Η πικροδάφνη.

Αύριο το μεσημέρι τελειώνει η δουλειά που σας έλεγα ότι έκανα τις δύο τελευταίες εβδομάδες. Δεν είχα σκοπό να σας πω τίποτα γι’ αυτή την παραγωγή ντοκιμαντέρ, αλλά πριν λίγο, που κάθησα να σας γράψω δυο λόγια, σκέφτηκα: «και γιατί όχι»; Δύο πράγματα με έκαναν να το σκεφτώ αυτό: Το ένα είναι ότι αφορά σ’ ένα κομμάτι των νιάτων μου που θα μου άρεσε να σας πω δυο λόγια γι’ αυτό και το άλλο είναι ότι επειδή έπρεπε να  δούν σύντομα το ντοκιμαντέρ εκείνοι που μου ανέθεσαν αυτήν την παραγωγή, ο «μάστορας» τους το «ανέβασε» σε μια ιστοσελίδα με καλύτερη ποιότητα εικόνας  από το UTUBE και που δεν μπορείς να δεις κάτι χωρίς τον ειδικό κωδικό που έχει αυτό που ανέβασες. Και τώρα μόλις σκέφτηκα κι ένα τρίτο λόγο: Αν τα «παραμυθομεγαλωμένα» παιδιά είναι από 29 χρονών (το μικρότερο) έως 41 χρονών το μεγαλύτερο, τότε όσες και όσοι μπαίνετε σ’ αυτό το blog δεν έχετε ζήσει (το πολύ να έχετε ακούσει ή διαβάσει) για το βασιλικό πραξικόπημα του 1965 – τα «Ιουλιανά» όπως έμεινε να τα λέμε – και τη δικτατορία της 21 Απριλίου του 1967.  Ίσως, λοιπόν, να σας ενδιέφερε να δείτε μία «ζωντανή» – κι όχι «σχολική» – παρουσίαση αυτής της περιόδου. Αυτή η περίοδος είναι «ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗΣ», όπως είναι ο τίτλος του ντοκιμαντέρ. Ως «πικροδάφνη» έχει χαρακτηρίσει την πολιτική ο Γεώργιος Παπανδρέου, που για τα 40 χρόνια από τον θανατό του έγινε αυτό το ντοκιμαντέρ. Ο λόγος που σας προτείνω – αν σας κάνει κέφι να το δείτε – δεν έχει σχέση με την πολιτική. Είναι για να σας δείξω ένα κομμάτι από την νεανική μου ζωή, που εξακολουθεί – το συνειδητοποιήσα φτιάχνοντας το ντοκιμαντέρ – να εκτιμώ ακόμα  και σήμερα. Γιατί μέσα στην αθλιότητα και το σκοτάδι της δικτατορίας, υπήρχε και κάτι πολύ ενδιαφέρον, κάτι φωτεινό: υπήρχαν αληθινές και βαθιά ανθρώπινες σχέσεις ανάμεσα σε όσους ήταν αντίθετοι με την δικτατορία, που γνωριζόμαστε μεταξύ μας από τα μάτια. Τότε, ανεξάρτητα από την ιδεολογία του καθένα, είμαστε χωρισμένοι σε δύο πράγματα: στους αντίθετους με τη Χούντα  -που ήταν συντριπτικά περισσότεροι-  και τους χουντικούς, τους συντριπτικά λιγότερους. Ήταν η μοναδική φορά που ένοιωθε κανείς να συμβαίνει σ’ αυτόν τον τόπο εκείνο που λέει ο Μακρυγιάννης: «να είμαστε στο ‘εμείς’ και όχι στο ‘εγώ’  «. Κάτι που – ίσως θα συμφωνείτε – δεν υπάρχει πια. Για όσους θα τους κάνει κέφι να δουν το ντοκιμαντέρ, να ζητήσω να προσέξουν στη διαδήλωση τον περάστικό που τρώει ξύλο χωρίς λόγο, στην κηδεία εκείνον που κρύβει πανικόβλητος από την κάμερα το πρόσωπό του, να προσέξουν το πάθος του κόσμου και την έλειψη φόβου του κόσμου και να εξηγήσω -για όσους δεν το ξέρουν- ότι το σύνθημα «1-1-4», που ακούγεται, ήταν ο αριθμός του τελευταίου άρθρου του τότε Συντάγματος, που έλεγε: «Η τήρηση του παρόντος Συντάγματος, βασίζεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων».
Όσοι δεν βαριέστε να το δείτε -κρατάει 23 λεπτά- πηγαίνετε εδώ: http://www.vimeo.com/album/40477  και ο κωδικός για να μπείτε είναι: pap
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Το ακορντεόν

