Ο… πατριώτης

Το στούντιο που δουλεύουμε για να γυρίσουμε τα καινούργια επεισόδια του «Παραμυθά», είναι ένα μεγάλο στούντιο με πολλά πλατό,  μεγάλο τεχνικό εξοπλισμό και πολυάριθμο προσωπικό.

Οι φωτογραφίες που θα δείτε στο τέλος είναι:  Η πρώτη, προετοιμασία στο στούντιο του συστήματος που κρεμάνε τον «Παραμυθά» για να πετάξει. Η δεύτερη: ο «μάστορας» εδώ ως οπερατέρ, με το βηθό σκηνοθέτη και τον boom-man, και η τρίτη: ο Παραμυθάς βγαλμένος από τον φίλο του τον Άκη, που δεν είναι «παραμυθομεγαλωμένος», αλλά είναι ακριβώς πάνω που «παραμυθομεγαλώνει» τώρα, εξαιτίας της «παραμυθομεγαλωμένης»  μάνας του!
Ανάμεσα στο προσωπικό, λοιπόν, εκτός από Έλληνες, υπάρχουν και Αφρικανοί, Πακιστανοί και Αλβανοί.  Στο πλατό όπου δουλεύουμε εμείς, υπάρχει κι ένα νέο παιδί από την Αλβανία με το – γαλλικής προφοράς (!!!) όνομα- Fation. Είναι ξύπνιος, δεν έχει την επιφυλακτικότητα ή την καχυποψία -οπότε και το κλείσιμο- που έχουν καμιά φορά οι συμπατριώτες του, είναι «ανοιχτή καρδιά» που λέμε, κι έχει εξαιρετικό χιούμορ. Αυτό το τελευταίο – που όταν είναι αληθινό συνοδεύεται από το χάρισμα του αυτοσαρκασμού – μας έκανε να ανταλλάσσουμε διάφορα «ρατσιστικά» ανέκδοτα και να συμπαθηθούμε. Και όταν θέλω κάτι  του φωνάζω: «Αλβανέ…» και μου απαντάει: «Έλα, πατριώτη…».

Σε κάποιο διάλειμμα του γυρίσματος κοιτούσα αυτό το νέο παιδί και μου ‘ρθε στο νου όλο το θέμα του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της διαίρεσης που υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους,  σε όλο τον κόσμο κι αναρωτήθηκα: Άραγε υπάρχει κάποια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα μας; Πιθανόν ο άλλος να έχει ανοιχτόχρωμο δέρμα και το δικό μου να είναι πιο σκούρο· μπορεί εσύ να είσαι πολύ έξυπνος και να ξέρεις πολύ περισσότερα πράγματα απ’ όσα ξέρω εγώ· ή μπορεί εγώ να μην έχω βγει ποτέ από το χωριό μου, ενώ εσύ να έχεις ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, εγώ να είμαι Χριστιανός κι εσύ Μουσουλμάνος και τα λοιπά. Προφανώς υπάρχουν διαφορές: μορφής, γλώσσας, μόρφωσης, γνώσεων, συμπεριφοράς, πίστης, παράδοσης και πολιτισμού· αλλά είτε είμαστε Έλληνες είτε δεν είμαστε, είτε είμαστε Αμερικάνοι ή Ρώσοι ή Κινέζοι ή Γιαπωνέζοι ή Τούρκοι ή Αλβανοί ή άντρες ή γυναίκες ή ότι άλλο θέλετε, στην ουσία δεν υπάρχει μια μεγάλη ομοιότητα μεταξύ μας;  Και ποια είναι η ουσιαστική ομοιότητα; Δεν είναι ότι όλοι έχουμε φόβους, όλοι τρέμουμε την μοναξιά, όλοι θέλουμε να νοιώθουμε ασφάλεια, όλοι φοβόμαστε το θάνατο, όλοι θέλουμε να μας αγαπούν, όλοι θέλουμε να έχουμε το φαγητό μας, όλοι φοβόμαστε τον πόνο κι αναζητάμε την ευχαρίστηση, όλοι θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι; Η ουσία, λοιπόν, είναι η απόλυτη ψυχολογική ομοιότητά μας ως ανθρώπινα πλάσματα. Αλλά βλέπετε, οι επιφανειακές διαφορές καταστρέφουν την επίγνωση αυτής της ουσιαστικής ομοιότητας μεταξύ μας ως ανθρώπινα πλάσματα. Η κατανόηση αυτής της ομοιότητας και η ελευθερία που κρύβει, φέρνουν αληθινή αγάπη και μεγάλη φροντίδα. Αλλά, δυστυχώς, οι περισσότεροι από μας είμαστε παγιδευμένοι – και γι’ αυτό διαιρεμένοι – στις επιφανειακές διαφορές φυλής, φύλου, πολιτισμού, τάξης και θρησκείας. Τα διάφορα «πιστεύω» είναι κατάρα γιατί διαιρούν τους ανθρώπους και δημιουργούν ανταγωνισμό, ενώ πολλές φορές φέρνουν από φόνο έως πόλεμο. Μόνο όταν ο νους πάει πέρα από τα πιστεύω, πέρα από τις διαφορές και τις ομοιότητες, μπορεί να είναι ελεύθερος ν’ ανακαλύψει τι είναι αληθινό.

