«Και δηλαδή, τι είναι για σας η αγάπη;»

storyteller-looks-downjpg.JPGΕίχα ετοιμάσει για σήμερα μία γρήγορη ιστορία του Χότζα και για το Σαββατοκύριακο μια δική μου περιπέτεια -περιπέτεια, όχι «παραμυθάκι», που δεν το λέει και πουθενά έτσι στις κατηγορίες όπως είπε κάποια. Αλλά σήμερα πήρα ένα  e-mail απ’ ευθείας στη διεύθυνσή μου από κάποιον που μου «τα ‘χωνε» για διάφορα που έχω πει και στο τέλος – ίσως έχοντας διαφορετική άποψη – με ρωτούσε: «Και δηλαδή τι είναι για σας η αγάπη»; Αναρωτήθηκα ειλικρινά κι ο ίδιος: «Δηλαδή, τι λες εσύ ότι είναι αγάπη»; Απάντησα ότι κατ’ αρχήν αγάπη είναι ό,τι μένει όταν πετάξεις όσα ΔΕΝ είναι. Μμμμ… Δεν με πολύ-ικανοποίησε η απάντησή μου κι άρχισα να γράφω. Όταν τέλειωσα το κείμενο που ετοίμασα για απάντηση στο παιδί που με ρώτησε, αποφάσισα να το βάλω εδώ να το δείτε όλοι. Ελπίζω να συμφωνήσετε με την απόφασή  μου. Λοιπόν: Τι είναι αγάπη;
Η αγάπη είναι πάντα στο παρόν· δεν είναι, «θα αγαπήσω» ή «αγαπούσα».
Όταν ξέρεις τι είναι αγάπη δεν ακολουθείς ποτέ κανένα, επειδή η αγάπη δεν υπακούει. Για την αγάπη δεν υπάρχει καθήκον, δεν υπάρχει ευθύνη, δεν μπαίνει θέμα, «κάνω κάτι από υποχρέωση». Όταν κανείς υπακούει είναι γιατί στην ουσία υπάρχει φόβος ─  φόβος μήπως δεν τα καταφέρεις, φόβος μήπως κάνεις λάθος, και ένα σωρό άλλοι φόβοι.
Να αγαπάς πραγματικά κάποιον, σημαίνει να αγαπάς χωρίς να μπαίνει ποτέ μέσα σου μίσος, χωρίς να νοιώθεις ζήλεια ή θυμό, χωρίς να θέλεις να ανακατευτείς σε ό,τι κάνει ή σκέφτεται ο άλλος, χωρίς να επικρίνεις, χωρίς να συγκρίνεις; Όταν αγαπάς κάποιον με όλη σου την καρδιά, με όλο σου το νου, με όλο σου το σώμα, με όλο σου το είναι, υπάρχει σύγκριση;
Η αγάπη έχει αληθινή και βαθιά επικοινωνία. Αλλά όταν είσαι καχύποπτος, φοβισμένος δηλαδή κλειστός, μπορεί να υπάρχει αληθινή επικοινωνία ανάμεσα σε σένα  και σε κάποιον άλλον;
Αλλά, φαίνεται ότι δεν μας απασχολεί η αγάπη – ο έρωτας ναι, η αγάπη όχι – και μάλλον δεν ενδιαφερόμαστε αληθινά να επικοινωνούμε με τους άλλους. Θέλουμε να έχουμε ασφάλεια είτε μέσα στην οικογένεια και στην ιδιοκτησία είτε στις ιδέες, στο χρήμα και στη δύναμη που φέρνει. Αλλά όταν ο νους αναζητάει ασφάλεια δεν μπορεί ποτέ να γνωρίσει  την αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που υπάρχει, επειδή όταν αγαπάμε είμαστε ευάλωτοι, είμαστε ανοιχτοί, επικοινωνούμε βαθιά, πέρα από τις λέξεις. Αλλά δεν θέλουμε να είμαστε ανοιχτοί, δεν θέλουμε να είμαστε ευάλωτοι. Θέλουμε να είμαστε περιφραγμένοι, θέλουμε πιο πολύ να έχουμε την ησυχία μας.
