Το ένστικτο του γάτου

cat21

Ε, άντε – μετά το παραμύθι στο σενάριο – να βάλουμε και ένα ακόμα παραμύθι, με ήχο αυτή τη φορά. Μιλάει για ένα γάτο και το ένστικτό του και είναι από τις γνωστές κασέτες που … ξεβράζει το κύμα! Χα, χα, χα… Γι’ αυτό και ο ήχος δεν είναι πολύ καλός, όπως και στο προηγούμενο.

Καλό βράδυ.
Φιλιά
Π.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

Ε, ας κάνω και καμιά αταξία…

Πριν λίγο μπήκα να δω τα e-mails μου, πριν κλείσω το μαγαζί για σήμερα, και  πρόσεξα ότι τα σχόλιά σας σπάσανε το φράγμα των 5.000 – είναι 5.011 για την ακρίβεια αυτή τη στιγμή. Αυτό που έκανα – και θα κάνω για κάνα δίμηνο ακόμα – είναι να γράφω τα 26 σενάρια των καινούργιων εκπομπών του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, να φτιαχτούν τα σχέδια (αυτή τη φορά θα τα κάνει η κυρία Παραμυθά) για να γίνει η προεργασία, να γυριστούν και να μονταριστούν τα επεισόδια την Άνοιξη και το καλοκαίρι, και να παιχτούν από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Βλέποντας τα σχόλια και πόσα πήρα στα δύο χρόνια του blog, σκέφτηκα ότι αν αυτή τη στιγμή ξαναγίνεται «Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», αυτό σε ένα μεγάλο ποσοστό, πάνω από 60%, οφείλεται σε σας, σε όλη αυτή την τρυφερότητα που μου στείλατε και μου στέλνετε, και με κάνατε να ξαναπροτείνω την εκπομπή. Οπότε σκέφτηκα να κάνω μια αταξία για χάρη σας. Χα, χα, χα… Θα σας ανεβάσω εδώ το σενάριο του πρώτου επεισόδιου της σειράς. Σσσσ… Μόνο μην το πείτε στους μεγάλους, και κυρίως στον «μάστορα» (που θα ‘ναι ο σκηνοθέτης, ο animator και ο μοντέρ, στην αδελφή του, που θα είναι executive producer  και στην Ε.Ρ.Τ. που πληρώνει, γιατί θα με μαλώσουν.
Κανονικά απαγορεύεται, αλλά βρε αδερφέ… ε, ας κάνω κι εγώ καμιά αταξία.
Σας φιλώ πολύ.
Καλό βράδυ.
Π.

—————————————————————————————————————————————————

NIKOΣ ΠIΛABIOΣ

Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ

1ο ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ: «Ποιος Είμαι»

(ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟ ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΣΗΜΑ ΤΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΤΟΥ ΣΤ.ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗ)

ΣΚΗΝΗ 1: ΕΞΩΤ. ΜΕΡΑ. ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ Ε.Ρ.Τ.
Από το γενικό κατεβαίνουμε αργά κλείνοντας στην είσοδο ενώ ο Παραμυθάς έρχεται με πλάτη στο φακό. Ήχος χώρου μαζί με τη φωνή του ΠΑΡΑΜΥΘΑ ΟFF . Μπαίνει στην είσοδο καθώς μια γραμμή ζωγραφίζει το κτίριο της ΕΡΤ από πάνω μέχρι να ολοκληρωθεί σβήνει και η φωτογραφία από κάτω και μένει μόνο η ζωγραφιά της.

ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ (ΟFF)

Πριν λίγο καιρό, με πήραν τηλέφωνο από την Ε.Ρ.Τ. και μου είπαν ότι θέλει να με δει ο Διευθυντής της Ψηφιακής Τηλεόρασης. Μια και δυο λοιπόν, βάζω για καλό και για κακό το μαγικό γιλέκο μου και πάω στην Ε.Ρ.Τ.

ΣΚΗΝΗ 2: ΕΣΩΤ. ΜΕΡΑ. ΤΟ ΘΥΡΩΡΕΙΟ ΤΗΣ Ε.Ρ.Τ.
Στο «άδειο» θυρωρείο σχεδιάζονται δύο θυρωροί. Όταν τελειώσει το σχέδιο μπαίνει ο Παραμυθάς και τους πλησιάζει.
Μόλις μπήκα, με ρωτάει ο ένας από τους δύο θυρωρούς: «Ορίστε, κύριε; Ποιον θέλετε;» «Θέλω να δω τον κύριο Διευθυντή της Ψηφιακής Τηλεόρασης», του απαντάω. «Έχω ραντεβού μαζί του. Μου είπε να ‘ρθω εδώ για να συνεννοηθούμε πώς θα ξαναγίνει η εκπομπή μου στην τηλεόραση». Εκείνη τη στιγμή, ο δεύτερος θυρωρός, που ήταν πιο μεγάλος, σκύβει στο αυτί του άλλου και του λέει: «Ε, δεν τον ξέρεις; Είναι ο Παραμυθάς… που έκανε εκείνη την εκπομπή στην τηλεόραση, πριν καμιά τριανταριά χρόνια». «Α, ναι…», …
Γίνεται χαμόγελο στο πρόσωπο του άλλου θυρωρού.
… λέει χαμογελώντας εκείνος και  μου δείχνει το ασανσέρ. «Περάστε, κύριε Παραμυθά. Tέταρτος όροφος, γραφείο 44». «Eυχαριστώ πολύ, κύριε», απαντάω εγώ και μπαίνω στο ασανσέρ.
Ο Παραμυθάς μπαίνει στο ασανσέρ