Όταν έγραφα προχθές ότι σας αποθύμησα δεν εννοούσα ότι έχω να γράψω πολύ καιρό, αλλά ότι έχω καιρό να σας γράψω κάτι προσωπικό, πράγμα που δημιουργεί μια πιο λεπτή και βαθιά επικοινωνία ανάμεσά μας, που δεν είναι τα σχόλια που με κάνουν να τη νοιώθω, αλλά κάτι άλλο, που δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια. Άλλωστε είναι ελάχιστοι εκείνοι που γράφουν σχόλια σε σχέση με όσους μπαίνουν. Χα, χα, χα… Όχι, δεν έχω «λαλήσει» από την πολλή δουλειά, αλλά μπορεί και να είμαι «λαλημένος» (cuckoo στ’ αγγλικά Γιάννη) από χέρι… Ή πάλι, ίσως  να ισχύει ότι δεν εξηγούνται τα πάντα με λόγια, αλλά υπάρχουν πράγματα  που ή τα νοιώθει κανείς  -παίρνει την αίσθησή  τους-  ή δεν πρόκειται να μάθει ποτέ γι’ αυτά.
Το δεκαήμερο που μας πέρασε δούλεψα για να γίνουν τρία ντοκιμαντέρ – μισής ώρας  και τα τρία – που έπρεπε να παραδοθούνε  χθες. Και παραδόθηκαν. Καθώς τα παιδάκια μου ήταν απασχολημένα σε άλλες παραγωγές έκανα ο ίδιος: τον παραγωγό, τον σεναριογράφο, τον σκηνοθέτη, τον μουσικο-επιμελητή, τον δημοσιογράφο και το παιδί που φτιάχνει καφέδες και φέρνει το φαγητό.  (Δεν μπορώ να μην σας το πω, θα σκάσω: 7 διαφημιστικά του «μάστορα» για το internet πήραν βραβείο!!! Αλήθεια, πήρατε χαμπάρι το love-story interactive παιχνίδι της σοκολάτας … όχι δεν λέω ποιανής γιατί είναι διαφήμιση.  Καλά! Κανονική ταινία, κανονική υπερπαραγωγή! Όσες κι όσοι μπαίνετε στο blog από τη δουλειά σας, ε… έχετε το νου σας μην σας πιάσει το αφεντικό σας. Πηγαίνετε, λοιπόν, στη διεύθυνση: www.loveatfirstsite.gr και παίξτε. Και μπορεί να μην χρειαστεί ν’ αγοράσετε τη σοκολάτα).
Πού είχαμε μείνει; Α, ναι: Ότι το τελευταίο δεκαήμερο ξεσκίστηκα στη δουλειά – σε επίπεδο δωδεκάωρου τη μέρα. Ξέρετε, για να μην είμαι κι αχάριστος, σε όλη  μου τη ζωή  η δουλειά που έκανα για να βγάζω το ψωμί μου, ήταν κι εκείνο που μου άρεσε να κάνω. Μόνο που εδώ και δυο χρόνια, αυτό που μ’ αρέσει να κάνω, δεν μπορεί να με ζει. Αυτό που μ’ αρέσει να κάνω είναι ό,τι έχει σχέση με  τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ κι εσάς. Μ’ αρέσει να γράφω. Να γράφω στο blog,  να γράφω τα βιβλία και τα σενάρια του ΠΑΡΑΜΥΘΑ  για την τηλεόραση. Αλλά, όπως ξέρετε το blog δεν έγινε – έτσι κι αλλιώς – για να βγάζω χρήματα, τα βιβλία μου -που έγραψα τρία μέσα στο καλοκαίρι- κολλήσανε και δεν προχωράει γρήγορα η έκδοσή τους,  κι οι καινούργιες εκπομπές του ΠΑΡΑΜΥΘΑ που ήταν να αρχίσουν στην Ε.Ρ.Τ.   από τον Οκτώβριο, κολλήσανε!  Έτσι, δεν μπορούσα να μην κάνω αυτά τα ντοκιμαντέρ, παρόλο που δεν είχα ούτε το μισό χρόνο από όσο κανονικά χρειάζεται. Τώα θα μου πείτε: «Και γιατί ο τίτλος του post  είναι, «το ακορντεόν»»;
Θυμάστε που στο πρώτο post σας έγραψα ότι,  «σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής σας, ακόμα και μια μόνο καλή ανάμνηση από την παιδική σας ηλικία, μπορεί να σας βοηθήσει»;  Λοιπόοοον… Όταν τελειώνω αργά τη βράδια τη δουλειά μου ή πρέπει να κάνω κάτι πολύ νωρίς το πρωί, έχω ένα πολύ μικρό χώρο στην Αθήνα και κοιμάμαι εκεί.  Την  Κυριακή το βράδυ κοιμήθηκα αργά και τη Δευτέρα ξύπνησα κατά τις επτά και μισή. Τελευταία μέρα της δουλειάς και η κούραση μαζί με την πίεση που ένοιωθα μου δημιουργούσε δυσφορία. Δεν πρέπει να κάνει τίποτα κανείς κάτω από πίεση. Επίσης, υπήρχαν κι άλλα προβλήματα που είχαν παρουσιαστεί μέσα στην εβδομάδα που πέρασε, κι είχα μπει σ’ αυτό που λέω «σκοτεινές ώρες της ψυχής», που δεν θέλεις να κάνεις τίποτα, πέφτεις σε μια ψυχολογική αδράνεια και θες να κάτσεις κάτω και να κοιτάς το ταβάνι. Συνέχισα, όμως, να κάνω ό,τι κάνω κάθε πρωί: μπάνιο, φτιάχνω το πρωινό μου, ανοίγω τα e-mail  μου, γράφω… (Είναι μια συμβουλή που μου έδωσαν κάποτε και έχει αποδειχτεί πολύτιμη: όταν νοιώθετε αυτή την ψυχολογική αδράνεια και μελαγχολία, να βάζετε τον εαυτό σας με καλοσύνη, μαλακά αλλά σταθερά κι επίμονα, σαν να είναι μικρό παιδί, να κάνει ό,τι θα έκανε έτσι κι αλλιώς.)  Και πάνω που βγήκα από το μπάνιο, άκουσα τον ήχο ενός ακορντεόν. Πήγα στο παράθυρο. Από το στενό απέναντι κατέβαινε ένας πλανόδιος μουσικός και γέμιζε τον άδειο πρωινό δρόμο με τον ήχο του ακορντεόν. Τα μάτια του κοίταζαν μελαγχολικά τα κλειστά παράθυρα. Το κομμάτι που έπαιζε άλλαξε, κι ακούστηκε η μελωδία ενός τραγουδιού που άκουγα μικρός στο ραδιόφωνο: το «Άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα». Και τότε, μια απίστευτα γλυκιά και τρυφερή ανάμνηση τινάχτηκε  με δύναμη από τις πιο κρυφές γωνιές της ψυχής μου: εγώ γύρω στα τέσσερα, (δηλαδή το 1947) να κάθομαι στην αγκαλιά της μάνας μου κι εκείνη με το ένα χέρι να με ταίζει με το κουταλάκι μπουκίτσες ψωμί, που τις έβγαζε μουσκεμένες στο γάλα από ένα γεμάτο ποτήρι που κρατούσε με το άλλο χέρι, ενώ μου τραγουδούσε το τραγούδι που έπαιζε το ακορντεόν εκείνη τη στη στιγμή περνώντας στο δρόμο! Μια ανάμνηση γεμάτη τρυφερότητα, ησυχία, φροντίδα, αγάπη και μουσική. Μέσα από το στομάχι μου ξεκίνησε και ξέσπασε  ένα λυτρωτικό κλάμα που κράτησε λίγα δευτερόλεπτα, σαν να ξέρναγε η καρδιά μου όλη την πίεση και τη δυσφορία της εβδομάδας που πέρασε. Κι ύστερα, ησυχία. Ο ήχος του ακορντεόν, πλησίαζε στο παράθυρό μου. Έτρεξα στο σακάκι μου και πήρα χρήματα. Έσκυψα από το παράθυρο, γιατί το σπίτι είναι υπερυψωμένο ισόγειο, και του άπλωσα το χέρι μου με το χαρτονόμισμα. Έλαμψε το πρόσωπό του από χαρά  όταν το είδε. «Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ, κύριος» μου είπε με Βαλκάνια προφορά. «Εγώ σ’ ευχαριστώ», του είπα και μπήκα μέσα, ενώ εκείνος συνέχισε να παίζει για λίγο, σταματημένος κάτω από το παράθυρό μου. Έφτιαξα το πρωινό μου με συνοδεία ακορντεόν, χαρούμενος κι ανάλαφρος σαν μικρό παιδί!

