Πόσο χρονών είσαστε τότε;

exofyllo 30.9.78
Με τη γυναίκα μου είχαμε από πάντα μία διαφορά στον προσδιορισμό της ηλικίας μας. Ας πούμε: φέτος, από τον Ιούλιο και μετά εγώ λέω ότι είμαι 67 χρονών κι εκείνη λέει ότι είμαι 66, γιατί -αφού γεννήθηκα το 1943-  στις 15 Ιουλίου έκλεισα τα 66 και μπήκα στα 67, άρα δεν είμαι ακόμα 67. Θα γίνω 67 του χρόνου στις 15 Ιουλίου. Έτσι, με βάση αυτή τη λογική, σήμερα 30 Σεπτεμβρίου, ο «Παραμυθάς» (η εκπομπή δηλαδή), κλείνει τα τριάντα. Παίχτηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση, το Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου, του 1978. Εσείς πόσο χρονών είσαστε τότε; (Όσοι είχατε γεννηθεί). Άρα, τώρα το σκέφτηκα, εγώ σήμερα, ως Παραμυθάς, γίνομαι τριάντα χρονών!!!  Γιούπιιιιι….

Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1978, άρχισε το καινούργιο -τότε- παιδικό πρόγραμμα της Ε.Ρ.Τ. Το εξώφυλλο της ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ  που βλέπετε με τα παιδικά πρόσωπα, είναι από το σήμα των παιδικών εκπομπών, που παιζόταν κάθε φορά στην αρχή τους, για να δείχνει ότι άρχισε το παιδικό πρόγραμμα. (Ευχαριστώ τα τότε παιδιά, κορίτσια και αγόρια, που σήμερα πια δουλεύουν στην ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ και μου βρήκαν, επεξεργάστηκαν και έστειλαν το εξώφυλλο). Το σήμα, λοιπόν, άρχιζε με ένα κεφαλάκι και γρήγορα γέμιζε όλη η οθόνη της τηλεόρασης με παιδικά κεφαλάκια, σχεδιασμένα από τον Αλέξη Κυριτσόπουλο.

Για να γιορτάσουμε, λοιπόν, τη σημερινή μέρα, ο «μάστορας» – που τότε δεν είχε γεννηθεί-  σκέφτηκε να μου κάνει δώρο κάτι που ονειρεύομαι εδώ και καιρό, και έλεγα να το πραγματοποιήσω του χρόνου. Ένα web tv site με παιδικές εκπομπές. Μπορείτε, από τις εννιά και μετά απόψε το βράδυ, να το βρείτε εδώ: paramithas.tv
Όπως θα ξέρετε, η τηλεόραση είναι ακριβό παιχνίδι, γιατί χρειάζονται πολλά χρήματα για την παραγωγή των εκπομπών. Έτσι, το «τηλεοπτικό κανάλι»,  PARAMITHAS.TV, για ένα μεγάλο διάστημα θα έχει βίντεο από παλιές εκπομπές που έχω κάνει, αλλά ελπίζω να έχει μεγάλη επισκεψημότητα και τελικά να καταφέρουμε κάποια στιγμή να αρχίσουμε να έχουμε διαφημίσεις, για να βάλουμε τα χρήματα στην παραγωγή καινούργιων παιδικών βίντεο. Από ετούτη την άποψη,  αυτό το site/κανάλι θα είναι εμπορικό.
Και αυτό το μπλογκ; Αυτό το μπλογκ θα συνεχίσει κανονικά. Από αυτό το μπλογκ είναι που σας γνώρισα και εσείς είστε που μου δώσατε την ιδέα να ξαναπροτείνω στην ΕΡΤ να ξανακάνω τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», που θα βλέπετε από τον Ιανουάριο, όπως κι εσείς με κάνατε να σκεφτώ το web tv που «βγαίνει στον αέρα» σήμερα.  Το μόνο που δεν θα υπάρχει πια εδώ, είναι τα βίντεο από παλιές παιδικές εκπομπές μου. Αυτές  θα είναι στο paramithas.tv
Θέλω να κλείσω αυτό το σημείωμα με τη σελίδα της ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ που έχει το Σαββατιάτικο πρώτο καινούργιο παιδικό πρόγραμμα και με μια έγχρωμη φωτογραφία του Παραμυθά (φοβερή η πρώτη φάτσα… χα, χα, χα…) από τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ, εκείνης της εβδομάδας.
Σας έχω μέσα στην καρδιά μου…  μωρά μου, εικοσιτριανταροσαραντάρικα.
Σας φιλώ γλυκά
Π.

selida
ΝΠ 048

Μάθημα… «θεάτρου». Δεύτερο.

