«Υπάρχει Θεός, μπαμπά;»

Δεν ξέρω τι συνειρμούς ακριβώς έκανα απόψε βλέποντας κάτι στις ΕΙΔΗΣΕΙΣ στην τηλεόραση, όταν ξαφνικά θυμήθηκα μια ερώτηση που μου είχε κάνει η κόρη μου όταν ήταν στα οχτώ της. Γυρνούσαμε με το αυτοκίνητο από την κηδεία ενός συμμαθητή της που είχε πεθάνει ξαφνικά από ατύχημα. Είμαστε για ώρα σιωπηλοί όταν ξαφνικά μου έκανε την ερώτηση: «Υπάρχει Θεός, μπαμπά;» Δεν ήταν άσχετο το ότι με ρώτησε ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, θανάτων, σεισμών, αρρώστιας, μεγάλου πόνου και τα παρόμοια, δεν αρχίζουμε να έχουμε κάποιες… μεταφυσικές ανησυχίες; Είναι, άραγε, μόνο επειδή νιώθουμε κάποια ανασφάλεια, καθώς μας περιτριγυρίζει ένα αίσθημα φόβου για κάτι που είναι πέρα από τις δυνάμεις μας ή, μήπως, και επειδή υπάρχει κάτι φυλακισμένο μέσα μας που σε τέτοιες στιγμές ελευθερώνεται; Κάτι πολύ λεπτό και βαθύ που υπάρχει ακόμα τρομερά ζωντανό στα παιδιά μας και που πρέπει να το προσέξουμε; Μια ποιότητα που θα πρέπει, σαν γονείς, να τη βοηθήσουμε ν’ ανθίσει· να μην επιτρέψουμε να ξεχαστεί σε κάποιο ντουλάπι, όπως έχει συμβεί στους περισσότερους από μας;
Έχω τη γνώμη ότι σ’ όλους τους ανθρώπους, στους περισσότερους τουλάχιστον, υπάρχει ένα βαθύ αίσθημα ανικανοποίητου και μια λαχτάρα για κάτι πέρα απ’ όσα συμβαίνουν στην καθημερινή ζωή. Μήπως αυτά τα δύο σε συνδυασμό με τον τρόπο που μεγαλώνει κανείς, σε συνδυασμό με το χαρακτήρα του και τις κλίσεις του, έρχεται μια στιγμή που τον οδηγούν μπροστά σε ένα σταυροδρόμι: ή προς την αναζήτηση κάτι βαθύτερου, υψηλότερου ή προς σε ένα αδιάκοπο, αλόγιστο κυνήγι ευχαρίστησης όλων των ειδών, όπου σε κάθε στροφή του δρόμου -ανάμεσα από διαλείμματα ηδονής- παραμονεύει η απογοήτευση, το άγχος, ή θλίψη; Στα μικρά παιδιά αυτό το αίσθημα του ανικανοποίητου – και, κυρίως, της λαχτάρας για κάτι άλλο – δεν είναι τόσο φανερά, αλλά νομίζω ότι υπάρχουν μέσα τους. Κάπου εκεί, όμως, λίγο πριν την εφηβεία αρχίζουν να παρουσιάζονται για να εκδηλωθούν, τελικά, αργότερα με ορμή. Εάν έχει προηγηθεί παιδική ηλικία με σοβαρά προβλήματα, τότε υπάρχει κίνδυνος (όχι πάντα) να σπρωχτούν σε καταστροφικές συνήθειες, όπως ναρκωτικά κ.λπ. Εάν έχει προϋπάρξει μια μέση υγιής οικογενειακή ζωή κι ανατροφή, παρουσιάζονται ανησυχίες για την πολιτική, την τέχνη, και τη θρησκεία Ο έρωτας παίζει μεγάλο ρόλο σε όλες τις περιπτώσεις. Ίσως μετά το τέλος της εφηβείας και, πάντως, όταν τεθεί θέμα επιβίωσης, παίζεται το προς τα πού θα στραφεί αυτό το αίσθημα του ανικανοποίητου κι εκείνη η λαχτάρα για κάτι άλλο. Θα μετατραπούν σε προσήλωση σε κάποια πίστη ή ιδέα, όπου από πίσω καιροφυλακτεί ο φανατισμός, η βία και άλλα παρόμοια; Θα γίνει κινητήρια δύναμη για απόκτηση όλο και περισσότερης εξουσίας, ευχαρίστησης; Θα κλειστεί ερμητικά σ’ ένα ντουλάπι της ψυχής για να μην ενοχλεί τους συμβιβασμούς που θα γίνουν;

Μπορούν, άραγε, να συνεχίσουν να υπάρχουν και τα δύο αυτά, παράλληλα με την καθημερινή ζωή, ζωντανά αλλά… αμέτοχα, διατηρώντας το μυαλό ξύπνιο, σε μια κατάσταση διαρκούς παρατήρησης του τι συμβαίνει «εκτός κι εντός» μας· μιας διαρκούς μάθησης αυτού που π ρ ά γ μ α τ ι είμαστε; Και αν ναι, πώς θα καταφέρουμε να αναθρέψουμε τα παιδιά μας και να τους δώσουμε τέτοια εκπαίδευση, ώστε να διατηρήσουν ζωντανό αυτό το ανικανοποίητο και τη λαχτάρα για κάτι άλλο, χωρίς να στραφούν σε ένα αδιάκοπο κυνήγι ευχαρίστησης ή κάποιο μακρινό ιδανικό που κάποτε θα πραγματωθεί και έως τότε μπορεί να κάνουν όλα τα αντίθετα;

