Μπαμπαδίστικες συμβουλές για τη ζωή

Διαβάζοντας τα σχόλια εκείνα που έγιναν στις προηγούμενες  εβδομάδες γύρω από τα DVD του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, ένοιωθα ότι οι συγγραφείς κάποιων από αυτά είχαν κολλήσει τον ιό της βίας που τελευταία έχει απλωθεί κι εδώ όπως σε όλο – σχεδόν – τον κόσμο, και παρόλο που με διασκέδαζαν (δεν ειρωνεύτηκα ποτέ, αλλά όντως έκανα χοντρή πλάκα) ένοιωθα ότι μετέφεραν έτσι στο blog αυτό που θα ονόμαζα αρνητικούς κραδασμούς, ή «καλικαντζαράκια» που ονομάζει καθετί σκοτεινό, βίαιο και αρνητικό, μια φίλη μου. Κι επειδή τα Χριστούγεννα η παράδοση λέει ότι τα καλλικαντζαράκια επιστρέφουν στα σκοτάδια όπου ζουν – ακούσατε το παραμύθι με τους Κατσιμιχαίους και τον Παραμυθά πηγαίνοντας στο LINK που σας έβαλα στο περασμένο post – σκέφτηκα σήμερα να βάλω κι εγώ ένα χεράκι για να τα «ξορκίσω». Η αλήθεια είναι ότι δεν νοιώθω ακριβώς σαν παππούς σας – όπως πολλοί λέτε – αλλά περισσότερο σαν μπαμπάς σας. Αν είχε ζήσει το πρώτο παιδί που παρολίγο να αποχτήσω κάποτε, το 1968 (κοριτσάκι ήταν), σήμερα θα είχε την ηλικία πολλών από σας. Κι έτσι θα μπορούσα να είμαι πατέρας όλων εσάς που είστε από σαράντα και κάτω, δηλαδή των περισσότερων που μπαίνουν στο blog.  Μου μπήκε η ιδέα, λοιπόν, να βάλω εδώ δύο πράγματα ως μπαμπάς: Το ένα είναι δεκατρείς συμβουλές από πράγματα που μου έχουν πει, έχω διαβάσει, αλλά κυρίως τα έχω δει πια από μόνος μου ότι είναι έτσι. Το άλλο είναι μια ταινία μικρού μήκους (μπαμπαδίστικη), που έκανε ο «μάστορας» του blog και που βασίζεται σε μια ιστορία με τίτλο, «Τι είναι αυτό;» που έχω γράψει παλιότερα εδώ στο blog. Η ταινία παιζόταν φέτος στα VILLAGE CINEMAS  μαζί με την ταινία, «Το Φιλί της Ζωής» και που τώρα πια μπορεί ο «μάστορας» να τη βάζει ελεύθερα όπου θέλει.
Κι αρχίζω με τις μπαμπαδίστικες συμβουλές, που αν τις βαριέστε, πηδείχτε τις και πηγαίνετε κατ’ ευθείαν στην ταινία.

1. Όταν χάνεις, μην χάνεις το μάθημα που σου δίνεται.

2. Μερικές φορές,  όταν δεν αποκτάς κάτι που θέλεις, είναι ένδειξη καλής τύχης.

3. Μάθαινε τους κανόνες ώστε να ξέρεις πώς να τους σπας σωστά.

4. Μην αφήνεις μια μικρή φιλονικία να  τραυματίζει μια μεγάλη σχέση.

5. Όταν συνειδητοποιείς ότι έκανες κάποιο λάθος, διόρθωνέ το αμέσως.

6. Να περνάς λίγη ώρα, κάθε μέρα, μόνο με τον εαυτό σου.

7. Να θυμάσαι ότι η σιωπή είναι μερικές φορές η καλύτερη απάντηση.

8. Στις διαφωνίες σου με αγαπημένα σου πρόσωπα να ασχολείσαι μόνο με το συγκεκριμένο θέμα, χωρίς να φέρνεις στη συζήτηση πράγματα που έγιναν στο παρελθόν.

9. Να μοιράζεσαι τις γνώσεις σου μόνο για τη χαρά να τις μοιράζεσαι, έτσι όπως λες σε κάποιον να πάει να δει μια ταινία που είδες και σου άρεσε.

10. Να είσαι καλός, ευγενικός, και διακριτικός με τη γη – είμαστε φιλοξενούμενοι.

11. Να κρίνεις την επιτυχία σου σύμφωνα με το τι χρειάστηκε να απαρνηθείς για να την φτάσεις.

12. Να καταπιάνεσαι με την αγάπη και την μαγειρική, με ριψοκίνδυνο αυθορμητισμό.

