Για άλλη μια φορά, ευχαριστώ πολύ.

Αύριο μπαίνουμε στο στούντιο για να γυρίσουμε το πρώτο επεισόδιο της καινούργιας σειράς του ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Αν δεν είχε ο «μάστορας» την ιδέα να κάνω αυτό το blog κι αν εσείς μετά δεν μου δείχνατε με τόση τρυφερότητα κι αγάπη τι ήταν για σας αυτή η εκπομπή, δεν θα σκεφτόμουν ποτέ να την ξανακάνω. Έτσι, λοιπόν, για άλλη μια φορά θα ήθελα να σας πω ευχαριστώ πολύ. Κι ο «μάστορας» επιμένει ότι είναι ευκαιρία να ανεβάσουμε εδώ το βίντεο με τη συνέντευξη που έδωσα στον Βασίλη Κουφόπουλο στο ΣΚΑΪ και στην εκπομπή «Χρηματιστήριο των MEDIA» πριν δέκα μέρες, μια κι εκεί μιλάω κυρίως για τον παλιό ΠΑΡΑΜΥΘΑ και για σας που μπαίνετε εδώ. Στη φωτογραφία, ο «μάστορας» -σκηνοθέτης, animator και μοντέρ πια της εκπομπής – και η αδελφή του – παραγωγός πια κι αυτή της εκπομπής – διασκεδάζουν με τον μπαμπά τους που δοκιμάζει την καινούργια περούκα του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που κι οι δυο τους έβλεπαν, σαν κι εσάς, την εκπομπή, όταν ήτανε μικρά παιδιά. Τους ευχαριστώ κι αυτούς για τη χαρά με την οποία δουλεύουν μαζί μου, όπως και την κυρία Παραμυθά, που αυτή τη φορά εκείνη θα κρύβεται πίσω από το αόρατο μαγικό μολύβι.

storyteller-wing-2

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Ν.Π.

Να κι η εγγονή!

eleonora1

Να και η Ίρις (παραλίγο Ελεονόρα)
σε σημερινή φωτογραφία και σε ηλικία μόλις 25 λεπτών,
αδελφή του γνωστού σας Αλέξανδρου.

alexandros2

Ο παπούς  έχει αγοράσει το καλοκαιρινό
συνολάκι της Ίριδας από τον Φεβρουάριο.

el-dress1 Προστέθηκε σήμερα, Σάββατο, βίντεο που γύρισε ο θείος της Ιριδούλας κι όποιος θέλει μπορεί να το δει κάνοντας κλικ ΕΔΩ. (Αμοντάριστα πλάνα που λένε και στα δελτία ειδήσεων).

Η αληθινή μάθηση

Ένα από τα κορίτσια της παρέας, αποφάσισε εκεί γύρω στα τριάντα της, να κάνει κάτι που δεν έκανε χρόνια πριν: να δώσει πανελλήνιες για να σπουδάσει. Μπράβο της!  Αυτό είναι που λένε, «ποτέ δεν είναι αργά». Θα ήθελα να της αφιερώσω τα παρακάτω και για το κουράγιο της και γιατί ήταν η αιτία να τα γράψω.

Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί έχουμε ξεχάσει με τρομερή ευκολία, όσα παιδευτήκαμε να μάθουμε με δυσκολία στο σχολείο; Μήπως  σ’ αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα που υπάρχει, όταν είσαι μαθητής, μαθαίνεις επειδή απλώς και μόνο σε εξαναγκάζουν οι συνθήκες να μάθεις; Οι γονείς σου, το κοινωνικό περιβάλλον, ο φόβος του δάσκαλου, οι παραδοσιακές  αρχές… Αλλά, σε τελική ανάλυση, όταν μελετάς φυσική και μαθηματικά, ενώ θέλεις πραγματικά να γίνεις δικηγόρος, δεν θα ξεχάσεις πολύ γρήγορα και τη φυσική και τα μαθηματικά; Και μπορείς να μάθεις οτιδήποτε πραγματικά, όταν είσαι αναγκασμένος να το κάνεις; Μπορεί βέβαια, όταν το κάνεις επειδή πιέζεσαι να περνάς κάποιες εξετάσεις, απλώς για να βρεις μετά μια δουλειά, να παντρευτείς, να σταδιοδρομήσεις, μπορεί τότε να κάνεις κάποια προσπάθεια να συγκεντρωθείς και  να μάθεις· αλλά μόλις περάσεις τις εξετάσεις, πολύ γρήγορα θα ξεχάσεις αυτά που έχεις μάθει, έτσι δεν είναι; Όταν η μάθηση είναι μόνο ένα μέσο για να πετύχεις κάτι, από τη στιγμή που θα πετύχεις να φτάσεις εκεί που θέλεις, θα ξεχάσεις το μέσο που χρησιμοποίησες – κι αυτό δεν είναι καθόλου μάθηση. Η κατάσταση της αληθινής μάθησης, λοιπόν,  νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει μόνο όταν δεν υπάρχει εξαναγκασμός, κίνητρο, αλλά όταν μαθαίνεις μόνο από αγάπη γι΄αυτό που μαθαίνεις. Τότε δεν έχει σημασία αν δίνεις πανελλήνιες στα 18 σου ή στα 38 σου.