Α, ρε πατριώτη, τι μ’ έκανες και σκέφτηκα!…

Καλό Σαββατοκύριακο.
Ν.Π.

Υ.Γ. Χα, χα, χα… «Λαμογιάρικο» post!  Ενώ μοιάζει πληροφοριακό, κατά βάθος είναι ζόρικο «σεντόνι».

shooting-2 shooting-1 shooting-3

Το επάγγελμα του ηθοποιού

mozartparamithas

Το κοινό που έχουν  αυτές οι δύο φωτογραφίες είναι ότι και στις δύο φοράω μία άσπρη περούκα, εκείνο που τις χωρίζει είναι πενηνταπέντε χρόνια. Η πρώτη είναι του 1954 από το θεατρικό έργο,»Τα παιδικά χρόνια του Μότσαρτ», όπου και έκανα τον Μότσαρτ. Ήταν η πρώτη φορά που έβαλα μία άσπρη περούκα. Η τελευταία θα είναι τώρα, για χάρη του Παραμυθά, απ’ όπου κι η δεύτερη φωτογραφία πριν λίγες μέρες. Για  δύο εβδομάδες, και το Σαββατοκύριακο, θα είμαι στο στούντιο, όπου θα γυριστεί το δικό μου μέρος και στα 26 επεισόδια.  Έχω να μπω σε στούντιο, σαν ηθοποιός, για βάψιμο και γύρισμα, από το 1976 που συνέβη για τελευταία φορά. (Ο Παραμυθάς την εποχή της ΕΡΤ δεν πιάνεται γιατί δεν το έκανα σαν ηθοποιός, αλλά σαν ένας Τμηματάρχης, υπάλληλος  του Δημοσίου που υπονομεύει το κύρος της θέσης του για την πλάκα του. Τώρα, όμως… Αν αυτή τη δουλειά δεν την έκανα στο στούντιο με τα δύο μου παιδιά, δεν νομίζω ότι θα γινόταν. Έχει πλάκα να σε σκηνοθετεί ο γιός σου και να σε μαστιγώνει οργανωτικά η κόρη σου. Και είναι και συγκινητικό.
Το επάγγελμα του ηθοποιού έχει πεθάνει μέσα μου εδώ και πολλά χρόνια. (Στο θέατρο, ούτε καν τον «Παραμυθά» δεν θα μπορούσα να κάνω. Ωστόσο, ήταν κάτι που το έκανα σε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου, από τα 9 έως τα 33.  Για 24 χρόνια. Αν και από μια πλευρά δεν έπαψα ποτέ να είμαι. Από ποια πλευρά; Από εκείνη που εννοούσε ο Δημήτρης Χορν, όταν στην ερώτηση, «στη ζωή σας παίζετε θέατρο;» απάντησε: «Στη ζωή μου πάντα, στο θέατρο ποτέ¨. Έτσι, μου ‘ρθε τώρα και για να τιμήσω κι εκείνον και το επάγγελμα του ηθοποιού, θα ανεβάσω εδώ το τραγούδι «Ο ηθοποιός», του Μάνου Χατζιδάκι, που το τραγουδούσε ο ίδιος στο θεατρικό έργο, «Οδός Ονείρων», που παιζόταν το καλοκαίρι του 1962.   Αν ψιλοχαθώ από ‘δω, μην ανησυχείσετε άδικα όπως τότε με το πρωταπριλιάτικο αστείο μου, απλώς θα με … μαστιγώνουν τα παιδιά μου.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Ήθελα να βάλω εδώ ένα LINK για ένα παλιότερο post που είχα γράψει παλιά για το επάγγελμα του ηθοποιού, αλλά δεν το βρήκα πουθενά. Ίσως να το σβήσαμε κατάλαθος και δεν βρίσκω τον «μάστορα» να τον ρωτήσω. Γι ‘αυτό, για όσους δεν το είχαν δει και θα τους ενδιέφερε, βάζω εδώ το κύριο μέρος του που το είχα κρατήσει σε word.