Μήπως θα πρέπει να ξαναδούμε το θέμα της «εκπαίδευσης του εκπαιδευτή»; Μήπως, δηλαδή, πρώτα εμείς οι ίδιοι θα πρέπει να έχουμε ένα μυαλό που διαρκώς ερευνά και δεν αράζει βολικά σε καμία πίστη; Που είναι πάντα ξύπνιο; (Όχι έξυπνο, ξύπνιο.) Που θα έχει την ποιότητα που δίνει η δημιουργική αμφιβολία; Εκείνη που σε κάνει να μην γίνεσαι οπαδός, να μη δέχεσαι αυθεντίες στα ψυχολογικά ή πνευματικά θέματα ή ερμηνευτές ή ενδιάμεσους; Ένα τέτοιο μυαλό δεν θα αχρήστευε κάθε είδους φυγή; Από το τσιγάρο έως τα ναρκωτικά· και από τις οργανωμένες θρησκείες έως τις δεκάδες ντόπιους «γκουροδάσκαλους», που οργανώνουν σχολές, κέντρα ή ομίλους μελετητών, εξυπηρετητών, καλοθελητών, ινδουιστών, βουδιστών, βενταντιστών, λαμαϊστών, αναζητητών κ.λπ. που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο και την ανθρώπινη μοναξιά για να τους τα μασάνε, που όλοι τους μιλούν για αγάπη, χωρίς να έχουν πάρει χαμπάρι ότι η αγάπη έχει φύγει από το παράθυρο, επειδή βαρέθηκε να κάθεται κάπου, όπου πιστεύουν ότι μπορεί κανείς να εξασκηθεί στο να αγαπά όπως να οδηγεί αυτοκίνητο;

Και τότε, θυμάμαι, νοιώθοντας ότι η απάντηση στην ερώτηση «υπάρχει Θεός, μπαμπά», δεν είναι κάτι εύκολο, της απάντησα: «Δεν ξέρω τίποτα παραπάνω απ’ ότι ξέρεις, παιδί μου. Δεν μπορεί να μην υπάρχει κάτι που δεν έχει αρχή και τέλος· κάτι που δεν έχει όνομα· κάτι που δεν έχει επινοήσει ο άνθρωπος, που δεν μπορεί να το κατανοήσει με το μυαλό – ίσως με την καρδιά. Αλλά αν υπάρχει, θα πρέπει να το βρει κανείς μόνος του και μέσα του. Πουθενά αλλού κι από κανέναν. Και, πάντως, αρχίζοντας από απλά πράγματα: από αυτό π ο υ   π ρ α γ μ α τ ι κ ά   ε ί σ α ι, μαθαίνοντας διαρκώς γι’ αυτό. Γιατί για να πάει κανείς μακριά, πρέπει ν’ αρχίσει από κοντά. Ό,τι κι αν είναι αυτό το «κοντά». Όσο κι αν δεν σ’ αρέσει. Κι αν στ’ αλήθεια δεν σ’ αρέσει, θα σταματήσει, χωρίς καμία άλλη προσπάθεια, χωρίς να χρειάζεται να φτιάξεις ένα ιδανικό που θα τρέχεις πίσω του κοροϊδεύοντας τον εαυτό σου ότι θέλεις ν’ αλλάξεις· χωρίς να φορτώσεις την ευθύνη της ζωής σου σε κάποιον άλλον, όποιος κι ό,τι κι αν είναι αυτός κι όσο κι αν προσφέρεται ο ίδιος να το κάνει για χάρη σου· κυρίως τότε. Γιατί εκείνο που είναι Ιερό, δεν μπορείς να το βρεις στην αγορά, δεν μπορεί να στο δώσει κανένας, δεν μπορείς να το προσκαλέσεις. Μπορείς μόνο να καθαρίσεις το «σπίτι σου» και να ανοίξεις το παράθυρο για να μπορέσει «εκείνο»… κάποτε… ίσως… να μπει… Και το «παράθυρο», είναι η καρδιά.

Σας φιλώ πολύ.
Καλή εβδομάδα και καλό μήνα.
Π.

sacred-earth1

DNA

Εδώ και καιρό, δουλεύω στο κεφάλι μου μια ιστορία, που τη βασική της ιδέα τη σκέφτηκα διαβάζοντας ένα άρθρο προγεννητικής ψυχολογίας. Του «μάστορα» του blog μου του φάνηκε καλή ιδέα για ταινία μεγάλου μήκους. Και μια και η ταινία του «Τι είναι αυτό», ξεκίνησε από εδώ σκέφτηκα να σας πω την ιστορία πρώτα πάλι σε σας εδώ, έτσι για γούρι. Παραείναι  «σεντόνι» γι’ αυτό την έχω κόψει σε κομμάτια,. Δεν είμαι σίγουρος ότι το πέτυχα, αλλά όπου βλέπετε «συνέχεια» κάντε κλικ. Ελπίζω να σας αρέσει.
Καλό βράδυ.
Φιλιά.
Π.