Ξέρετε, μωρά μου, όσοι από σας έχετε παιδάκια, είναι πολύ σημαντικό να μεγαλώνουν τα παιδιά μέσα σε μια ήρεμη smallerbaby.jpgατμόσφαιρα ασφάλειας και φροντίδας. Δεν χρειάζεται να διαβάζετε βιβλία ανατροφής παιδιών ή να τρέχετε σε παιδαγωγούς και παιδοψυχολόγους.  Ούτε να τα μαλώνετε τα παιδάκια σας με αγριοφωνάρες – αυστηρές  ναι, αλλά όχι άγριες, δηλαδή βίαιες.  Και προπαντός καθόλου, μα καθόλου ξύλο. Ούτε μια μικρή «ξυλίτσα» στο χέρι. Έχει αποδειχτεί ιατρικά ότι κάθε τέτοια ξυλιά κάνει και μια μικρή ζημιά στον εγκέφαλο του παιδιού, και όλο αυτό λειτουργεί συσωρευτικά. Το μόνο που χρειάζονται τα παιδιά είναι αγάπη και φροντίδα. Έτσι μόνο θα έχουν μέσα στην ψυχή τους καλές αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία, που σε μια δύσκολη στιγμή της ζωή τους, ακόμα και πολύ πιο δύσκολη από αυτήν που σας περιέγραψα, μπορεί να τα βοηθήσει. Πιστέψτε με: το παιδί ή ο έφηβος ή ο ενήλικας, τη στιγμή που μπαίνει για πρώτη φορά στα ναρκωτικά, είναι επειδή δεν έχει καμιά τέτοια στιγμή να  κρατηθεί και να μην το κάνει ή αν το κάνει, να πατήσει σ’ αυτήν και να βγει πολύ γρήγορα.
Καλό βράδυ.
Π.

«Σαν αρχαίο Ινδιάνικο τραγούδι»

Γεια σας μωρά μου. Σας αποθύμησα, αλλά έχω ξεκιστεί στη δουλειά – πάνω από δύο χρόνια είχα να δουλέψω έτσι! Φτιάχνω τρία ντοκιμαντέρ που έπρεπε να ήταν έτοιμα… όχι «χτες» που λένε στην τηλεόραση, αλλά πέρσι!!!  Από Τρίτη ξεμπερδεύω. Χρόνια πολλά στις Δήμητρες, Δημήτρηδες, Μιμίκες, Μίμηδες, Μήτσες (πληθυντικός του Μήτσα – ξέρω δύο), Μήτσους και σε κάθε άλλη παραλλαγή του αρχικού.

Πριν φύγω για δουλειά σκεφτόμουν μια φίλη μου, που έχει χωθεί στην κόλαση μιας ερωτικής ιστορίας που ζει και θυμήθηκα ένα ποίημα που είχα γράψει πριν καμιά δεκαριά χρόνια, κι ήταν να βγει μαζί με άλλα – σας το έχω ξαναπεί ΕΔΩ – βιβλίο με τίτλο, ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ, αλλά δεν βγήκε ποτέ. Έτσι μου ‘ρθε να το βάλω σήμερα εδώ, μαζί με μια ζωγραφιά που είχε κάνει τότε η Μαρία (η κόρη μου) για το εξώφυλλο. Το αφιερώνω στη φίλη μου και σε όσες και όσους από σας ζούνε κάτι παρόμοιο.