Καλό ξημέρωμα.
Π.

Αντίο φίλε… Μπορείς να φύγεις πια… Είμαι καλά…

Αισθάνομαι ότι πρέπει να γράψω πρώτα κάτι σαν προειδοποίηση: Το post αυτό είναι εκτός προγράμματος, η ιδέα του μου ήρθε ξαφνικά σήμερα τ’ απόγευμα μετά από ένα μήνυμα που πήρα, είναι εντελώς προσωπικό μου  κι ίσως να μην αφορά κανέναν άλλον, και τέλος μπορεί να φέρει μελαγχολία. Ναι, ξέρω ότι είστε περίεργες και περίεργοι και θα συνεχίσετε. Χα, χα, χα… Καλά να πάθετε.

Μία φίλη από το facebook, μου έστειλε σήμερα να δω ένα video. Οφείλω να εξομολογηθώ – σε όσους τυχόν από το facebook μπαίνουν και εδώ – ότι σχεδόν ποτέ δεν ανοίγω αυτά τα video, γιατί πια έρχονται τόσα πολλά (μαζί με εκείνα που μου στέλνουν κατ’ ευθείαν στο e-mail μου) που θα έπρεπε να περνάω τη μισή μέρα μου βλέποντας video στο κομπιούτερ μου. Γι’ αυτό μου έκανε εντύπωση που αυτή τη φορά, μόλις ήρθε το μήνυμα της φίλης από το facebook  για να δω αυτό το video στο utube, το άνοιξα αμέσως χωρίς να ξέρω γιατί ή να σκεφτώ οτιδήποτε. Είναι ένα τραγούδι που δεν είχα ξανακούσει, με μία τραγουδίστρια που ούτε το όνομά της δεν ήξερα και με τίτλο «Goodby my friend». Μου άρεσε που δεν είναι videoclip, αλλά που μόνο πάνω στη φωτογραφία της τραγουδίστριας περνάνε οι στίχοι.Είδα δίπλα από την οθόνη, όπου έβλεπα   τους στίχους του τραγουδιού να περνούν, ότι υπάρχουν κι άλλες εκτελέσεις αυτού του τραγουδιού που το χαρακτηρίζουν «sad song» – λυπητερό τραγούδι δηλαδή. Προσωπικά δεν θα το έλεγα λυπητερό. Είναι ένα τραγούδι που σου τινάζει κάθε ψυχολογικό κλείσιμο στον αέρα και σου φέρνει – τουλάχιστον σ’ εμένα αυτό έκανε – ένα δυνατό άνοιγμα καρδιάς. Έτσι έγινε, και ξαφνικά πλημύρισα με τα αισθήματα  που έχω μέσα μου για τον καλύτερό  μου φίλο τον Άλκη, που πέθανε 29 χρονών, πριν 36 χρόνια. Σας έχω πει γι’ αυτόν σ’ ένα παλιότερο post, που θα το βρείτε -αν θέλετε- εδώ. Το τραγούδι, βέβαια, είναι ερωτικό, αλλά οι εφηβικές αληθινές φιλίες των αγοριών στην εποχή μου, ήταν ερωτικές – χωρίς να υπάρχει τίποτα ομοφυλοφιλικό σε αυτό. Όχι ότι θα σήμαινε και τίποτα κακό, απλώς δεν ήταν. Ήταν εφηβικές αντρικές φιλίες, σαν έρωτες, με αρχή και τέλος. Όλες έχουν τελειώσει πια, όπως τελειώνουν κι όλοι οι έρωτες κάποτε. Αυτή, όμως, με τον Άλκη, ήταν η μόνη φιλία που την πρόλαβε ο σωματικός  θάνατος.  Ο τίτλος του post είναι μετάφραση στίχων του τραγουδιού, που υπονοούν πράγματα για τη σχέση μου μαζί του πριν και μετά το θάνατό του. Αλλά δεν θέλω να κάνω κανένα άλλο σχόλιο γι΄αυτό. Ούτε κι εσείς μην κάνετε σχόλια – εκτός αν νοιώσετε κάτι έντονα. Απλώς ακούστε το, διαβάστε τους στίχους κι αφήστε την καρδιά σας ν’ ανοίξει, ακόμα κι αν είναι οδυνηρό, δείτε ό,τι δικό σας έρθει στην επιφάνεια, κι ύστερα σιωπή…