Αρχίζοντας θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής: Θεωρώ ότι ο ηθοποιός ασκεί πραγματικά την τέχνη του ηθοποιού μόνο στο θέατρο. Ηθοποιός είναι και στον κινηματογράφο, στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η τέχνη του ηθοποιού θέλει δύο: τον ηθοποιό και το κοινό. Η τέχνη του ηθοποιού είναι σαν την ερωτική πράξη: θέλει δύο. Η τέχνη του ηθοποιού στον κινηματογράφο, στο ραδιόφωνο και στο θέατρο, είναι  σαν «αυνανισμός». Κι όπως λέει και το γνωστό ανέκδοτο, «δεν λέω, καλός ο αυνανισμός αλλά με το σεξ γνωρίζεις και κάνα άνθρωπο». Και κάτι ακόμα: Κάποτε, η  Έλλη Λαμπέτη, δείχνοντάς μου έναν καινούργιο τότε -το 1966- ηθοποιό, που σήμερα πια είναι πολύ γνωστός πρωταγωνιστής, μου ψιθύρισε στ’ αυτί: «Τον βλέπεις αυτόν; Δεν είναι ηθοποιός. Είναι κατάσκοπος από άλλο επάγγελμα, στο δικό μας». Χα, χα, χα… Όσα θα ακολουθήσουν,  λοιπόν, έχουν να κάνουν με αληθινούς ηθοποιούς, και όχι με «ηθοποιούς-κατασκόπους».Βιάζομαι να δηλώσω από την αρχή, ότι θεωρώ την τέχνη του ηθοποιού, τέχνη του «γνώθι σ’ αυτόν».  Χρησιμοποιώ επίτηδες τη φράση «γνώθι σ’ αυτόν» και όχι τη λέξη «αυτογνωσία» γιατί θεωρώ ότι αυτή η λέξη,  είναι πολύ χαλασμένη, και φορτωμένη με απίστευτη ανοησία στις μέρες μας από τα δεκάδες γκουρούδικα, όμιλους φιλοσοφίας, αρμονικές διαβιώσεις, καφεπανεπιστήμια, βενταντάδικα, λαματζίδικα και δεν συμμαζεύεται. Γι’ αυτό θα μου επιτρέψετε να μην χρησιμοποιώ  εδώ αυτή τη λέξη που θυμίζει μετάφραση του  «self-knowledge» και να χρησιμοποιώ το περιφραστικό, «γνώθι σ’ αυτόν» – που εκφράζει τέλεια ό,τι πιο αληθινό, βαθύ και πραγματικά αποτελεσματικό έχει ειπωθεί ποτέ: «Οι ίδιοι είμαστε μαθητές και δάσκαλοι του εαυτού μας» και «ο καθένας μας πρέπει να είναι φως του εαυτού του». Όλα τ’ άλλα είναι  απλώς επιχειρήσεις που βγάζουν λεφτά από τον ανθρώπινο πόνο και φόβο, την ανθρώπινη μοναξιά κι απελπισία, την ανθρώπινη ψυχολογική τεμπελιά, την ανθρώπινη έλλειψη επικοινωνίας,  την εκμετάλλευση του πάθους για απάντηση στο ερώτημα, «γιατί όλα αυτά γύρω μας και μέσα μας, γιατί όλο αυτό το σύμπαν»;  Κανένας αληθινός δάσκαλος δεν παίρνει χρήματα. Κανένας