ΣΑΝ ΑΡΧΑΙΟ ΙΝΔΙΑΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙlost-key-cover.jpg
Σαv το αρχαίo ιvδιάvικo τραγoύδι που ακούς,
η θλίψη απλώvεται μέσα στηv καρδιά σoυ
και τηv πλημμυρίζει ως την πιο μικρή γωνιά.
Νομίζεις πως στov έρωτα βoυλιάζεις
δίχως να μπορείς να δεις
τηv αλήθεια που σου λέει αυτή η μoυσική.
Σου μιλάει:
για τηv ερημιά πoυ ζεις κάθε μέρα πoυ περvά,
για τov πόvo από τα σφραγισμέvα τα δωμάτια της ψυχής σoυ,
πoυ δεv τα επισκέπτεσαι πoτέ.
Κι είvαι η ψυχή σου σαv στoιχειωμέvo κάστρo
δεμένο πάνω σε βράχo
πoυ τον χτυπάει άγρια η θάλασσα
και καvέvας δεv τoλμάει vα τo πλησιάσει.
Κι όμως, αv δεν φοβηθείς
κι ανοίξεις όλα τα παράθυρα του «κάστρου»,
θα πλημυρίσεις απ’ τo φως
πoυ μπαίvει απ’ αυτά·
έvα φως απίστευτης oμoρφιάς,
έvα φως πoυ κατακαίει όλη τη θλίψη,
αυτή τηv απελπισμέvη
βαθιά κρυμμένη θλίψη μέσα μας
πoυ γεννάει τoν έρωτα
και σκoτώνει την Αγάπη.

Καλή εβδομάδα, κορίτσια κι αγόρια που βλέπατε κάποτε Παραμυθά.
Νίκος Πιλάβιος

«υοίδεποταΒ ήνοΜ η ιακ ρελτίΧ Ο»

stortel1.JPG Χα, χα, χα… Σήμερα θα κάνω κι εγώ μια αταξία, έτσι για να ξεσκάσω από το ζόρι της δουλειάς που τραβάω. Είναι ένα βίντεο που κανονικά δεν θα έβαζα ποτέ εδώ, αλλά έχω γελάσει πάρα πολύ γιατί είναι πολύ έξυπνα φτιαγμένο (η δήθεν μετάφραση των Γερμανικών στους υπότιτλους.) Τον τίτλο,  «υοίδεποταΒ ήνοΜ η ιακ ρελτίΧ Ο» τον έβαλα ανάποδα, γιατί έχω παρατηρήσει ότι μπαίνει στο blog κατά λάθος ό,τι μπορείς να φανταστείς! Κι επειδή είμαι βέβαιος  ότι αυτές τις μέρες, μ ‘αυτές τις λέξεις θα γίνεται το σώσε από ψάξιμο στο ίντερνετ, το έβαλα ανάποδα για να μην έχω ψεύτικη εικόνα επισκεψιμότητας του blog. Ελπίζω να γελάσετε  όσο κι εγώ – ιδίως στο σημείο για την Έφη Σαρρή.

http://www.youtube.com/watch?v=SI1njjBm0IE

Σας φιλώ πολύ.
Π.

Η μικρή φώκια

Προχθές τ’ απόγευμα, εκεί που έπινα το τσάι μου διαβάζοντας εφημερίδα,  το μάτι μου έπεσε σε μια φωτογραφία, που από κάτω έγραφε: «Χθες χάθηκε μια μικρή φώκια, από το Τσίρκο Γκολντόνι. Όποιος τη βρει και την παραδώσει, θα πάρει 10.000 ευρώ». Θυμήθηκα ότι πριν λίγες μέρες που είχα πάει σ’ αυτό το Τσίρκο, όπως καθόμουν στην πρώτη σειρά με πλησίασε κι επειδή – όπως ξέρετε –  μπορώ να μιλάω με τα ζώα, τα φυτά και τα πράγματα, χάρη στο μαγικό γιλέκο, πιάσαμε για λίγα λεπτά  τη κουβέντα και μου εξομολογήθηκε πόσο δυστυχισμένη ήταν στο Τσίρκο, μακριά από την οικογένειά της.
paramithasseal-stand.JPGΕκείνη τη στιγμή ακριβώς, χτύπησε η πόρτα.  Σηκώνομαι και βγαίνω για να δω ποιος χτυπάει την πόρτα και τι βλέπω; Τη μικρή φώκια που λίγο πριν κοίταζα τη φωτογραφία της στην εφημερίδα!
«Αααα!… Εσύ δεν είσαι η μικρή φώκια που το  ‘σκασε από  το Τσίρκο Γκολντόνι, και μιλάγαμε πριν λίγες μέρες εκεί»;
«Αχ, ναι Παραμυθά μου»,  μου λέει,  «το ‘σκασα από το τσίρκο γιατί θέλω να πάω στη μαμά μου. Σε παρακαλώ πολύ, βοήθησε με…».
«Καλά, και πού είναι η μαμά σου», τη ρωτάω.
«Στο Βόρειο Πόλο», μου απαντάει.
«Ωχ», απάντησα, «λίγο μακριά πέφτει, αλλά τι να κάνουμε. Πάμε. Και μια κι είσαι μικρούλα, ανέβα στην πλάτη μου και φύγαμε».