Μέσα από τα σχόλιά σας στο προηγούμενο post, μου ήρθαν ιδέες για δύο ακόμα posts, με τον ίδιο τίτλο. Η πρώτη ιδέα, δεν ξεκίνησε για post, αλλά για να βάλω στη θέση του κάτι που πολλοί άνθρωποι –όπως και ο Γιάννης  που έκανε το σχόλιο – το έχουν μπερδεμένο στο κεφάλι τους, τόσο γραμματικά όσο και  ιστορικά. Στο δρόμο, όμως, καθώς έψαχνα να βάλω ένα δυο λόγια από κάποια Λεξικά μόνο στα ΣΧΟΛΙΑ, θυμήθηκα μια σχετική ιστορία για τον Διογένη – τον αγαπημένο μου από το σχολείο φιλόσοφο – κι αποφάσισα να γράψω ένα κείμενο, συμπληρωματικό του προηγούμενου. Για το δεύτερο, που ελπίζω να καταφέρω να το γράψω σε δυο τρεις μέρες, την ιδέα μου την έδωσε το πιο μικρό κορίτσι της παρέας μας, το Φωτεινό Αστεράκι.  (Μόλις που έχει κλείσει τα είκοσι και μπήκε στα εικοσιένα. Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ» είχε σταματήσει να παίζεται 6 χρόνια πριν γεννηθεί!!!)  Ίσως φταίω εγώ που δεν λέω ξεκάθαρα, αλλά δεν έπιασε το θέμα «επίγνωση-σκέψεις-άνοιγμα  καρδιάς», οπότε πρέπει να πω δυο λόγια ακόμα, αλλά μεθαύριο – αντιμεθαύριο.  Λοιπόν: Μάθημα … «θεάτρου», δεύτερο: «Γνώθι σαυτόν»

Κατ’ αρχάς, δεν είναι «γνώθι σ’ εαυτόν» αλλά: «γνώθι σαυτόν».  (ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ, Ιωάννου Σταματάκου. Σελίδα 1252, λήμα 85. Ή επειδή αυτό είναι δυσεύρετο, δείτε το ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ του Μπαμπινιώτη, στη σελίδα 436).

Και τώρα, το άλλο θέμα του ποιος το είπε: Το είπε ο Χείλων Δαμαγήτης ο Λακεδαιμόνιος, ένας από τους επτά σοφούς της Αρχαίας Ελλάδας. Το ρητό αυτό, το χάρισε ο ίδιος στο Μαντείο των Δελφών και χαράχτηκε σε διάφορα σημεία – παραστάδες, κίονες, στήλες, τοίχους κλπ. – καθώς ήταν ένα το πρώτο που δωρίθηκε από σοφό. Όπως ίσως θα ξέρετε, από τους επισκέπτες του μαντείου, οι μεν  βασιλιάδες, οι άρχοντες και οι πλούσιοι, αφιέρωναν πλούσια υλικά αναθήματα, οι δε σοφοί, λακωνικότατα ρητά ως πνευματικά αναθήματα.  Τα πράγματα τα μπέρδεψε ο Ξενοφών (που στο Γυμνάσιο μου τα ‘χε πρήξει ένα χρόνο με την «Κύρου Ανάβαση»), που ήταν μαθητής του Σωκράτη και θεωρούσε ότι το είχε πει εκείνος, μπερδεμένος ίσως και από τον Πλάτωνα που αναφέρει το ρητό στο έργο του «Πρωταγόρας», αλλά υποστηρίζοντας το σωστό, ότι τα πρώτα δωρηθέντα αποφθέγματα στους Δελφούς ήταν το «Γνώθι σαυτόν» του Χείλωνος και το «Μηδέν άγαν» του Σόλωνος. Τέλος, τα πράγματα τα μπέρδεψε ακόμα πιο πολύ ο Πλούταρχος, πολλά χρόνια αργότερα, που – ως θρησκόληπτος, φαίνεται – έγραψε στο βιβλίο του, «Ηθικά» ότι  το «Γνώθι σαυτόν» προερχόταν από τον ίδιο  τον θεό Απόλλωνα, γι’ αυτό και ήταν γραμμένο σε πολλά σημεία στα Δελφικά ιερά. Αυτάααα…
Χα, χα, χα… Σας κούφανα με τις γνώσεις μου στα Αρχαία, ε; Χα, χα, χα… Μπα, είμαι και ήμουν σκράπας σε αυτό το μάθημα και με το ζόρι έπιανα τη βάση και τα 6 χρόνια! Απλώς έτυχε να έχω διαβάσει και σημειώσει διάφορα, πριν κάμποσα χρόνια, ειδικά για το «γνώθι σαυτόν», όταν έπρεπε να μεταφράσω την αγγλική λέξη, «self-knowledge», και δεν ήθελα με τίποτα να μεταχειριστώ την ελληνική λέξη «αυτογνωσία», όπως σημείωσα στο προηγούμενο post.
Και τώρα να μια ιστορία – αληθινή – για τον αγαπημένο  φιλόσοφο των νιάτων μου, τον Διογένη. Είναι μια ιστορία που έχει σχέση με το «γνώθι σαυτόν».

