Ο ένας πιο κουτός από τον άλλο

ALEX 09

Σήμερα λέω να βάλω ένα από τα παραμύθια με ήχο που από ό,τι έχω καταλάβει σας αρέσουν. Έχει τίτλο, «Ο ένας πιο κουτός από τον άλλον». Θα ήθελα όμως, να το αφιερώσω στον εγγονό μου τον Αλέξανδρο, που σήμερα γίνεται δύο χρονών. Η φωτογραφία του είναι βγαλμένη πριν λίγες μέρες στη Σκιάθο. Φέτος το καλοκαίρι, άρχισε να με φωνάζει, «παππού Νίκο». Έχει πολύ πλάκα να το ακούς. Το «Νίκος» δίπλα στο «παππού» έχει προστεθεί  γιατί μπορεί κάποτε να συναντηθεί και με τον πραγματικό του παππού (εμένα είναι… εξ’ αγχιστείας), οπότε θα τα παίξει το παιδί να λέει δύο ανθρώπους, «παππού»!  (Η εξήγηση της συγγένειας σε παλιότερο post με ένα κλικ ΕΔΩ). Ο Αλέξανδρος είναι φοβερό αγοράκι! Προσέξτε τα μάτια του… Και πείτε και κανένα «φτου σου παιδάκι μου», για καλό και για κακό.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Και μ’ ένα κλικ εδώ, αρχίζει το παραμύθι: [audio:http://www.fileden.com/files/2008/8/2/2031172/o_enas_pio_koutos_apo_ton_allo.mp3]

Τι να πει κανείς!!!…

2009.2
Δεν φανταζόμουν ποτέ, ότι θα ξαναχρειαζόταν να γράψω post για φωτιές!! Τι να πει κανείς!!!… Σκέφτηκα να γράψω διάφορα, αλλά κατέληξα ότι το καλύτερο που έχω να κάνω είναι βάλω εδώ δύο LINK  που είχα γράψει στις φωτιές του 2007. Είναι τραγικά επίκαιρα. Το ένα, που είναι ένα μικρό δικό μου κείμενο, θα το δείτε (αν θέλετε, βέβαια) ΕΔΩ.  Και το άλλο που είναι το γράμμα  ενός εθελοντή πυροσβέστη,  ΕΔΩ.
Τη φωτογραφία της Αθήνας (!!!)  μου την έστειλε η Νατάσσα.

Καλή εβδομάδα
Π.

Δυο λόγια

Τις τελευταίες δέκα – δεκαπέντε μέρες, λες και έπεσε σήμα, δέχομαι μία… επίθεση τρυφερότητας (!!!)  από εσάς είτε με σχόλια εδώ στο blog  είτε με e-mail απ’ ευθείας στη διεύθυνσή μου (την έχω γράψει εδώ και παλιότερα: np@paramithas.gr )  είτε με μηνύματα στο facebook. Κάτι τέτοιο είναι και το σχόλιο της Γιάννας στο προηγούμενο post, με λέξεις όπως: «τα παραμυθο-αδέρφια μου» «εδώ στην παραμυθο-φωλίτσα μας»,   «…άφησες τα ίχνη σου… και στις καρδιες μας»,  «αυτό το φιλάκι για σένα» …

Η Γιάννα ήθελε να μοιραστεί μαζί μας τη χαρά της που είδε στο κανάλι της Βουλής, το τελευταίο επεισόδιο από τον ΚΗΠΟ ΜΕ Τ’ΑΓΑΛΑΜΑΤΑ, το πρώτο παιδικό σήριαλ  για παιδιά της ελληνικής τηλεόρασης, βασισμένο σε ένα ελληνικό παιδικό βιβλίο, με σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη (πρώτη του και τελευταία που έκανε κάτι στην τηλεόραση και γενικά για παιδιά), μουσική Σταμάτη Σπανουδάκη, και με πρωταγωνιστές παιδιά. (Αλήθεια, που να ‘ναι;…)  Η Γιάννα μου ζητάει όποτε μπορώ να αναφερθώ σ’ αυτή τη σειρά, που είναι ένα από εκείνα που έχω κάνει στην τηλεόραση και το καμαρώνω, όπως ένας χαζομπαμπάς καμαρώνει τα παιδιά του. Λοιπόν, έχω κάτι καλύτερο:  Όλες οι πληροφορίες και τα 6 επεισόδια της σειράς, υπάρχουν στο site με το αρχείο της ΕΡΤ. Ποιος να μας το ‘λεγε τότε, το καλοκαίρι του 1979 που το γυρνάγαμε στο Γραμματικό, στον Σχοινιά  και στην παραλία Βαρνάβα, ότι μια μέρα θα το βλέπαμε στο κομπιούτερ μας,  πρώτα κάνοντας κλικ ΕΔΩ και μετά διαλέγοντας κατηγορία, ΠΑΙΔΙΚΟ-ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΣΕΙΡΕΣ – ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας έχω όλους μέσα στην καρδιά μου.
Σας φιλώ πολύ
Ν.Π.  / Π.

Η πιο νόστιμη σούπα

STRYTELLER C

Ε, ας βάλουμε καλοκαιριάτικα και κανένα παραμύθι με ήχο από την παλιά συλλογή, σε βιβλία και κασέττες, «ΤΑ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ».  Είναι το παραμύθι: «Η πιο νόστιμη σούπα».
Σας φιλώ
Καληνύχτα και όνειρα γλυκά.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2008/8/2/2031172/H_pio_nostimi_soupa.mp3]

Το παλιό κρασί και η τιμή της Αλήθειας

Ναι και δυο ιστορίες-αστραπή του Χότζα, που τον θυμήθηκα ξαφνικά.

mulla_nasrudin_1.gif

ΤΟ ΚΡΑΣΙ
Μια φορά, ο Χότζας είχε καλέσει ένα γείτονά του για φαγητό και του πρόσφερε από ένα παλιό κρασί που είχε στο κελάρι του.
«Πολύ ωραίο κρασί, Χότζα μου» λέει ο γείτονας.
«Ναι, είναι πολύ παλιό» λέει ο Χότζας.
«Πόσο παλιό;» ξαναρωτάει ο γείτονας.
«Σαράντα χρόνων», λέει ο Χότζας.
«Μπράβο!» κάνει με θαυμασμό ο γείτονας και συνεχίζει. «Θα μου δώσεις λίγο σ’ ένα μπουκαλάκι όταν φύγω;»
«Όχι. Δεν δίνω ποτέ», απαντάει ο Χότζας.
«Γιατί Χότζα μου;» επιμένει ο γείτονας κι εκείνος του απαντάει:
«Αν ήταν να δίνω κάθε τόσο, λίγο από το κρασί μου, δεν θα είχε γίνει ποτέ σαράντα χρονών».

Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Μία ομάδα αναζητητών της Αλήθειας, ήρθε να συναντήσει το Χότζα για να ακούσει τη διδασκαλία του.
«Αν θέλετε να μάθετε για την Αλήθεια», τους λέει εκείνος, «θα πρέπει να το πληρώσετε ακριβά».
«Και γιατί θα πρέπει να πληρώσουμε ακριβά για να μάθουμε κάτι σαν την Αλήθεια», ρώτησε ένας από την ομάδα.
«Δεν έχετε προσέξει», είπε ο Χότζας «ότι η σπανιότητα ενός πράγματος είναι που καθορίζει την τιμή του;».

Καλή εβδομάδα.
Π.

Bibix

«Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι που το λέγανε Μαρίααα…»
Έτσι άρχιζαν πάντα τα παραμύθια που έλεγε ένας μπαμπάς στην κόρη του, που τη λέγανε Μαρία. Τις έλεγε παραμύθια με την ίδια ηρωίδα και με γεγονότα που της είχαν συμβεί μέσα στη μέρα, για να της μαθαίνει πράγματα που ήθελε σαν να ήταν παραμύθι.
Μια φορά κι ένα καιρό, λοιπόν, ήταν ένα κοριτσάκι που το λέγανε Μαρία και που πολύ πολύ μικρό έκανε σκανταλιές στον μπαμπά της. Μια φορά όταν ήταν τεσσάρων μηνών, εκεί που ο μπαμπάς της την τάιζε πορτοκάλι με το κουταλάκι, πνίγηκε. Εκείνος τρόμαξε πάρα πολύ, αλλά ευτυχώς την γύρισε ανάποδα, της έδωσε μια στην πλάτη της και ξεπνίγηκε. Το κοριτσάκι, όμως –τι κοριτσάκι, μωρό- φαίνεται ότι ένοιωσε τον τρόμο του μπαμπά της, γιατί κάποιες φορές από τότε και για μερικούς μήνες, όταν την έβαζε για ύπνο και πήγαινε στο σαλόνι να κάτσει, το σατανικό μωράκι άρχιζε να βήχει δυνατά, κι εκείνος που του είχε μείνει τραύμα από το πνίξιμο, έτρεχε σαν τρελός στην κούνια του μωρού για να δει μήπως πνίγηκε. Κι εκείνο, μόλις τον έβλεπε σκυμμένο πάνω από το κεφάλι του, σταμάταγε να βήχει και του έσκαγε ένα πλατύ χαμόγελο γεμάτο ικανοποίηση, που του την είχε σκάσει! Μοιάζει σαν παραμύθι, αλλά ήταν αλήθεια. Τόσο μικρή και όμως τόσο σατανική! Σκεφτείτε τι τράβηξε ο άμοιρος μπαμπάς καθώς το κοριτσάκι μεγάλωνε…
Την εποχή που το κοριτσάκι ήταν τριών χρονών, ο μπαμπάς της κάποια στιγμή, όπως την είχε στην αγκαλιά του, της είπε, «είσαι μικρούλα σαν μπιμπίκι». Κι έτσι άρχισε να την φωνάζει μπιμπίκιιιι… Αλλά επειδή δεν του πολυάρεσε να το λέει έτσι συνέχεια, αποφάσισε να το αλλάξει. Εκείνη την ίδια εποχή, ήταν της μόδας στην παρέα τους να γελάνε παραφράζοντας διάφορες λέξεις έτσι που να μοιάζουν εγγλέζικες. Για παράδειγμα, τους αστυφύλακες τους λέγανε, «the baskins» (καταλάβατε από ποια ελληνική λέξη) ή τους μπουμπουνοκέφαλους τους λέγανε «bebenkefels». Ή πάλι τους άρεσε να μεταφράζουν ελληνικές παροιμίες κυριολεκτικά στα αγγλικά, όπως το: «κάτι τρέχει στα γύφτικα», που το είχαν κάνει, «something runs in the gipsy camps». Έτσι, λοιπόν, ο μπαμπάς του μικρού κοριτσιού, έκανε το «μπιμπίκι», «bibix» κι από τότε, μέχρι που μεγάλωσε τη φώναζε πια έτσιιιιι…
Όταν ο μπαμπάς της Μαρίας ή Bibix, μεγάλωσε, του άρεσε να φτιάχνει με το κομπιούτερ του CD όπου έβαζε διάφορα τραγούδια ή ορχηστρικά –κυρίως- κομμάτια, που τους άλλαζε τον τίτλο, κι έβαζε ένα άλλον που να ταιριάζει με κάτι από τη ζωή του. Όπως, ας πούμε, ένα κομμάτι που είχε τίτλο,  «La connexion Cosmica» και σε ένα από τα CD που είχε φτιάξει, το είχε ονομάσει, «Μελαγχολία από τα παιδικά χρόνια». Έτσι, σε ένα άλλο CD, έβαλε ένα τραγούδι του Σαββόπουλου που το ονόμασε «Bibix, καλοκαίρι ‘82». Του θύμιζε το πρώτο καλοκαίρι που πήγαν μόνοι τους οι δυο τους διακοπές, χωρίς τη μητέρα της. Ενώ σε ένα άλλο CD έβαλε κι ένα άλλο κομμάτι, που του θύμιζε κάτι διαφορετικό: Όταν το κοριτσάκι μεγάλωσε, πήγε να σπουδάσει σε μια ξένη χώρα, κι ο μπαμπάς του πήγαινε κάθε τόσο να το βλέπει. Μία από αυτές τις φορές, ένοιωσε την κρυμμένη θλίψη που είχε αφήσει στο κοριτσάκι ο χωρισμός του μπαμπά της και της μαμάς της, κι όταν κάποια φορά άκουσε ένα τραγούδι των REM, του έδωσε την ίδια αίσθηση και το έβαλε στο CD του, με τίτλο: «Πλήγωμα μικρού κοριτσιού»…
Το πρώτο τραγούδι μπορείτε να κάνε ένα κλικ και να το ακούσετε, το άλλο με ένα άλλο κλικ, μπορείτε να το ακούσετε και να δείτε και το βίντεο κλιπ του.
Χρόνια πολλά στις Μαρίες (και σε όλα τα άλλα ονόματα που γιορτάζουν).