irfan-father-feeding-baby-22
DNA

Παρόλο που βαριότανε τις ομιλίες, τις διαλέξεις και τέτοια, αυτή τη φορά δεν θα τη γλύτωνε: Ο καλύτερος φίλος του, ειδικευμένος σε θέματα προγεννητικής ψυχολογίας θα έκανε ανακοίνωση για τα αποτελέσματα σαράντα χρόνων έρευνάς του πάνω στο θέμα. Του είχε κρατήσει θέση στην πρώτη σειρά μαζί με τους επισήμους.
Στα πρώτα κι όλας λεπτά της ομιλίας, ένοιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι του και με κόπο συγκράτησε τα δάκρυα που ένοιωσε να ανεβαίνουν στα μάτια του, καθώς άκουγε το φίλο του να λέει: «Η προγεννητική ψυχιατρική, αρχίζοντας από το 1960 με τη χρήση μιας ομάδας ψυχοτρόπων φαρμάκων και μέσα από συνεδρίες βαθειάς ψυχοθεραπείας, οδηγήθηκε σε ευρήματα  σύμφωνα με τα οποία: σοβαρές ψυχικές διαταραχές – όπως η κατάθλιψη, η νεύρωση,  η μανιοκατάθλιψη, οι ψυχοσωματικές αντιδράσεις – έχουν σχέση με δυσάρεστες συναισθηματικές συνθήκες στη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής, μεγάλου αριθμού ατόμων που παρουσιάζουν τέτοιου είδους ψυχικές ασθένειες…».
Ο νους του για δευτερόλεπτα έτρεξε στην κόρη του, τριανταπεντάρα πια, που την είχε μεγαλώσει μόνος του, καθώς η μητέρα της είχε πεθάνει λίγες μέρες  μετά τη γέννα. Προσπάθησε να συγκεντρωθεί και πάλι στην ομιλία.
«… Σύμφωνα με την τελική επεξεργασία του υλικού των συνεδριών  οι ασθενείς αυτοί κατά την διάρκεια των συνεδριών αναβίωναν  συναισθήματα που προκλήθηκαν από «ερεθίσματα – μηνύματα», εκπορευόμενα  από το μητρικό σώμα κατά την ενδομήτρια ζωή τους, μητρικά ερεθίσματα  συγκινησιακού χαρακτήρα που έθεταν υπό αμφισβήτηση την ύπαρξή τους, την  παρουσία τους μέσα στην μήτρα, δίνοντας ένα αίσθημα θανάτου ή μητρικά ερεθίσματα που αντιστρατεύονταν  ακόμα και  την ταυτότητα του φύλου τους. Εδώ μπορούμε να κάνουμε την υπόθεση ότι «στο στάδιο της σύλληψης, καθώς και των υπολοίπων 9 μηνών της κύησης αυτών των ασθενών, με κάποια άλλη διεργασία που πηγάζει από τη μητέρα και ειδικότερα με την έκλυση  νευροπεπτιδίων ως αποτέλεσμα των συναισθημάτων της μητρός ως προς το κύημα, τροποποιείται εν δυνάμει το κυτταρικό περιεχόμενο και κάποια στιγμή στο μέλλον, υπό ειδικές συνθήκες, εκδηλώνονται  όλες  αυτές οι διαταραχές»;  Μήπως και οι δύο διαταραχές οφείλονται σε μία κοινή αιτία,  που είναι η μνήμη και  η οποία έχει ξεκινήσει με τις απορρίψεις  κατά την ενδομήτρια ζωή τους;…».
Τώρα πια ο νους του έφυγε μακριά κι άρχισε να βλέπει τη ζωή του σαν ταινία.
Λίγες εβδομάδες μετά το γάμο τους, η γυναίκα του έμεινε έγκυος.  Ήταν στα εικοσιπέντε τους και οι δύο. Από την αρχή έκαναν σχέδια για το πώς θα το βγάλουν αν είναι αγόρι και πώς αν είναι κορίτσι – εκείνες τις εποχές δεν μπορούσες να ξέρεις το φύλλο του παιδιού πριν γεννηθεί – πού θα μπει το κρεβατάκι του, τι χρώμα ρουχαλάκια ν’ αρχίσουν να παίρνουν και τέτοια.  