Κοτόπουλο με ουίσκυ

negative018-irfan.jpg

Δεν τρώω κρέας, δεν πίνω τίποτ’ άλλο εκτός από λίγη μπύρα και κόκκινο κρασί – που και που – και έχω έτοιμα τρία posts-«σεντόνια» εδώ και καιρό και μία ανακοίνωση, αλλά τα αφήνω όλα για χάρη αυτής της συνταγής για κοτόπουλο, που πήρα πριν λίγο με e-mail!!!! Μετά την πολύ συγκίνηση που έπεσε με το προηγούμενο post ένα καλομαγειρεμένο πιάτο φαί είναι ότι χρειάζεται.

Αγοράζετε ένα κοτόπουλο 1200 γρ. και ένα μπουκάλι Ουίσκι.
Προβλέψτε: αλάτι, πιπέρι ,ελαιόλαδο, και μπέικον σε λωρίδες.
Για καλό και για κακό βεβαιωθείτε ότι έχετε και ένα βάζο μαγιονέζα.
Τυλίξτε το κοτόπουλο με τις λωρίδες μπέικον, αλατοπιπερώστε το, και ρίξτε μία υποψία ελαιόλαδου.
Προθερμάνετε τον φούρνο σε μεσαία θερμοκρασία 220 βαθμοί (ή ο θερμοστάτης στο 5) για 10 λεπτά.
Στα 10 λεπτά, σερβιριστείτε ένα ποτήρι Ουίσκι και πιείτε το μονορούφι.
Βάλτε το κοτόπουλο στο φούρνο, αφού πρώτα το τοποθετήσετε σε κατάλληλο σκεύος.
Μετά βάλτε και πιείτε ακόμα ένα ποτήρι Ουίσκι μονοκαπανιά και επαναλάβετε αυτό το βήμα, άλλες δυο φορές.
…………
Μετά από ένα τέπαρτο φουρνίστε το ανοιγμα για να επιγλέψετε το κλείσοιμο του ψοτόπουλου.
Λιάστε ξανά το ουικάλι του Μπίσκη και καπιατήτε μια καλή λουγία.
Μετά από ένα κέτα… όχι πέταρτο της ώρας… όχι… αργότερα τέλος πάτνων, κλιτρίστε μέχρι τον μπούρνο, ανοίφτε την χόρτα, ξεγυρνίστε… όχι, απαναδονήστε… τέλος πάντων βάλτε το φωτόπουλο απ’ την αλλη και καφήστε σε μια λωκοκαλέκρα και καβετάστε κάνα δυό φατήρια Κίσκη αμόκα.
Νύστε… λύστε… ε… ψήστε το κουφόλουπο για μισή φώρα ακόμα και τέμα φρουτήχτε 3 λοτήρια μπίσκι….
Αφρότερα, ζαμέψτε το γατόπουλο από χάμω, ( έπεσε το μακαλισμένο), καφαρίστε το, και γάλτε το σε μιάτο.
Θαρηκάστε τα κούτρα σας από το νέσιμο στο κάτωμα από τα γάδια που μύθικαν στα κλαπάκια της μουζίνας και μην αποχειραθήτε να κησωθείτε, μια φαρά είμαστε εδώ μάτω. Απομελειώστε το δουκάλι του Ρίσκι κι αργόμπερα σαρθήτε ως το κρεμάτι και κοιθωμήτε ως το χρωί…
…………….
Την επομένη μέρα, πιείτε μια σόδα με μια ασπιρίνη και πηγαίνετε να φάτε κρύο κοτόπουλο με μαγιονέζα και καθαρίστε το μπουρδέλο που δημιουργήσατε στην κουζίνα.
Την άλλη εβδομάδα θα δοκιμάσουμε την Κρητική συνταγή: «Κατσικάκι με τσικουδιά». Γεια σας.

«Πόσο ‘κρατάει’ ο Παραμυθάς, κυρία»;