paramithasseal-flying.JPG

Κι έτσι πήρα τη μικρή φώκια στην πλάτη μου και πετάξαμε για το Βόρειο Πόλο.
Το τι χιόνια είχε εκεί δεν λέγεται! Δεν είχα ξαναπάει. Μόλις πατήσαμε τα πόδια μας στη γη, η μικρή φώκια άρχισε να τρέχει και να γλιστράει στο χιόνι ενώ είχα χαζέψει κοιτάζοντας αυτό τον γεμάτο χιόνι απέραντο χώρο, που έλαμπε σαν κάτασπρα παιδικά δοντάκια που μόλις είχαν βουρτσιστεί!  Ήταν τόσο απίστευτη η ομορφιά γύρω μου που είχα ξεχάσει ακόμα και τη μικρή φώκια.
«Ε, Παραμυθά… Θα πάμε  να βρούμε τη μαμά μου;» με ρώτησε η μικρή φώκια, χτυπώντας μου το πόδι με την πλατιά ουρίτσα της.
Εκείνη την ώρα πέρασε από μπροστά μας μια μεγάλη κάτασπρη πολική αρκούδα.polar-bear.jpg
«Με συγχωρείτε κυρία αρκούδα»,  της φώναξα, «μήπως είδατε πουθενά τη μαμά τής μικρής φώκιας από ‘ δω»;
«Χμ…», έκανε σκεφτική η αρκούδα, «πηγαίνετε καλλίτερα στην ακροθαλασσιά. Όλο και κάποια φώκια θα είναι για να την ρωτήσετε».
Ευχαριστήσαμε την αρκούδα και ξεκινήσαμε για την ακροθαλασσιά.  Ξαφνικά,  εκεί πού πετούσαμε χαμηλά πάνω από τα χιόνια, ακούσαμε μια φωνή :
«Βοήθεια, βοήθεια…».
Κοιτάξαμε κάτω,  κι είδαμε έναν μικρό εσκιμώο  να έχει πέσει μέσα σε μια μεγάλη τρύπα με νερό και να βουλιάζει καθώς τα χέρια του γλιστρούσαν στο χιόνι και δεν μπορούσε να κρατηθεί άλλο στην επιφάνεια.
«Κρατήσου κι  ερχόμαστε», του φωνάζω  κι αμέσως κατεβαίνουμε πετώντας ακόμα πιο χαμηλά , απλώνω το χέρι μου προς τα κάτω, και τη στιγμή που πετούσαμε πάνω από τον μικρό εσκιμώο, «φρααααπ…» τον αρπάζω από το χέρι τουeskimo.JPG που το είχε τεντώσει και τον βγάζω έξω από την τρύπα. Τον άφησα απαλά πάνω στο χιόνι και μετά πατήσαμε κάτω κι η μικρή φώκια κι εγώ.
Ευτυχώς ό μικρός εσκιμώος  δεν είχε πάθει τίποτα και μόλις βρεθήκαμε όλοι όρθιοι στη γη,  έτρεξε κι αγκάλιασε χαρούμενος  τη μικρή φώκια.
«Ελάτε σπίτι μου να φάτε και να ζεσταθείτε μας είπε»,  κι εμείς δεχτήκαμε αμέσως την πρόσκληση του, γιατί είχαμε αρχίσει να πεινάμε και να τρέμουμε από το κρύο ύστερα από τόσο μεγάλο ταξίδι κι εκτός απ’ αυτό, είχε αρχίσει και να σκοτεινιάζει.

Σε λίγο είχαμε φτάσει στο σπίτι του μικρού εσκιμώου, με το έλκηθρό του . Κι εκεί, όχι μόνο ζεσταθήκαμε,  αλλά φάγαμε eskimo-hat.JPGκαι του καλού καιρού, κι εγώ και η μικρή φώκια, που το εσκιμωάκι την τάισε άφθονα ψάρια. Κι όση ώρα τρώγαμε, είπα την ιστορία της μικρής φώκιας, στον μπαμπά του εσκιμώου, που μας υποσχέθηκε να μας βοηθήσει, το άλλο πρωί.
Μόλις ξημέρωσε, ο μπαμπάς της μικρής φώκιας, μας ετοίμασε ένα μεγάλο έλκηθρο  με μία μικρή αγέλη από μεγάλα πανέμορφα σκυλιά που ξέρανε  να μας πάνε στο μέρος όπου έμεναν οι φώκιες για να βρούμε τη μαμά της μικρής φίλης μου.
«Γεια σας», φώναξα στους καλούς εσκιμώους που μας είχαν φιλοξενήσει, «ευχαριστούμε πολύ».

eskimo-elkithro.JPG

Αφού ταξιδέψαμε κάμποσο συναντήσαμε ένα χωριό πιγκουίνων, που μας έκαναν τρομερή υποδοχή.  Αφού μας πρόσφεραν ένα μπουκέτο υπέροχα λουλούδια, μια ομάδα από αυτούς μας χόρεψαν κλακέτες! Κι έτσι όπως ήταν στητοί με τ’ ασπρόμαυρα φτερά τους  μοιάζανε με χορευτές που φορούσαν ατσαλάκωτα φράκα. Κι όταν τελείωσε το χορευτικό τους ξεκινήσαμε για το χωριό όπου ζουν οι φώκιες.
Δεν πέρασε πολύ ώρα και είδαμε από μακριά το χωριό  με τις φώκιες, που μας είδαν από μακριά και μαζεύτηκαν να μας υποδεχτούν.
seal-1.gif«Μαμάααα…» φώναξε η μικρή φίλη μου πέφτοντας στην αγκαλιά της μαμάς της που έτρεξε να μας προϋπαντήσει. Και μια και μπορούσα να  μιλάω με τις φώκιες, όπως και με όλα τα πλάσματα της φύσης, έμεινα λίγες μέρες μαζί τους κι ύστερα πέταξα πίσω στο σπίτι μου.