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Υ.Γ. Θα έλεγα να μη δείτε τα υπόλοιπα βίντεο που ανοίγονται τα εικονίδιά τους από κάτω, γιατί θα  πάει στο θλιβερό, κι αυτό που εννοώ με το post δεν είναι θλιβερό. Θα έλεγα ότι είναι το αντίθετο. Γιατί όταν ανοίγει η καρδιά αληθινά, βαθιά και διάπλατα, μπορεί να υπάρχει πόνος, συγκίνηση, συμπόνοια, αλλά δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί, ενώ υπάρχει και μια παράξενη βαθιά χαρά που τη γεννάει η ελευθερία που έρχεται με το άνοιγμα…

Το «τσάι» του μπαμπά.

Να και μια ιστορία που μου έστειλε ο «μάστορας» και την μετέφρασα από τα αγγλικά για σας επειδή μου άρεσε πολύ. Είναι από το ημερολόγιο μιας γυναίκας, μια ανάμνηση από την νηπιακή της ηλικία. Καλά σας λέω βρε κορίτσια, «σκατούλες»…  Αγόρια με κορούλες, ΠΡΟΣΟΧΗ. Χα, χα, χα…

little-girl

Μια μέρα που η μητέρα μου είχε βγει έξω με τις φίλες της, είχε μείνει ο μπαμπάς μου στο σπίτι για να με προσέχει. Ήμουνα δυόμιση χρονών περίπου. Εκείνο τον καιρό κάποιος μου έχει κάνει δώρο για τα γενέθλιά μου ή για τη γιορτή μου ένα σερβίτσιο τσαγιού για τις κούκλες μου και ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα μου παιχνίδια. Εκεί που ο μπαμπάς μου ήταν στο σαλόνι και είχε στρωθεί  μπροστά στην τηλεόραση για να δει τις βραδινές ειδήσεις, εγώ του πήγα ένα φλιτζάνι από το σερβίτσιο μου με  «τσάι» που δεν ήταν παρά σκέτο νερό. Ο μπαμπάς μου έπινε μικρές ρουφηξιές κι έκανε ότι του άρεσε πολύ το τσάι μου. Μετά από κάμποσα φλιτζάνια που του πήγα κι εκείνος κάθε φορά μου έλεγε τι νόστιμο που ήταν το τσάι που του έφτιαξα, ακούστηκε να ανοίγει η πόρτα και να μπαίνει η μαμά μου στο χολ. Τότε ο μπαμπάς μου της είπε να κάτσει μαζί του στο σαλόνι για να με δει να του πηγαίνω το φλιτζάνι μου με το τσάι, επειδή – όπως είπε – ήταν το πιο χαριτωμένο πράγμα που είχε δει ποτέ του. Η μαμά μου περίμενε και με είδε να έρχομαι όλο σιγουριά από το χολ, να δίνω με ύφος το φλιτζάνι το «τσάι»  στον μπαμπά μου, και τον παρακολούθησε να το πίνει όλο με μικρές γουλιές. Κι ύστερα, γελώντας, του είπε αυτό που μόνο μια μητέρα θα μπορούσε να ξέρει:  «Καλά, τόση ώρα δεν σου πέρασε από το νου, ότι το μόνο μέρος που μπορεί να φτάσει για να πάρει νερό με το φλιτζανάκι, είναι  η λεκάνη της τουαλέτας»;

Καλό ξημέρωμα.
Π.