Ίσως γι’ αυτό δεν μας απασχολεί η αγάπη. Επειδή η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο και αβέβαιο στοιχείο στη ζωή· και επειδή δεν θέλουμε να ζούμε στην αβεβαιότητα, ζούμε με το μυαλό. Ένας άνθρωπος που αγαπάει ζει με κάτι επικίνδυνο και δεν θέλουμε να ζούμε επικίνδυνα.  Γενικά το αληθινό αίσθημα είναι πολύ επικίνδυνο· το να νοιώθεις είναι πολύ επικίνδυνο, δεν είναι; Το να νοιώθεις πολύ έντονα, δηλαδή με πάθος (όχι να έχεις διάφορα πάθη), μπορεί να σε οδηγήσει σε ό,τι ονομάζουν μπέρδεμα, σε αταξία· οπότε το ελέγχεις εκλογικεύοντάς το και με την εκλογίκευσή του παύεις να είσαι μεγαλόψυχος, παύεις να είσαι γενναιόδωρος και γίνεσαι ψυχολογικά τσιγκούνης.  Το αίσθημά σου καταστρέφεται με τη διαδικασία της σκέψης, που είναι δόσιμο ονομάτων και χαρακτηρισμών, κρέμασμα ταμπέλας στα πάντα.
Επειδή τα δυνατά αισθήματα είναι επικίνδυνα και η αγάπη είναι πολύ επικίνδυνη, αρχίζεις να σκέφτεσαι γύρω από την αγάπη, κι η σκέψη, η εκλογίκευση, ελαχιστοποιεί την αγάπη και σιγά σιγά την καταστρέφει.  Με τη λέξη «αίσθημα» εννοώ αγάπη, όχι επιθυμία, όχι συναισθηματισμούς, κι όχι όλο αυτό το σάπιο πράγμα που ονομάζεται «συν-αίσθημα».  Η αγάπη είναι φωτιά που καίει διαρκώς, δεν ησυχάζει ποτέ, υπάρχει από στιγμή σε στιγμή, είναι δημιουργική, νέα, φρέσκια, χαρούμενη,  κι επομένως είναι πολύ επικίνδυνη για την κοινωνία, για τις σχέσεις μας. Η αγάπη δεν είναι κανενός. Δεν πεθαίνει ποτέ. Είναι πάντα εκεί και σε περιμένει να την νοιώσεις. Είναι κατάσταση που σε περιμένει να μπεις. Και όταν πάει να γίνει αυτό, τότε μπαίνει στη μέση η σκέψη – δηλαδή γνώση, δηλαδή μνήμη, δηλαδή το παρελθόν – και μετριάζει την αγάπη, την ελέγχει, την τιθασεύει, την καθοδηγεί, την νομιμοποιεί κι εξουδετερώνει τους κινδύνους της.  Η διαφορά με τον έρωτα, είναι ότι σ’ αυτόν αγαπάς αποκλειστικά έναν άλλον, ενώ όταν δεν είσαι ερωτευμένος, αλλά αγαπάς κάποιον, τότε αγαπάς όλη την ανθρωπότητα όχι απλώς ένα πρόσωπο, αγαπάς τον άνθρωπο. Και σήμερα είναι επικίνδυνο να αγαπάς τον άνθρωπο, έτσι δεν είναι; Επειδή η αγάπη δεν ξέρει από θλίψη και μοναξιά, επειδή δεν είναι φτιαγμένη από ζήλεια, είναι επικίνδυνη γιατί καταστρέφει. Καταστρέφει όλα όσα έχει χτίσει γύρω από τον εαυτό του ο άνθρωπος για να νοιώσει ασφάλεια, για να κρυφτεί από το φόβο, για να πετύχει. Η αγάπη είναι μία τρομακτική ενέργεια επειδή δεν ξέρει από σύγκρουση, από προβλήματα και φόβο, από θάνατο· γι’ αυτό είναι τόσο καταστρεπτική και επικίνδυνη.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Όλα τ’ αυγά σε ένα καλάθι

Συγνώμη κορίτσια που – ίσως – θα σας χαλάσω την «παιδική χαρά», παρ’ όλο που με διασκεδάζει, αλλά θέλω πολύ σήμερα να γράψω κάποιες σκέψεις και να τις αφιερώσω σε δυο φίλες μου – κάτω από σαράντα και οι δύο – παντρεμένες για 11 χρόνια η μία με δύο παιδιά, και η άλλη για 7 χρόνια χωρίς παιδιά, που ύστερα από πολύ εσωτερική σύγκρουση και ψυχολογικό παίδεμα, και οι δύο  αποφάσισαν να χωρίσουν και μέσα στις τελευταίες δέκα μέρες μετακόμισαν οριστικά σε άλλο σπίτι.