ΣΚΗΝΗ 3 : ΕΣΩΤ. ΜΕΡΑ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ Δ/ΝΤΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ.
Από κοντινό σε χαρτιά που υπογράφει κάποιος, ανοίγει αργά το πλάνο και βλέπουμε  το γραφείο του διευθυντή της Ψηφιακής. Παντού  τηλεοράσεις, αφίσες κ.λπ. Ο Διευθυντής κάθεται στο γραφείο του. Ακούγεται  χτύπημα πόρτας.

Σε λίγο βρέθηκα μέσα στο γραφείο του κυρίου Διευθυντή. «Kαλώς τον κύριο Παραμυθά…», μου λέει ευγενικά και μου δείχνει μια καρέκλα μπροστά στο γραφείο του. «Περάστε… Καθίστε…»
Ο Παραμυθάς κάθεται σε καρέκλα  μπροστά στο γραφείο του Διευθυντή και  κοιτάζει γύρω του με περιέργεια.
Mου άρεσε το γραφείο και το κοίταξα με περιέργεια. «Με συγχωρείτε πολύ που κοιτάζω έτσι», λέω στον Διευθυντή, «αλλά είμαι περίεργος από παιδί». Ο Διευθυντής γέλασε καλόκαρδα  και μου λέει: «Λοιπόν, κύριε Παραμυθά, θέλετε να ξανακάνουμε εκπομπή στην τηλεόραση με τα παραμύθια σας»;
«Γκούχου…» ξερόβηξα αμήχανα και είπα διστακτικά: «Εεε, επιτρέψτε μου να σας διορθώσω… Όχι, ‘τα παραμύθια μου’, αλλά οι περιπέτειές μου». «Χα, χα, χα…» γέλασε καλόκαρδα ο Διευθυντής. «Τι θέλετε να πείτε κύριε Παραμυθά, λέγοντας ‘οι περιπέτειές μου’;  Δηλαδή στ’ αλήθεια μπορείτε να πετάτε»; «Φυσικά», απάντησα εγώ, «χάρη σ’ αυτό το μαγικό γιλέκο που φοράω, και που μου το χάρισε μια νεράιδα.
Tο έπλεξε, ξέρετε, για να μ’ ευχαριστήσει, επειδή κάποτε έσωσα ένα αετόπουλο που κινδύνευε να το φάει ένα φίδι». «Χα, χα, χα…», γέλασε δυνατά ο Διευθυντής και μου είπε: «Ελάτε, τώρα κύριε Παραμυθά, δεν είμαι μικρό παιδί. Ξέρω πως το πέταγμα είναι κόλπο που το κάνουμε εδώ στην τηλεόραση. Δεν πετάτε στ’ αλήθεια». Ε, τότε κι εγώ, σηκώθηκα όρθιος και είπα: «Συγνώμη, αλλά είμαι αναγκασμένος να σας το αποδείξω, κύριε Διευθυντά…».
Ο Παραμυθάς πηγαίνει και στέκεται μπροστά από το παράθυρο. Χαμογελάει στο διευθυντή, και βγαίνει έξω πετώντας.

ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΣΚΗΝΗ 4 : ΕΞΩΤ. ΜΕΡΑ. ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ
Ο Παραμυθάς κόβει βόλτες πάνω από την πόλη πετώντας.
ΣΚΗΝΗ 5 : ΕΣΩΤ. ΜΕΡΑ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ Δ/ΝΤΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ.
Ο διευθυντής σαν χαμένος γουρλώνει  τα μάτια του καθώς κοιτάζει έξω. Ο Παραμυθάς έρχεται και προσγειώνεται στο δωμάτιο. Στη συνέχεια γυρίζει και χαμογελάει στο δ/ντή.