Σας φιλώ πολύ.
Π.

MARIA.0101

«Bibix, καλοκαίρι ‘82»
[audio:http://www.fileden.com/files/2008/8/2/2031172/Mia_Thalassa_Mikri.mp3]

«Πλήγωμα μικρού κοριτσιού»

Οι «συνάδελφοί μου» Κρουζ και Άντερσεν.

Τα εισαγωγικά στο «συνάδελφοί μου»,  θέλουν να υποδηλώσουν ότι με τον Τομ Κρουζ υπήρξα συνάδελφος, αφού κάποτε ήμουν ηθοποιός, αλλά τώρα δεν είμαι . Για τον Άντερσεν σημαίνουν ότι γράφω  κι εγώ παραμύθια, αλλά εκείνος είναι χιλιόμετρα πιο μπροστά και δεν υπάρχει σύγκριση! Ο Άντερσεν είναι ο αγαπημένος  μου παραμυθάς από μικρό παιδί. Και ποιο ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι του; «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα». Μου κόλλαγε η μελαγχολία που έβγαζε – για να περάσουμε μαλακά από το προηγούμενο  post, εδώ. Επίσης, την  πρώτη φορά που έπαιξα στο θέατρο  στα οκτώμισι, ήταν σε ένα θεατρικό έργο  διασκευή δικού του παραμυθιού, της «Νεράιδας του χιονιού».  Τώρα: δεν είναι η -παραλίγο ή περίπου- δική μου σχέση με αυτούς τους δύο που με έκανε να τους αναφέρω εδώ. Η αιτία είναι κάτι κοινό που έχουν αυτοί οι δύο μεταξύ τους: Είναι και οι δύο δυσλεκτικοί. Ναι, το post αυτό έχει σχέση με τη δυσλεξία.  Η πρώτη φορά που σκέφτηκα να γράψω κάτι γι’ αυτήν ήταν όταν πριν κάνα μήνα έκανα μια συζήτηση με ένα νέο κορίτσι για τη δυσλεξία του, που είχε πρόβλημα πώς θα το πει στους γονείς της, που δεν είχαν καταλάβει τίποτα! Η δεύτερη και οριστική ήταν πριν λίγες μέρες, που είχα πάει στο γάμο ενός παιδιού (παιδιού για την ηλικία μου) που το ξέρω από τα 17 του. Τότε ήταν το παιδί που μας έφερνε τις πίτσες που παραγγέλναμε τα βράδια, τώρα είναι ένας από τους καλύτερους διευθυντές φωτογραφίας της τηλεόρασης και σίγουρα θα έχετε δει ρεπορτάζ του στις ειδήσεις του MEGA, που παίζονται καθημερινά.
Έχω βρει μπροστά μου διάφορες φορές το θέμα της δυσλεξίας. Οι καθοριστικές για τη στάση μου απέναντι στο θέμα ήταν τρεις: Η πρώτη φορά που έμαθα για τη δυσλεξία ήταν το 1977, όταν μια φίλη μου ανακάλυψε ότι ο γιος της –μικρό παιδί τότε, τώρα ιδιοκτήτης ενός από τα μεγαλύτερα γυμναστήρια της Αθήνας- ήταν δυσλεκτικός. Μου είχε εξηγήσει τι ακριβώς σημαίνει. Δυο  χρόνια αργότερα, δουλεύοντας  στην Ε.Ρ.Τ.  έκανα μια συζήτηση για την παραγωγή ενός ντοκιμαντέρ για τη δυσλεξία, που το άκουσε τυχαία ο Σπύρος Ορνεράκης, που τότε δούλευε σε μια παραγωγή μου, και μας είπε να μας συστήσει στη γυναίκα του, που ήταν Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων Δυσλεκτικών Παιδιών, γιατί ήταν δυσλεκτικός και εκείνος και ο γιος του.  Η τρίτη φορά ήταν όταν ανακάλυψα πως το παιδί που είχα πάει πριν μέρες στο γάμο του ήταν δυσλεκτικό. Όταν τον γνώρισα το ‘89, τον συμπάθησα και του πρότεινα να έρθει να δουλέψει μαζί μου για την τηλεόραση, στην εταιρία παραγωγής που τότε είχα ανοίξει. Ξεκίνησε ως βοηθός παραγωγής, ώσπου μια μέρα, βλέποντας  κάτι εξαιρετικές φωτογραφίες που είχε βγάλει του είπα να σταματήσει να σπουδάζει μηχανικός αυτοκινήτων και να γίνει οπερατέρ.  Πράγμα το οποίο και έκανε. Βοηθώντας τον στις πρώτες εξετάσεις του στη Σχολή Κινηματογράφου, ανακάλυψα ότι ήταν δυσλεκτικός. Του το ’πα και άσπρισε. Το ήξερα, αλλά το θεωρούσε κάτι φοβερό.  Ζήτησα και είδα τη μητέρα του -ο πατέρας του είχε πεθάνει- και τότε ανακάλυψα ότι η άγνοια για τη δυσλεξία είναι χειρότερη από την ίδια την πάθηση. Αυτός είναι και ο λόγος που γράφω αυτό το post. Όσοι έχετε ή πιθανόν αποκτήσετε δυσλεκτικά παιδιά ή έχετε γνωστούς που έχουν τέτοια παιδιά,  μάθετε ή πείτε ότι η δυσλεξία δεν σημαίνει τίποτα το τραγικό, αν ανακαλυφθεί νωρίς κι αν το παιδί βοηθηθεί. Για παράδειγμα: τα δυσλεκτικά παιδιά, δεν δίνουν ποτέ, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, γραπτές εξετάσεις.