13. Να θυμάσαι ότι η καλύτερη σχέση είναι εκείνη όπου η αγάπη του ενός για τον άλλον, ξεπερνάει την ανάγκη του ενός για τον άλλον.

Και τώρα η ταινία. Θα τα ξαναπούμε από Τρίτη.

Καλό βράδυ.
Σας φιλώ πολύ.

Ν.Π.


What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007 from MovieTeller on Vimeo.

Χριστουγεννιάτικη παράσταση στο Νηπιαγωγείο

negative016-irfan4
Προς το παρόν οι «εχθροπραξίες» αναβάλλονται (έως και ματαιώνονται) για κάτι εξαιρετικά τρυφερό και γλυκό, που ελπίζω να μαλακώσει τις καρδιές όσων «ξέφυγαν» και ψιλοέσταξαν δηλητήριο, αλλά και όλων. Λοιπόν: Δείτε μια Χριστουγεννιάτικη παράσταση από «τα παιδιά του Νηπιαγωγείου «χωρίς λόγια,  επειδή… δεν χρειάζονται. Οι ζωγραφιές της Ρουθ Μόρχεντ που «βούτηξα» από το βιβλίο της τα λένε όλα.  Πάρτε τις για τα παιδάκια σας και βάλτε ό,τι λόγια θέλετε. Επίσης, όσοι από σας αρχίσατε να μπαίνετε στο blog μου φέτος ή όσοι θέλετε να το ξανακούσετε, κάντε κλικ ΕΔΩ και  θα πάτε στο περσινό Χριστουγεννιάτικο post όπου υπάρχει, μόνο σ’ αυτό το blog, μία σπάνια ακυκλοφόρητη εκτέλεση  του παραμυθιού Η ΑΓΕΛΑΣΤΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ με τους Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα και τον Παραμυθά.
Και τώρα η Χριστουγεννιάτικη παράσταση των παιδιών του Νηπιαγωγείου.
Χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν.
Σας φιλώ πολύ.
Ο Παραμυθάς.

01

02

03

04

05

06

07

08

09

10

11

12

13

14

15

16

Χειροκρότημα παρακαλώ…

«Χειροκροτητές»

Χα, χα, χα… Το βλέπω: αυτό το «χειροκροτητές»  επειδή με διασκαδάζει, θα μου κολλήσει για κάποιο διάστημα όπως μου είχε κολλήσει και  εκείνο το «φούμαρα ιντερνετικά» που είχε πει γι’ αυτά που γράφω εκείνη η κοπέλλα πέρσι. Χα, χα, χα… Γι’ αυτό και σήμερα θα σας βάλω δύο φωτογραφίες με τους «χειροκροτητές » μου από τα δύο μέρη που μίλησα. Η  Νel.Νez. λέει «ότι ξέρω ν’ ανάβω» φωτιές, οπότε σκέφτηκα σήμερα να ρίξω και λάδι στη φωτιά. Άλλωστε είναι η τελευταία φορά σήμερα, πριν κλείσω όλη αυτή την ιστορία με ένα  post που θα έχει τίτλο, «Το Τρίτο Στοίχημα».
Η πρώτη φωτογραφία με τους «χειροκροτητές μου» είναι από το Πανελλήνιο Συνέδριο, «Παιδί και Τηλεόραση» που οργάνωσε η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Σερρών, για παρουσίαση του Οπτικού Αλφαβητισμού στην Τηλεόραση. Όσοι είστε Δάσκαλοι μπορείτε να πάτε ΕΔΩ για να μάθετε για το Δίκτυο Οπτικού Αλφαβητισμού και να ζητήσετε το σχετικό υλικό της δουλειάς που γίνεται και είναι εντυπωσιακό.

serres
Η δεύτερη φωτογραφία είναι εξαιρετικά γλυκιά και τρυφερή. Την έβγαλα εγώ με το κινητό μου,  σήμερα το απόγευμα, στη Θεσσαλονίκη στις 7 το απόγευμα στο 36ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης, όπου μίλησα με τα παιδιά και τους γονείς τους για τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Όταν τελειώσαμε, κι αφού με χειροκρότησαν, τους παρακάλεσα να με… ξαναχειροκροτήσουν για να τους βγάλω μια φωτογραφία που ήθελα να τη βάλω εδώ. Οι χαμογελαστές κυρίες είναι όλες «Παραμυθομεγαλωμένες » Θεσσαλονικές που μου έδωσαν μεγάλη χαρά που τις συνάντησα.

thessaloniki

Και θα ήθελα, κλείνοντας,  να αφιερώσω εδώ στα κορίτσια του blog τη  φωτογραφία που έβγαλα, ξαπλωμένος, με μία λεπτομέρεια από το ταβάνι  του Ξενοδοχείου όπου μένω.

ceiling1

Καλό ξημέρωμα.
Π.