(Η μουσική κάνει φινάλε)

ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ (ΟFF)

Όταν γύρισα πίσω στο γραφείο του Διευθυντή μετά τη βολτούλα που έκανα πετώντας, τον άκουσα να μουρμουρίζει παραμιλώντας: «Δεν είναι δυνατόν!… Δεν είναι δυνατόν!… Πετάει… πετάει!… Στ’ αλήθεια πετάει! Πέταξε μπροστά στα μάτια μου!» «Mην κάνετε έτσι, κύριε διευθυντά», του λέω εγώ γελώντας, «δεν είναι και τόσο σπουδαίο». «Δεν είναι τόσο σπουδαίο…», λέει εκείνος, «σε λίγο θα μας πεις ότι δεν είναι σπουδαίο και το να γίνεσαι μια μικρός και μια τεράστιος… αν δηλαδή μπορείς να το κάνεις αυτό». «A, μα εσείς δεν βάλατε μυαλό» του λέω εγώ και… τσουπ.
(
sting)
Ο Παραμυθάς γίνεται τεράστιος  χτυπώντας το κεφάλι του στο ταβάνι.
«Ωχ!» είπα τρίβοντας το κεφάλι μου…
Ο δ/ντής κοιτάζει ψηλά άναυδος.
Aυτά παθαίνει κανείς, όταν είναι απρόσεχτος, σκέφτηκα. Δεν υπολόγισα καλά το ύψος του δωματίου και χτύπησα στο ταβάνι. Kαλύτερα να γίνω πάλι πολύ μικρός.

(sting)

Ο Παραμυθάς βρίσκεται καθισμένος στο πιατάκι του καφέ που είναι πάνω στο γραφείο του δ/ντή μπροστά του.Ο δ/ντής γουρλώνει τα μάτια του.
Ο Παραμυθάς γυρίζει και του χαμογελάει.

«Eίδατε, κύριε Διευθυντά», του λέω, «που μπορώ στ’ αλήθεια να γίνομαι πολύ μικρός και πολύ μεγάλος. Aς είναι καλά το μαγικό γιλέκο μου. Ο Διευθυντής με το ζόρι πια κρατούσε την ψυχραιμία του. Σήκωσε το τηλέφωνο και είπε: «Πάρτε τον από ‘δω! Θα με τρελάνει. Στ’ αλήθεια μπορεί και τα κάνει όλ’ αυτά» Κι ύστερα, έσκυψε από πάνω μου που εξακολουθούσα να κάθομαι στο πιατάκι του καφέ του και μου είπε: «Εντάξει, Παραμυθά. Δεν είναι κόλπο της τηλεόρασης, τα κάνεις όλα με το μαγικό γιλέκο σου. Mόνο άφησέ με τώρα μόνο μου, σε παρακαλώ».
Ο Παραμυθάς γίνεται κανονικός σε μέγεθος (sting) και στέκεται μπροστά στο γραφείο του δ/ντή ενώ εκείνος είναι ακόμα σκυμμένος στο φλιτζάνι.
Και πριν πάρει χαμπάρι ο κύριος Διευθυντής, εγώ είχα γίνει πάλι κανονικός και του είπα: «Aχ, σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Διευθυντά. Χαίρομαι πάρα πολύ που θα ξανακάνω την εκπομπή μου στην τηλεόραση. Μόλις έχω έτοιμα τα σενάρια, θα σας πάρω τηλέφωνο. Γεια σας» Προχώρησα πάλι προς το παράθυρο για να φύγω πετώντας και πριν βγω έξω γύρισα και του είπα. «Και πάλι ευχαριστώ, κύριε Διευθυντά».

Γυρίζει πάλι προς το παράθυρο και φεύγει πετώντας.

ΜΟΥΣΙΚΗ

ΣΚΗΝΗ 7: ΕΞΩΤ. ΜΕΡΑ. ΣΠΙΤΙΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΟΥΡΑΝΟΣ
Ο Παραμυθάς πετάει προς το βάθος και χάνεται.

ΣΚΗΝΗ 8: ΕΞΩΤ. ΑΠΟΓΕΥΜΑ. ΣΠΙΤΙ ΠΑΡΑΜΥΘΑ.MΟNIMΟ ΝΤΕΚΟΡ
Απλή  καλοφτιαγμένη μονοκατοικία στην εξοχή, αρκετά μεγάλη για ένα άτομο. Βουνίσια περιοχή. Ωραίο απογευματινό φως. Καλοκαίρι. Η γύρω περιοχή έχει απαλά σχηματισμένα λοφάκια που ανάμεσά τους χαράζουν μια πλατιά χαράδρα με μονοπάτια και πυκνό δάσος. Η κάμερα από ψηλά σε γενικό όλης της περιοχής, κατεβαίνει αργά και περνάει μέσα στο σπίτι.

