω.
Όταν τόσοι πολλοί χρειάζονται κάποιον,
γιατί δεν απλώνουμε το χέρι;
Πείτε μου γιατί;
Πείτε μου, γιατί η τίγρης τρέχει;
Πείτε μου, γιατί τη σκοτώνουμε με τ’ όπλο;
Πείτε μου, γιατί δεν μαθαίνουμε ποτέ;
Μπορεί κάποιος να μας πει γιατί αφήνουμε τα δάση να καούν;
Γιατί ενώ λέμε ότι νοιαζόμαστε,
πείτε μου γιατί  καθόμαστε μόνο και κοιτάμε;
Πείτε μου γιατί κλαίνε τα δελφίνια;
Μπορεί κάποιος να μας πει γιατί αφήνουμε τον ωκεανό να πεθάνει;

Γιατί, γιατί αν είμαστε όλοι ίδιοι,πες μου γιατί ρίχνουμε στους άλλους την  ευθύνη;
Πες γιατί δεν σταματάει ποτέ αυτό;
Μπορεί κάποιος να μας πει
γιατί δεν μπορούμε να είμαστε απλώς φίλοι;