diogenes 3

Κάποτε, τα αρχαία χρόνια, ξεκίνησαν από την Αθήνα εκατοντάδες προσκυνητές να πάνε στους Δελφούς, για να πάρουν τους χρησμούς του Απόλλωνα. Μαζί τους ήταν και ο γέρο-Διογένης, αυτός ο παράξενος φιλόσοφος, που ζούσε μέσα στο πιθάρι του, στον λόφο του Κυνοσάργους και γύριζε μέρα μεσημέρι στην Αγορά κρατώντας ένα αναμμένο λυχνάρι, απαντώντας όταν τον ρωτούσαν γιατί κρατάει το λυχνάρι,  ότι ψάχνει να βρει ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ… Αφού περπάτησαν τρεις μέρες και τρεις νύχτες, κι ο Διογένης δεν είχε βγάλει λέξη παρόλο που τον προκαλούσαν,  το πρωινό της τέταρτης ημέρας, οι προσκυνητές  αντίκρισαν το φημισμένο Μαντείο και βιαστικά, κουρασμένοι όπως ήταν, πλύθηκαν, άλλαξαν ρούχα, έβγαλαν τα σανδάλια τους και με γυμνά πόδια ανέβηκαν  προς το Μαντείο.
Όταν έφτασαν στην είσοδο, ο Διογένης σταμάτησε και δεν έμπαινε μέσα, παρόλο που οι συμπατριώτες του, του φώναζαν να πάει μαζί κοντά τους. Εκείνος, κοιτούσε απορροφημένος στο υπέρθυρο τις δύο λέξεις που ήταν χαραγμένες εκεί:  ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ. Ο Διογένης , ένοιωσε να γίνεται μια έκρηξη σαν ηφαίστειου μέσα στο νου του: Ο θεός Απόλλων, του είχε αποκαλύψει το μυστικό του· τη σοφία του· τον παγκόσμιο χρησμό του. Ένοιωσε να του λέει: «Μακάρι, να μην κάνεις στη ζωή σου τίποτα περισσότερο ποτέ, από το να γνωρίσεις τον εαυτό σου». Και τότε ο Διογένης, άρχισε να φωνάζει στους συμπολίτες του που έμπαιναν πια στο Μαντείο: «Βγείτε έξω. Ο Απόλλων σας μιλάει και σας λέει: Όλη η σοφία είναι μέσα μας. Είσαστε ανόητοι που πάτε να μάθετε για το μέλλον σας. Να… Ελάτε και  κοιτάξτε εδώ. Σας λέει ότι εσείς οι ίδιοι είσαστε οι σοφοί. Ελάτε πίσω…» Οι συμπατριώτες του κοντοστάθηκαν και τον κοιτούσαν απορημένοι. Κάποιοι τον κορόιδεψαν και οι περισσότεροι του γύρισαν την πλάτη και προχώρησαν προς την Πυθία. Κάνα δυο, όμως, κοντοστάθηκαν,  γύρισαν πίσω και τον πλησίασαν. Εκείνος τους αγκάλιασε και μαζί πήραν το δρόμο της επιστροφής. Ο Διογένης, ήταν χαρούμενος γιατί είχε  επιβεβαιώσει αυτά που πίστευε και είπε ότι, επιτέλους, είχε ανακαλύψει και –έστω τόσο λίγους – αληθινούς ανθρώπους.