Δεν θέλω να κάνω σχόλια για τις ειδικές περιπτώσεις των δύο φιλενάδων μου, αλλά ούτε και για τον γάμο ειδικά. Εγώ ο ίδιος, έχω κάνει δύο γάμους και δύο παιδιά και από το 1968 έως σήμερα – 40 χρόνια δηλαδή – εκτός από 10 μήνες στο ενδιάμεσο, στα 1982 με 1983,  είμαι παντρεμένος!!!  Ναι αγόρια, εμείς παντρευόμαστε πιο εύκολα και πιο γρήγορα από τις γυναίκες, όσο κι αν νομίζουμε το αντίθετο. Γιατί μας έχουν – τους περισσότερους  από μας – ευνουχίσει οι μάνες μας και ζοριζόμαστε να ζούμε μόνοι μας. Όμως δεν θέλω, όπως σας είπα να μιλήσω ειδικά για το γάμο ή για τις δύο φίλες μου, αλλά θέλω να σας μεταφέρω κάποιες σκέψεις μου, ίσως όχι πολύ ξεκάθαρα, επίτηδες για να σας αφήσω περιθώρια να τις χρησιμοποιήσετε ως αφορμή για να σκεφτείτε από μόνοι σας το θέμα. Το παρακάτω κείμενο, λοιπόν,  είναι για όλες και για όλους σας, αλλά επιτρέψετε μου να το αφιερώσω στις αγαπημένες μου φίλες Αλ. και Χρ.
Γατί θέλουμε – οι περισσότεροι από μας – να έχουμε κάποιο σύντροφο; Για ποιο λόγο θέλει κανείς να έχει οπωσδήποτε κάποιο σύντροφο; Μήπως είναι δυνατόν να ζεις και μόνος σου σ’ αυτό τον κόσμο χωρίς την αποκλειστικότητα μίας γυναίκας ή ενός άνδρα, χωρίς παιδιά, με γάμο ή και χωρίς αυτόν; Οι περισσότεροι από μας δεν μπορούν να ζήσουν μόνοι, γι’ αυτό και χρειάζονται σύντροφο. Χρειάζεται αληθινή νοημοσύνη, ψυχολογική ισορροπία, αυτάρκεια και εσωτερικός πλούτος για να διατηρείς τη μοναχικότητά σου ακόμα και μέσα σε μία σχέση ή να είσαι μόνος ή μόνη.  Φυσικά, είναι ευχάριστο να έχει κανείς ένα σύντροφο, έναν άνδρα ή μια γυναίκα και επίσης να έχει μωρά, που μεγαλώνουν και λοιπά. Αλλά βλέπετε χανόμαστε μέσα σε όλα αυτά, χανόμαστε στην οικογένεια, στη δουλειά, στην πλήξη που φέρνουν τα ίδια και τα ίδια, στην μονότονη ρουτίνα μιας ζωής που περνάει χωρίς να την παίρνεις χαμπάρι, μιας νιότης που φθείρεται. Συνηθίζουμε σ’ αυτά, και τότε και μόνο η σκέψη ότι μπορεί να ζήσουμε μόνοι γίνεται τρομαχτική, γίνεται κάτι που το φοβόμαστε. Γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ τη μοναξιά; Μήπως γιατί δεν αντέχουμε να μείνουμε μόνοι μας με τον εαυτό μας; Οι