paramithas-heretaei.jpgΓεια σας. Σας αποθύμησα. Ναι, ξέρω, εγώ φταίω. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο μαζεύονται ιδέες για posts που θέλω να βάλω εδώ, αλλά και posts ολόκληρα που γράφω και τελευταία στιγμή λέω, «ασ’ το γι’ αργότερα αυτό», και το σταματάω. Έτσι εδώ και οχτώ μέρες, μετά το παραμύθι για τον φίλο μου τον Σκαντζόχοιρο. όλο αλλάζω γνώμη. Είχα και πολύ πίεση από μια δουλειά, κι έπρεπε να ετοιμαστώ για δύο επισκέψεις που έκανα σε σχολεία, ύστερα από προσκλήσεις που μου έγιναν. Η πρώτη ήταν από ένα Ιδιωτικό Σχολείο της Αθήνας, όπου τα παιδιά της Α’ Δημοτικού, ύστερα από μια ιδέα που είχε η «παραμυθομεγαλωμένη» Δασκάλα τους, δούλεψαν πάνω σε δύο παραμύθια μου που έχουν βγει σε βιβλία, και με κάλεσαν να μιλήσω μαζί τους και να τους κάνω προβολή τα δύο παραμύθια σε βίνντεο που τα έχω. Η δεύτερη πρόσκληση ήταν από την Υπεύθυνη Πολιτιστικών εκδηλώσεων της Εκπαίδευσης στον Πύργο Ηλείας, με την φροντίδα του  ΕΚΕΒΙ (ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ), στα πλαίσια του Φέστιβαλ παιδικού κινηματογράφου στην Ολυμπία, για να μιλήσω με τα παιδιά της Α’ και Β’ Δημοτικού, του Έκτου Δημοτικού Σχολείου Αμαλιάδος, μετά από τη δουλειά που έκαναν με την -επίσης – παραμυθομεγαλωμένη Διευθύντρια του Σχολείου πάνω σε ένα άλλο, τρίτο, βιβλίο μου με ένα μυθιστόρημα.
Όλο αυτόν το πρόλογο σας τον έκανα για να σας πω, ότι από χθες πήρα την απόφαση να σας πω γι’ αυτές τις δύο συναντήσεις που είχα. Πώς πήρα την απόφαση και τι σημαίνει ο τίτλος του post; Να σας πω. Πριν απ’ όλα, όμως, θα ήθελα να προειδοποιήσω, ότι το σημερινό post δεν είναι ούτε σεντόνι, ούτε παραμύθι, ούτε σκέψεις μου για κάποιο θέμα, αλλά η εντελώς προσωπική επιθυμία μου να σας μεταφέρω τη συγκίνηση που ένοιωσα από αυτές τις δύο εκδηλώσεις με θέμα τον «Παραμυθά», μια συγκίνηση που τη γέννησαν οι εκδηλώσεις των παιδιών που συνάντησα, αλλά που την πολλαπλασίαζε κάθε φορά η σκέψη – καθώς τα κοιτούσα – ότι κι εσείς μωρά μου που μου γράφετε τώρα, που σας συναντώ στους δρόμους ή αλλού, είσαστε κάποτε – τότε που παιζόταν η εκπομπή στην τηλεόραση – σαν αυτά τα κοριτσάκια και τα αγοράκια που έβλεπα μπροστά μου. Αν δεν σας νοιάζει, λοιπόν, ένα τέτοιου είδους post μην διαβάσετε παρακάτω, θα βαρεθείτε.Πώς πήρα την απόφαση, λοιπόν: Όταν – ύστερα από δέκα μέρες – άνοιξα για πρώτη φορά το ΜΙΝΤ, το πρόγραμμα που μετράει την επισκεψιμότητα του  blog, έμεινα! Κοιτάξτε:

mint-2811o8.JPG

Δύο μήνες πριν ακόμα κλείσουν τα δύο χρόνια που άνοιξε αυτό το blog, τα computers που μπήκαν για πρώτη φορά είναι 101.004 και οι επιστροφές με τα hits είναι 371.520! Και τα σχόλια: 4.350 – καλά να ‘ναι τα κορίτσια της Παιδικής Χαράς. Και γύρω στα 180 τα e-mails που πήρα κατ’ ευθείαν στη διεύθυνσή μου, εκτός blog. Ε, είναι να μη συγκινηθώ; Και συγκινήθηκα. Οπότε θυμήθηκα και τη συγκίνηση που ένοιωσα από την επίσκεψή μου στα δύο σχολεία,  κι έτσι αποφάσισα να σας  γράψω γι’ αυτές. Και γιατί αυτός ο τίτλος; Να, γιατί: Η Δασκάλα του σχολείου της Αθήνας, (Α΄Δημοτικού) είχε αρχίσει την προετοιμασία κάνα μήνα πριν. Όταν είχαν διαβάσει τα παραμύθια, ρώτησε τα παιδιά αν ήθελαν να με καλέσουν στην τάξη κι εκείνα απάντησαν «ναι». Από την άλλη μέρα, κάθε τόσο έλεγαν κάποια παιδιά από την τάξη, «εμένα η μαμά μου μου είπε ότι τον έβλεπε όταν ήταν μικρή» ή «εμένα μου είπε και η μαμά μου και ο μπαμπάς μου ότι τον έβλεπαν», κάποια άλλα είπαν «εμένα τον έβλεπε και η θεία μου», «εμένα τον έβλεπε κι η νονά μου», ώσπου μια μέρα ένα από τα παιδιά είπε: «Κυρία, ήρθε η γιαγιά μου στο σπίτι και μου είπε ότι κι εκείνη έβλεπε τον Παραμυθά». Και τότε ένα αγοράκι ρώτησε: «Μα πόσο κρατάει ο Παραμυθάς, κυρία»; Χα, χα, χα… Όπως λέμε, δηλαδή, «πόσο κρατάει το βούτυρο έξω από το ψυγείο»; Χα, χα, χά… Τελικά, φαίνεται πως κρατάει πολύ! Κι ίσως να κρατήσει κι αφού θα έχει «φύγει» ο ίδιος, γιατί είναι μέσα στις καρδιές σας μωρά μου, που δεν είναι ψυγεία, αλλά θερμοκήπια!  Κι εκείνο που με συγκινεί είναι ότι άρχισε να μπαίνει στις καρδιές των παιδιών σας!!! Ποιος να μου το ‘λεγε ότι τριάντα χρόνια αργότερα θα γινόταν όλο αυτό με το blog, όταν έκανα σαν παιχνίδι αυτή την εκπομπή. Έτσι, λοιπόν,  βρέθηκε ο τίτλος αυτού του post και να λίγα λόγια και κάποιο υλικό από τις δύο συναντήσεις.