Ειρήνη υμίν…

monk

Ειρήνη υμίν τέκνα μου, και μην ασχολείστε άλλο με παπά (ριές).

Η φωτογραφία είναι από μια παλιά οδυνηρή εμπειρία μου που είχε σχέση και πάλι με οικονομικά θέματα και μπορείτε (όσοι δεν έχετε διαβάσει τα posts)  να μάθετε γι΄αυτήν πρώτα κάνοντας κλικ ΕΔΩ και μετά ΕΔΩ.

Υ.Γ. Για να μου φύγει κάθε αμφιβολλία ότι  θέλουν κάποιοι από Θεσσαλονίκη να συναντηθούμε, αλλά δεν θέλουν να το γράψουν σαν σχόλιο στο blog, ξαναβάζω εδώ τη διεύθυνση του e-mail μου. np[παπάκι]paramithas[τελεία]gr

«Το «ατόπημα» του Γιάννη από Ν.Υ. που με «στράβωσε»…».

Λοιπόοον… Θα ήθελα ν’ αρχίσω με μία ανακοίνωση που αφορά μόνο όσες και όσους  μένουν στις Σέρρες και στη Θεσσαλονίκη και πιθανόν να ήθελαν να με συναντήσουν. (Το πόσο χρεώνω την επίσκεψη θα σας το πω με e-mail γιατί μπορεί πάλι να σοκαριστεί  κανένα κορίτσι). Στις Σέρρες θα βρίσκομαι από σήμερα το βράδυ μετά τις δέκα. Αύριο, θα μιλήσω εκεί με θέμα το «Ελληνικό Παιδικό Πρόγραμμα της Τηλεόρασης», στα πλαίσια του «Συνέδριου Οπτικού Αναλφαβητισμού» που οργανώνει η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Σερρών. (Την παρακολούθηση του Συνέδριου θα την χρεώσω επιπλέον). Την Κυριακή θα πάω Θεσσαλονίκη  και θα μείνω στο Ξενοδοχείο  Imperial Palace στην οδό Αντιγονιδών. (Στην τιμή της επίσκεψης σας περιλαμβάνεται πρωινό ή απογευματινό τσάι). Τη Δευτέρα τη πρωί θα μιλήσω στα παιδιά και στους γονείς στο 40ο Δημοτικό Σχολείο. Θα επιστρέψω στην Αθήνα με την μεσημεριανή πτήση της Τρίτης. Για οποιαδήποτε πληροφορία θα έχω μαζί μου το κομπιούτερ μου και θα διαβάζω τα e-mails μου.
Επιτρέψετε μου να κάνω και μία Δεύτερη ανακοίνωση: Κέρδισα το στοίχημα που είχα βάλει για το πόσες παραγγελίες DVD και CD θα γίνουν. Έχω ενθουσιαστεί γιατί το ποσό που κέρδισα είναι ακριβώς τριπλάσιο από τις παραγγελίες, οι οποίες ήταν μέχρι σήμερα… 5.  Χα, χα, χα… Χαρά που θα ‘χουν κάποιες… Όση κι εγώ τουλάχιστον… Επειδή, όμως,  οι παραγγελίες είναι λίγες θα σας ειδοποιήσω  με   e-mail (για να μη δημιουργηθεί θέμα πάλι) πόσο θα αυξήσω το κόστος  και επίσης κοστίζει αν θέλετε να σας γράψω και αφιέρωση.

Και τώρα, ας μπούμε στο κυρίως  post.