ΣKHNH 9: ΕΣΩΤ. ΚΑΝΟΝΙΚΑ ZΩΓPAΦIΣΜΕΝΟ ΤΟ LIΝING RΟΟM ΣTΟ ΣΠITI TΟY ΠAPAMYΘA. ΜΟΝΙΜΟ ΝΤΕΚΟΡ.
Το Liνing Rοοm του σπιτιού του Παραμυθά πρέπει να δίνει την αίσθηση ότι ανήκει σε παλιό ‘παραμυθένιο’ σπίτι, αλλά που πρέπει να είναι και σαν ελληνικό νεοκλασικό. Ο Παραμυθάς είναι καθισμένος στην πολυθρόνα του ή στον καναπέ.

ΠAPAMYΘAΣ (ΟΝ)


Γεια σας.
Eίμαι ο Παραμυθάς… Πώς είπατε; Tο ακούσατε λίγο πριν; A, πονηρά παιδιά!…Κατάλαβα. Βλέπατε τι έγινε πριν λίγο στο γραφείο του Διευθυντή της Τηλεόρασης. . (Χαμογελάει.) Xμ… Θα πρέπει, όμως, να σας συστηθώ κανονικά και να σας πω μερικά πράγματα για μένα… Ορίστε;… Α, ναι, καλά, το ξέρω πως εσείς οι μεγάλοι που με βλέπετε τώρα έχετε δει εκπομπές μου παλιά στην τηλεόραση, αλλά υπάρχουν και παιδιά εδώ που δεν μ’ έχουν δει, και πρέπει να συστηθώ. Άλλωστε, η εκπομπή είναι για παιδιά, δεν είναι για μεγάλους. Ε, παιδιά; Η εκπομπή, είναι ακατάλληλη για μεγάλους… Αλλά αν σας αφήνουν τα παιδιά, καθίστε κι εσείς μαζί τους. (Ψιθυριστά, σαν να κοιτάζει τα παιδιά, και με πονηρό χαμόγελο) Τι λέτε, παιδιά; Να τους αφήσουμε κι αυτούς να με βλέπουνε μαζί σας; Δεν θα καταλαβαίνουν και πολλά, αλλά δεν πειράζει. Ας τους αφήσουμε. Ωραίααα.. (Παύση) Eίμαι, λοιπόν, ο Παραμυθάς. Είμαι ένας παππούς που του αρέσει να λέει τις περιπέτειές του… Πώς είπατε; Tι περιπέτειες μπορεί να έχει ζήσει ένας παππούς; Tρο-με-ρές! Μάλιστα, αν έχει κι ένα μαγικό γιλέκο, σαν κι αυτό εδώ, που μου το χάρισε κάποτε μια νεράιδα, απίστευτες! Eίδατε τι έκανα στο γραφείο του διευθυντή της εταιρίας: ‘Eγινα πολύ-πολύ μικρός, πολύ-πολύ μεγάλος, και πέταξα. Κι εκτός απ’ αυτά, χάρη σ’ ετούτο το γιλέκο, μπορώ να μιλάω με τα ζώα, με τα φυτά και με τα πράγματα. Γι’ αυτό κι έχω φίλους, γάτες, κροκόδειλους, σκαντζόχοιρους, φάλαινες, γάιδαρους, παπαγάλους, γλάστρες, δέντρα καρέκλες κι ένα σωρό άλλα. Σιγά σιγά θα σας τους συστήσω όλους τους φίλους μου.  Όλα αυτά, λοιπόν, που σας είπα, μπορώ και τα κάνω  χάρη σε τούτο το μαγικό γιλέκο. Δίχως αυτό δε γίνεται τίποτα! Mόλις το βγάλω, δεν μπορώ να κάνω τίποτ’ απ’ όλ’ αυτά. Την άλλη φορά που θα βρεθούμε θα σας πω πώς απόκτησα το μαγικό γιλέκο μου.
Από σήμερα, λοιπόν, και κάθε εβδομάδα την ίδια ώρα, θα μαζευόμαστε εδώ, όσοι θέλετε, και θα σας λέω τις περιπέτειές μου… Μαζί μου, θα έχω και το αόρατο μαγικό μολύβι μου, που θα με βοηθάει να σας λέω τις ιστορίες μου, κι αν προλάβουμε την άλλη φορά θα σας πω πού το βρήκα.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΕΦΥΡΑ

Στον αέρα ζωγραφίζεται μια πεταλούδα που χρωματίζεται.

Να, να… κοιτάξτε. Σας φτιάχνει μια πεταλούδα.Ωραίααα…
Και τώρα, θα με συγχωρήσετε, γιατί πρέπει να φύγω. Με περιμένει να πιούμε τσάι η φίλη μου η μάγισσα η Άιναφετς. Ορίστε; Φυσικά και έχω φίλες μάγισσες. Την Άιναφετς και την Κλοκλό. Θα σας τις γνωρίσω και τις δύο. (
Σηκώνεται)  Γεια σας, λοιπόν, και θα τα ξαναπούμε την άλλη εβδομάδα, την ίδια ώρα και μέρα.

Πάει στο παράθυρο και βγαίνει από το παράθυρο πετώντας.