Όμως, λίγο πριν κλείσει τον τρίτο μήνα το μωρό, έπαψε «να μεγαλώνει», έγινε διακοπή της εγκυμοσύνης, κι αναγκαστικά η γυναίκα του έκανε απόξεση για να καθαρίσει η μήτρα της από το νεκρό έμβρυο. Πριν περάσει, όμως, ένας χρόνος ξανάμεινε έγκυος. Πάλι ενθουσιασμός, πάλι σχέδια, αλλά και πάλι το ίδιο τέλος, εκεί γύρω στον τρίτο μήνα. Αυτή η ιστορία επαναλήφθηκε άλλες δύο φορές. Την πέμπτη φορά που έμεινε έγκυος, έξη μήνες μετά την πρώτη εγκυμοσύνη, αποφάσισαν να πάνε σε ένα ειδικό ορμονολόγο, που από την πρώτη στιγμή άρχισε μία ειδική ορμονική θεραπεία. Όταν στον τρίτο μήνα, τους ανήγγειλε με βεβαιότητα ότι αυτό το παιδί θα γεννιόταν, εκείνος πέταξε από τη χαρά του, ενώ η γυναίκα του που είχε τρομάξει από τις τέσσερις προηγούμενες φορές ήταν πιο διστακτική. Όσο προχωρούσε η εγκυμοσύνη της τόσο πιο ανήσυχη έδειχνε, κάπνιζε συνέχεια, και κάποιες φορές πεταγόταν στον ύπνο της κι έλεγε να πάνε να κάνουν έκτρωση! Εκείνος της έδινε κουράγιο, μέχρι που τους τρεις τελευταίους μήνες ο γιατρός τής έδωσε ηρεμιστικά. Κι έφτασε η μέρα της γέννας. Η γυναίκα του μπήκε στο χειρουργείο στις 8 το πρωί και μέχρι τις δύο μεσημέρι δεν είχε γεννήσει, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε στην αίθουσα αναμονής ο γιατρός και τον φώναξε. «Λυπάμαι πολύ, αλλά θα πρέπει να διαλέξεις»,  του είπε, «γιατί υπάρχει περίπτωση να χάσουμε τη γυναίκα σου. Αλλιώς θα πρέπει να αποφασίσεις να μη ζήσει το παιδί». Τα ‘χασε. Όλη η ιστορία έμοιαζε με ένα κακό εφιάλτη. Το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει. Ήθελε τόσο πολύ αυτό το παιδί, αλλά… «Θέλω να ζήσει η γυναίκα μου», είπε μετά από λιγότερο από ένα λεπτό. «Εντάξει», είπε ο γιατρός και βγήκε από την πόρτα του χειρουργείου. Μισή ώρα αργότερα, άκουσε από τα μεγάφωνα το όνομά του και πέρασε κι αυτός την πόρτα του χειρουργείου, όπου εκεί τον περίμενε μια νοσοκόμα με ένα πλαστικό καροτσάκι που είχε μέσα ένα μωρό που κοιμόταν ήσυχο. «Κοριτσάκι», του είπε η νοσοκόμα, βγάζοντας ένα λευκό πανάκι που κάλυπτε το κάτω μέρος του σώματος του μωρού, κι ύστερα πιάνοντας από τους αστραγάλους τα δυο μικρά ποδαράκια, τα άνοιξε για να δει ο πατέρας από μόνος του το φύλλο της κόρης του. Η θέα αυτού του μέρους του γυναικείου σώματος  που τόσο είχε ποθήσει στη ζωή του, τώρα του δημιουργούσε απίστευτα συναισθήματα τρυφερότητας, έτσι γυμνό, απροστάτευτο, ευαίσθητο και ευάλωτο που το είχε μπροστά του. Αυτό το συναίσθημα, μαζί με όσα ακολούθησαν τους επόμενους μήνες, για τούτο σημείο του γυναικείου σώματος, θα τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή. Η νοσοκόμα ξανασκέπασε το μωρό και πήρε το καροτσάκι μέσα στο χειρουργείο, ενώ εμφανίστηκε ο γιατρός. «Η γυναίκα μου», τον ρώτησε εκείνος με αγωνία, «θα ζήσει»; «Ας ελπίσουμε ότι θα τα καταφέρει», απάντησε ο γιατρός αγκαλιάζοντάς τον από τον ώμο, «αλλά πολύ φοβάμαι… Επέμενε πολύ να το γεννήσει ζωντανό… Πήγαινε στο δωμάτιο, σε κάνα τέταρτο θα την φέρουν».
Λίγο αργότερα, καθόταν δίπλα της στο κρεβάτι και της χάιδευε το κεφάλι. «Είδες τι όμορφη που είναι;» του ψιθύρισε εκείνη με κόπο, μισανοίγοντας τα μάτια της. «Κούκλα», της απάντησε εκείνος, «κούκλα» και τα μάτια του βούρκωσαν. «Θέλω να σου πω κάτι», συνέχισε εκείνη με κλειστά μάτια, «αν δεν ζήσω, σου έχω αφήσει ένα γράμμα στο κουτί με τα κοσμήματα, που είναι στο κομοδίνο της κρεβατοκάμαρας…». «Έλα, άσε τις μαλακίες και κοιμήσου τώρα», της είπε εκείνος χαϊδεύοντάς την.
Ύστερα από τρεις μέρες η γυναίκα του πέθανε. Την επόμενη μέρα, έφυγε από την κλινική μόνος του, με το μωρό στην αγκαλιά του και παρέα μία φίλη τους παιδίατρο. Εκείνη ήταν που του έδειξε πώς να πλένει και να καθαρίζει το μωρό, πώς να το αλλάζει, πώς να ετοιμάζει το γάλα του, πώς να το ταΐζει και διάφορα άλλα.