περισσότεροι από μας  δίνουμε όλη μας τη ζωή σ’ ένα πράγμα· βάζουμε «όλα μας τα αυγά σ’ ένα καλάθι», επενδύοντας συναισθηματικά σε ένα πρόσωπο. Έτσι η ζωή μας δεν έχει πλούτο αν δεν έχουμε έναν σύντροφο, οικογένεια και δουλειά. Αλλά αν υπάρχει πλούτος στη ζωή κάποιου, όχι ο πλούτος του χρήματος ή της γνώσης – που ο οποιοσδήποτε μπορεί να τ’ αποκτήσει αυτά –  αλλά εκείνος ο πλούτος που είναι η χωρίς αρχή και τέλος κίνηση της αλήθειας μέσα μας. Αν υπάρχει αυτός πλούτος τότε η συντροφικότητα μπορεί κι αυτή να υπάρχει, αλλά είναι δευτερεύον ζήτημα.
Βλέπετε, όμως, δεν έχουμε ανατραφεί, δεν έχουμε εκπαιδευτεί να μπορούμε να ζούμε μόνοι. Άλλο ξέρετε η μοναχικότητα κι άλλο η μοναξιά. Πηγαίνετε ποτέ να περπατήσετε για καμιά  ώρα μόνοι; Είναι πολύ σημαντικό να βγαίνεις έξω μόνος, να κάθεσαι κάτω από ένα δέντρο ή σε μια παραλία, όχι μ’ ένα βιβλίο, όχι με κάποια συντροφιά, και να παρατηρείς τα πάντα· να ακούς το πάφλασμα του νερού ή το τραγούδι των φύλλων του δέντρου· να παρατηρείς το πέταγμα κάποιου πουλιού και ταυτόχρονα τις σκέψεις σου καθώς κυνηγούν η μια την άλλη μέσα στο χώρο του μυαλού σου κι είναι από πολύ σοβαρές έως αστείες και άσχετες, χωρίς όμως να τις κρίνεις ή να κολλάς σ’ αυτές που σ’ αρέσουν και ν’ αποφεύγεις όσες σ’ ενοχλούν με την αλήθεια τους. Απλώς να μαθαίνεις ουδέτερα για σένα, όχι για να γίνεις καλύτερος, αλλά για να μάθεις αυτό που είσαι και να είσαι αυτό που είσαι, κι όχι να παλεύεις αυτό που νομίζεις ότι θα ‘πρεπε να είσαι.
Αν μπορεί κανείς να μένει μόνος και να παρατηρεί έτσι, μέσα του κι έξω του, τότε  ανακαλύπτει μέσα στην ψυχή του έναν εκπληκτικό πλούτο που καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να φορολογήσει, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τον φθείρει και δεν πρόκειται ποτέ να καταστραφεί. Τότε η συντροφικότητα παύει να είναι το καλάθι που έχεις βάλει όλα σου τ’ αυγά, παύει να είναι ιδιοκτησία, ζήλια, εξάρτηση, προσκόλληση, τυραννία, υποταγή ή κυριαρχία και γίνεται κάτι άλλο, πέρα από όλα αυτά. Τι; Βρείτε το.
Καλή αρχή στην καινούργια σας ζωή κορίτσια.
Καλό ξημέρωμα.
Π.