ΣKHNH 10: ΕΞΩΤ. ΣΠITI TΟY ΠAPAMYΘA. ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΕ ΕΞΟΧΗ.
Ο Παραμυθάς βγαίνει από το παράθυρο πετώντας και χάνεται στο βάθος του εξοχικού δρόμου.

ΣΚΗΝΗ 11: ΕΞΩΤ. ΜΕΡΑ. ΕΞΟΧΙΚΑ ΤΟΠΙΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΟΥΡΑΝΟΣ
Ο Παραμυθάς πετάει ενώ πέφτουν οι τίτλοι.

TPAΓΟYΔI TΩN TITΛΩN ΤΕΛΟΥΣ
(Με παιδική χορωδία)

Παραμυθά! Παραμυθά!
Πάμε μαζί εκεί ψηλά!
E
κεί ψηλά στον ουρανό,
πετώντας σαν τον αετό.
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Πέταξε πάνω απ’ τα βουνά.
E
κεί που ζούνε μόνο τα πουλιά,
το ουράνιο τόξο κι η χαρά.
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Από ‘κει πάνω είν’ όλ’ απλά!
Σαν κούκλες είν’ όλοι μικροί!
K
ι η γη μια μπάλα στρογγυλή!
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Πάμε μαζί εκεί ψηλά.
E
κεί που ζούνε μόνο τα πουλιά,
το ουράνιο τόξο κι η χαρά.

paramithas-petaei-2

* * *

Μια ζόρικη συνάντηση

Εδώ και μια εβδομάδα, αναβάλλω να σας γράψω για κάτι που μου συνέβη. Δεν είμαι σίγουρος, ακόμα και σήμερα, αν έχει κανένα νόημα να το κάνω. Αλλά το υποσχέθηκα και κάποιοι το εντόπισαν στα σχόλιά τους…

Κάθε φορά που συναντώ στο δρόμο κάποιον ή κάποια  από σας -από όλους εσάς που βλέπατε την εκπομπή του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, όχι μόνο όσους μπαίνουν εδώ στο blog- συγκινούμαι με αυτό που βλέπω στα μάτια σας και νοιώθω χαρά από τα σχόλια ή τη γρήγορη συζήτηση που κάνουμε. Να, όμως, που υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις.
Το καινούργιο γραφείο που έπιασε ο «μάστορας» είναι στα Εξάρχεια. Δεν έχει αρχίσει ακόμα να λειτουργεί, αλλά έχουμε αρχίσει και πηγαίνουμε για να τακτοποιούμε τους χώρους. Καμιά τετρακοσαριά μέτρα από το γραφείο,  είναι ένα παράρτημα του ΟΚΑΝΑ  (ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ).  Το μεγαλύτερο μέρος της μέρας, πηγαινοέρχονται  εκεί – περνώντας μπροστά από το γραφείο μας που είναι γωνία και έχει γύρω γύρω μεγάλα τζάμια –  πολλοί «χρήστες» και των δύο φύλλων, όπου παίρνουν μέρος σε διάφορα προγράμματα του ΟΚΑΝΑ. Είναι φορές που το θέαμά τους σου σκίζει την καρδιά – κυρίως όταν κάποιος ή κάποια σε πετύχουν έξω και σε σταματούν για να σου ζητήσουν λίγα ψηλά ή κανένα τσιγάρο. Λένε ότι δεν πρέπει να δίνεις, αλλά εγώ δεν μπορώ να μην δίνω. Τη βρίσκω πολύ λογική και ψυχρή την άποψη…