αληθινός δάσκαλος δεν διαφημίζεται σε εναλλακτικά περιοδικά που μοιράζονται  τζάμπα σε ομοιοπαθητικά φαρμακεία. Κανένας αληθινός δάσκαλος δεν θα σας πει ότι αυτός είναι φωτισμένος κι ότι εσείς πρέπει να υποταχτείτε και να πειθαρχήσετε σ’ αυτόν για να φωτιστείτε, οπότε ρίχτε χρήμα στα πόδια του, για να τον ακούτε ή για να σας δώσει κάποιο είδος μύησης σε κάτι θολό και ανόητο ή σε κάποιο ασιατικοφερμένο σύστημα διαλογισμού, που η καθημερινή του επανάληψη το μόνο που θα καταφέρει είναι να σας αποβλακώσει.  Ο αληθινός δάσκαλος θα βρεθεί μπροστά  σας όταν ξέρετε βαθιά τι δεν θέλετε άλλο, όχι τι θέλετε. Ο αληθινός δάσκαλος δεν έχει οργανωμένο μαγαζί εμπορίου φώτισης και «αυτογνωσίας» για να τα κονομάει από απελπισμένους ανθρώπους με θολωμένο νου και στεγνωμένη καρδιά. Ο αληθινός δάσκαλος, δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον άνθρωπο που βρεθήκατε ξαφνικά στη γειτονιά του, αναζητώντας κάποιο δρόμο που δεν ξέρετε και τον ρωτάτε απελπισμένος πια από το ψάξιμο αν ξέρει που είναι, κι εκείνος σας δείχνει· εσείς του λέτε ευχαριστώ και πάτε μόνοι σας προς τα εκεί, δεν σας πάει αυτός από το χέρι, δεν σας ζητάει χρήματα, κι εσείς δεν του φιλάτε το χέρι, λέγοντάς του προσκυνώντας τον, «τι φωτισμένος που είστε, αφήστε με να τρέχω πίσω σας»! Συγνώμη, δεν έχω πρόθεση να προσβάλλωκανέναν , γράψτε με στα παλιά σας τα παπούτσια, αλλά αν έχετε πάθει ήδη κάτι τέτοιο, τότε δεν μπορώ να μη σας πω ότι ο άνθρωπος που σας εκμεταλλεύεται και σας τα παίρνει, όσες απέραντες «μεταφυσικές» γνώσεις κι αν έχει, όσο όμορφη γενειάδα κι αν στολίζει το πρόσωπό του, μ’ όσο εξεταστικό και βαθύ βλέμμα κι αν σας κοιτάζει και μ’ όσο γαλήνια και ωραία φωνή αν σας μιλάει, είναι απλώς φοβισμένος και γεμάτος μοναξιά και άγνοια όπως κι εσείς, βρίσκετε σε μαύρα σκοτάδια όπως κι εσείς, κι απλώς έχει βρει το κόλπο και – όπως έλεγε η μανούλα μου – «με την τρελλίτσα του, γεμίζει την κοιλίτσα του». Κι αν προσπαθήσει να σας υποτάξει, αν προσπαθήσει να σας κάνει τον υπηρετήσετε, να του δίνετε τα λεφτά σας, μην φοβηθείτε, κοιτάξτε τον στα μάτια και πείτε του: «Τι λες ρε μαλάκα!!».