Βρε Γιάννη μου, κατ’ αρχήν μάλλον  δεν έπιασες το χιουμοριστικό του τίτλου κι έψαχνες να βρεις – λόγω άγνωστης λέξης αφού ζεις τόσα χρόνια στην Νέα Υόρκη – τι είναι αυτό το ατόπημά σου. Χα, χα, χα… (Επ’ ευκαιρία πρέπει να σου ομολογήσω ότι δεν ήξερα ότι έχει όλες αυτές τις σημασίες που βρήκες στο ΛΕΞΙΚΟ).  Αλλά βρε παιδάκι μου κι εσύ ξεπέρασες κάθε όριο! Δεν βλέπεις ότι η «Νελίτσα»  στράβωσε που έβαλα τις τιμές στο blog αντί απλά και υποκριτικά να μην φαίνεται τίποτα και να τη λέω κρυφά μόνο σε όσους θα έπαιρναν;  Δεν φοβήθηκες την «διστακτική σκληρότητα» της κοπέλας που μεγάλωσε στα γόνατά μου και πληγώθηκε τόσο πολύ που με είπε και «Άη Βασίλη που ζητάει τα ρέστα». (Άσε που μετά, το συνέχισε και μιλώντας για «παιδικό εγωκεντρισμό» και «χειροκροτητές» προσβάλλοντας έτσι ξένους ανθρώπους, με έκανε να καταλάβω ότι δεν έχει διαβάσει τη βιογραφία μου και κάποια posts που λένε ότι έχω ξεκινήσει από τα 8 μου ως ηθοποιός και ότι ο Παραμυθάς είναι κι αυτός ένας ρόλος. Οπότε βεβαίως και όπως κάθε γνωστός ηθοποιός είμαι εγωκεντρικός και το ευχαριστιέμαι και όπως σε κάθε ηθοποιό μου αρέσει και μένα το χειροκρότημα. Έχετε ακούσει κανένα ηθοποιό να θέλει να του πετάνε ντομάτες κι όχι να τον χειροκροτάνε; ) Δεν πτοήθηκες απ’ όλα αυτά και μου κάνεις μία τέτοια εγωκεντρική πρόταση βρε αθεόφοβε, «Εγώ Παραμυθά θα σου προτείνω να βάλεις και μια διαφημισούλα μόνιμη 24/7 στο μπλογκ έτσι ώστε να πατάει κάποιος πάνω της και να μπορεί να παραγγείλει ό,τι CD ή DVD θέλει. Έτσι, θα μπορούν και νέοι «επισκέπτες» του μπλογκ να την βλέπουν και να μην ξεχαστεί η ιδέα σου.  Όπως είχα μάθει και στο Μάρκετινγκ, Product, Place, Price, Promotion. Τα τέσσερα P. » Πω, πω Γιάννη μου, τι «ατόπημα» είναι αυτό! Διαβάζοντάς το «στράβωσα» τόσο πολύ, που περπατάω και γέρνω σαν τον πύργο της Πίζας; Τς, τς,τς… Τώρα, βέβαια, που το καλοσκέφτομαι καθώς το γράφω, αναρωτιέμαι μήπως και δεν είναι ατόπημα, αλλά μια καλή ιδέα; Ε; Και να σου πω την αλήθεια  μου και η «αρχιχειροκροτήτρια»,  που με έψησε να αρχίσω να πουλάω DVD, μου πρότεινε την ιδέα πριν από σένα. Μμμμ…  Θα το κάνω. Το αποφάσισα. Το κρίμα στο λαιμό σας.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ  «χειροκροτητές μου».
Χα, χα, χα…

Η Γυναίκα

«Σε όλο τον κόσμο, οι αποκαλούμενοι «άγιοι άνθρωποι» έχουν υποστηρίξει ότι το να κοιτάς μια γυναίκα είναι κάτι εντελώς λάθος και λένε ότι δεν μπορείς να έρθεις κοντά στο Θεό αν  σε ενδιαφέρει η ερωτική πράξη, οπότε την παραμερίζουν, παρόλο που αυτό τους τρώει τα σωθικά. Απορρίπτοντας  τη σεξουαλικότητα, βγάζουν τα μάτια τους και κόβουν τη γλώσσα τους γιατί αρνούνται όλη την ομορφιά της γης. Στεγνώνουν την καρδιά τους και το νου τους, είναι αφυδατωμένα ανθρώπινα πλάσματα κι έχουν διώξει την ομορφιά από τη ζωή τους, επειδή η ομορφιά συνδέεται με τη γυναίκα».
Τζίντου Κρισναμούρτι: «Η Απελευθέρωση από το Γνωστό». Κεφάλαιο 10.  Σελίδα 82. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ.
____________________________________________________________________________________________

Συμπληρώθηκαν οι τρεις μέρες που έλεγε ο όρος του στοιχήματος που είχα βάλει για το πόσες παραγγελίες DVD και CD του ΠΑΡΑΜΥΘΑ θα γίνουν (το κέρδισα, αλλά αύριο τα αποτελέσματα), όμως, θα ήθελα σήμερα να ανεβάσω εδώ ένα κείμενο που μου έστειλαν χθες, ένα κείμενο εξαιρετικά καλών και θετικών κραδασμών, για να «ξεπλύνουμε» το κάπως αρνητικό κλίμα που εντόπισε η «Κοκκινοσκουφίτσα» και που δημιουργήθηκε από τα αρνητικά σχόλια δύο κοριτσιών. (Το ότι το ένα απ’ αυτά το ανακάλεσε, δεν πιάνεται γιατί το έκανε εκτός blog).
Θα ήθελα να πω ότι είναι αυτονόητο πως ο καθένας μπορεί  να λέει την άποψή του, οπότε δεν χρειάζεται να το υπερασπίζει κανείς με σχόλια. Προσωπικά θα προτιμούσα την Παιδική Χαρά που κάνετε  κατά καιρούς, αλλά δεν μου περνάει από το νου να σβήνω σχόλια, ούτε πριν ούτε μετά την εμφάνισή τους.
Αύριο – το πολύ μεθαύριο – θα ανεβάσω
post με τίτλο, «Το «ατόπημα» του Γιάννη από Ν.Υ. που με  «στράβωσε»…».   Χα, χα, χα,  μου έχει μείνει επαγγελματική διαστροφή από την τηλεόραση, να βάζω σασπένς.
Και τώρα το κείμενο που σας έλεγα. Το βάζω εδώ για τα αγόρια του
blog, αλλά θα  ήθελα να το αφιερώσω στα  δύο κορίτσια που έκαναν τα αρνητικά σχόλια για την πώληση των DVD και CD του «Παραμυθά».