Πρώτα πήγα στο Ιδιωτικό Σχολείο της Αθήνας. Στην πρώτη τάξη. 24 παιδιά 6 με 7 χρονών περίπου. Εκεί η Δασκάλα  είχε κάνει εξαιρετική δουλειά. Είχαν διαβάσει όλα τα παραμύθια μου, είχαν συζητήσει πάνω σε αυτά και μου ετοίμασαν για δώρο ένα τεράστιο κολλάζ με ζωγραφισμένα από τα ίδια τα πρόσωπά τους και με μία λεζάντα το καθένα που έγραφε το όνομά του και ένα σχόλιο για τον Παραμυθά. Αυτό ήταν το δώρο μου, που το είχαν κρύψει στον πίνακα, καθώς αυτός είχε τρία φύλλα που το δεξιό και το αριστερό έκλειναν σαν παραθυρόφυλλα, το «δώρο» ήτανκρυμμένο στη μέση. Όταν ήταν όλα έτοιμα, είχα τσιμπήσει – δήθεν κρυφά από τη Δασκάλα-  την πάστα που είχα μπροστά μου, κι είχαμε τελειώσει τις… συστάσεις, άνοιξαν όλο τον πίνακα για να δω το δώρο. Έμεινα!

paramithas-003-irfran.jpg

Μπροστά μου ήταν μια τεράστια ζωγραφιά, απίστευτης φροντίδας και τρυφερότητας που μου έφερε δάκρυα στα μάτια!

paramithas-doro-irfran.jpg

Ένα αγοράκι ακούστηκε πίσω μου να μου λέει: «Έχετε συγκινηθεί βλέπω…». Και να ένα μικρό βίντεο από όλη αυτή τη σκηνή, που πιστεύω ότι θα συμπληρώσει την αίσθηση από όλη αυτή τη συνάντηση. Να σας πω μόνο, ότι μετά την προβολή βίντεο με τα δύο παραμύθια -«Ο Μάγος του Γαλάζιου Βουνού» και «Το Τσίρκο»- που υπάρχουν εδώ στο blog, είχαμε μια συζήτηση που την καταευχαριστήθηκα. Όταν χτύπησε το κουδούνι για να βγουν τα παιδιά για διάλειμα, στάθηκα στην πόρτα και τα χαιρετούσα δίνοντάς τους ένα φιλί. Την ώρα που έσκυβα να φιλήσω ένα από το κοριτσάκια, εκείνο μου ψιθύρισε γρήγορα στ’ αυτί: «Είσαι ο καλίτερος»! Έγινε κατακόκκινη κι έφυγε χωρίς να με κοιτάξει. Κάντε κλικ στη διεύθυνση του βίντεο για να το δείτε. Το άλλο από την Αμαλιάδα περιμένετε να το δείτε μετά.

Αθήνα

 

Αθήνα

http://vimeo.com/2384981

Involves paramithas.