Ποτ-πουρί

Από το μεσημέρι της Παρασκευής αναρωτιόμουν ποιο από τα τρία posts που είχα ετοιμάσει ήταν καλύτερα να ανεβάσω. Κατά το βράδυ ήρθαν δύο σχόλια σε παλαιότερα μηνύματα και σκέφτηκα κάτι άλλο κι άρχισα να το γράφω. Βλέπετε, δεν έχουν ακόμα αποκατασταθεί τα πράγματα στο καινούργιο γραφείο και δεν μπορώ να δώσω στο «μάστορα» να ανεβάσει κάποιο βίντεο και κερδίσω χρόνο. Και φτάσαμε στο Σάββατο, όπου τ’ απόγευμα άρχισα να γράφω κάτι άλλο που είχα σκεφτεί, αλλά έφτασε η ώρα που ήταν να πάμε σινεμά και πάλι δεν ανέβασα τίποτα. Σήμερα, όμως, παρόλο που μ’ έχει πιάσει μια φοβερή βαρεμάρα, αποφάσισα να κάνω ένα τα διάφορα θέματα που είχα σκεφτεί – κάτι σαν «ποτ-πουρί» (medley στα αγγλικά Γιάννη) που λένε στα τραγούδια – και ν’ αφήσω κάτι, το βαρύ «σεντόνι», για την εβδομάδα που μας έρχεται. Λοιπόοοον…
Κατ’ αρχήν πρέπει να σας πω ότι έχω στενοχωρηθεί βαθύτατα που είπατε τις αληθινές μου περιπέτειες, πράγματα που έχω ζήσει χάρις στο μαγικό γιλέκο μου, «παραμυθάκια»!!! (Μιλάω στον πληθυντικό, αλλά ξέρει ποιο είναι το κορίτσι που το είπε). Άκου «παραμυθάκια» το μαγικό γιλέκο μου! Τς, τς, τα… Ο μόνος λόγος γι’ αυτή την άγνοια είναι να μην έχει μπει αυτό το κορίτσι στο blog μου από την αρχή και να μην έχει δει το βίντεο με τίτλο, ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ, ( http://www.paramithas.gr/2007/02/12/video-poios-eimai/) όπου συστήνομαι. Όσοι δεν το έχετε δει σας παρακαλώ να πάτε τώρα με το link που έβαλα στον τίτλο.
Αμέσως μετά, για να ολοκληρωθούν οι συστάσεις, πηγαίνετε και σε ένα άλλο παλιότερο post που είχα βάλει, ΕΔΩ  (http://www.paramithas.gr/2007/05/29/guru/) και όπου διευκρινίζω: «Αν νομίζατε ότι ο Παραμυθάς είναι μόνο ένας γλυκός και καλός παππούς, λυπάμαι. Ο Παραμυθάς είναι αλήθεια, όπως λέτε, ότι έχει μέσα του αγάπη, αλλά επίσης, “δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο”…».
Ό,τι γράφω εδώ δεν είναι για να συμφωνείτε. Δεν είναι αυτό που μ’ ενδιαφέρει. Είναι για να σας μεταφέρω πράγματα μέσα από την καρδιά μου, που έχω δει ξεκάθαρα στα 65 μου, όπως το κάνω και με τα παιδιά μου. Έτσι και για την αστρολογία, δεν στενοχωριέμαι (όπως λέει ένα κορίτσι) επειδή – με κάποιους από σας – δεν συμφωνούμε, αλλά επειδή δεν επικοινωνούμε. Θα σας το ξαναπώ: Ό,τι σας γράφω δεν είναι για να τα δέχεστε, αλλά για να τα παίρνετε ως αφορμή για να σκεφτείτε κάποια πράγματα. Για μένα έτσι είναι αυτά που σας λέω, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και για σας. Εγώ μπορεί να μην βλέπω το ποτήρι σαν «μισοάδειο» ή σαν «μισογεμάτο», αλλά ότι έχει απλώς νερό ως τη μέση, αλλά δεν είναι υποχρεωτικό να το βλέπετε κι εσείς έτσι.