Όταν ο Θεός δημιουργούσε τη γυναίκα, δούλευε ως αργά το βράδυ της έκτης μέρας της Δημιουργίας.
Κάποια στιγμή, πέρασε ένας άγγελος και ρώτησε: «Γιατί  ξοδεύεις  τόσο χρόνο σ’ αυτό το δημιούργημά σου; »
Και ο Θεός, απάντησε : «Έχεις δει όλες τις προδιαγραφές που πρέπει να καλύψω σ’ αυτή τη μορφή;  Θα πρέπει να είναι φτιαγμένη από εύπλαστο υλικό και να έχει πάνω από 200 κινούμενα μέρη,  να θρέφεται με όλα τα είδη τροφίμων, να μπορεί να αγκαλιάζει κάμποσα παιδιά ταυτόχρονα και την ίδια στιγμή να δίνει ένα χάδι που να μπορεί να θεραπεύσει οτιδήποτε: από ένα τραυματισμένο γόνατο μέχρι μια ραγισμένη καρδιά. Και θα πρέπει να μπορεί να τα κάνει όλα αυτά  με δύο χέρια μόνο».
Ο άγγελος εντυπωσιάστηκε:  «Μόνο με δύο χέρια; Αδύνατον! Πολύ δουλειά για μια μέρα… Περίμενε Κύριε μέχρι αύριο, και τότε τέλειωσε την».
«Α, όχι», είπε ο Θεός. Είμαι τόσο κοντά στο να ολοκληρώσω αυτό το δημιούργημα, που το ‘χω μέσα στην καρδιά μου, ώστε δεν μπορώ να σταματήσω. Θα το ονομάσω, «γυναίκα». Θα γιατρεύει τον εαυτό της όταν αρρωσταίνει, και θα μπορεί να εργάζεται 18 ώρες την ημέρα».
Ο άγγελος πλησίασε κοντύτερα και άγγιξε την γυναίκα. «Μα την έχεις κάνει πολύ τρυφερή, Κύριε».
«Είναι τρυφερή», είπε ο Θεός, «αλλά την έχω κάνει και πολύ ανθεκτική. Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να αντέξει και να ξεπεράσει»;
«Μπορεί να σκέφτεται», ρώτησε ο άγγελος.
Ο Θεός απάντησε : «Όχι μόνο μπορεί να σκέφτεται, αλλά μπορεί να σκέφτεται πρακτικά και λογικά, να διαχειρίζεται  πολλά διαφορετικά πράγματα».
Ο άγγελος άγγιξε το μάγουλο της γυναίκας. «Κύριε, μοιάζει σαν αυτό το δημιούργημά σου να στάζει  κάτι»!
«Δεν στάζει… είναι ένα δάκρυ», διόρθωσε ο Θεός τον άγγελο.
«Και σε τί χρειάζεται », ρώτησε ο άγγελος .
Και ο Θεός είπε : «Τα δάκρυα είναι ο τρόπος της να εκφράζει  την λύπη, τις αμφιβολίες της, την αγάπη της, την μοναξιά της,  τα βάσανά της και  την αξιοπρέπειά  της».
Αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση στον άγγελο : «Κύριε είσαι μεγαλοφυΐα! Σκέφτηκες τα πάντα!  Η γυναίκα είναι πράγματι έξοχη»!
«Ναι, πράγματι είναι», είπε ο Θεός. «Η γυναίκα έχει δυνάμεις πού εντυπωσιάζουν τον άνδρα.  Μπορεί να αντιμετωπίζει προβλήματα και να αντέχει βαριά φορτία. Αντέχει χαρά, αγάπη και γνώμες. Χαμογελάει όταν νοιώθει την ανάγκη να ουρλιάξει. Τραγουδάει  όταν νοιώθει την ανάγκη να κλάψει. Κλαίει  όταν είναι χαρούμενη και γελάει όταν φοβάται. Μάχεται γι’ αυτό που πιστεύει. Αντιστέκεται στην αδικία. Δεν δέχεται το «όχι» σαν απάντηση, όταν μπορεί να δει καλύτερη λύση. Δίνει όλο της τον εαυτό ώστε η οικογένειά της να θριαμβεύσει. Παίρνει μια φίλη της ή ένα φίλο της μαζί στο γιατρό όταν φοβάται. Η αγάπη της είναι άνευ όρων.  Κλαίει  όταν τα παιδιά της πετυχαίνουν. Είναι χαρούμενη όταν οι φίλοι της τα καταφέρνουν. Χαίρεται  όταν μαθαίνει για μια γέννα. Η καρδιά της ραγίζει όταν ένας συγγενής ή ένας φίλος πεθαίνει, αλλά βρίσκει την δύναμη να  συνεχίζει στη ζωή. Ξέρει ότι ένα φιλί και ένα χάδι, μπορούν να θεραπεύσουν μια ραγισμένη καρδιά.
Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα μ’ αυτήν:  Ξεχνάει  τι αξίζει.