Η καμπάνα με τον μαγευτικό ήχο

Εντάξει, εσείς μπορεί να μη βαριέστε την ομιλία που έκανα στη Σκιάθο, αλλά εγώ βαρέθηκα να βλέπω έτσι μεγάλη τη φάτσα μου στο blog. Γι΄αυτό θα ανεβάσω κάτι καινούργιο γρηγορότερα. Είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει περισσότερο – άσε που κάνει και για τα παιδάκια σας.

Λοιπόν: Ο πρώτος δίσκος με παραμύθια που έκανα ποτέ μου, βγήκε το 1979. (Χα, χα, χα… Πόσο χρονών είσαστε μωρά μου;) Τον έκανα ως Ν.Π. κι όχι σαν «Παραμυθάς» και τα δύο παραμύθια δεν είναι δικά μου. Είναι δύο από τα ωραιότερα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. (Αυτός είναι παραμυθάς όχι αστεία!)  Η μουσική είναι του Σταμάτη του Σπανουδάκη, όπου ως «άνθρωπος-ορχήστρα»  παίζει όλα τα όργανα και είναι και ο ηχολήπτης!!!
Το παραμύθι που θα ανεβάσω σήμερα, έχει τίτλο, «Η καμπάνα με τον μαγευτικό ήχο».  Είναι από τα πιο ευαίσθητα και με βαθιά κρυμένα νοήματα, κάτω από την … «παραμυθένια» επιφάνεια. Σας εύχομαι να τα ανακαλύψετε, γιατί τα παιδάκια που θα το ακούσουν, σίγουρα  θα τα νοιώσουν.
Σας φιλώ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/bell.mp3]

«Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα…» Συνέχεια.

Εντάξει, με πείσατε. Πιάστε στο καπάκι, λοιπόν, και την υπόλοιπη ομιλία που έχει και πλάνα των γυναικών που παρακολουθούν, όπως τα ζήτησε η nellinezi (τι εννοεί με «τους από πάνω της», γιατί εμένα το βρωμερό μου μυαλό πήγε… Χα, χα, χα…).
Το υπόλοιπο της ομιλίας είναι κάνα μισάωρο. Όποιος βαρεθεί, ξέρετε: ΚΛΙΚ στην πάνω δεξιά γωνία και τέλος. Μόνο να σας πω ότι υπάρχουν ένα-δυο σημεία της ομιλίας που δεν είναι για παιδιά.

Και πάλι καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Ν.Π.

«Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα…»

Μετά από το προηγούμενο post, κάποια κορίτσια από την παρέα εδώ, μου ζήτησαν να βάλω το βίντεο από την ομιλία που λέω σ’ αυτό ότι έκανα στη Σκιάθο το περασμένο Σάββατο, προσκεκλημένος από το Σύλλογο Γυναικών Σκιάθου, για την ημέρα της Γυναίκας.  Ε, τώρα: το θεωρώ βαρετό να βάλω όλη την ομιλία, αλλά μπορώ να σας βάλω την εισαγωγή μου στην ομιλία που έχει πλάκα και είναι και γρήγορη. Στο τέλος της εισαγωγής εξηγώ από πού πήρα τον τίτλο, ενώ κατω από αυτό τον τίτλο, έχω βάλει την ιστορία που ανέβασα εδώ στο post  «Η Γυναίκα». Επίσης, για όσους και όσες ενδιαφέρονται, η υπόλοιπη ομιλία είναι συνδυασμός δύο παλαιότερων posts: Του post,   «Ωχ, κάποιος φιλάει την κόρη μου στην παραλία» και του,  «Μόνο για μπαμπάδες κοριτσιών».
Και θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω το βίντεο στο φίλο μου τον Γιάννη από Ν.Υ. που αν κατάλαβα καλά από το σχόλιό του στο προηγούμενο post έχει επειγόντως ανάγκη από … κόλπα.  Χα, χα, χα…