Και θέλω να κλείσω αυτό το post με τρεις ιστορίες του Διογένη, ενδεικτικές του τρόπου που χρησιμοποιούσε για να διδάσκει: Με αστεία λογοπαίγνια, γεμάτα χιούμορ και – φυσικά – σοφία.
Η πρώτη: Κάποτε ο Διογένης ήταν καλεσμένος σε ένα σπίτι για φαγητό. Πριν κάτσει στο τραπέζι, ζήτησε να πάει στο λουτρό για να πλυθεί. Αλλά το λουτρό ήταν πολύ βρώμικο. Βγαίνει έξω, και για να μην προσβάλλει τον ιδιοκτήτη που τον είχε καλέσει,  δεν λέει, «το λουτρό είναι βρώμικο», αλλά γελώντας τον ρωτάει: «Εκείνοι που πλένονται εδώ, μετά πού πάνε να ξεπλυθούν»;
Η δεύτερη: Μια φορά ο Διογένης, θέλησε να δώσει ένα μικρό μάθημα σ’ έναν  κακό άνθρωπο που έβλεπε τις πράξεις του και είχε ακούσει κι άλλα γι’ αυτόν. Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να βάζουν πάνω από την πόρτα του σπιτιού οικίας τους κάτι σαν θυρεό, που είχε ένα σύμβολο ή κάποιο σήμα ή ένα ρητό που διάλεγαν εκείνοι. Ο κακός αυτός άνθρωπος είχε βάλει στον θυρεό του το εξής ρητό. «Ποτέ να μην μπει τίποτα το κακό». Ο Διογένης πήγε στο σπίτι του κακού ανθρώπου, κτύπησε την πόρτα και όταν του άνοιξαν ρώτησε, δείχνοντας τον θυρεό: «Και ο οικοδεσπότης από πού μπαίνει»;
Η Τρίτη: Κάποτε, είδανε τον Διογένη να ζητάει ελεημοσύνη από ένα άγαλμα. Τον πλησίασαν και τον ρώτησαν ειρωνικά γιατί το κάνει αυτό, κι εκείνος απάντησε:
«Εξασκούμαι στο να μην απογοητεύομαι από την αναισθησία των ανθρώπων».

Καλό βράδυ
Σας φιλώ.
Π.

Μάθημα… «θεάτρου»

Τις τελευταίες εβδομάδες βοήθησα την κόρη μιας φίλης μου να δώσει εξετάσεις  σε Δραματική Σχολή.  Είχα πολύ καιρό να το κάνω αυτό και ακόμα πιο πολύ καιρό να έχω επαφή με το επάγγελμα του ηθοποιού στο θέατρο. Για άλλη μια φορά είδα  πόσο το επάγγελμα του ηθοποιού –κυρίως στο θέατρο-  μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατανόηση της διαδικασίας εκείνου που ονομάζουμε «γνώθι σαυτόν».  Αποφεύγω τη λέξη «αυτογνωσία», καθώς θεωρώ ότι έχει και πολύ και κακο-χρησιμοποιηθεί από τις διάφορες σχολές τύπου «εσωτερικής» αναζήτησης. Έχω ξαναγράψει  κι άλλες μια ή δυο φορές γύρω απ’ αυτό το θέμα. Εκείνο στο οποίο εστίασα περισσότερο την προσοχή μου αυτή τη φορά, είναι η επίγνωση που έχει ο ηθοποιός την ώρα που παίζει. Μία επίγνωση που δεν επεμβαίνει σε ό,τι βλέπει, δεν διαλέγει, μία επίγνωση που δεν κρίνει, δεν ελέγχει, αλλά μόνο παρατηρεί. Είναι μία επίγνωση όπου αφήνει την καρδιά να λειτουργεί ελεύθερα, μια και το επάγγελμα του ηθοποιού είναι ένα άνοιγμα καρδιάς.

Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα: Μπορεί αυτή η επίγνωση του ηθοποιού την ώρα που παίζει –στην πρόβα ή στην παράσταση- να μεταφερθεί στη ζωή; Αυτή η επίγνωση θα πρέπει να έχει ως στόχο το να κατανοήσει κανείς –να μάθει- τον εαυτό του· είναι μία διαδικασία κατανόησης του δικού μας νου. Αυτό σημαίνει κατανόηση του τρόπου που σκεφτόμαστε. Αν κανείς δεν κατανοήσει το δικό του τρόπο σκέψης — πράγμα που σημαίνει, «γνωρίζω τον εαυτό μου» — οτιδήποτε και αν νομίζουμε οι ίδιοι ή οι άλλοι ότι είμαστε, έχει πολύ λίγη σημασία. Η κάθε σκέψη έχει τη σημασία της· και αν ο νους δεν μπορεί να κατανοήσει τη σημασία όχι μιας ή δυο σκέψεων, αλλά της κάθε σκέψης καθώς γεννιέται, τότε οι σκέψεις οδηγούν σε αταξία. Έτσι, είτε κάθεσαι ήσυχα, είτε κουβεντιάζεις, είτε διασκεδάζεις, μπορείς –όπως ο ηθοποιός όταν παίζει- να έχεις επίγνωση του τι σημαίνει η κάθε σου σκέψη, η κάθε αντίδρασή σου. Δοκιμάστε το –έτσι, σαν παιχνίδι- και θα δείτε πόσο δύσκολο είναι να έχεις επίγνωση της κάθε κίνησης της σκέψης  σου, επειδή οι σκέψεις στοιβάζονται πολύ γρήγορα η μια πάνω στην άλλη. Παίζουν κυνηγητό.  Αλλά όταν θέλεις πραγματικά να εξετάσεις κάθε σου σκέψη, όταν θέλεις να δεις το περιεχόμενο της, τότε  ανακαλύπτεις ότι ελαττώνεται η ταχύτητα με την οποία εμφανίζονται οι σκέψεις σου  και μπορείς να τις παρατηρείς. Αυτή η επιβράδυνση της σκέψης και η παρατήρηση της κάθε σκέψης, βοηθάει να πας βαθιά και ν’ ανακαλύψεις ότι έχοντας επίγνωση της κάθε σου σκέψης, ο νους σου – που αρχικά είναι μια τεράστια αποθήκη αεικίνητων σκέψεων που τρέχουν η μία πίσω από την άλλη-  γίνεται πολύ ήσυχος. Κι έτσι μαθαίνεις αληθινά για σένα, έτσι όπως ο ηθοποιός μαθαίνει το ρόλο που παίζει, τόσο στο διάστημα της προετοιμασίας όσο και στη διάρκεια των παραστάσεων.

Ίσως είναι πολύ ειδικό το θέμα και να βαρεθήκατε. Ή μπορεί πάλι (χα, χα, χα), όλα αυτά να είναι «φούμαρα ιντερνετικά», όπως είχε ονομάσει τα σεντόνια μου μια κοπέλα – καλή της ώρα – όταν πρωτοάνοιξα το μπλογκ. Λέω, λοιπόν, να σταματήσω εδώ και -μια και μιλάμε για θέατρο- να σας βάλω ένα απόσπασμα από ένα μονόλογο από έργο του Σαίξπηρ, που μιλάει για σκέψεις. Τον είχα μάθημα στη δεύτερη τάξη της Σχολής του Εθνικού, στα 18 μου, και ήταν η πρώτη φορά που κάτι μου έκανε κλικ κι άρχισα να παρακολουθώ τις σκέψεις.

Είναι από την τραγωδία, «Ο Βασιλιάς Ριχάρδος ο Β’».  Από την Πέμπτη Σκηνή της Πέμπτης Πράξης.

ΡΙΧΑΡΔΟΣ.
Έλεγα πως μπορώ να παρομοιάσω
Τούτη τη φυλακή μου με τον κόσμο.
Μα επειδή μέσα στον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι
Κι εδώ δεν υπάρχει άλλη ψυχή, έξω από μένα, δεν πετυχαίνω.
Κι όμως, θα το κάνω.
Το μυαλό μου θα γίνει για το νου μου η γυναίκα,
ο νους μου θα είναι ο πατέρας.