Να τα θυμάστε όλα αυτά κορίτσια γιατί όταν τα ξεχνάτε κακιώνετε, στεγνώνετε και τότε, εσείς πρώτες είστε δυστυχισμένες.
Κι εσείς αγόρια όταν τις βλέπετε να τα ξεχνάνε να τους τα θυμίζετε, γιατί πρώτοι εσείς θα είστε ευτυχισμένοι.

Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ πολύ.
Ο Παραμυθάς.

Ορίστε, λοιπόν:

Οι πιο παλιοί επισκέπτες αυτού του blog, θα θυμάστε ότι κατά διαστήματα, μου ζητάτε DVD με ιστορίες του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Το ίδιο γίνεται και με πολλά e-mails που παίρνω εκτός του blog. Το ίδιο με πιέζουν να κάνω κι οι δικοί μου. Σας έχω ξαναπεί ότι δεν θέλω να μπλέξω το blog σε κανενός είδους οικονομική συναλλαγή. Κι όσο περνάει ο καιρός, που δημιουργείται μια προσωπική σχέση μεταξύ μας τόσο πιο δύσκολο μου γίνεται: Με μερικούς και μερικές από σας – που το ζήτησαν σε προσωπικό επίπεδο – έχουμε ήδη βρεθεί, κάποια άλλα παιδιά τα είδα στις δυο τρεις εκδηλώσεις που πήρα μέρος και ήρθαν, ενώ με άλλα έχω συναντηθεί τυχαία στο δρόμο ή έχω μιλήσει στο τηλέφωνο. Έχω αποφασίσει εδώ και λίγο καιρό να φτιάξω ένα ιντερνετικό κανάλι όπως σας έχω πει, για το οποίο έχω αγοράσει και το όνομα: Paramithas.TV. Από αυτό θα μπορούσαν να πουλιούνται διάφορα πράγματα, αλλά τελικά κοστίζει αρκετά χρήματα για να γίνει και προς το παρόν δεν υπάρχουν.
Όλοι αυτοί οι δισταγμοί άρχισαν να μού φεύγουν πριν μερικές εβδομάδες, όταν ένα από τα κορίτσια που συναντιόμαστε, μου είπε ότι όλα αυτά είναι υπερβολική ευαισθησία μου – στα όρια της βλακείας – και με παροτρύνει τον τελευταίο καιρό να πουλήσω DVD από το  blog. Άρχισα να ψάχνω πώς μπορεί να γίνει αυτό με καταστήματα, με βιβλιοπωλεία, με e-shop, μέσα  από το blog κ.λπ. αλλά δεν το αποφάσιζα. Πριν μερικές μέρες, το ίδιο κορίτσι, μ’ έκανε να νοιώσω σαν την Πόντια  πο@V&%να του γνωστού ανέκδοτου. Δεν το ξέρετε; Να σας το πω και συγνώμη για τη «ρατσιστική» πλευρά του ανέκδοτου. Λοιπόν:

Η ερώτηση: Ξέρετε γιατί αυτοκτόνησε η Πόντια πο@V&%να μετά από 20 χρόνια στη Συγγρού και γενικά στο επάγγελμα;
Η απάντηση:
Επειδή έμαθε ότι άλλες πληρωνόντουσαν, ενώ αυτή το έκανε τόσα χρόνια τζάμπα!