Η δυσλεξία είναι πια κάτι πολύ συνηθισμένο. Τα παιδιά που την παρουσιάζουν δυσκολεύονται στο διάβασμα και στο γράψιμο και δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί. Κυρίως όταν ξέρουν ότι είναι το ίδιο έξυπνα όσο και οι φίλοι τους. Έτσι  η δυσλεξία τους γίνεται πραγματική πηγή δυστυχίας. Πολλά παιδιά χάνουν την αυτοπεποίθησή τους και αυτό μπορεί να τα οδηγήσει σε απογοήτευση, επιθετικότητα, ακόμη και αντικοινωνική συμπεριφορά. Ωστόσο, πολλοί δυσλεκτικοί έχουν εξαιρετικά ταλέντα σε πολλά διαφορετικά, από τον αθλητισμό και την επιστήμη έως τις τέχνες,  αρκεί τα πρώτα προβλήματα σε σχέση με την ανάγνωση και το γράψιμο να μην τους κάνουν να χάσουν την αυτοπεποίθησή τους. Έτσι  η κατανόηση της δυσλεξίας δεν είναι ενδιαφέρουσα μόνο για την κατανόηση της ίδιας της διαταραχής, αλλά και για την αντιμετώπιση του ψυχολογικού αντίκτυπού της, δηλαδή της δυστυχίας που μπορεί να φέρει στο άτομο που την έχει. Στην Ελλάδα υπάρχουν τα Κ.Δ.Α.Υ. (Κέντρα Διάγνωσης Αξιολόγησης και Υποστήριξης) και μπορεί κανείς να μάθει γι’ αυτά εδώ:  http://www.focusonchild.gr/content/view/55/78/
Επίσης, στον ιδιωτικό τομέα, σημαντικός είναι ο Παυλίδης με το τεστ του, αν και πολλοί το αμφισβητούν -υπάρχουν πληροφορίες γι’ αυτό  εδώ:  http://www.dyslexiacenters.gr/TEST.htm.
Ξέρω ότι αυτό το post, δεν ενδιαφέρει και πολλούς , αλλά ίσως και  να είναι κάποια μικρή  βοήθεια για άλλους. Κλείνοντας , θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το post στη φίλη μου τη Βαγγελίτσα, την τελευταία περίπτωση δυσλεξίας που συνάντησα και να σας γράψω εδώ μερικούς από τους διάσημους δυσλεξικούς που ανακάλυψα. Όλοι αυτοί εξηγούν γιατί η δυσλεξία λέγεται και «νόσος των χαρισματικών», όπως σημειώνεται σε σχετικό άρθρο της εφημερίδας «ΕΘΝΟΣ».

Δύο ζωγράφοι: Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Πάμπλο Πικάσο.
Δύο εφευρέτες:
Τομ Έντισον. Γκράχαμ Μπελ .
Έξη ηθοποιοί:
Τομ Κρουζ. Γούπι Γκόλντμπεργκ. Κιάνου Ρηβς. Ρόμπιν Γουίλιαμς. Ανν Μπράκφορντ.
Δύο τραγουδιστές
Η Σερ και ο Τζον Λένον.
Ένας πυγμάχος:
Μωχάμετ Άλη.
Ένας μπασκεμτμπολίστας: Μάτζικ Τζόνσον.
Τρεις Πολιτικοί:
Τζωρτζ Ουάσινγκτον.  Γουίνστον Τσόρτσιλ. Τζον Κένεντυ.
Τέσσερις συγγραφείς:
Σκοτ Φιτζέραλντ. Γκούσταβ Φλομπέρ. Αγκάθα Κρίστι. Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.
Ένας κινηματογραφιστής:
Γουώλτ Ντίσνεϋ.
Μία μεγαλοφυΐα:
Άλμπερτ  Αϊνστάιν.

Σας φιλώ πολύ.
Π.

Dys 2.

«Γιατί μας φοβίζει η μελαγχολία;»

Μία φίλη από εσάς, μου έστειλε ένα LINK  για ένα άρθο του περιοδικού VITA που το υπογράφει η κυρία Λουκία Βογιατζή, για την οποία παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έκανα, δεν βρήκα τίποτα στο ίντερνετ. Ζήτησα άδεια από το περιοδικό να αναδημοσιεύσω το κείμενο εδώ, δεν πήρα απάντηση, αλλά επειδή το θεωρώ εξαιρετικό το ανεβάζω εδώ, με ευθύνη μου, για χάρη σας, προσθέτοντας μόνο ένα μικρό σχόλιο στη μέση.
Καλό βράδυ
Π.

ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ;

Μέχρι την Αναγέννηση, η μελαγχολία ήταν μάλλον μια αξιοζήλευτη ιδιότητα που χαρακτήριζε ανθρώπους πολύ ευφυείς, προικισμένους, ξεχωριστούς (φιλοσόφους, ποιητές, καλλιτέχνες). O όρος «μελαγχολία» προέρχεται από τον Ιπποκράτη και έχει σχέση με τους χυμούς του σώματος και τις τέσσερις ιδιοσυγκρασίες που «δημιουργούν»: τη χολερική, την αιματώδη, τη φλεγματική και τη μελαγχολική. Ο μελαγχολικός τύπος κυριαρχείται από το υγρό στοιχείο και έχει την αργή, βαριά κινητικότητα, αλλά και τη διεισδυτική ικανότητα και τη διάσταση του βάθους που χαρακτηρίζει τα υγρά. Για τους αρχαίους ήταν σαφές ότι, χωρίς σιωπηλή παρατήρηση, πνευματική αναζήτηση, αμφισβήτηση, αποτράβηγμα, στοχασμό, κανένα μεγάλο ανθρώπινο επίτευγμα, καμία βαθυστόχαστη έμπνευση, κανένα σπουδαίο σχέδιο ή έργο δεν θα ήταν δυνατό. Θεωρούσαν ότι η μελαγχολία ήταν η ιδιότητα που έκανε έναν άνθρωπο -παρά τον πλούτο, τη δόξα ή τη σοφία του- να μη σταματάει να ψάχνει για την ουσιαστική αξία, το νόημα της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης, παραμένοντας ταπεινός και σεμνός και έχοντας επίγνωση των ανθρώπινων ορίων του. O μελαγχολικός ήταν πρότυπο στο οποίο πολλοί ήθελαν να μοιάσουν.