Read the rest of this entry »

Το γρηγορότερο, το βαρύτερο και το πιο απαραίτητο…

storyteller-gro2Η maria και η amalia με συγκίνησαν με όσα γράφουν στα σχόλιά τους στο τελευταίο post. Έτσι, βλέποντας ότι την κατηγορία ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜE ΗΧΟ την έχω παραμελήσει, αποφάσισα να βάλω ένα από αυτά τα παραμύθια που εννοεί η amalia, μια και τελευταία έχω βρει τις τρεις από τις έξι κασέτες. Ολόκληρος ο τίτλος του παραμυθιού, είναι: Το γρηγορότερο, το βαρύτερο και το πιο απαραίτητο πράγμα στον κόσμο. Πατήστε το «κουμπάκι» κάτω αριστερά…
Σας φιλώ όλους.
Καληνύχτα.
Π.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

Το τρίτο Στοίχημα και «Το τούβλο».

Για να κλείσουμε τα «χρέη» από την προηγούμενη χρονιά, θέλω να πω δυο λόγια  για τα τρία στοιχήματα που είχα βάλει την προηγούμενη χρονιά.
Το τρίτο και τελευταίο στοίχημα που έβαλα με κάποιες και κάποιους από σας, ήταν ότι παρ’ όλα όσα γράφονται στα μηνύματα, τις τρεις μέρες που θα ήμουν στη Θεσσαλονίκη, δεν θα με πάρει κανείς για να συναντηθούμε. Ε, και δεν με πήρε. (Χα, χα, χα… Πάντα μου άρεσε ο τζόγος…).
Το πρώτο στοίχημα, όπως θα θυμάστε ήταν για να κάνουμε μία συνάντηση. Εκείνοι που επέμεναν να γίνει έλεγαν ότι θα δηλώσουν γύρω στους δύο χιλιάδες από τις ογδόντα τόσες  χιλιάδες κομπιούτερς που είχαν μπει για πρώτη φορά στο μπλογκ κι εγώ έλεγα ότι δεν θα είναι πάνω από 15, σκέτο 15. Και κέρδισα. Έτσι, οργανωμένη από μένα, ομαδική συνάντηση δεν πρόκειται να γίνει. Από τότε, έχω συναντηθεί προσωπικά με καμιά δεκαριά παιδιά που μου το συζήτησαν, οπότε όποιος θέλει μπορούμε να μου στείλει μήνυμα να κανονίσουμε να βρεθούμε.
Το δεύτερο στοίχημα, ήταν για τις παραγγελίες DVD και CD με εκπομπές και παραμύθια του ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Κι αυτό το κέρδισα πανηγυρικά. Μου λέγανε ότι θα γίνουν εκατοντάδες παραγγελίες, αλλά εμένα δεν ίδρωσε το αυτί μου. Αφού έμαθα ότι για να μου κάνει κάποια εταιρία τα πάντα: κόπια, κουτί, εξώφυλλο, DVD ή CD, και αυτοκόλλητο με το περιεχόμενο, πρέπει να παραγγείλω το λιγότερο χίλια, εγκατέλειψα αυτή τη σκέψη. Έψαξε και είδα ότι στο ίντερνετ το φθηνότερο παιδικό dvd πουλιέται 22 € και το ακριβότερο 40€. Και σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να τα κάνω μόνος και να στοιχίζουν -μαζί με τα 3,50€ του ταχυδρομείου-  15€.  Έτσι και αλλιώς είχα βάλει στοίχημα ότι δεν θα είναι πάνω από δέκα οι παραγγελίες. Τελικά ήταν επτά.
Κατ’ αρχήν πρέπει να πω ότι αυτή η έκρηξη επιθετικότητας που προκάλεσε κάτι πολύ απλό, όπως το να πουλήσω τα  dvd σε εκείνους που το ζήτησαν, με στενοχώρησε πολύ. Η μόνη δικαιολογία είναι ότι καθώς όλοι μας συμμετέχουμε σε αυτό που λέγεται «κοινό (ή ομαδικό) υποσυνείδητο», δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την έντονη επιθετικότητα οργής και κακού του τελευταίου διμήνου που υπάρχει από τη Γάζα έως τη «γειτονιά μας». Μου έκανε εντύπωση πως κάποια σχόλια δεν διάβαζαν καν προσεκτικά τι έγραφα και σχολίαζαν αυτό που νόμιζαν. Όπως εκείνο που έγραψα για τους νευρωτικούς δήθεν «άγιους» που πνίγουν την ομορφιά της ζωής που είναι η γυναίκα μέσα τους και στεγνώνουν, κι ένα κορίτσι το πήρε ότι το λέω για τις γυναίκες! Όπως και το σχόλιο κάποιου – προφανώς Χριστιανού – που θεωρεί υποχρέωσή του να υπερασπίσει στο ίδιο post τη Χριστιανική Θρησκεία και να πει ότι δε λέει πουθενά κάτι τέτοιο που γράφω. Μα εγώ δεν έγραψα για τη Θρησκεία. Έχω διαβάσει όλη την Αγία Γραφή, όπως και τα ιερά βιβλία άλλων θρησκειών, και ξέρω ότι η Χριστιανική Θρησκεία είναι, μάλλον, η μόνη που προτρέπει τους οπαδούς της σε αδιάκοπο σεξ. Ορίστε: «Και ευλόγησεν ο Θεός τον Νώε και τους υιούς αυτού· και είπε προς αυτούς, Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, και γεμίσατε την γήν». Γένεσις. 12.1 Δεν θέλησα να γράψω εγώ προσωπικά τίποτα, για τα σχόλια που γίνονταν τότε, αλλά ένα καθυστερημένο σχόλιο, το τελευταίο στο ποστ στις 14 Ιαν 2009, του gclito, με εκφράζει απόλυτα.
Αυτό πρώτα, λοιπόν, μου χάλασε τη διάθεση να κάνω τα dvd. Και αφού πέρασαν οι γιορτές και άρχισα να σκέφτομαι πώς θα τα ετοιμάσω για να τα στείλω όπως είχα πει, είδα ότι βαριέμαι φριχτά να το κάνω. Να αγοράσω τα υλικά, να κάνω αντίγραφα, να φτιάξω εξώφυλλα και αυτοκόλλητα, να τα κολλήσω στα dvd, να τα βάλω στα κουτιά και μετά να γράψω φακέλους και να πάω στο ταχυδρομείο. Ήμαρτον, βαριέμαι φριχτά! Στα παιδιά που με τίμησαν με την παραγγελία τους  θα απαντήσω και προσωπικά στη διεύθυνση e-mail  τους.