Την περασμένη Τετάρτη το απόγευμα, καθώς  ετοιμαζόμουν να μπω  στο γραφείο,  άκουσα μια φωνή πίσω  μου: «Μήπως έχετε να μου δώσετε ένα ευρώ να πάρω τσιγάρα, σας παρακαλώ…». Γύρισα. Ήταν ένας νέος άντρας γύρω στα τριάντα. Τρομερά αδύνατος και ψηλός. Με περνούσε περισσότερο από ένα κεφάλι. Δεν μπέρδευε τις λέξεις  ούτε ψεύδιζε όπως άλλοι, τα μάτια του όμως είχαν εκείνο το κάπως φευγάτο, κάπως κενό από συναίσθημα. Έβγαλα και του ‘δωσα. Και καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω, τα μάτια του γέμισαν χαρά – γυάλισαν – και με ένα χαμόγελο γεμάτο έκπληξη, μου είπε: «Είσαι ο Παραμυθάς»! «Ναι», του είπα,  αλλά με ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα μέσα μου για τέτοια συνάντηση. Βούρκωσα. «Πόσο χρονών είσαι»,  τον ρώτησα. «Τριάντα ένα. Σε έβλεπα όταν ήμουν μικρός», συνέχισε χαρούμενος σαν μικρό παιδί, «μας έβαζε ο πατέρας μου με την αδελφή μου και σε βλέπαμε κάθε Σάββατο… Πω,  πω!… Ποιος θα μου το ‘λεγε ότι θα ζήταγα λεφτά από τον Παραμυθά!!!» Το βλέμμα του σκοτείνιασε και συνέχισε: «Τα ‘ χω κάνει μαντάρα. Αλλά εδώ και τρεις μέρες έπιασα δουλειά και θα τα σταματήσω…».  Σήκωσα το χέρι μου να του χαϊδέψω το κεφάλι, αλλά ήταν πολύ ψηλός και δεν τον έφτανα κι έτσι του χάιδεψα το σβέρκο. Του έδειξα τη γυάλινη πόρτα του γραφείου και του είπα: «Σε κάνα μήνα θα έρχομαι εδώ, θα είναι το γραφείο μου. Όταν με δεις να είμαι μέσα μπες να μου πεις τις μαλακίες που έχεις κάνει στη ζωή σου».  Του ‘ριξα μια απαλή, χαϊδευτική καρπαζιά. «Αν επιτρέπετε, τι δουλειά θα κάνετε εδώ», με ρώτησε. «Εκπομπές για την τηλεόραση, διαφημιστικά, ταινίες… ό,τι μας κάτσει», του απάντησα.  «Έχεις κομπιούτερ», τον ρώτησα. «Έχει ο θείος μου»,  είπε.  Έγραψα σε ένα χαρτάκι τη διεύθυνση του blog μου και του το έδωσα λέγοντας. «Πήγαινε εδώ και θα βρεις παλιές εκπομπές του Παραμυθά». Τα μάτια του γυάλισαν πάλι. «Ααα!… Θα τις δω οπωσδήποτε…», είπε χαρούμενος. Του ξαναχάιδεψα το σβέρκο,  έβγαλα  όλα τα κέρματα που είχα στη τσέπη και του γέμισα τη φούχτα. «Φχαριστώ πολύ… φχαριστώ πολύ…» μουρμούρισε. «Να ‘ρθεις να με δεις», του είπα και μπήκα στο γραφείο χωρίς να τον ξανακοιτάξω καθώς εκείνος απομακρύνθηκε ψιλοσέρνοντας τα πόδια του. Έκλεισα την πόρτα κι έπεσα στον καναπέ. Τα μάτια μου τρέχανε δάκρυα, καθώς θυμήθηκα για χιλιοστή φορά στη ζωή μου, τη φράση που είχα πρωτοδεί στα 18 μου, όταν πήγαινα Δραματική Σχολή, στο θεατρικό έργο «Ο Διάβολος και ο καλός Θεός», του Σαρτρ:  «Ο ανθρώπινος πόνος είναι απέραντος…»

Καλό βράδυ…. Και να φροντίζετε τα παιδιά σας. Και φροντίδα δεν είναι να τα κάνετε όπως θέλετε εσείς, αλλά να τα βοηθήσετε με την καρδιά σας να ανθίσει εκείνο που πραγματικά είναι τα ίδια·  να  τα βοηθήσετε να μην φοβούνται να έχουν πάντα ανοιχτή την καρδιά τους, που σημαίνει ότι πρέπει πρώτα εσείς να μην φοβάστε να την έχετε ανοιχτή, δηλαδή να μην φοβάστε τον πόνο, γιατί απ’ αυτόν μαθαίνουμε.

Σας φιλώ
Π.

Τι μπορεί να ξεβράσει το κύμα!

Στους πρώτους μήνες του blog είχα βάλει ένα post με τίτλο, «μπουκάλια στη θάλασσα…» κ.λπ.  που μίλαγε για τις εκπομπές του ΠΑΡΑΜΥΘΑ που έκανα τότε στην ΕΡΤ, πριν τριάντα τόσα χρόνια, και δεν ήξερα αν, ποια και πόσα παιδιά την έβλεπαν, κι ένοιωθα σαν να πετάω μπουκάλια στη θάλασσα. Πέρασαν τριάντα τόσα χρόνια για να συναντήσω – γυναίκες πια με παιδιά – κάποια από τα τότε κοριτσάκια που βλέπαν τότε την εκπομπή, όπως αυτά στην φωτογραφία.

storyteller-with-two-girls-irfan

Και θα μου πείτε, πού θυμήθηκα τώρα το παλιό post  μπουκάλια στη θάλασσα; Το θυμήθηκα, γιατί ένα κορίτσι από εκείνα που έβλεπαν τότε την εκπομπή, έστειλε με e-mail μια φωτογραφία που έβγαλε με το κινητό της, σε μια παραλία του Σαρωνικού! Απίστευτο τι μπορεί να ξεβράσει το κύμα! Μια κασέττα – σαν μπουκάλι στη θάλασσα – από αυτές που πολλές και πολλοί από σας μου έχουν γράψει ότι άκουγαν όταν ήτανε παιδιά! Μια κασέττα, που τη βρήκε ένα κορίτσι που ήξερε τι είναι!!