Έτσι, η μικρή φώκια ξαναβρήκε τη μαμά της.  Κι όσο για το Τσίρκο Γκολντόνι πού την είχα χάσει, ε… ας έκανε και χωρίς αυτήν. Άλλωστε, έχει ρωτήσει ποτέ κανείς τα ζώα, αν θέλουν να δουλεύουνε σε Τσίρκο;

Καλό βράδυ
Σας φιλώ
Π.

Άλλη μια φορά για το «ποτήρι».

Μετά από μια εβδομάδα που πραγματικά, είχα το λιγότερο χρόνο για μένα εδώ και πολλά χρόνια,  απόψε διάβασα μονοκόματα  70 μηνύματα μαζεμένα από προχθές. Να ‘στε καλά, μου φτιάξατε το βράδυ. Κάποια μηνύματα ζητάνε «βαριά σεντόνια». Πιάστε ένα, λοιπόν, αφού σας τρώει ο κώλος σας – όποιον τον τρώει.  Είναι το πιο μικρό, αλλά και το πιο «βαρύ» από όσα σας έχω γράψει μέχρι τώρα. 

Αν κάτι προσέχω, έχω στο νου μου όταν σας γράφω κάποιο «σεντόνι» που λέμε, είναι να μην είναι κάποια υποκειμενική άποψη, αλλά κάτι που να είναι γεγονός, αλήθεια, όχι η προσωπική μου άποψη τύπου: το ποτήρι είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο, αλλά το γεγονός, η αλήθεια ότι το ποτήρι έχει απλώς  νερό μέχρι τη μέση. Αυτό είναι το γεγονός, τα άλλα δύο είναι μια υποκειμενική στάση απέναντι σ’ αυτό. Το ποτήρι έχει νερό ως τη μέση κι αυτό είναι το γεγονός, η αλήθεια. Και «το ποτήρι» είναι η ζωή μας, κι αν μάθουμε να τη βλέπουμε όπως είναι κι όχι όπως θα θέλαμε να είναι ή όπως μας έμαθαν ότι πρέπει να είναι ή να γίνει, τότε θα γλιτώσουμε από πολλά ψυχολογικά «σκουπίδια»: σκέψεις, ψευδαισθήσεις, κοινωνικά μοντέλα, ιδέες, πιστεύω, σαχλορομαντικά συναισθήματα, ελπίδες που κρύβουν το φόβο, ιδανικά που γεννάει η ψυχολογική τεμπελιά για να αναβάλλει γι’ αύριο την αλλαγή που πρέπει να γίνει σήμερα. Δηλαδή, όλα όσα μας κάνουν να βλέπουμε το «ποτήρι» μισογεμάτο ή μισοάδειο, κι όχι ότι απλώς έχει νερό ως τη μέση. Κι όταν δει κανείς μέσα του με μιας, σαν φλασιά,  όλα τα ψυχολογικά «σκουπίδια» που μάζεψε από παιδί, όταν νοιώσει βαθιά και ξεκάθαρα ότι είναι σκουπίδια, τότε τα πετάει χωρίς ξεδιάλυμα, χωρίς αναλύσεις και άσκοπους συναισθηματισμούς, χωρίς γκουρού, καθοδηγητές, δάσκαλους και ψυχαναλυτές, αλλά  χωρίς προσπάθεια, απλά, έτσι όπως πετάει κανείς τη σακούλα με τα σκουπίδια του σπιτιού του.

Καλό ξημέρωμα.
Π.

Καθυστερημένες φωτογραφίες από τη συνάντηση

Λίγες μέρες μετά τη συνάντηση των έντεκα παιδιών με τον Παραμυθά, που πήγανε πετώντας στη Νέα Υόρκη, επίσκεψη στον Γιάννη, βγήκανε και μερικές φωτογραφίες από την επιστροφή και μετά. Η μία είναι από κάτι μάγισσες που τις συνάντησαν  καθώς πέταγαν με τις σκούπες τους και τα ΄χασαν  βλέποντας τον Παραμυθά με τα παιδιά να πετάνε χωρίς σκούπες και χωρίς τίποτα!

whitches.gif

Οι άλλες δύο είναι από την επόμενη μέρα. Στην πρώτη, η Μαρίλια, που είναι δασκάλα,  έμαθε σε μερικά παιδιά από την τάξη της να πετάνε, όπως της είχε μάθει ο Παραμυθάς. Το τι έγινε δεν περιγράφεται! Τα παιδιά δεν λέγανε να κατέβουν και παραλίγο να απολύσουν τη Μαρίλια από το σχολείο, που έμαθε στα παιδιά να κάνουν τέτοια κακά πράγματα!

ce-flyingkids.jpg

Η άλλη είναι φωτογραφία με τρία από τα κορίτσια της παρέας – τη Μαρία, τη Κοκκινοσκουφίτσα και την Αρίστη –  που μαζεύονται και παίζουν στην Παιδική Χαρά του Παραμυθά. Όπως ήταν επόμενο, το πρώτο πράγμα που έκαναν όταν ξαναβρέθηκαν ήταν να αρχίσουν να πετάνε! Μάλιστα η Αρίστη που δεν το σκέφτηκε και φορούσε φόρεμα προσπαθούσε διαρκώς να το κρατάει για να μην το σηκώνει ο αέρας. (Την «έδωσα» όπως θα έλεγε κι η Vanda – καλή της ώρα.)

flying20children.jpg

bursting_heart.jpgΑπό το ταξίδι αυτό με τον Παραμυθά, μερικά από τα παιδιά, κράτησαν και μια καινούργια λέξη, «heartnet» («καρδιοδύχτιο» στα ελληνικά) που κι αυτό, όπως και το «internet» («διαδίκτυο» στα ελληνικά) δεν ανήκει σε κανέναν, αλλά είναι εκεί για όλους και όποιος θέλει μπορεί να μπει. Και τα δύο είναι σαν την Αγάπη, που δεν ανήκει σε κανέναν, αλλά είναι εκεί και μπορεί να μπει σ’ αυτήν όποιος θέλει και να μείνει εκεί για πάντα. Κι ας έχει μοναχικότητα – όχι μοναξιά – κι ας είναι επικίνδυνη, που γι’ αυτό οι πιο πολλοί την φοβούνται και κλείνουν τις καρδιές τους και δεν μπορούν να μπούνε στο «heartnet» που δεν ανήκει σε κανέναν, αλλά είναι εκεί για όλους σαν το internet.