H βραδύτητα στην εποχή της ταχύτητας
Από τότε που οι άνθρωποι μπήκαν σε ρυθμούς παραγωγής, οι μελαγχολικοί δεν είναι πια πρότυπο για κανέναν. Φαίνεται πως ακριβώς αυτή η βραδύτητα της μελαγχολίας, η συνεχής αναζήτηση, που μάλλον φρενάρει παρά επιταχύνει τους ρυθμούς της ζωής, είναι που την κάνει στην εποχή μας να θεωρείται ιδιότητα όχι εύρωστου και φυσιολογικού ανθρώπου, αλλά περισσότερο περιθωριακού και δύσκολου. Aπό τότε που οι άνθρωποι μπήκαν σε ρυθμούς παραγωγής και οτιδήποτε αναστέλλει την παραγωγική δραστηριότητα αντιμετωπίζεται με καχυποψία, οι μελαγχολικοί δεν είναι πια πρότυπο για κανέναν. H πρόοδος χρωμάτισε σιγά-σιγά τη μελαγχολία με σκούρα χρώματα. H αδιάκοπη πορεία προς τα εμπρός δυσκολεύεται από τους μελαγχολικούς, που θέλουν να σταματούν, να κοιτούν γύρω τους, προς τα μέσα και προς τα πίσω. Όταν είσαι μελαγχολικός, θεωρείσαι ταυτόχρονα και οπισθοδρομικός. O ίδιος ο Φρόιντ έκανε το λάθος και ταύτισε τη μελαγχολία με την κατάθλιψη. Στο απόσπασμα «Θλίψη και μελαγχολία» έγραφε το 1917: «H μελαγχολία χαρακτηρίζεται από μία βαθιά επώδυνη διάθεση παύσης του ενδιαφέροντος για τον έξω κόσμο· απώλεια της ικανότητας να αγαπάς, καταστολή κάθε δραστηριότητας και μείωση του αισθήματος του εαυτού, που εκδηλώνεται με αυτοκατηγορίες και αυτοεξύβριση και φτάνει μέχρι την παρανοϊκή προσμονή τιμωρίας. O μελαγχολικός μάς δείχνει κάτι ακόμη που δεν βλέπουμε στη θλίψη: μία εξαιρετική φτώχια του Εγώ. Στη θλίψη γίνεται ο γύρω κόσμος φτωχός και άδειος, στη μελαγχολία το ίδιο το Εγώ».

(ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ:Δηλαδή όλοι οι μεγάλοι μύστες και σοφοί της ανθρωπότητας που θεωρούσαν το «εγώ» το έσχατο εμπόδιο για τη φώτιση και την ανακάλυψη της Αλήθειας ήταν μαλάκες!!!!)

Οι μελαγχολικοί δεν είναι ασθενείς
Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο μελαγχολικός άνθρωπος πάσχει από μια ασθένεια που πρέπει να θεραπευτεί, αντί να αποδεχθεί αυτό το δημιουργικό κομμάτι της προσωπικότητάς του και να το καλλιεργήσει. Αυτό οδήγησε στη δυσφήμιση της μελαγχολίας και στο να αντιμετωπίζεται με καχυποψία και ανησυχία καθετί που εκφράζει μελαγχολική διάθεση. Και αυτό αρχίζει ήδη από τη νηπιακή ηλικία. Στους παιδικούς σταθμούς και στα νηπιαγωγεία, όπου το πρόγραμμα της ημέρας αρχίζει συνήθως με έναν κύκλο στον οποίο τα παιδιά διηγούνται ή τραγουδούν, υπάρχουν σχεδόν πάντα ένα-δύο παιδιά που προτιμούν να αποτραβηχτούν, να κάτσουν μόνα τους στην άκρη ή να κοιτάνε έξω από το παράθυρο. Αυτό όμως τα κάνει να ξεχωρίζουν με αρνητικό τρόπο. Αν αυτό συμβαίνει συχνά, οι δασκάλες, χωρίς να παρατηρούν τίποτε άλλο ανησυχητικό ή μη «φυσιολογικό» στο παιδί, ρωτούν ανήσυχες τους γονείς αν είναι όλα εντάξει στο σπίτι. Το γεγονός και μόνον ότι το παιδί προτιμάει να κάθεται σε μια γωνιά στο σκάμμα και να σκαλίζει ξανά και ξανά νωχελικά την άμμο, αντί να κυνηγάει ξεφωνίζοντας τα άλλα παιδιά και να τους πετάει άμμο, ότι απλώς παρατηρεί χωρίς να κάνει τίποτε, μοιάζει ύποπτο και μη κανονικό. Ένα ήσυχο, στοχαστικό παιδί φοβίζει πολλές φορές περισσότερο τους γύρω του από ένα νευρικό.