Το δεύτερο Σχολείο που επισκέφτηκα ήταν το Έκτο Δημοτικό Σχολείο Αμαλιάδας, με τη χορηγία του ΕΚΕΒΙ και μέσα στα πλαίσια των γενικότερων εκδηλώσεων του Φέστιβαλ Παιδικού Κινηματογράφου της Ολυμπίας. Επρόκειτο να μιλήσω για το βιβλίο μου για τα μεγαλύτερα παιδιά (και τα μεγάλα παιδιά πάνω από 30 χρονών) και να δούμε το βίντεο με τον Παραμυθά, «Ο Νόμος της Βαρύτητας», που κι αυτό υπάρχει εδώ στο blog. Είχαμε πει ότι θα δω χωριστά τα παιδιά της Ε΄και της Ε΄ Δημοτικού. Όμως, στη συνάντηση που έκανα το προηγούμενο βράδυ με τρεις δασκάλες και ένα δάσκαλο, πρότεινα -αφού είχαν θεατρική αίθουσα μέσα στο σχολείο- να συναντήσω όλα τα παιδιά και το δέχτηκαν. Το άλλο πρωί βρέθηκα σε μια αίθουσα γεμάτη από 250 παιδιά έτοιμα να την γκρεμίσουν.

amaliada-ifran.jpg

Χα, χα, χα… Ενθουσιάστηκα! Λίγο ακόμα και θα το γκρεμίζαμε παρέα. Κι αφού είπαμε και παίξαμε διάφορα, πριν γίνει η προβολή του βίντεο, μου είχαν ετοιμάσει μια έκπληξη: Η Διευθύντρια του Σχολείου, είχε ετοιμάσει μία μικρή θεατρική παράσταση, έχοντας δραματοποιήσει τέσσερις σύντομες σκηνές από το βιβλίο μου «Ο Παραμυθάς». Τα ‘χασα βλέποντας αυτή τη δουλειά! Άντε πάλι συγκινήσεις… Πρόλαβα και «τράβηξα» κάποιες στιγμές. Εδώ στο βίντεο σάς έχω την τελευταία σελίδα του βιβλίου με τα δυο παιδιά που έπαιξαν τον… «Παραμυθά» και την «Μάγισσα Άιναφετς». Κάντε κλικ στη διεύθυνση του βίντεο.

Αμαλιάδα

Αμαλιάδα
http://vimeo.com/2385079

Involves paramithas.

 Θέλω να κλείσω με κάτι ανάλογο εκείνου που έγινε στο Σχολείο της Αθήνας με το κοριτσάκι που μου ψυθίρισε στ’ αυτί. Αυτή τη φορά δεν μπορούσα να χαιρετήσω ένα ένα τα παιδιά που έφευγαν. Οι δασκάλες  προσπαθούσαν να ελέγξουν την έξοδο παιδιών, και τα έβγαζαν έξω από την αίθουσα, στη σειρά και κατά τάξεις. Καθώς τα παρακολουθούσα από την πλευρά της σκηνής να βγαίνουν, είδα ένα κοριτσάκι γύρω στα εννιά, να βγαίνει από τη σειρά του και να έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μου. Μου έβαλε βιαστικά στο χέρι ένα χαρτάκι τυλιγμένο στα οχτώ. Τα μάτια του έλαμπαν σαν όλα τα Ανοιξιάτικα πρωινά του κόσμου μαζί, γεμάτα από μία αφοπλιστική αθωότητα αγάπη. Πριν προλάβω να τη ρωτήσω πώς τη λένε, είχε ξαναφύγει τρέχοντας  για να χωθεί ανάμεσα στα παιδιά της τάξης της και να βγει από την αίθουσα. Ξεδίπλωσα το χαρτί που ήτανκομμένο  από μπλοκ ζωγραφικής. Η μία πλευρά ήταν κάτι σαν «εξώφυλλο» βιβλίου που έγραφε, «Νίκος Πιλάβιος» και το ονοματεπώνυμο του κοριτσιού. Μου έκανε εντύπωση που δεν έλεγε, «Παραμυθάς» όπως γίνεται συνήθως, αλλά το δικό μου ονοματεπώνυμο! Το γύρισα από τη μέσα μεριά και πλημύρισα  από τρυφερότητα: Όλη η σελίδα ήταν γεμάτη με καρδούλες, λουλούδια, καρδούλα που την τρύπαγε βέλος και παντού έγραφε «Νίκος» και το μικρό όνομα του κοριτσιού ή τα αρχικά μας!!! Και ξαφνικά θυμήθηκα ότι κάτι τέτοιο μου είχε ξαναδώσει ένα κορίτσι, 56 χρόνια πριν, όταν ήμουν στην Γ’ Δημοτικού!!!  Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, που λένε: Για δευτερόλεπτα είχα την αίσθηση ότι ήμουν ένα μικρό αγόρι, που ήταν κρυμμένο κάπου βαθιά μέσα στην καρδιά μου, όπως εσάς μωρά μου, είναι κρυμμένος στην καρδιά σας ο Παραμυθάς από τότε που είσαστε μικρά κορίτσια και αγόρια.
Καλό μήνα και καλή εβδομάδα
Σας φιλώ γλυκά.
Π.