Και αφού τελειώσαμε με … το παρελθόν, θα ήθελα να μπούμε πια κανονικά στη νέα χρονιά, με μία «ιστορία – σεντόνι» που έχει τίτλο «Το τούβλο» και πιστεύω ότι θα σας αρέσει.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

«Το τούβλο»
Ένας νεαρός και επιτυχημένος Διευθυντής κάποιας πολυεθνικής εταιρίας, περνάει με την καινούργια του PORCHE από τους δρόμους μιας γειτονιάς της Αθήνας, οδηγώντας το πολυτελές αυτοκίνητο λίγο πιο γρήγορα από όσο θα έρεπε σε ένα τέτοιο δρόμο. Βλέποντας  κάποια παιδιά που, παίζοντας, ξεπετάγονταν απότομα πίσω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στο δρόμο, κατέβασε την ταχύτητα του αυτοκινήτου του. Ξαφνικά, εκεί που πια δεν υπήρχαν παιδιά, του φάνηκε ότι είδε κάτι ανάμεσα σε δύο παρκαρισμένα αυτοκίνητα, κι ένα τούβλο ήρθε από το πουθενά  και χτύπησε με δύναμη την πόρτα του. Φρενάρισε  απότομα και κάνοντας όπισθεν γρήγορα, πήγε στο σημείο απ’ όπου είδε να πετάγεται το τούβλο.  Γεμάτος θυμό ο οδηγός πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο, άρπαξε το αγόρι που βρέθηκε πρώτο μπροστά του, και σπρώχνοντάς το βίαια πάνω σ’ ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο άρχισε να ουρλιάζει: «Γιατί το ‘κανες αυτό, ε; Δεν βλέπεις ότι είναι ακριβό αυτοκίνητο, κι η ζημιά που έκανες με το τούβλο σου, θα μου στοιχίσει ένα σωρό λεφτά; Γιατί το ‘κανες, ε»;
Το μικρό αγόρι απάντησε παρακλητικά: «Με συγχωρείτε, κύριε, σας παρακαλώ, με συγχωρείτε… Δεν ήξερα πια τι άλλο να κάνω…» απολογήθηκε. «Πέταξα το τούβλο γιατί κανείς δεν σταματούσε…» Και με δάκρυα που κυλούσαν ακράτητα πια στα μάγουλά του, έδειξε πίσω του, ανάμεσα σε δυο παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ένα αναποδογυρισμένο αναπηρικό καροτσάκι, κι ένα άλλο μικρό αγόρι πεσμένο στο πεζοδρόμιο.
«Είναι ο αδελφός μου», είπε. «Όπως πήγαινα να κατεβάσω το καρότσι από το πεζοδρόμιο, μου αναποδογύρισε κι ο αδελφός μου έπεσε κάτω. Και τώρα δεν μπορώ να τον σηκώσω». Και κλαίγοντας πια με ακράτητα αναφιλητά το μικρό αγόρι, παρακάλεσε τον σαστισμένο οδηγό της PORSHE: «Βοηθήστε με σας παρακαλώ να τον ξαναβάλω στο καροτσάκι του, έχει χτυπήσει και είναι πολύ βαρύς για μένα».
Συγκινημένος πέρα από κάθε περιγραφή, ο οδηγός προσπάθησε να καταπιεί γρήγορα τον κόμπο που του έπνιγε τον λαιμό. Σήκωσε αμέσως την αναπηρικό καρότσι, κάθισε πάνω του το πάνω του το ανάπηρο αγόρι και βγάζοντας το λευκό μεταξωτό μαντήλι του με το κεντημένο μονόγραμμά του, σκούπισε το αίμα από τα φρέσκα γδαρσίματα στα χέρια και στα πόδια του ανάπηρου αγοριού που έκλαιγε τρομαγμένο. Ύστερα, του έριξε μια γρήγορη ματιά από πάνω έως κάτω, βεβαιώθηκε ότι ήταν καλά και κατέβασε το καρότσι από το πεζοδρόμιο.
«Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε», είπε το μικρό αγόρι γεμάτο ευγνωμοσύνη στον ξένο, «σας ευχαριστώ πάρα πολύ».
Ο οδηγός της PORSHE, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη από την ταραχή που ένοιωθε, έμεινε απλώς ακίνητος εκεί, να παρακολουθεί το μικρό αγόρι να σπρώχνει την αναπηρική καρέκλα με τον αδελφό του προς το σπίτι τους. Κι ύστερα γύρισε αργά αργά πίσω στην PORSHE του.
Η ζημιά που είχε κάνει το τούβλο ήταν φανερή, αλλά ο οδηγός του αυτοκινήτου, δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να φτιάξει τη βουλιαγμένη πόρτα του. Άφησε το βούλιαγμα να υπάρχει εκεί για πάντα, για να του θυμίζει το μήνυμα που πήρε: Μην περνάς τόσο γρήγορα κι αδιάφορα τη ζωή, ώστε να χρειάζεται να σου πετάξει κανείς ένα τούβλο για να τραβήξει την προσοχή σου.
Η ζωή ψιθυρίζει στις ψυχές μας και μιλάει στις καρδιές μας. Κι όταν δεν έχουμε καιρό να την ακούσουμε, χρειάζεται να μας πετάξει ένα «τούβλο» για να το κάνουμε. Η επιλογή είναι δική μας: Να ακούμε τον ψίθυρο ή να περιμένουμε το «τούβλο».