Γιατί η μελαγχολία θεωρείται «επικίνδυνη»
Η προσπάθεια να καταχωνιαστεί η μελαγχολία μπορεί τελικά να οδηγήσει στην κατάθλιψη. Κακά τα ψέματα, ποιος απαντάει στους γνωστούς του, όταν τον ρωτάνε «τι έκανες χθες το βράδυ;», ότι «σκεφτόταν». «Σκεφτόσουν τι θα γίνει με το σπίτι που λες να πάρεις ή τη δουλειά σου;», «όχι, έτσι απλώς σκεφτόμουν λίγο». Ακόμη και αν δεν μας το πουν, είναι πολύ πιθανό να σκεφτούν μήπως κάτι δεν πάει καλά. Όποιος «έτσι απλώς» σκέφτεται μάλλον «δεν είναι στα καλά του». Αυτή η καχυποψία απέναντι στη μελαγχολία και τη στοχαστικότητα θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι έχει τους λόγους της. O καθένας ξέρει πια ότι και μόνο λίγα συμπτώματα συναισθηματικής απόκλισης αυξάνουν τον κίνδυνο να αναπτυχθούν ψυχικές διαταραχές. Τα ποσοστά ανθρώπων που πάσχουν από κατάθλιψη σε ολόκληρο τον κόσμο είναι πολύ υψηλά, με αυξητική τάση. H μελαγχολία τρομάζει, γιατί μοιάζει με τη θλίψη και μπορεί να είναι προπομπός της κατάθλιψης. Όμως, αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να εξηγήσει την απέχθεια με την οποία αντιμετωπίζεται η μελαγχολία. H πιο συνηθισμένη θεραπεία της κατάθλιψης είναι σήμερα τα ψυχοφάρμακα, τα οποία πράγματι έχουν βοηθήσει και έχουν ανακουφίσει πάρα πολλούς ανθρώπους. Τα αποτελέσματα είναι συχνά εντυπωσιακά. Ένα καταθλιπτικό επεισόδιο, μία κρίση κατάθλιψης, δεν γίνεται απλώς πιο ήπια, αλλά αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται κανείς της ζωή. Στη θέση της θλίψης και της ανησυχίας μπαίνει η αισιοδοξία. Αυτό όμως δεν τελειώνει εδώ. H προσπάθεια της έρευνας των φαρμακοβιομηχανιών αποσκοπεί στο να βρει τον τρόπο να διακόψει τη σύνδεση μεταξύ του τραυματικού βιώματος και του εγκεφάλου. Δηλαδή, αν κάποιος έχασε ένα αγαπημένο του πρόσωπο, μπορεί να «αποφύγει» ένα μέρος του πόνου της απώλειας αν πάρει το σωστό φάρμακο. Και η γενετική ερευνά τι θα μπορούσε να κάνει ένα νεογέννητο λιγότερο ευαίσθητο στα δυσάρεστα συναισθήματα. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που η μελαγχολία αντιμετωπίζεται ως κάτι μη φυσιολογικό, ως πάθηση. Και αυτή η αντίληψη είναι που κάνει πολλούς ανθρώπους να ανησυχούν και να φοβούνται όταν αντιμετωπίζουν οι ίδιοι ή όταν παρατηρούν σε έναν κοντινό τους άνθρωπο μελαγχολική τάση, εσωστρεφή διάθεση, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που δίνουν μάχη για να κρύψουν την τάση αυτή, να δείξουν πιο «χαρούμενοι». Πολλοί αναρωτιούνται: «Μήπως αυτό οδηγεί στην κατάθλιψη, μήπως είναι ήδη η αρχή της κατάθλιψης;». Αυτός ο φόβος και μόνον είναι πάρα πολύ βασανιστικός. Και αυτός ο φόβος και η προσπάθεια να καταχωνιαστεί η μελαγχολία μπορεί τελικά να οδηγήσουν στην κατάθλιψη.

Πού διαφέρει η μελαγχολία από την κατάθλιψη;
Πολλά από αυτά που έχουν αξία και κάνουν τη ζωή ανεκτίμητη τα οφείλουμε στους μελαγχολικούς. Η μελαγχολία και η κατάθλιψη δεν πρέπει να συγχέονται. H μελαγχολία με κανέναν τρόπο δεν είναι ψυχική ασθένεια ή διαταραχή, αλλά μία ιδιότητα ορισμένων ανθρώπων που τους χαρακτηρίζει πάντα ή σε κάποιες φάσεις της ζωής τους. Οι άνθρωποι αυτοί όμως διατηρούν μια εσωτερική ισορροπία, ώστε να μη «συντρίβονται» από τα συναισθήματά τους. Τη μελαγχολία χαρακτηρίζει ένα ιδιαίτερα ευρύ φάσμα συναισθημάτων, από βαθιά χαρά ως βαθιά θλίψη, ευαισθησία, συμπόνια και συμπάθεια για τους άλλους, αγάπη και σεβασμός προς τη φύση, δημιουργικότητα. Aντίθετα, η κατάθλιψη χαρακτηρίζεται από συναισθηματική «νέκρωση», έλλειψη κάθε ενδιαφέροντος και κάθε ευαισθησίας. O καταθλιπτικός άνθρωπος δεν νιώθει μόνο θλίψη ή μελαγχολία, αλλά βασανίζεται από την αίσθηση ότι δεν υπάρχει ελπίδα, αισθάνεται παγιδευμένος, δεν μπορεί να βρει νόημα σε τίποτα. H μελαγχολία όχι μόνο δεν χρειάζεται θεραπεία, όπως η κατάθλιψη, αλλά μπορεί να είναι και θεραπευτική αν αναγνωριστεί και αντιμετωπιστεί ως μία θετική ανθρώπινη ιδιότητα. Πολλά από αυτά που έχουν αξία και κάνουν τη ζωή ανεκτίμητη -η ποίηση, η φιλοσοφία, οι τέχνες, η συναίσθηση της ομορφιάς- τα οφείλουμε κατά μεγάλο μέρος στους μελαγχολικούς. Και όταν όλα γύρω μας τρέχουν και γυρίζουν σε όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς, η μελαγχολία μπορεί να μας μάθει να σταματάμε και να κοιτάζουμε γύρω μας με λίγο περισσότερο αυτοσαρκασμό και επίγνωση της προσωρινότητάς μας.

Σιωπή…

Μεταφέροντας διάφορα αρχεία από ένα εξωτερικό σκληρό δίσκο, όπου κατάφεραν να σώσουν -ευτυχώς- τα πάντα από το lap top  μου όταν έπιασε ιό, ανακάλυψα μια μουσική που είχα καιρό να την ακούσω. Έβαλα το κομμάτι.