Χρόνια πολλά… σε όσα αρνάκια επέζησαν.

eggs


Χρόνια πολλά σε όλους σας με μια κάρτα που πήρα πριν από λίγο από φίλο μου. Την έχει βγάλει ένα από τα μικρά κόμματα, αλλά για λόγους αρχής του blog  έβγαλα το όνομα του κόμματος. Την ανεβάζω εδώ γιατί με ενθουσίασε ως χορτοφάγο η εικόνα του τσολιά που σουβλίζει κατσούφης λαχανικά, ενώ από κάτω τα αρνάκια χορεύουν τσάμικο πάνω στα κάρβουνα!
Σας φιλώ πολύ
Π.

eastercard_2009

Ο στρατιώτης και η όμορφη βασιλοπούλα

storyteller-sleepingΕ, διακοπές από αύριο – εσείς εννοώ γιατι εγώ… βράστα – οπότε θα έχετε καιρό να ακούσετε κι ένα πιο μεγάλο παραμύθι, που βάζω εδώ για τα παιδάκια σας  – ναι, ναι, και για σας, το έπιασα το μήνυμα την προηγούμενη φορά. Το παραμύθι  έχει τίτλο, «Ο στρατιώτης και η όμορφη βασιλοπούλα» και κρατάει 27 λεπτά. Είναι το δεύτερο από τα δύο παραμύθια που υπάρχουν  στον πρώτο μου δίσκο το 1979.
Είναι κι αυτό του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, όπως και “Η καμπάνα με τον μαγευτικό ήχο” που σας ανέβασα πριν λίγες μέρες.  Και σ’ αυτό η  μουσική είναι του Σταμάτη του Σπανουδάκη, που πάλι παίζει όλα τα όργανα .

Σας φιλώ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/soldier.mp3]

Η γίδα και το φυλαχτό

paramithas-petaei-2Θα ήθελα πρώτα να ευχαριστήσω όσους έκαναν τον κόπο να έρθουν ν’ ακούσουν  την παρουσίαση που έγινε στην Ελληνοαμερικανική Ένωση για τις εκπομπές με κινούμενα σχέδια στην ελληνική τηλεόραση. Νομίζω ότι περάσαμε καλά.
Και μια και άρχισαν οι διακοπές του Πάσχα, λέω να αρχίsω να βάζω κάνα δυο παραμύθια για τα παιδάκια σας.
Για σήμερα:  «Η γίδα και το φυλαχτό».

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ.
Π.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

Μια πρόσκληση

Μια και σε κάποιο από τα σχόλια ένα από τα παιδιά ζητάει να μάθει αν πρόκειται να μιλήσω κάπου, αλλά κι επειδή κατά καιρούς κάποιες και κάποιοι έχουν ζητήσει να λέω αν πρόκειται να κάνω κάτι, σας βάζω εδώ μια πρόσκληση. Αν δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε και δεν βαριέσε, ελάτε.Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

logocomicdomcon09

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Τα Cartoons Στην Ελληνική Τηλεόραση στο COMICDOM CON ATHENS 2009