Καλό Σαββατοκύριακο.
Ν.Π.
Υ.Γ. Μόλις είδα τα στατιστικά στοιχεία επισκεψιμότητας του blog. Χτες, Πέμπτη, οι «επιστροφές /hits »  ήταν 666! Χα, χα, χα…


«Ο άντρας που ήταν κάποτε γυναίκα»

skiathos-7309

Γεια σας και χρόνια πολλά κορίτσια. Σας έχω γράψει και παλιότερα τη γνώμη μου για όλες αυτές τις «ΗΜΕΡΕΣ» που γιορτάζουμε, οπότε δεν χρειάζεται να πω τίποτ΄άλλο. Η φωτογραφία που βλέπετε τραβήχτηκε χτες το βράδυ σε ένα εστιατόριο στη Σκιάθο. Ο «τύπος» στο βάθος είμαι εγώ, ο μόνος άντρας ανάμεσα σε καμιά σαρανταριά κυρίες και δεσποινίδες του Συλλόγου Γυναικών Σκιάθου, που με κάλεσαν να μιλήσω για τη σημερινή ημέρα. Αυτό έγινε χτες βράδυ, μπροστά σε καμιά διακοσαριά γυναίκες  από 7 ώς 80 χρονών και περίπου 9 άντρες. Βγάλανε κάποιο βίντεο και ίσως όταν πάω στην Αθήνα να ανεβάσω κάποια αποσπάσματα.
Τον τελευταίο καιρό ετοιμάζω ένα βιβλίο με  ιστορίες για «μεγάλα  παιδιά» που κατά καιρούς έχω ανεβάσει εδώ στο μπλογκ. Σήμερα, τέλειωσα μία ακόμα, οπότε επειδή έχει σχέση και με τη μέρα λέω να την ανεβάσω εδώ για σας – κάτι σαν «προδημοσίευση» που λένε. Χα, χα, χα… Βέβαια, είναι λίγο «βαριά» – «σεντόνι» κανονικό – αλλά αν δείτε ότι βαριέστε, μην τη διαβάσετε ως το τέλος. Θα ήθελα να την αφιερώσω στα παιδιά μου και σε σας, τα παιδιά αυτού του blog. Ο τίτλος είναι, «Ο άντρας που ήταν κάποτε γυναίκα». Η ιστορία είναι εντελώς φανταστική.
Φιλιά
Π.

«Ο άντρας που ήταν κάποτε γυναίκα».