Έτσι ένοιωσα κι εγώ, λοιπόν, όταν έμαθα ότι πολλά από τα επεισόδια του ΠΑΡΑΜΥΘΑ – ακριβώς – εκτός από ένα – όλα όσα έχω βάλει εδώ στο blog – πουλιούνται σε DVD   στα Videoclub!!!!!!!  Ούτε εγώ ούτε η ΕΡΤ είχαμε ιδέα! Ούτε και η εικονογράφος των βιβλίων μου ή ο ΕΚΔΟΤΗΣ τους, έδωσαν την άδεια να χρησιμοποιηθούν ζωγραφιές των βιβλίων για το κάλυμμα του  κουτιού του DVD. Ελπίζω να συμφωνήσουμε με την Ε.Ρ.Τ. να τους κάνουμε αγωγή και να το μαζέψουν. Αυτό είναι, λοιπόν, που μ’ έκανε να νοιώσω όπως η κυρία του ανέκδοτου που σας είπα ή πάντως μ’ έκανε να αισθανθώ πολύ  μα()&%ας!

Τις προηγούμενες μέρες, έκανα και μια έρευνα για τα διάφορα έξοδα του κάθε DVD το κόστος κατασκευής και το τελικό πώλησης. Είδα, ότι ο πιο φτηνός τρόπος είναι, πρώτον να τα φτιάχνουμε εμείς όλα: αντίγραφο, εξώφυλλο, αγορά υλικών. Αν πάω σε εταιρίες που φτιάχνουν μαζικά DVD και CD, ανεβάζει το κόστος και το κάνουν μόνο για μεγάλες ποσότητες. Έπειτα, χωρίς να παρεμβάλλετε κανένας που θα προσθέτει ποσοστό κέρδους να τα παίρνετε απ’ ευθείας από μας, και, επίσης, η αγορά να μην γίνεται με πιστωτικές κάρτες που αντιπαθώ, αλλά με αποστολή και αντικαταβολή μέσω Ταχυδρομείου.  Είχα αρχίσει, λοιπόν, να το  δουλεύω προς τα ‘κει, για μετά τις γιορτές το όλο θέμα, ενώ το ξέχασα κι όλας με τα τελευταία γεγονότα. Το ξαναθυμήθηκα σήμερα, που πήρα το παρακάτω σχόλιο που μπήκε στα «ΣΧΕΤΙΚΑ» του blog. Ελπίζω το κορίτσι που το έγραψε να μην έχει αντίρρηση που το αντιγράφω κι εδώ: «Αγαπημένε Παραμυθά. Είμαι η Ε. ετών 30 και μητέρα ενός υπέροχου, χαμογελαστού αγοριού 4 μόλις μηνών. Μεγάλωσα κι εγώ με τον «Παραμυθά», την «Χιλιοποδαρούσα», τον «Κήπο με τα αγάλματα», το «Γύρω γύρω όλοι», το «Αμπεμπαμπλόμ», το «Θησαυρό της Βαγίας» και όλες αυτές τις υπέροχες εκπομπές.
Την Πέμπτη 11/12/08, ψάχνοντας στο διαδίκτυο για να βρω σε DVD, σε Video, σε βιβλία, σε οποιαδήποτε μορφή τελοσπάντων κάτι από όλα αυτά, για να μπορέσω να μεγαλώσω τον γιο μου το ίδιο όμορφα, με τις ίδιες υπέροχες αναμνήσεις που έχω κι εγώ, ανακάλυψα την ιστοσελίδα σας και την χάζευα αρκετή ώρα. Χάρηκα τόσο πολύ… Σας φιλώ, με αγάπη και εκτίμηση. Ε.»
Μόλις σκέφτηκα ότι αυτή η μητέρα θα πέσει πάνω στα πειρατικά DVD, είπα: «ή τώρα ή ποτέ». Έτσι, επειδή άλλα παιδιά από σας έχουν μεγαλώσει με τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» κι άλλα με την «ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ», ενώ άλλα μου ζητάνε τα παραμύθια από όλο τον κόσμο που είχα βγάλει σε κασέτες, αποφάσισα να σας φτιάξω  δύο DVD και ένα CD με την τιμές που βλέπετε δίπλα στο καθένα. Δηλαδή:
1.DVD: ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ: «Ο Μάγος του Γαλάζιου Βουνού» και «Το Τσίρκο». Αυτές είναι δύο ιστορίες που είχα κάνει όταν παραιτήθηκα με την Ε.Ρ.Τ.  με την εταιρία μου και τις έχω ανεβάσει κι εδώ στο blog. (15 €)

paramithas-dvd-blog1

2.DVD :  ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ: «Η Γεμιστή Ντομάτα». Χα, χα, χα… αυτό θα ενθουσιάσει όσους και όσες έβλεπαν την εκπομπή. Είναι μία αστυνομική ταινία για να μην πω θρίλερ. Να δυο λόγια για την υπόθεση: Η Ροζαλία, η