Στο πλαίσιο της ανοιξιάτικης διήμερης γιορτής των comics, Comicdom Con Athens 2009 που διοργανώνει η Comicdom Press και η Ελληνοαμερικανική Ένωση, θα πραγματοποιηθεί συζήτηση με θέμα : «Τα cartoons στην ελληνική τηλεόραση», την Κυριακή 12 Απριλίου, στις 15:00, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, Μασσαλίας 22, Αθήνα. Είσοδος ελεύθερη.
Συζητούν και αναλύουν επαγγελματίες από τους χώρους του animation και της τηλεόρασης και συγκεκριμένα οι: Χρήστος Δημόπουλος (παραγωγός τηλεοπτικών προγραμμάτων για παιδιά), Νίκος Πιλάβιος (συγγραφέας, τηλεοπτικός παραγωγός), Πατρίτσια Γερακοπούλου (Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας – Πάντειο Πανεπιστήμιο). Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, θα παρουσιαστούν στοιχεία τηλεθέασης των cartoons στην ελληνική τηλεόραση, όπως καταγράφηκαν από την AGB.

Το «αγγελάκι»

Έχω καθυστερήσει αρκετά να ανεβάσω κάτι. Είναι που έχω πέσει πολύ έξω στο γράψιμο των σεναρίων της καινούργιας σειράς «Ο Παραμυθάς»,  και πιέζομαι. Απόψε, όμως, λίγο πριν πάω για ύπνο, σκέφτηκα να σας πω για κάτι που με συγκίνησε.

roxy

Σε ένα από τα σχολεία που με καλέσανε για να μιλήσω για τα βιβλία του ΠΑΡΑΜΥΘΑ και πήγα, ήταν ένα κοριτσάκι γύρω στα οχτώ, που την ώρα που έφευγα και χαιρετούσα ένα ένα όλα τα παιδιά, ήρθε και μου ψιθύρισε γρήγορα γρήγορα, «είσαι ο καλύτερος». Πριν λίγες μέρες, μου έστειλε με e-mail (!!!) μία ζωγραφιά που έφτιαξε για μένα!  Είναι η ζωγραφιά ενός κοριτσιού, που προφανώς είναι η ίδια, αφού μπροστά στο φουστάνι γράφει: «Κύριε Παραμυθά, ήταν η καλύτερή μας μέρα που σας συνάντησα.»  Ενδιαφέρον που αρχίζει με πληθυντικό και τελειώνει με ενικό. Αυτό μαζί με το κεφάλι που έχει σχήμα καρδιάς, είναι το κάτι άλλο! Το κρέμασα δίπλα μου στο γραφείο μου (φωτογραφία), κι είναι κάτι σαν αγγελάκι που με παρακολουθεί.
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ. Ήθελα να πω στο παιδί που με ρωτάει για τα βιβλία που έχω γράψει – και σε όποιον άλλον ενδιαφέρεται – ότι αν πάει κανείς στην πάνω δεξιά γωνία της αρχής του blog και κάνει κλικ στο «βιογραφικό», και διαβάσει προσεκτικά το τέλος του, θα δει ότι εκεί τα λέει όλα. Από την αρχή που έγινε το blog τα έλεγε.

Η «γιαγιά» και η «Ζωή σαν κρύσταλλο».