Κι από το γάμο αυτό θα γεννηθεί ένα πλήθος σκέψεις,
που ολοένα θα γεννούνε.
Κι όλες αυτές οι σκέψεις θα πλημμυρίσουν
τον μικρό τούτο κόσμο – ταραγμένες όπως
του κόσμου οι άνθρωποι.
Γιατί ευχαριστημένες σκέψεις δεν υπάρχουν…
Σκέψεις με φιλόδοξους σκοπούς
Σχεδιάζουν θαύματα ακατόρθωτα…
Σκέψεις που γυρεύουνε παρηγοριά
κολακεύονται πως, τάχα, δεν είναι ούτε οι πρώτο
που είναι σκλάβοι της τύχης,
ούτε θα ‘ναι οι τελευταίοι…
Κι έτσι εγώ, μόνος, παίζω πολλά πρόσωπα
Κι ούτε ένα από τα πολλά ευχαριστημένο…
Ό,τι κι αν είμαι όμως,
ούτε εγώ, ούτε κανένας άνθρωπος ποτέ,
θα είναι ευχαριστημένος από τίποτα,
ώσπου να βρει την ησυχία του
βλέποντας πως τίποτα δεν είναι.

Καλό ξημέρωμα
Π
.

Οι άρχοντες του χρυσού βουνού

19092009798

Έχω σχεδόν έτοιμα τρία βαριά «σεντόνια» (χι, χι, χι… σατανικό γέλιο που λέει και η κυρά Νέζι), αλλά σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα και βαριέμαι να δουλέψω κι άλλο. Είχαμε το τελευταίο γύρισμα κάποιων σκηνών από τις καινούργιες εκπομπές του «Παραμυθά». Από εκεί είναι και η φωτογραφία. Ίσως αναρωτηθείτε, «τι είναι όλες αυτές οι πλαστικές  σακκούλες από σούπερ μάρκετ»; Τρομερό! Τις βρήκα μέσα στη κοιλιά της φίλης μου της Φιφής της Φάλαινας. Πώς και γιατί έγινε αυτό θα το μάθετε όταν δείτε την εκπομπή μετά από  κανένα οχτάμηνο. Χα, χα, χα… Υπομονή. Προς το παρόν, ας θυμηθούμε ένα από τα παραμύθια της σειράς «Ο Θαυμαστός Κόσμος των Παραμυθιών» -που απ’ ό,τι φαίνεται πολλοί από σας μεγάλωσαν ακούγοντάς τα και διαβάζοντάς τα- το παραμύθι «Οι άρχοντες του χρυσού βουνού».
Σας φιλώ πολύ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/Oi_arxontes_tou_chrisou_vounou.mp3]

Διδώ

Την τελευταία εβδομάδα έχω πήξει, κι ενώ έχω στο νου μου τέσσερα posts τύπου «σεντόνι», που λέμε σ’ αυτό το  blog, δεν κατάφερα να γράψω κανένα. Ευτυχώς που υπάρχει κι ο παλιός σκληρός δίσκος. Εκεί, ανάμεσα στα διάφορα παλιά κείμενα που σας έλεγα ότι ανακάλυψα τελευταία, ήταν και κάτι που έχω γράψει πριν καμιά δεκαριά χρόνια, για μια νεαρή φίλη μου, που κάποια στιγμή, από ερωτική απογοήτευση, έκανε απόπειρα αυτοκτονίας! Πριν πάω στο νοσοκομείο να τη δω (επειδή ευτυχώς, τη γλύτωσε) αποφάσισα να της γράψω κάτι χιουμοριστικό που να μπορεί, ίσως, να την κάνει να δει λίγο βαθύτερα μέσα της και να κατανοήσει κάποια πράγματα για τον εαυτό της. Έτσι, αποφάσισα να της γράψω πέντε Χάι-Κάι –το γνωστό είδος γιαπωνέζικων χιουμοριστικών τετράστιχων – και ένα ακόμα χιουμοριστικό κείμενο, γραμμένο με ύφος εγκυκλοπαίδειας.
Καλό βράδυ
Π.

Πέντε Χάι Κάι

1.
Ένα κοριτσάκι πολύ «high»
Του ’διναν πολύ να φάει,
Κι επειδή έγινε πολύ ψηλό
Τ’ ονομάσανε Διδώ.

2.
Όταν έβρισκε εμπόδια
της Διδώς της τρέμανε τα πόδια.
Κι όταν σεξ να κάνει ήθελε πολύ
Έτρεμ’ ολόκληρη σαν το πουλί.

3.
Μια δασκάλα υψηλή
ήτανε πολύ πουριτανή,
και στο σεξ για να ενδίδει
το ‘πηζε πρώτα στο στολίδι.