storyteller-tape1

Σας φιλώ γλυκά
Π.
Υ.Γ. Η αλήθεια, είναι ότι αυτό το post μου έδωσε αφορμή, για άλλη μια φορά  μετά από τον Άγιο Βαλεντίνο, να αναβάλλω να γράψω δυο λόγια για κάτι που μου συνέβη την περασμένη Τετάρτη, κάτι που με συγκίνησε και με στενοχώρησε μαζί, κι έχει σχέση με το ποιοι πέρνανε «τα μπουκάλια που πέταγα» τότε. Θα γράψω κάτι αύριο, μεθαύριο…

Αφιέρωμα στου Αγίου Βαλεντίνου

Στην αρχή σκέφτηκα – για να… «τιμήσω» τον Άγιο Βαλεντίνο, βοήθειά μας – να ανεβάσω εδώ, χωρίς σχόλια, κάτι που είχα γράψει κάμποσα χρόνια πριν. Μετά θυμήθηκα ότι στα  νιάτα του ο Τζίντου  Κρισναμούρτι είχε γράψει διάφορα ποιήματα που μερικά ήταν για τον έρωτα. Έτσι προτίμησα να σας βάλω εδώ μερικά αποσπάσματα απ’ αυτά, καθώς τα νοιώθω σαν δικά μου. Κι επιτρέψτε μου να το αφιερώσω σε ένα από τα μικρότερα κορίτσια της παρέας μας που ζορίζεται από τα ερωτικά της. Οι τελευταίοι δύο στίχοι είναι δικοί μου.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Υ.Γ. Μία από σας κορίτσια, σε μία συζήτηση που είχαμε για παιδιά και γονείς,  μου έκανε ένα από τα καλύτερα – ίσως το καλύτερο – κοπλιμέντο που μου έχουν κάνει και θέλω να το γράψω εδώ γιατί θα σκάσω αν δεν το πω – τόσο πολύ που μου άρεσε της ψωνάρας!  Μου είπε: «Εσύ, και παιδιά να μην είχες, πάλι μπαμπάς θα ήσουνα». Ως μπαμπάς σας, λοιπόν, σας λέω όλα αυτά που ακολουθούν για τον έρωτα.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

«…Από αγάπη τι μπορείς να ξέρεις
αν απ’ του έρωτα το δίχτυ
δεν έχεις την απελευθέρωση αναζητήσει;

Μην αποζητάς το άρωμα μιας μόνο καρδιάς
ούτε να κουρνιάζεις στο ήσυχο βόλεμά της·
γιατί εκεί μέσα κατοικεί
της μοναξιάς ο φόβος.
Πλημμυρίζω δάκρυα
Γιατί ‘δα
όλη την μοναξιά
που ‘χει μέσα της  η αγάπη
για τον  έναν.

Η αγάπη που γεννάει θλίψη,
Η αγάπη που σκοτώνει το χαμόγελο
σ’ ένα ωραίο πρόσωπο,
η αγάπη που αλλάζει
από τη μια στιγμή στην άλλη,
η αγάπη που ‘ναι απομονωμένη
μέσα στη μοναξιά της,
η αγάπη που ‘ναι τυραννική και γεμάτη υπεροψία,
η αγάπη που καταστρέφει την αγάπη για τους άλλους,
η αγάπη που σκλαβώνει και περιορίζει,
η αγάπη που την καταβροχθίζουν οι φλόγες του εγώ…»
………

Ο έρωτας πεθαίνει πάντα,
η αγάπη ποτέ.


Σουρμπανιμπούμπαλο

ceb2irthday-cake-2009

Καλημέρα.