hilopodblog-cover1

γνωστή τηλεπαρουσιάστρια της εκπομπής: «Η ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ», παίρνει μέρος σ’ ένα διεθνή διαγωνισμό μαγειρέματος ρυζιού, φτιάχνοντας γεμιστές ντομάτες. Καταφέρνει να έρθει πρώτη στους ημιτελικούς, σιγουρεύοντας έτσι τη νίκη της στους τελικούς που θα γίνουν το ίδιο βράδυ. Όμως, κάποιος που θέλει να κερδίσει αυτός το πρώτο βραβείο, την απαγάγει. Ποιος είναι; Ο ιταλός Ντίνο Ρίζι ή Γιαπωνέζος Ναόκι Νανάκι. Αυτό προσπαθούν ν ανακαλύψουν οι τρεις φίλοι της Ροζαλίας: ο Νίκος, ο Τιμολέων και η Χιλιοποδαρούσα, που πρέπει στις λίγες ώρες που μένουν, να τη βρουν και να την φέρουν στην αίθουσα του διαγωνισμού και ζούνε έτσι μια αξέχαστη περιπέτεια. (15 €)

paramithas-cd-blog3

3.CD:  «Παραμύθια απ’ όλο τον κόσμο με τον Παραμυθά». Εδώ υπάρχουν επτά παραμύθια από διάφορες χώρες, που η αφήγησή τους συνοδεύεται από ήχους και μουσική. (10 €) Ορίστε, λοιπόν: Όσοι και όσες θέλετε μπορείτε να τα παραγγείλετε με e-mail στη διεύθυνση  np@paramithas.gr. Γράψτε ποιο θέλετε από τα παραπάνω και τη διεύθυνση του σπιτιού ή της δουλειάς σας για να το στείλουμε. Τελειώνοντας, θα ήθελα να σας πω ότι δεν κάνω όλη αυτή την ιστορία για να εκμεταλλευτούμε  τις γιορτές, γι’ αυτό και θα πρέπει να υπολογίζετε ότι θα τα πάρετε μετά την Πρωτοχρονιά. Επίσης – χα, χα, χα – πρέπει να σας πω ότι έχω βάλει στοίχημα όπως τη προηγούμενη φορά που λέγαμε για τη ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ, και κέρδισα, για το πόσο παραγγελίες θα γίνουν. Χα, χα, χα…

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Ένα τολμηρό αγόρι!

Επειδή έχω ξαναγράψει τη γνώμη μου για τις «παγκόσμιες ημέρες» δεν σημειώνω τίποτα σχετικό εδώ , αλλά με την ευκαιρία θα ήθελα να βάλω τρεις εντελώς διαφορετικές φωτογραφίες παιδιών που με έχουν εντυπωσιάσει, για άλλο λόγο η κάθε μία. Και πρώτα θέλω να βάλω τη φωτογραφία ενός κοριτσιού, της ανηψιάς μου της Ειρήνης με τον γάτο της. Το εντυπωσιακό είναι τα μάτια τους!

irini-with-cat.jpg

Στη δεύτερη φωτογραφία είναι ο εγγονός μας ο Αλέξανδρος (σε 5 μήνες έρχεται και εγγονή) που σας είχα βάλει τη πρώτη του φωτογραφία – μίας ώρας νεογέννητο – και σήμερα είναι 16 μηνών. Το εντυπωσιακό είναι η σοβαρότητά του, που για δευτερόλεπτα σε κάνει και αναρωτιέσαι: «Ρε, μπας και διαβάζει;»

alex-reading.jpg

Και η τρίτη φωτογραφία (είναι αληθινή), που έδωσε και τον τίτλο του post, είναι η φωτογραφία ενός τολμηρού αγοριού!!! Δεν χρειάζεται να πω τι με εντυπωσίασε.
Καλό βράδυ.
Π.

brave-boy.jpg

ΤΟ γράμμα

Το γράμμα αυτό -ίσως το έχετε ήδη δει- μοιράστηκε χθες στην κηδεία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

 ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι»
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας.
ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε πια, δεν ερωτεύεστε
δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
                                                        ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα EΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.

Για σήμερα και αύριο σιωπή…

15-yo.JPGΤο blog είναι απολύτως προσωπικό, όπως πολλές φορές το έχω πει, γι’ αυτό και ετούτο το post δεν εχει να κάνει ούτε με πολιτική, ούτε με ιδεολογίες, ούτε με κόμματα, ούτε με οργανώσεις, ούτε με θρησκείες, ούτε με ενημέρωση, ούτε με ιδέες και απόψεις… Έχει να κάνει μόνο με την καρδιά κάθε μάνας και πατέρα μικρού αγοριού. Όσοι από σας έχετε παιδιά θα με καταλάβετε, ίσως, λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους… Για σήμερα κι αύριο, λοιπόν, σιωπή…
Ν.Π.