Όλα άρχισαν σαν ένα αστείο. Ήταν με μια παρέα φίλων του και η συζήτηση είχε ανάψει γύρω από μεταφυσικά θέματα μετενσάρκωσης, ανατολικών φιλοσοφιών, θρησκειών και τέτοια, πράγματα που  εκείνος, άθρησκος και φανατικά υλιστής, κορόιδευε από πάντα.
Κάποια στιγμή, μία κυρία από την παρέα, που μόλις είχε αποχωρήσει από μία Ινδουιστική Σχολή, εξηγούσε ότι στον Ινδουισμό πίστευαν πως αν μια γυναίκα ζούσε όλη της τη ζωή αφοσιωμένη στον άντρα της και τον υπηρετούσε πιστά, τότε θα πετύχαινε, την επόμενη φορά που θα ξαναγεννιόταν, να γεννηθεί ως άντρας.
«Και τι κατάλαβα εγώ που το πέτυχα», άκουσε τον εαυτό του να λέει, χωρίς να έχει σκεφτεί αυτό που έλεγε. Οι άλλοι γέλασαν με το αστείο του – όπως κι ο ίδιος –  και η βραδιά συνεχίστηκε  ευχάριστα έως το τέλος της.
Όταν αργότερα βρέθηκε μόνος του στο σπίτι του, ξαναθυμήθηκε αυτό που είπε και ένοιωσε παράξενα. Ένα γρήγορο ρίγος πέρασε σαν κύμα το κορμί του. Απίστευτο, αλλά δεν το είχε πει για αστείο, όπως νόμισαν όλοι και ο ίδιος κάποια στιγμή. Δεν το είχε καν σκεφτεί να το πει. Του βγήκε ξαφνικά από μέσα του, από κάποια σκοτεινά βάθη του υποσυνείδητού του.  Κάτι δεν του «κόλλαγε» σε όλο αυτό! Αφηρημένα και μηχανικά κάθισε στον καναπέ. Και τότε μια ξαφνική εικόνα πέρασε από το νου του. Κράτησε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά ήταν τόσο ζωντανή που θα έπαιρνε όρκο ότι την είχε ζήσει. Ήταν η εικόνα μιας νέας και όμορφης Ινδής που σκούπιζε την αυλή ενός χωριάτικου φτωχόσπιτου. Εκείνο που τον έκανε να τα χάσει και να μην ξέρει πού βρίσκεται και τι του γίνεται, ήταν ότι  εκείνη η Ινδή όμορφη γυναίκα ήταν αυτός!
Έτσι άρχισαν όλα. Διάβασε, συζήτησε, έγραψε, ταξίδεψε, πέρασε από διάφορες λεγόμενες «πνευματικές σχολές» όπου εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο και την ανάγκη για αγάπη διάφοροι εξουσιομανείς «γκουρού», ζώντας εις βάρος των «μαθητών τους», μιλώντας ατέλειωτα για αγάπη, που όμως έχει φύγει από το παράθυρο και δεν το έχει πάρει χαμπάρι κανείς. Στην αναζήτησή του, μπορεί να μην πίστεψε τελικά σε αυτό που ονομάζουν μετενσάρκωση, αλλά ούτε και συνέχισε να μην πιστεύει. Απλώς, άφησε ένα παράθυρο ανοιχτό και στο να είναι έτσι και να μην είναι, παύοντας να πιστεύει οτιδήποτε και να δέχεται οριστικά ό,τι μπορούσε να δει ο ίδιος με τα μάτια του Και είδε ότι άλλο είναι θρήσκος και άλλο θρησκευόμενος, σε μια αναζήτηση που κράτησε χρόνια και του έμαθε ότι οι άντρες και οι γυναίκες, πέρα από τις βιολογικές τους διαφορές, ψυχολογικά είναι εντελώς ίδιοι, καθώς και οι δύο μοιράζονται την ίδια θλίψη, την ίδια μοναξιά, τον ίδιο φόβο, την ίδια ανάγκη να αγαπούν και να αγαπάνε.
Λίγο πριν πεθάνει, άφησε ένα σημείωμα για τα παιδιά του και τους φίλους του, λέγοντας με λίγα λόγια την ουσία όσων κατάλαβε σε αυτή την αναζήτηση, για τον έρωτα, για την αγάπη, τις γυναίκες και τους άντρες και τις σχέσεις τους ως εραστές, σύντροφοι, φίλοι ή συγγενείς:

« Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κανείς έλκεται από  μια όμορφη γυναίκα ή από ένα όμορφο άντρα.  Έλκομαι από αυτό το πρόσωπο γι’ αυτό θέλω να είμαι κοντά του, το σώμα μου πρέπει να είναι κοντά στο σώμα αυτού του προσώπου. Και τότε τι συμβαίνει; Θέλω να είμαι μαζί του, θέλω να το αποκτήσω, θέλω να το έχω ΔΙΚΟ ΜΟΥ. Όταν ένα πρόσωπο είναι δικό μου, δεν θέλω να κοιτάει άλλους ή άλλες. Αλλά στο να θεωρώ ένα πρόσωπο ιδιοκτησία μου, υπάρχει αγάπη; Προφανώς όχι. Είναι γεγονός ότι όταν θέλω να μου ανήκει ένα πρόσωπο δεν υπάρχει αγάπη γι’ αυτό το πρόσωπο. Έτσι, από τη στιγμή που ο νους δημιουργεί το φράχτη του «δικό ΜΟΥ» γύρω από ένα πρόσωπο, τότε δεν υπάρχει αγάπη γι’ αυτό το πρόσωπο.
Κάπου εκεί μέσα γεννιέται κι η μεγάλη σκλαβιά. Η σκλαβιά στην ερωτική πράξη. Διανοητικά και συναισθηματικά, προσαρμοζόμαστε, μιμούμαστε, συμβιβαζόμαστε, ακολουθούμε, πειθαρχούμε, υπακούμε. Υπάρχει πόνος και σύγκρουση σε όλες σχεδόν τις σχέσεις μας εκτός από τη σχέση που δημιουργείται μόνο στη διάρκεια της ερωτικής πράξης, και πάλι μόνο αν αυτή δεν γίνεται για κάποιο αντάλλαγμα οποιουδήποτε είδους – τα χρήματα είναι, σχετικά, το πιο ανώδυνο. Καθώς, λοιπόν, αυτή η πράξη είναι τόσο διαφορετική και όμορφη εθιζόμαστε σ’ αυτήν, γίνεται η φυγή μας, η παρηγοριά μας, η επιβεβαίωσή μας κι έτσι αντιστρέφεται και γίνεται σκλαβιά. Και η σκλαβιά είναι εκείνη ακριβώς η απαίτηση για συνεχή επανάληψη αυτής της πράξης και το κυνήγι της που φέρνει αυτό.
Έτσι είναι που όταν λέμε σ’ ένα πρόσωπο, «σ’ αγαπώ», αυτή η «αγάπη» είναι καθαρή ευχαρίστηση -σεξουαλική ευχαρίστηση- ή είναι εκδήλωση υπερηφάνειας για το απόκτημα, για την ιδιοκτησία μας. Αλλά τόσο η απλή ευχαρίστηση όσο και η υπερηφάνεια για την ιδιοκτησία ολοφάνερα δεν είναι αγάπη. Αλλά μόνο γι’ αυτά τα δύο νοιαζόμαστε· δεν νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπό μας. Οι καρδιές μας είναι τόσο άδειες, τόσο αναίσθητες! Δεν ξέρουμε ν’ αγαπάμε.
Το είδος της αγάπης που νιώθουμε τώρα είναι κάτι γεμάτο θλίψη· η αγάπη που ξέρουμε έχει θλίψη, πίκρα, απογοήτευση· ο πόνος αυτής της αγάπης είναι μαρτυρικός· μέσα της γνωρίζουμε το φόβο και την πικρία. Και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτή την αγάπη, παρόλο που είναι μαρτύριο.
Σ’ αυτή την «αγάπη» υπάρχει μια φαινομενική ενότητα με τον άλλον που, όμως, είναι μία απλώς παρασιτική επιβίωση του ενός πάνω στον άλλον· δεν είναι αγάπη, γιατί εσωτερικά υπάρχει κενό, μοναξιά και ανάγκη για εξάρτηση.   Και η εξάρτηση θρέφει το φόβο, όχι την αγάπη. Υπάρχει κυριαρχία πάνω στον άλλον,  υπάρχει καταπίεση που φοράει τη μάσκα της αγάπης. Μια τέτοιου είδους αγάπη εξουσίας και κυριαρχίας, με την ενδοτικότητα και την ανοχή που κουβαλάει, φέρνει σύγκρουση, ανταγωνισμό και θλίψη, τόσο στην ερωτική σχέση με ένα πρόσωπο όσο και στις φιλικές ή συγγενικές με πολλά άλλα πρόσωπα, όπου κι εκεί θολώνεις. Μπορεί να κατηγορείς ένα φίλο σου ότι σε έχει «αδειάσει» χωρίς να βλέπεις ότι εκείνη τη στιγμή τον «αδειάζεις» κι εσύ κάνοντας το ίδιο ακριβώς ή να κρυφακούς κάποιον κι ύστερα να τον κατηγορείς γι’ αυτά που τον άκουσες να λέει κρυφακούγοντας!