Ο αέρας είχε πέσει κι η νύχτα ήταν εξαιρετικά ήσυχη με μια βαθιά σιωπή, εκείνη τη σιωπή της γεμάτης αξιοπρέπεια μοναχικότητας  που ξέρουν καλά τα δέντρα, ζώντας δίπλα δίπλα μαζί με δεκάδες άλλα. Γιατί η μοναχικότητα δεν είναι απομόνωση σαν την μοναξιά. Και δεν έχεις ανάγκη διαρκώς να μιλάς και να σ’ ακούνε. Αλλά μπορείς ν’ ακούς εσύ. Μπορείς ν’ ακούς αληθινά χωρίς καμιά  σκέψη ή κριτική: από το τραγούδι του γρύλλου με το σοφό επαναλαμβανόμενο μέτρο μέχρι τον πόνο μιας γυναίκας που τον κουβαλάει από μικρό κοριτσάκι…  Οι ήχοι του πιάνου είναι σαν ένα φύλλο που πετάει στον αέρα… Ακουγοντάς την μουσική έβλεπες  όλη την παιδική σου ηλικία να περνάει σαν κινηματογραφική ταινία μπροστά σου κι ένοιωθες να ‘ρχεται από κάπου πολύ βαθιά, εκείνη η μελαγχολία που μόνο τα παιδιά μπορούν να νοιώθουν και που οι μεγάλοι δεν την καταλαβαίνουν γιατί ξεχνάνε ότι ήτανε κάποτε παιδιά και θάβουν μέσα τους  αυτή τη γεμάτη αθωότητα μελαγχολία που την γεννάει η νοσταλγία για κάτι που δεν ξέρεις, αλλά που νοιώθεις ότι κάπου υπάρχει, δεν μπορεί…  Αχ, προσέξτε τα παιδιά σας… Μια απροσεκτή χειρονομία, μια βίαιη λέξη, ένα αδιάφορο βλέμμα, μπορούν να πληγώσουν την παιδική ψυχή για πάντα. Είναι απίστευτο πόσο εύκολα και πόσο βαθιά μπορεί να γραφτεί στη ψυχή του παιδιού κάτι που ο μεγάλος δεν το θεωρεί σπουδαίο…
Αν σας κάνει κέφι και βρείτε λίγο χρόνο -8  λεπτά – καθήστε κάπου μόνοι σας κι ακούστε αυτό το κομμάτι. Ακούστε τη σιωπή που υπάρχει πίσω από τις νότες του πιάνου. Κι αν σας έρθει να βάλετε τα κλάμματα, κάντε το. Τι πειράζει…
Το κομμάτι αυτό είναι από ένα CD , που έχει τίτλο «SILENT BEAUTY»  και λέγεται «La Conexion  Cosmica». Ο συνθέτης είναι έλληνας (!!!) που ζει στο εξωτερικό και λέγεται NIKKO TZARAKIS. Θα ήθελα να μου επιτρέψετε να το αφιερώσω σε όλες τις φίλες, που πιθανόν πληγώθηκαν όταν ήταν μικρά κοριτσάκια, από κάποια αδιάφορη ή αυταρχική κι ανόητα ανταγωνιστική μάνα ή από κάποιον επίσης αδιάφορο ή βίαιο πατέρα.
Καλημέρα.
Σας φιλώ πολύ
….

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ:

[audio:http://www.fileden.com/files/2008/12/26/2240266/12-La_Conexion_Cosmica.mp3]

Μοναξιά και μοναχικότητα

STORYTELLER AND PENCIL 2

Ε, ας μην αφήσουμε την πρώτη μέρα του Αυγούστου χωρίς post. Μόνο που δεν μου ‘ρχεται  να βάλω κάτι διασκεδαστικό, αλλά καθώς έχω περάσει μια εβδομάδα χαλαρά και μόνος μου, επειδή η οικογένεια και φίλοι λείπουν, σκέφτηκα να γράψω ένα καλοκαιρινό «σεντονάκι» με κάποιες από τις σκέψεις που έκανα.

Προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην μοναξιά και στην μοναχικότητα. Μοναξιά είναι εκείνη η αίσθηση ότι είσαι εντελώς αποκομμένος, μια αίσθηση ξαφνικής ανησυχίας χωρίς προφανή αιτία, που σε σπρώχνει να αναζητήσεις συντροφιά, διασκέδαση ή κάποια απασχόληση, μια αίσθηση κενού όπου μέσα του κανείς αυτοφυλακίζεται. Η μοναχικότητα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό: είναι μια κατάσταση ελευθερίας που εμφανίζεται όταν έχει κάτσει κανείς ήσυχα με τον εαυτό του, χωρίς να το βάλει στα πόδια τη στιγμή που πλημυρίζει από μοναξιά και την  παρακολουθεί μέχρι κάποια στιγμή να την κατανοήσει. Τότε έρχεται η κατάσταση εκείνη της μοναχικότητας όπου κανείς βλέπει ότι δεν υπάρχει αυτό που λέμε ψυχολογική ασφάλεια κι έτσι δεν μπορεί να βασίζεται ψυχολογικά, σε κανένα. Έτσι, καθώς δεν αναζητά πια κανείς ευχαρίστηση, παρηγοριά, κι επιβεβαίωση, αντιμετωπίζει το φόβο της μοναξιάς χωρίς να τον φοβάται όταν, καθώς μέσα σε μια στιγμή βλέπει ότι δεν μπορεί να βασίζεται σε τίποτα και σε κανέναν και ότι καμιά διασκέδαση, καμιά φυγή  δεν μπορεί να τον σβήσει, αλλά μόνο να τον κουκουλώσει.
Μπορεί , λοιπόν, κανείς όταν νοιώθει την μοναξιά να τον βαραίνει να κάτσει μαζί της χωρίς καμιά σκέψη να το βάλει  στα πόδια, αφού αν το βάλεις  στα πόδια, δεν πρόκειται ποτέ να την κατανοήσεις κι εκείνη θα σε περιμένει στην επόμενη γωνία;
Έχετε σκεφτεί ότι οι περισσότεροι άνθρωποι παντρεύονται ή αναζητούν άλλου είδους κοινωνικές  σχέσεις, επειδή δεν ξέρουν πώς να ζουν μόνοι; (Κάποτε ο Χορν μου είχε πει:  «Αν δεν υπήρχε η μαγκουφιά, ο γάμος θα ήταν το χειρότερο πράγμα στον κόσμο».  Κι ένας κύριος από την περιοχή, μου είχε πει για τη γυναίκα του:  «Καλύτερα να έχεις κάποιον που να βρίζεσαι από το πρωί έως το βράδυ παρά να ζεις μόνος σου».)
Δεν λέω ότι πρέπει να ζει κανείς μόνος, αλλά αν παντρεύεσαι επειδή θέλεις να ‘χεις κάποιον ή κάποιαν που να σου ανήκει και να ανήκεις για να νοιώθεις ψυχολογική ασφάλεια ή αν βαριέσαι τον εαυτό σου και χρησιμοποιείς τη δουλειά σου για να τον ξεχνάς, τότε θ’ ανακαλύψεις ότι όλη σου η ζωή δεν είναι παρά μία ασταμάτητη αναζήτηση διασκέδασης. Μόλις έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο, οι περισσότεροι από μας αναζητούμε κάποιο είδος διασκέδασης. Παίρνουμε κάποιο βιβλίο ή απλώς ένα περιοδικό. Ανοίγουμε το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση, πάμε σινεμά, θέατρο, εκκλησία, μπαράκι ή σε κάποιο γήπεδο ή παραδινόμαστε σε ακατάπαυστη φλυαρία. Υπάρχει μια ατέλειωτη απαίτηση για διασκέδαση, για κάποια απασχόληση για να αποφεύγουμε να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας. Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι είναι διαρκώς απασχολημένοι με κάτι κι όταν δεν έχουν να κάνουν κάτι συγκεκριμένο, ανησυχούν διαρκώς για το ένα ή το άλλο, επειδή φοβούνται να μείνουν μόνοι τους με τους εαυτούς τους. Η πολύ ανησυχία, είναι «ύποπτη».
Έχει πλάκα όταν παρατηρήσεις ότι όταν κάποια στιγμή μείνεις ξαφνικά μόνος σου, χωρίς να έχεις να κάνεις τίποτα, πόσο γρήγορα θέλεις να βρεις κάτι να κάνεις για να  ξεφύγεις από τον εαυτό σου, να μη βλέπεις μέσα σου αυτό που είσαι, ό,τι κι αν είσαι. Αυτός είναι ο λόγος που έχει τέτοια άνθιση η βιομηχανία της ψυχαγωγίας, και αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι αυτού που αποκαλούμε πολιτισμό. Αν παρατηρήσει κανείς γύρω του βλέπει  ότι σ’ όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι αναζητάνε να είναι όλο και πιο απασχολημένοι με κάτι. Ο πολλαπλασιασμός των διασκεδάσεων, τα αμέτρητα βιβλία και περιοδικά, τα ατέλειωτα τηλεοπτικά κανάλια σε όλον τον  κόσμο, η γεωμετρική εξάπλωση της χρήσης του ίντερνετ, οι πάμπολλες αθλητικές εκδηλώσεις κι ένα σωρό άλλα είδη διασκέδασης και απασχόλησης που προσφέρουν την ευχαρίστηση που δεν βρίσκει κανείς μέσα του, το μόνο που δείχνουν -κατά τη γνώμη μου– είναι ότι ο φόβος της μοναξιάς είναι απέραντος. Για να ξεφύγουμε από αυτή τη μοναξιά είναι που θέλουμε να βρισκόμαστε μαζί με άλλους, θέλουμε να διασκεδάζουμε, να ξεδίνουμε με διάφορους τρόπους.. Κι όμως, υπάρχει μέσα σε όλους μας η δυνατότητα να πάμε πέρα απ’ αυτόν τον φόβο της μοναξιάς και να γνωρίσουμε αυτό που είναι η μοναχικότητα. Νομίζω ότι αν κατανοήσει κανείς την μοναξιά και πάει πέρα απ’ αυτήν, τότε πιθανόν ν’ ανακαλύψει ότι δεν υπάρχει καμιά ανάγκη φυγής, αφού –θα πρέπει- ο νους να έχει γνωρίσει έναν πλούτο μέσα του, που δεν μπορεί να τον βρει κανείς πουθενά αλλού.

Και μια ευχή μέσα από την καρδιά μου: Τώρα που είναι διακοπές, αν έχετε την ευκαιρία και τη διάθεση, κάντε καμιά μεγάλη βόλτα μόνοι σας σε κάποια παραλία, σε κάνα βουνό, σε έρημη πλατεία ή δάσος, κοιτώντας μέσα σας όπως ένας μικροβιολόγος κοιτάζει μέσα από το μικροσκόπιο το παρασκεύασμα του ασθενή: χωρίς καμιά σκέψη, χωρίς κανένα συναίσθημα, χωρίς καμιά κριτική, χωρίς καμιά άποψη ή ιδέα για ό,τι βλέπει,  αλλά αφήνοντας εκείνο να του «πει» τι έχει ο ασθενής. Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω, ε; Κοιτάξτε μέσα σας χωρίς η ματιά σας να φιλτράρεται από ιδέες, ηθικές, φιλοσοφίες, ψυχαναλυτικές θεωρίες, κοινωνικές ηθικές, θρησκευτικά πιστεύω και τέτοια. Χωρίς ενοχές για ό,τι είστε ή δεν είστε, χωρίς να θέλετε να γίνετε κάτι άλλο από αυτό που είσαστε, ό,τι κι αν είναι αυτό. Η ενοχή, είναι η αθλιότερη μορφή φόβου και ο πιο άθλιος και ανέντιμος τρόπος που χρησιμοποιείται από τους γονείς μας, την κοινωνία και τη θρησκεία, αλλά και δικούς μας ανθρώπους, για να μας χειρίζονται και να κάνουμε ό,τι θέλουν εκείνοι.

Καλό μήνα
Σας φιλώ.
Π.

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από τα καινούργια επεισόδια του ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Όπως βλέπετε, παρατηρώ το μαγικό μολύβι μου, που μου λέει την ιστορία του. Θα την μάθετε τον Ιανουάριο του 2010. Προς το παρόν, ακούστε «την ιστορία του εαυτού σας», είναι το καλύτερο «βιβλίο» που μπορείτε να βρείτε, γιατί δεν είναι μόνο δικό σας, είναι το βιβλίο της ανθρωπότητας. Ένα βιβλίο γεμάτο: πόνους, χαρές, φόβους, ενοχές, μοναξιά, ανάγκη για αγάπη, φθόνο, ζήλεια, καλοσύνη, βία, φροντίδα και άλλα πολλά τέτοια…