Καλό ξημέρωμα.
Ν.Π.

Γιόγκα!

Άντε, έτσι για το καλή εβδομάδα, πιάστε κι ένα βίντεο για όλους σας, αλλά «αφιερωμένο εξαιρετικά» σε όλες τις μανούλες.
Σας φιλώ γλυκά.
Π.

storyteller-looks-downjpg.JPG http://www.youtube.com/watch?v=n6d7be-sFjc

Τεστ παρατηρητικότητας

Επειδή πολύ συγκίνηση και βούρκωμα έπεσε τελευταία – και με τα σχόλια και με τα μηνύματα εκτός blog – λέω να κάνω και καμιά αταξία για να γελάσουμε και να … δώσω και επιχειρήματα σε όσους δεν θέλουν τη συνάντηση για να μην γίνει απομυθοποίηση του Παραμυθά. Ορίστε, λοιπόν, ένα τεστ παρατηρητικότητας. Όποιος βρει τη σωστή απάντηση κερδίζει  τρεις μήνες τζάμπα είσοδο σ’ αυτό το blog.

Η ερώτηση είναι: Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο η κυρία της φωτογραφίας, μετά από μία επέμβαση αισθητικής, έκανε μήνυση στο γιατρό, πλαστικό-χειρούργο, που είναι δίπλα της;

Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

ladydoctor.JPG

Λίγα ακόμα για τη «συνάντηση»

paramithas-heretaei.jpgΗ ώρα είναι έντεκα και μισή το βράδυ, άρα ισχύει ακόμα το «καλό μήνα».
Είναι περιττό να σταθούμε στο πόσο με συγκίνησαν  τα περισσότερα από τα σχόλιά σας. Άφησα αυτό το post λίγο περισσότερο από ό,τι συνηθίζω γιατί ήθελα να το δουν όσο πιο πολλοί γίνεται.
Ας αρχίσω με κάποια στατιστικά στοιχεία: Από τις 9 Φεβρουαρίου του 2007, μέχρι ετούτη τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχουν μπει για πρώτη φορά στο blog  90.309 computers ενώ οι επιστροφές/hits όλων αυτών είναι 336.507. Σε όλο αυτό το διάστημα τα σχόλια που έχουν γίνει είναι μόνο 4.263 σχόλια, δηλαδή το 0.0002 των επιστροφών και το 0.001 των νέων computers. Το τελευταίο post  έμεινε 6 μέρες στις οποίες έγιναν 3.331 επιστροφές/hits, μπήκαν 1314 computers για πρώτη φορά και έγιναν 27 σχόλια, ενώ δήλωσαν συμμετοχή στη συνάντηση – τελικώς- 13. Όλο αυτό, όμως, δεν σημαίνει τίποτα και δεν πειράζει καθόλου. Ζήτησα την άδεια, να αντιγράψω εδώ για σας ένα μήνυμα που μου ήρθε απ’ ευθείας κι όχι ως σχόλιο στο blog. Το βάζω γιατί έχει σχέση σε μεγάλο βαθμό με το κριτήριό που είχα και έβαλα το στοίχημα που σας είπα. Διαβάστε το μήνυμα.
«Παραμυθά μου, διάβασα την ιστορία σου και κατασυγκινήθηκα. Κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να ΜΗΝ θέλω να σε συναντήσω. Ενώ στην αρχή ήθελα πάρα πολύ να σε δω από κοντά, τώρα άλλαξα γνώμη, όχι για το »three is a crowd», αλλά γιατί ο Παραμυθάς είναι ο Παραμυθάς: ένα πρόσωπο ονειρικό, ΤΟ πρόσωπο της παιδικής μου ηλικίας, η παιδική μου ηλικία ολόκληρη, που ο Παραμυθάς την έκανε μαγική και ονειρική, γιατί μιλούσε στην Ψυχή μου και η Ψυχή είναι μεγάλη υπόθεση. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ο Παραμυθάς ήταν πάντα ειλικρινής μαζί μου και μαζί με όλα τα Παραμυθοπαιδιά του, μέχρι σήμερα, και δεν πρόδωσε το μαγικό του γιλέκο, λερώνοντάς το με το σαχλο-ρεύμα της εποχής τού εύκολου πλουτισμού και του απ-ανθρωπισμού. Κι αυτή η ειλικρίνεια/γνησιότητα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, είναι το πιο συγκινητικό απ’ όλα. Ίσως δεν θέλω να σε συναντήσω, γιατί θα έρθω να δω έναν κύριο Νίκο Πιλάβιο και όχι τον Παραμυθά, τον Παραμυθά ΜΟΥ. Kι έτσι ήθελα να σου στείλω αυτό το προσωπικό μήνυμα.
Επειδή τελευταία πνίγομαι στη δουλειά, αλλά σε παρακολουθώ και μόλις τώρα διάβασα για το κενό μήνυμα και τη συνάντηση, ακόμα κι αν το είχα δει στην ώρα του δεν θα έστελνα μήνυμα, για όλα αυτά που σου είπα παραπάνω. Έχεις δίκιο που έβαλες το στοίχημα και τελικά μας ξέρεις καλύτερα όλους εμάς τα Παραμυθοπαιδιά σου.
Σε φιλώ γλυκά,
Ε.»