4.
Μια δασκάλα ευτραφής
απ’ έξω νόστιμη και ευφυής,
είναι μέσα της κουβάρι
σαν ακατάστατο συρτάρι.

5
Αχ μάνα μου γιατί;
Γιατί σε τούτη τη ζωή
δεν μ’ έκανες ψηλό
να χορεύω τη Διδώ;


Λίμα – πρώτο και τελευταίο – από την εγκυκλοπαίδεια

ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ
του Νίκ. Πιλ
.

Διδούλη το ηδυπαθές. Το Διδούλη το ηδυπαθές είναι (το) κοριτσάκι το οποίο φύεται εκεί όπου δεν το σπέρνουν και ανθίζει απλά και μόνο με το ενδιαφέρον των άλλων, ενώ κατά βάθος θα ήθελε να ανθίζει με την αγάπη των άλλων και μόνο, αλλά επειδή αυτό είναι κάτι σπάνιο και εκείνη θέλει να «ανθίζει» πιο συχνά, αρκείται μόνο στο απλό ενδιαφέρον (κάθε είδους), εξ ου και ενίοτε μεταμορφώνεται σε γραμματόσημο, δηλαδή: όσο τη φτύνουν τόσο κολλάει.
Το Διδούλη το ηδυπαθές είναι εξαιρετικό ως Δασκάλα, αλλά ενώ το χαίρεται αυτό όπως και το σεξ, ταυτοχρόνως ρέπει και προς την απόλαυση της εξουσίας που της προσφέρει διότι έχει εκεί μπροστά της ένα σωρό παιδιά που την κοιτάνε με θαυμασμό, κι ό,τι τους πει το κάνουν. Κατά τον ίδιο τρόπο και για τους ίδιους λόγους απολαμβάνει, επίσης, την εξουσία που δίνει το σεξ, χρησιμοποιώντας τη σχετική έλξη που ασκεί σε διάφορα άτομα. Αλλά καθώς συνήθως η ίδια έλκεται από άτομα όχι της ανάλογης… «αρσενικότητας» με τη δική της θηλυκότητα, πέφτει στην παγίδα του συνδρόμου του γραμματόσημου, που λέγαμε: όσο τη φτύνουν τόσο κολλάει. Οι αντιφάσεις του χαραχτήρος της οφείλονται στο γεγονός ότι ανήκει στο ζώδιο του Ζυγού, για το οποίο οι ευφυείς Άγγλοι λένε (το αμετάφραστο) “
the Balance is the mοst unbalanced”. Επίσης, καθώς από μικρό το Διδούλη ήθελε να γίνει ηθοποιός, και μεγάλο -τώρα πια- παίζει διάφορους ρόλους στη ζωή και ζει σε μία θολή κατάσταση μεταξύ αλήθειας και πραγματικότητας, με αποτέλεσμα πολλές φορές, να παίζει τη σκηνή αυτοκτονίας του γνωστού μελοδράματος «Μαντάμ Μπατερφλάϋ», ξεχνώντας ότι στη ζωή μπορεί και να πεθάνεις στα αλήθεια. Και βεβαίως σε μία τέτοια περίπτωση θα ικανοποιηθεί η επιθυμία της «να κλαίμε όλοι που πέθανε για να μάθουμε εμείς», διότι όντως θα κλαίμε και μάλιστα για πολύ καιρό, αλλά –φευ- εκείνη θα έχει χάσει αυτό το πανέμορφο, δύσκολο βέβαια, αλλά σπάνιο δώρο που ονομάζεται ζωή. Τέλος, το Διδούλη είναι: αξιαγάπητο, αξιέπαινο, αξιοκατάκριτο, αξιέραστο, αξιόποινο, αξιοθαύμαστο, αξιοθέατο, αξιοζήλευτο, αξιοδάκρυτο, αξιόμαχο, αξιομακάριστο (αν πετύχει καμία αυτοκτονία), αξιόμισθο, αξιοπαρατήρητο, αξιολάτρευτο και… αξεπέραστο.