Με προλάβατε ρε γαμώτο! Αυτό το ποστ ήταν έτοιμο να μπει στις μία τη νύχτα,  αλλά το βίντεο που διάλεξα να ανεβάσω για να το γιορτάσουμε είναι πολύ μεγάλο και παιδεύει ακόμα και τώρα, 10 το πρωί τον «μάστορα». Θα δείτε. Σήμερα, λοιπόν, κλείνουν δύο χρόνια από τότε που έγινε αυτό το blog. Μέχρι τις δέκα σήμερα το πρωί,τα στατιστικά στοιχεία επισκεψιμότητας του blog δείχνουν ότι τα κομπιούτερ που έχουν μπει για πρώτη φορά ήταν 116.091 και οι επιστροφές με τα hits ήταν 418.309. Στα δύο χρόνια που πέρασαν, με τα αισθήματα που μου δείξατε καταφέρατε να μου ξαναζωντανέψετε μέσα μου την ιστορία του «Παραμυθά» κι έτσι από το Φθινόπωρο, θα ξαναγίνει στην τηλεόραση, ενώ μέχρι τότε θα έχουν βγει και καινούργια βιβλία. Ειλικρινά, ακόμα και τώρα: μετά από δύο χρόνια, μετά από όλα αυτά τα σχόλια που μου έχετε γράψει κι ύστερα από τις συζητήσεις που είχα προσωπικά με κάποιες και κάποιους από σας, δεν μπορώ να καταλάβω 100%  πώς χαράχτηκε τόσο πολύ στις καρδιές σας αυτή η εκπομπή, τότε που είσαστε παιδιά! Ίσως γιατί δεν μου είχε συμβεί κάτι ανάλογο όταν ήμουν εγώ παιδί, επειδή τότε δεν υπήρχε τηλεόραση.  Θα έλεγα να μην συγκινηθώ άλλο σήμερα και να γιορτάσουμε τη μέρα με κάτι για τα παιδάκια σας. Νομίζω ότι αυτό που θα ανεβάσω σήμερα θα τους αρέσει, ε… και μάλλον θα αρέσει και σε σας. Λοιπόοοον…

sourba-2

Πριν από έξι χρόνια, το 2003, είχα ετοιμάσει ένα «πιλότο» (δείγμα όπως σας έχω ξαναπεί) για μία παιδική εκπομπή τύπου «τηλεπεριοδικό», με παρουσιαστές κούκλες. Ο τίτλος ήταν «Σουρμπανιμπούμπαλο». Τελικά μάλλον δεν τους άρεσε στην ΕΡΤ και δεν έγινε η εκπομπή. Ένα χρόνο αργότερα, σκέφτηκα να την προτείνουμε σε μία εφημερίδα, για να την προσφέρει κάθε εβδομάδα στα παιδιά και έδωσα τίτλο, «DVD 1 – Το φορητό κανάλι». Αυτή τη φορά μπήκε και μία ηθοποιός συνπαρουσιάστρια με τις κούκλες. Αλλά και πάλι, παρόλο που άρεσε, τελικά δεν έγινε τίποτα.  Έτσι, η πρώτη φορά που θα παιχτεί για όλους, είναι από αυτό εδώ το blog., για σας.

Και του χρόνου
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Νίκος
Υ.Γ. Τελικά δεν απόφυγα τη συγκίνηση, σκατούλικα! Άνοιξα για να δω αν είχε ανεβάσει ο «μάστορας» το ποστ κι έπεσα πάνω στα χρόνια πολλά σας που βάλατε στο προηγούμενο ποστ. Μου φτιάξατε τη μέρα, την εβδομάδα, το χρόνο και δε συμαζεύεται. Σας μιλάω μέσα από την καρδιά μου: δεν είναι επειδή με κάνετε να νοιώθω  ότι είμαι και τίποτα σπουδαίο, είναι αυτά τα τεράστια κύματα αγάπης και τρυφερότητας που  μου στέλνετε. Και επιτρέψτε μου να σας πω, αυτό το ίδιο να το δείχνετε και να το δίνετε σε όλους  όσους είναι κοντά σας. Μη φοβάστε, ανοίξτε την καρδιά σας όπως όταν είσαστε παιδιά και δώστε το αυτό σε όλους  γύρω σας, χωρίς να σας νοιάζει η ανταπόκριση.



«Ο λύκος και το μικρό μοσχάρι»

paramithas-heretaei1Αν και είχα ετοιμάσει ένα δεύτερο μέρος «σεντόνι» για το ερώτημα περί Θεού και γενικώς αποφεύγω να βάζω έτοιμα ξένα βίντεο, αυτή τη φορά θα το κάνω, αφήνοντας για μεθαύριο το «σεντόνι». Το fwtino asteraki μου έστειλε τη διεύθυνση στο  UTUBE για να δω μία ρωσσσική μικρή ταινία με κινουμενα σχέδια για παιδιά, που με συγκίνησε όσο κι όταν την πρωτόδα, πολλά χρόνια πριν, σ’ ένα Φεστιβάλ που με είχε στείλει η ΕΡΤ όταν ήμουν προϊστάμενος του Τμήματος Παιδικών Εκπομπών. Είναι μία φοβερά τρυφερή, γλυκειά και καλοφτιαγμενη ταινία. Και όπως και τότε, ξεκαρδίστηκα στα γέλια με τη σύντομη σκηνή όπου ο λύκος προσφέρει ένα μπουκέτο λουλούδια στην κυρία κατσίκα κι εκείνη…
Το παραμύθι λέγεται, «Ο λύκος και το μικρό μοσχάρι». Η γλώσσα είναι τα ρώσσικα, αλλά υπάρχουν και υπότιτλοι σε πολύ απλά αγγλικά.


Καλό ξημέρωμα
Π.