Το ότι συμφωνώ – ως ένα μεγάλο βαθμό (διαβάστε κι ένα σχόλιο με ψευδώνυμο  «…..», που μπήκε πριν λίγο – είναι και ο λόγος που υπέγραψα το προηγούμενο post για τη συνάντηση ως Νίκος Πιλάβιος. Όμως – κι εδώ κολλάει το «ως ένα μεγάλο βαθμό» – δεν λέω ότι δεν πρέπει να βρεθούμε, ότι δεν κάνει, ότι θα απογοητευτείτε κ.λπ. Έως τώρα, έχω συναντηθεί με δεκατέσσερις από σας – με κάποιους σε δημόσιες εκδηλώσεις και με άλλους προσωπικά, που μου το είχαν ζητήσει γράφοντας απ’ ευθείας στο  mail μου που σας έχω δώσει. Μία μόνο πήγε ν’ απογοητευτεί από τη συνάντηση, αλλά τελικά το … ξεπέρασε και δεν νομίζω ότι το μετάνιωσε τελικά που συναντηθήκαμε. Άλλη μία, μάλιστα, σιγά σιγά θα πάρει τη θέση των δικηγόρων μου (έχω 9) γιατί ο συνδυασμός: παραμυθοκορίτσι/εξαιρετική δικηγόρος, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να μου τύχει. Και δεν μπορώ να μη σας πω και για την τυχαία συνάντηση που είχα τη Δευτέρα (!!!) με μία από σας κορίτσια. Τη Δευτέρα, είδα στην  Ομόνοια την «Ανατολή»! (Χα, χα, χα… Σαν λογοτεχνική φράση μοιάζει). Τρακαριστήκαμε στην αρχή της Γ΄ Σεπτεμβρίου, γύρω στις τέσσερις τα’ απόγευμα. Με γνώρισε και με σταμάτησε. Μου εξήγησε ποια ήταν (χωρίς όμως να μου πει ποιο ψευδώνυμο έχει στο blog) κι εγώ της είπα ότι από κάπου την ξέρω, αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ από πού. Μόνο πολύ αργότερα κατάλαβα γιατί νόμισα ότι την ξέρω. Ήξερα την έκφραση των ματιών της, την έκφραση όλων των παιδιών που έβλεπαν κάποτε ΠΑΡΑΜΥΘΑ και με συναντούνε ξαφνικά μπροστά τους, μια έκφραση που είναι κράμα:  χαράς, έκπληξης, τρυφερότητας, γλύκας, συγκίνησης και παιδικότητας. Αυτή ήταν η έκφραση των ματιών τής «Ανατολής», για όση ώρα μείναμε μαζί. Της πήρα την άδεια να σας μεταφέρω και το δικό της mail, που μου έστειλε απ’ ευθείας το ίδιο απόγευμα.

 

From: anatoli
To: np@paramithas.gr
Sent: Monday, September 29, 2008 6:57 PM
Subject: Απίστευτη μέρα!

Κατ αρχήν συγνώμη για την πρόταση που σου έκανα για δίαιτα… Είμαι αγενέστατη!!!! Χα, χα, χα, χα… Κατά δεύτερον είμαι η Ανατολή.

Από την έκπληξη τη χαρά και τη συγκίνηση με έπιασε η γνωστή μου πολυλογία.

Και μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά ήταν το καλύτερο που μπορούσε να μου συμβεί!!!!!

Να ‘σαι καλά Παραμυθά-Νίκο! Μετά στο μετρό γελούσα μόνη μου! Χα, χα, χα, χα…

Κάποιοι μου ανταπέδωσαν – φαντάσου-  το χαμόγελο!!!!!!

Ελπίζω να χαμογελούσες κι εσύ μετά αν και είμαι σχεδόν σίγουρη γι αυτό!!!!!

Πολλά φιλιά και να προσέχεις!

Ναι, όντως, χαμογελούσαν και τα μουστάκια μου! Λοιπόν: Δεν θέλω να αποφύγω να σας συναντήσω. Αντιθέτως: Κατ’ αρχήν, θα σας ενημερώνω για κάθε δημόσια εκδήλωση που πιθανόν να γίνει με μένα. Επίσης, μπορεί να με συναντήσει προσωπικά όποια ή όποιος θέλει. Και τέλος, αν όντως είναι αυτός ο αριθμός όσων θέλουν να βρεθούμε, όποιος του κάνει κέφι ας οργανώσει κάτι σπίτι του. Έτσι για ν’ αποδείξουμε στην ΑΡΙΣΤΗ ότι έπιασε λάθος ηθικό δίδαγμα. Και θέλω να κλείσω αυτό το σημείωμα με μια φράση από το σχόλιό της που ειλικρινά, μ’ έκανε να γελάσω περισσότερο από καθετί άλλο που γράφτηκε εδώ ποτέ.

 

Συγγραφέας : ΑΡΙΣΤΗ
Μακάρι να είναι όπως τα λες Μαράκι μου, αλλά (…) το παραμύθι που μας είπε τι νομίζεις ότι αφήνει σαν ηθικό δίδαγμα;  «Θα με δείτε μόνο στα όνειρα σας» χι, χι, χι….

***

 

Πω, πω… πήγε μία η ώρα!
Καλό ξημέρωμα μωρά μου.
Σας φιλώ γλυκά
Π.