Ε, τώρα πια νομίζω ότι έκλεισα τον κύκλο μου ως άντρας και ως άνθρωπος.  Αφορμή σε αυτό που λέω είναι μία φράση από ένα σχόλιο της athinovio σ’ ένα από τα τελευταία posts. Αυτό το σχόλιο είναι που μου έφερε στο νου ένα βιβλίο και άλλα δύο ανάλογα σχόλια που μου έχουν γίνει παλιότερα και για τα οποία νοιώθω υπερήφανος. Χα, χα, χα… δεν φαντάζεστε τι ακολουθεί  –  πάω και στοίχημα. Παρόλο που κάποιες φορές μου έκαναν παρατήρηση ότι  ίσως παραγίνομαι προσωπικός  σε μερικά posts, εμένα δεν ιδρώνει το αυτί μου.  Το, «τι θα πει ο κόσμος», το πήρε η μάνα μου μαζί της πριν πολλά χρόνια κι  ευτυχώς δεν μου τ’ άφησε κληρονομιά.  Λοιπόοον… Για να δώσω λίγο ακόμα σασπένς.  Τα δύο προηγούμενα σχόλια, όπως, και το τελευταίο εδώ στο blog , έχουν γίνει  από γυναίκες  και έχουν κάτι κοινό  – όπως θα δείτε.
Το πρώτο μού το έκαναν στα νιάτα μου, λίγο μετά  τα τριάντα. Μου το έκανε μια κοπέλα που είχα σχέση και μου είχε πει ότι η σεξουαλική μου συμπεριφορά είναι σαν γυναίκας. (Δεν το είπε ακριβώς έτσι , αλλά ας μην το παρακάνουμε προσωπικό).  Το δεύτερο και το τρίτο σχόλιο μπορώ να τα μεταφέρω ακριβώς.
Το δεύτερο μού το έκαναν λίγο μετά τα πενήντα μου. Μου το έκανε η κόρη μου: Διηγιόμουν σε μια παρέα πώς όταν εκείνη ήταν τριών μηνών μωρό, μου πνίγηκε την ώρα που την τάιζα πορτοκάλι και, χωρίς να μου το έχουν πει, την έπιασα με το ένα χέρι από τα πόδια και τη γύρισα ανάποδα, ενώ με το άλλο τής έδωσα ένα χτύπημα στην πλάτη και ξεπνίγηκε. Όταν μία κυρία είπε ότι το είχε πάθει κι εκείνη με το μωρό της, αλλά ευτυχώς της είχε πει ο παιδίατρος τι θα πρέπει να κάνει και με ρώτησε αν κι εμένα μου το είχε πει ο γιατρός, εγώ απάντησα «όχι». Τότε η κόρη μου είπε: «μίλησε το μητρικό ένστικτο μέσα του…».
Το τρίτο και τελευταίο – που έδωσε την αφορμή σε αυτό το post – είναι το σχόλιο της athinovio που σας είπα. Γράφει:  «Δεν θέλω να το παρεξηγήσεις, αλλά μου θυμίζεις πάρα πολύ τη γιαγιά μου». Χα, χα, χα…
Γι’ αυτό σας είπα, ότι «έκλεισα τον κύκλο μου».  Στα νιάτα μου με είπανε «λ….α»,  στην ωριμότητα «μητέρα» και τώρα «γιαγιά»! Τι άλλο θέλω από τη ζωή;

Θα ήθελα να κλείσω αυτό το post με κάτι σχετικό με τις γυναίκες: Με το βιβλίο που σας είπα στην αρχή ότι μου ήρθε στο νου. Είναι ένα βιβλίο που έγραψε η «κολλητή μου» (όπως λέτε κι εσείς οι νεώτερες και νεώτεροι) και που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες. Όπως ξέρετε όσες και όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog,  δεν έχω πει ποτέ μου εδώ ούτε για τα δικά μου πέντε βιβλία ούτε για τα δύο της κυρίας Παραμυθά, γιατί δεν το έχω θεωρήσει σωστό. (Άσε που θα με μαλώνει για μέρες μετά η  nelinezi  όπως έγινε με τα DVD και τα CD). Ο λόγος, λοιπόν, που αναφέρω αυτό το βιβλίο εδώ είναι – όχι απλώς επειδή γράφτηκε από γυναίκα – αλλά επειδή από αυτό μπορούν να μάθουν πολλά όχι μόνο οι γυναίκες, αλλά κυρίως οι άντρες. Ξέρετε, όταν λένε, «αυτό το βιβλίο είναι για γυναίκες», εννοούνε: ότι οι γυναίκες θα το καταλάβουν καλύτερα από τους άντρες, ότι θα επιβεβαιωθούν τα βάσανά τους, ότι σε κάποια από τις ηρωίδες θα αναγνωρίσουν τον εαυτό τους, ότι ίσως παρηγορηθούν, ότι θα ονειρευτούν αν είναι ερωτικό το θέμα. Στην ουσία, όμως, δεν έχουν να μάθουν και πολλά που δεν ξέρουν. Αντιθέτως, αν οι άντρες διάβαζαν αυτά τα «βιβλία για γυναικείο κοινό», θα μάθαιναν πολλά και για τις γυναίκες και για τους ίδιους.  Εννοείται ότι μιλάω για βιβλία που δεν είναι συναισθηματολογικές, «πονεμένες» μελορομαντικές   ερωτικές ιστορίες. Κι αυτό το βιβλίο για το οποίο μιλάω, μόνο τέτοιο δεν είναι.  Θα το σύστηνα ιδιαίτερα σε όσους αναρωτιούνται για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, στο γάμο. Σας βάζω εδώ μία περίληψή του και το εξώφυλλό του, μαζί κι ένα link για περισσότερες πληροφορίες.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ
Η… «γιαγιά» (Χα, χα, χα… πολύ μου άρεσε!…)
Π.