Γκράφιτι

paramithas-heretaei3

Ναι, ξέρω, έχω ψιλοχαθεί. Και να σας πω την αλήθεια μου είχα αποφασίσει να ανεβάσω κάτι αύριο κι όχι σήμερα, αλλά το πρωί που είχα πάει για δουλειά στην Ομόνοια, είδα ένα «γκράφιτι-σχόλιο» πάνω σε μια ταμπέλα μαγαζιού που έπαθε ζημιές στα τελευταία γεγονότα και εκτός που μ’ έκανε να γελάσω, μου έδωσε μια ιδέα. Δείτε πρώτα αυτό που σας λέω.

anapx

Γέλασα πολύ με το «σχόλιο» των «Α» στο «ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ» .  Και μου ήρθε η ιδέα να σας πω με ένα άλλο γκράφιτι που έχω βγάλει φωτογραφία  παλιότερα, ότι ψιλοχάθηκα επειδή…
variemai

Και επιτρέψτε μου να αφιερώσω ένα ακόμα γκράφιτι στην κυρία Παραμυθά.
xazoy

Αύριο υπόσχομαι να ανεβάσω ένα post για να κλείσω τις «υποχρεώσεις» μου από… πέρσι.
Καληνύχτα.
Π.

Η Καραμελοχώρα

Λοιπόν, λέω να μην βάλω κανένα από τα δύο ποστ που έχω έτοιμα και να σας πω ότι είμαι πολύ χαρούμενος γιατί τελικά θα ξαναγίνει ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ. Στο ψηφιακό κανάλι PLUS της ΕΡΤ, μέσα στο 2009. Θα φτιαχτούν 26 καινούργια επεισόδια και μάλιστα 25λεπτα κι όχι 15λεπτα όπως παλιά. Ο «μάστορας» λέει ότι θα είναι βαρετό τόσο μεγάλο το κάθε επεισόδιο, εσείς τι λέτε; Για να γιορτάσουμε, λοιπόν το γεγονός σήμερα θα βάλω μία παλιά εκπομπή του ΠΑΡΑΜΥΘΑ που ανακάλυψα ότι έχω τώρα τελευταία. Είναι η «Καραμελοχώρα».

Σας φιλώ πολύ.
Π.


«Πάρε το μηδέν»,«πάρε να’χεις»,«πάρε-δώσε»,«πάρε τα βουνά»…

Μετά τον «Χρήστο το λιοντάρι», σχεδίαζα να ανεβάσω το post που σας έχω πει με τίτλο, «ΣΤΟΙΧΗΜΑ Νο 3», για να κλείσουμε με την προηγούμενη χρονιά. Αλλά μου ήρθε  ένα μήνυμα απ’ ευθείας με τον καινούργιο χρόνο, από ένα από τα κορίτσια του blog που μ’ έκανε να γελάσω πολύ!  Αλλά ήρθε και ένα σχόλιο  μέσα στο blog, που με συγκίνησε όπως με συγκινούσαν τα σχόλιά σας όταν άνοιξα το blog. Αλλά διαβάστε  το μήνυμα και μετά θα πω τη γνώμη μου. Το βιβλίο είναι των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΩΚΕΑΝΙΔΑ.

«Παραμυθά μου, διαβάζω το βιβλίο ενός Κωνσταντίνου Καμάρα το, «Πάρε το μηδέν». Αναφέρεται στην γενιά μου, άκουσα να το σχολιάζουν και το αγόρασα. Μέχρι την μέση ήταν σχετικά ανώδυνο. Ούτε τρελάθηκα, ούτε βαρέθηκα. Από την μέση περίπου και μετά άρχισε να με κουράζει. Και ξαφνικά άρχισε να μιλάει για τις παιδικές εκπομπές που βλέπαμε όλοι εμείς οι γεννημένοι από το 1965 έως το 1974. Και γράφει και για τον Παραμυθά. Εκεί είναι που μου ήρθε να πετάξω το βιβλίο! Και το εννοώ, δεν το γράφω για εντυπωσιασμό! Βέβαια μετά σκέφτηκα ότι είναι υπερβολικό να «καταλαβαίνουν» όλοι. Πρέπει και κάποιοι να μην καταλαβαίνουν, έτσι για να κρατιέται μια ισορροπία…. Νομίζω ότι έτσι και ανεβάσεις το απόσπασμα που σου στέλνω στο blog, θα γίνει της κολάσεως…»