Όταν είσαι ερωτευμένος, μπορεί, να βλέπεις ότι υπάρχει μια ανιδιοτέλεια ή μία ολοκληρωτική παράδοση του εαυτού σου στον άλλον· ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει -συνεχίζει να υπάρχει- και το «εγώ» που αναζητάει ευχαρίστηση για τις αισθήσεις στο παρόν ή στο μέλλον. Αυτό σημαίνει ότι η ανιδιοτέλεια, που συνεπάγεται η παράδοση ακόμα και της ζωής σου στο αγαπημένο σου πρόσωπο, λειτουργεί ταυτόχρονα με κάτι αντιφατικό, δηλαδή, με την παθολογική προσκόλληση στον εαυτό σου. Κι εδώ γεννιέται η αβεβαιότητα που θρέφει την κτητικότητα, τη ζήλεια, το φόβο. Σ’ αυτή την κτητικότητα, σ’ αυτή την εξάρτηση υπάρχει μια ψεύτικη αίσθηση ενότητας που συντηρεί και θρέφει την προσωρινή αίσθηση ότι όλα πάνε καλά, αλλά αυτό δεν είναι αγάπη, γιατί μέσα της υπάρχει εσωτερικός φόβος και καχυποψία. Κι αυτό είναι πραγματικά ένδειξη έλλειψης ελευθερίας.
Αλλά το ν’ αγαπάς αληθινά σημαίνει να είσαι ελεύθερος· και οι δύο να είναι ελεύθεροι. Όπου υπάρχει πιθανότητα να υποφέρεις, όπου υπάρχει πιθανότητα πόνου στην αγάπη, δεν είναι αγάπη, είναι απλώς μια λεπτή μορφή ιδιοκτησίας, κτητικότητας. Οπότε καθετί που κάνεις χωριστά, ανεξάρτητα από τον άλλον, είναι επόμενο να δημιουργεί ταραχή, πόνο και δυστυχία· κι έτσι ο ένας πρέπει να καταπιέσει αυτά που πραγματικά νιώθει προκειμένου να προσαρμόσει τον εαυτό του στον άλλον. Με άλλα λόγια, αυτή η συνεχής καταπίεση και απώθηση παρορμήσεων που απαιτεί αυτή η δήθεν αγάπη, καταστρέφει και τους δύο. Σ’ αυτού του είδους την «αγάπη», δεν υπάρχει ελευθερία· είναι απλώς μία λεπτή μορφή σκλαβιάς.
Και για να βγει κανείς από αυτή τη σκλαβιά χρειάζεται μία άλλου είδους ηθική και ευαισθησία απέναντι στο θέμα των σχέσεων. Κι όταν λέω «ευαισθησία», δεν εννοώ γλυκανάλατους ρομαντισμούς με λιγώματα κάτω απ’ το φεγγάρι· εννοώ την ευαισθησία που μπορεί να σε κάνει να συγκινηθείς από την αληθινή ομορφιά  -όπου κι αν τη βρεις- και να διακρίνεις ότι το σεξ είναι μια καθαρή και απλή λειτουργία, όπως της διατροφής, (όχι, όμως, όπως του κατουρήματος) που από μόνη της, αυτή η ίδια, δεν έχει κανένα πρόβλημα. Εμείς δημιουργούμε τα προβλήματα, με τις σκέψεις, τις ιδέες, τις εμμονές και τις νευρώσεις μας γύρω απ’ αυτήν. Νομίζω ότι μόνο μια τέτοια ευαισθησία μπορεί να σε κάνει να δεις τον έρωτα όπως πράγματι είναι και να καταλάβεις γιατί η ελληνική γλώσσα είναι σοφή που έχει δύο τελείως διαφορετικές λέξεις γι’ αυτά τα δύο τελείως διαφορετικά πράγματα: τον έρωτα και την αγάπη. Μόνο μια τέτοια ευαισθησία, μπορεί να κάνει αυτή τη – δήθεν φυσιολογική –  «πάλη των δύο φύλλων» να πάψει να υπάρχει, και να επιτρέψει να ανθίσει ένα άλλο είδος ερωτικών  και συντροφικών σχέσεων ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες».

Μόνο τότε εκτιμούν…

Όλη μέρα προσπαθώ να βρω ευκαιρία να σας πω καλό μήνα. Ευτυχώς τα κατάφερα πριν πάει δώδεκα, κι έτσι ισχύει ακόμα η ευχή. Και μια και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι έχω πολύ καιρό να βάλω και κάποια ιστορία του Χότζα, πιάστε μία.
Καλό μήνα και καλό ξημέρωμα.

Π.

nasrudin-108

Έλεγε μια φορά ο Χότζας σε ένα μαθητή του: «Ποτέ μη δίνεις κάτι που σου ζήτησαν, αν δεν περάσει τουλάχιστον μια μέρα».

«Και γιατί να μην το δίνεις Νασρεντίν», τον  ρώτησε κάποιος.

Και ο Χότζας συνέχισε: «Γιατί η ζωή μάς έχει δείξει ότι εκτιμούν κάτι που τους δίνεις, μόνο όταν έχουν αναγκαστικά το χρόνο να αμφιβάλλουν αν θα τους το δώσεις τελικά ή όχι».