zoi-san-krystallo

Η Χαρά, καθώς βλέπει την κόρη της να είναι πια γυναίκα, αποφασίζει να της διηγηθεί τα γεγονότα της χρονιάς εκείνης που άλλαξαν τη ζωή της. Η καρδιά της την οδηγεί να πετάξει τη μάσκα της «μαμάς» γιατί νιώθει την ανάγκη να την προστατεύσει από τη θλίψη που γεννιέται μέσα σε γυναίκες υποταγμένες σε ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα, κοινωνικά μοντέλα και κανόνες που σου παραμορφώνουν το νου και σου στεγνώνουν την καρδιά. Θέλει να την κάνει να νιώσει πόσο σημαντικό είναι ν’ ανακαλύψει κανείς την αλήθεια που κάνει τους ανθρώπους «να ‘χουν ζωή σαν κρύσταλλο».
Αυτή ήταν κι η ευχή που της έδωσε ο Ραμσής καθώς την αποχαιρετούσε, ο ηλικιωμένος Αιγύπτιος που τον συνάντησε και πάλι «τυχαία», για δεύτερη φορά στη ζωή της, σ’ εκείνο το παρορμητικό και παράξενο ταξίδι της στην Αίγυπτο.
Αυτές οι δυο «μυστικές» συναντήσεις της με το Ραμσή, έγιναν η αιτία να κρατιέται στην ψυχή της για πάντα μια αναμμένη φλόγα.

Ατύχημα… πρωταπριλιάτικο

Εντάξει, οι περισσότεροι το καταλάβατε, αλλά για όσους ψιλοανησύχησαν (ευχαριστώ πολύ) να πω ότι, ε τι να κάνω κι εγώ; Βαρέθηκα τους «μεγάλους» κι ήθελα να παίξω λίγο. Κι αν δεν παίξω μαζί σας με ποιον θα παίξω. Λοιπόν: Αυτό το γύψωμα που είδατε χθες ήταν το αρχικό καλούπι για να φτιαχτεί από φάιμπεργκλας ο μηχανισμός (βίδες, καρούλια, σύρματα, γάντζοι κ.λπ.) για να.. «πετάω». Στη πρώτη φωτογραφία είναι η πρώτη δοκιμή.

storyteller-f-2

studio-1

Κι εδώ στη δεύτερη… «πετάω».
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Το ατύχημα

Συγνώμη παιδιά που χάθηκα, αλλά τη Δευτέρα στο γύρισμα, με αυτόν τον καινούργιο τρόπο πετάγματος, έγινε ένα ατύχημα κι έπαθα μια ψιλοβλάβη στη σπονδυλική στήλη. Οι φωτογραφίες είναι από τη διαδικασία βαλσίματός  μου σε γύψο.
Σας φιλώ και σας ευχαριστώ προκαταβολικά για τα καλά σας λόγια
Π.

atyxhma-2 atyxhma