«Λοιπόν, ο τύπος γράφει: «…Η ανέχεια συνιστά πολυδιάστατη έννοια: μπορεί να είναι οδυνηρή ή ποιοτική, σχετική ή απόλυτη, το βέβαιο είναι πως είναι καθοριστική, διαμορφώνοντας τον άνθρωπο. Και αυτό προβληματίζει εάν σκεφτεί κανείς ένα άλλο χαρακτηριστικό της: λόγω έλλειψης ανταγωνισμού, το προϊόν πάντα κυμαίνεται από την μετριότητα έως την κακοτεχνία. Μπορεί να μην προλάβαμε την θρυλική «Θεια Λένα» αλλά, ως τηλεοπτική γενιά, καταναλώσαμε σειρά εκπομπών όπως:  Το ΚΑΘΕ ΜΕΣΗΜΕΡΙ με τον Νάσο Αθανασίου. (…) Τον ‘Παραμυθά’. Σας έπεσε το βιβλίο απ’ τα χέρια, ε; Kι όμως αυτό το πράγμα τότε ονομαζόταν ψυχαγωγία. Έτσι πίστευαν τα στελέχη-δικτάτορες στο Μέγαρο της ΕΡΤ που αποφάσιζαν για το πρόγραμμα, χωρίς να φοβούνται την απάντησή μας αφού δεν είχαμε τηλεκοντρόλ. Ο δε ηθοποιός που έπαιζε τον Παραμυθά (ο Ν.Π., δίνω μόνο τα αρχικά του για να τον προστατεύσω) πληρωνόταν, πιθανόν αδρά, με τα λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων. Το παιδαγωγικό αποτέλεσμα ακόμα αναζητείται…» Στο ΜΕΤΕΦΕΡΑ ΑΥΤΟΛΕΞΕΙ.
Σημείωση: O άνδρας μου που ανήκει στην ίδια γενιά, αλλά δεν είναι  παραμυθομεγαλωμένος,  διάβασε το απόσπασμα και χαρακτήρισε τον συγγραφέα μεγάλο  μ@£@&@ !!!!   Ανέβασέ το λοιπόν, να γελάσουμε με τα σχόλια των υπόλοιπων παιδιών. Σου εύχομαι να γελάσεις με την καρδιά σου με τα ανωτέρω γραφόμενα! Φιλιά. δ.»

Κατ’ αρχήν θέλω να συμφωνήσω με το χαρακτηρισμό του συγγραφέα που έδωσε ο άνδρας του κοριτσιού.  Όχι γιατί όταν ήταν παιδάκι κι έβλεπε τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ δεν του άρεσε, αλλά γιατί προσπαθεί απεγνωσμένα να φανεί έξυπνος, λέγοντας μεγάλες κουβέντες για πολύ απλά πράγματα. Όντως γέλασα πολύ! Γέλασα με ό,τι έχω μαυρίσει:
Με το βαθυστόχαστο απόφθεγμα για το τι συνιστά η «ανέχεια».
Με το ότι ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ» ήταν «πράγμα». (Χα, χα, χα…)
Με το ότι ήμουν «στέλεχος-δικτάτορας». (Έλα, ρε!!!)
Και όντως έδωσα τα ρέστα μου που βάζει μόνο τα αρχικά μου Ν.Π. (Νίκος Πιλάβιος λέγομαι) για να με «προστατεύσει»! Αναρωτήθηκα γιατί, αλλά με λίγη σκέψη κατάλαβα: για να μην έρθουν, όπως τους περιγράφει, οι τότε έλληνες φορολογούμενοι (όσοι ζουν μετά από τριάντα χρόνια) να μου ζητήσουν πίσω τα λεφτά τους. Χα, χα, χα…
Και θα κλείσω με το σχόλιο που σας είπα. Μπήκε τελευταία στο πρώτο μου post με τον τίτλο «Γεια σας», όπου μπορείτε να πάτε να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ όπου υπάρχουν κι ανάλογα σχόλια
.

«Αχ αγαπημένε μας Παραμυθά!!! Δεν μπορώ να σταματήσω τα δάκρυα να τρέχουν… Όλη η γλύκα, όλη η τρυφερότητα των παιδικών μου χρόνων σε μια οθόνη, και ξεπήδησε και μ έπνιξε… Ποσά ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πρέπει να σου πούμε αγαπημένε μας, εμείς τα μωρά σου, για τη γλύκα που στάλαξες  μέσα μας και μας έκανες καλύτερους»!

Καληνύχτα μωρά μου.
Χρόνια πολλά στις Φωτεινές και τους Φώτηδες, τις Φανές και του Φάνηδες, τις Γιάννες και τους Γιάννηδες.
Σας φιλώ
Ο  «Παραμυθάς» Νίκος Πιλάβιος

Ο Χρήστος το λιοντάρι

stortel13

Σήμερα μωρά μου είχα έτοιμο να σας ανεβάσω ένα  post με το μήνυμα που μου έστειλε ένα κορίτσι από σας, και που μ’ έκανε να γελάσω πολύ, αλλά τελευταία στιγμή, μου έστειλε ένα βίντεο η «Χιονάτη»  (τι κάνεις «Κοκκινοσκουφίτσα»;  Α, ναι: Χάρηκα πολύ που ξαναείδα μήνυμά σας, «Vanda» και «Παραμυθομεγαλωμένη»). Οπότε το post αναβάλεται για αύριο. Σήμερα το βίντεο που «μ’ έστειλε». Είναι η αληθινή ιστορία δύο αγοριών που βρήκαν σ’ ένα μαγαζί να πουλιέται ένα νεογέννητο λιονταράκι (lion cub) που το πήραν, το βάφτισαν και μεγάλωσε μαζί τους. Κάποτε, όμως,  έπρεπε να το στείλουν πίσω στη ζούγκλα, στην Αφρική. Έτσι κι έγινε. Αργότερα,  τα αγόρια που ήταν μεγάλοι άντρες πια κι αυτά, θέλησαν να ξανασυναντήσουν το λιοντάρι και παρόλο που όλοι τους έλεγαν ότι αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο, εκείνα πήγαν και το βρήκαν και δείτε τι έγινε.

Σας φιλώ πολύ.
Π.

Γράμμα στον Άη-Βασίλη

lmk
paramithas-heretaei

Σας εύχομαι με όλη μου την καρδιά καλή χρονιά.
Ο Παραμυθάς