Το στερνοπούλι

2. Tales cover

Ανακάλυψα και τα  έξι βιβλία της σειράς «Ο Θαυμαστός Κόσμος των Παραμυθιών, με τον Παραμυθά», που είχα κάνει το 1982. Έχουν βρεθεί και οι έξι κασέττες που τα συνόδευαν. Τέσσερις έχω εγώ και δύο ένας φίλος του blog, που συμφωνήσαμε να τις ενώσουμε, και μόλις αποχτήσω ένα μηχάνημα που θέλω, να τις αντιγράψουμε όλες σε CD. Να σημειώσω, ότι η μουσική σε όλα τα παραμύθια αυτής της σειράς είναι του Γιώργου Παπαδάκη.
Η φωτογραφία είναι το σχέδιο του εξώφυλλου, που ήταν ίδιο και για τα έξι βιβλία, με διαφορετικό χρώμα στο φόντο. Και για να το γιορτάσουμε, ας ακούσουμε το στερνοπούλι.
Καλό βράδυ παιδάκια του 1982 -27 χρόνια μετά- εσείς που ακούγατε αυτά τα παραμύθια, με τα κασετόφωνα ή με τα walkman που ήταν τότε της μόδας.
Σας φιλώ.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/to_sternopouli.mp3]

Μικρό κορίτσι στη μέση του κόσμου απορημένο…

Ανακάλυψα κάποιους παλιούς σκληρούς εξωτερικούς δίσκους,  με αρχεία μου που δεν τα θυμόμουν. Ψάχνοντάς τα, βρήκα κάποια κείμενα που νομίζω ότι μπορώ να τα ανεβάσω εδώ. Ένα από αυτά είναι και ένα ποίημα που είχα γράψει πριν μερικά χρόνια κι αποφάσισα να το ανεβάσω πρώτο. Ε, δεν είναι και πολύ χαρούμενο, αλλά το είχα ξεχάσει και μου έκανε πολύ εντύπωση. Ελπίζω να σας αρέσει.
Καλή Κυριακή.

Π.


ΜΙΚΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΠΟΡΗΜΕΝΟ

Φεύγοντας του έδωσε εκείνη ένα φιλί,
– κάτι σπάνιο στα εικοσιπέντε χρόνια γάμου –
κι εκείνος, φευγαλέα , της χάιδεψε το χέρι,
-το ίδιο σπάνιο κι αυτό…

Κάποια στιγμή αργότερα, στη δουλειά του,
σκέφτηκε τη σκηνή και βούρκωσε…
«Τόση τρυφερότητα κρυμμένη μέσα της, φυλακισμένη!
Τόση ανάγκη για τρυφερότητα θαμμένη μέσα της»!
Σκέφτηκε και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα…
Κι ύστερα, ο νους του πήγε πιο πέρα:
«Πόσα παιδιά μεγαλώνουν δίχως τρυφερότητα,
δίχως αληθινή αγάπη…»!

Τώρα πια έκλαιγε κανονικά,
κι άρχισε να λέει στη γυναίκα του
όσα τόσα χρόνια δεν τόλμησε να της πει,
σαν να ήταν μπροστά του:
«Πόσα παιδιά μεγαλώνουν δίχως τρυφερότητα,
δίχως αληθινή αγάπη… Κι εσύ, κάποτε
να στέκεσαι
ένα μικρό κορίτσι στη μέση του κόσμου απορημένο,
χωρίς το χάδι του πατέρα σου
ν’ αποθηκεύει τρυφερότητα για το μέλλον
στο μάγουλό σου·
με μια μητέρα που όντας άρρωστη να πεθαίνει,
κι εσύ να λες: ‘δεν πειράζει μπαμπά, θα πάρουμε άλλη’,
αφού έτσι κι αλλιώς η αγκαλιά της,
δεν σε παρηγόρησε ποτέ».

Τώρα πια κλαίει με λυγμούς
— για ‘κείνη.
Τώρα πια κλαίει με λυγμούς
— για όλα τα παιδιά του κόσμου,
που μεγάλωσαν χωρίς αγάπη…

Με τίποτα δεν σταματούνε πια τα δάκρυα
να τρέχουνε από τα μάτια του…
1 Little Girl

Τα γαϊδουράκια κι ο σαμαράς

negative018 IRFAN

Ε, συγνώμη για το καθυστερημένο «καλό μήνα», αλλά ξεχάστηκα.

Καλό μήνα, λοιπόν, με ένα από τα παλιά παραμύθια με ήχο μόνο, «Τα γαϊδουράκια κι ο σαμαράς», που απ’ ό,τι έχω καταλάβει, σας αρέσουν πολύ.

Σας φιλώ πολύ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/ta_gaidourakia_kio_samaras.mp3]