Τέλος, το θέμα μου δεν ήταν η αστρολογία σε κανένα από τα posts που αναφέρθηκε, αλλά κάτι σας έκανε εσάς φαίνεται – όχι σε όλους, βέβαια – και παρασχοληθήκατε μ’ αυτήν. Και για να το κάνω ακόμα πιο ξεκάθαρο γιατί μπορεί να φταίω εγώ: Σε κάποια στιγμή της ζωής μου, ασχολήθηκα ο ίδιος να δω τι είναι η αστρολογία, γιατί δεν ήθελα να δεχτώ ούτε τα υπέρ ούτε τα κατά που λέγανε οι άλλοι και μετά από μερικά χρόνια κατέληξα ότι «η αστρολογία, η σοβαρή και από μελετημένους ανθρώπους, είναι ένα καλό εργαλείο για να μαθαίνει κανείς για τον εαυτό του», όπως σας έγραψα την προηγούμενη φορά. Προσωπικά, όμως, έχω βρει άλλο εργαλείο που μου πάει πιο πολύ, κι έτσι δεν ασχολούμαι με την αστρολογία πια. Αλλά ξέρω ότι ο συμπαθητικός κύριος της εκπομπής, «Το σύμπαν που αγάπησα» (δύο από σας μου βάλατε link!!!!) που μιλάει με κακιωμένη αντιπάθεια για την αστρολογία, είναι σαν ένα άλλο επιστήμονα που μιλάει κακιωμένα εναντίον της Ομοιοπαθητικής στο ΒΗΜΑ της προηγούμενης Κυριακής, αλλά η ζωή τον έχει ξεπεράσει αφού η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ είναι από φέτος Μεταπτυχιακές Σπουδές της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου. Όπως αντιμετωπίζουνε την Αστρολογία οι αστροφυσικοί, έτσι αντιμετώπιζαν κάποτε οι γιατροί – και κάποιοι ακόμα!!! – την Ομοιοπαθητική! (Αυτήν την άρχισα το 1983 και την ακολουθώ ακόμα). Κάπως έτσι θα γίνει και με την αστρολογία. Αυτό προαναγγέλλει ένα άρθρο που γράφτηκε στο ΝΕW SCIENTIST για την αστρολογία και που το ψάχνω και μόλις το βρω θα το βάλλω για σας εδώ. (Ίσως βρουν απάντηση σ’ αυτό και οι «αφελείς» ερωτήσεις όπως τις λέει κάποιο από τα σχόλια).
Τι άλλο; Α, ναι: το βαρύ «σεντόνι» που θα βάλω την άλλη εβδομάδα είναι κάποιες σκέψεις που έκανα διαβάζοντας το ερώτημα ενός κοριτσιού από σας, «Θα ήθελα να ξέρω όμως, ποιος είναι ο λόγος που θέλουμε να μάθουμε τον εαυτό μας;» Παρόλο που και γι’ αυτό έχω γράψει κάτι παλιότερα στο post, «ΗΤΑ, όπως ‘ηθοποιός’….»,  (http://www.paramithas.gr/2007/11/03/“h”-όπως-ηθοποιός-”γ”-όπως-“γνώθι-σ-2/) όπου μπορείτε να πάτε να το διαβάσετε.
Και για να τελειώσουμε με κάτι που σε μερικούς από σας θα θυμίσει τα νιάτα τους. Κάνοντας ένα ξεκαθάρισμα σε παλιές φωτογραφίες, βρήκα μία μοναδική φωτογραφία της ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ, όπου φαίνονται πίσω από τις τρεις κούκλες εκείνοι που της παίζανε: Τη Ροζαλία η Ήβη Σοφιανού, την Χιλιοποδαρούσα η Ρένα Καζάκου και τον Τιμολέοντα ο Φαίδων Σοφιανός.

roznikhiltim-irfan.jpg

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Ο Παραμυθάς.

What the fuck do we know?

Ο τίτλος του post είναι ο τίτλος μίας εξαιρετικής ταινίας, της κατηγορίας «δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, για την κβαντομηχανική. Ο πιο γνωστός τίτλος είναι, «What the… bleep do we know?». Στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο «Τι στο… μπιιιμπ ξέρουμε;» και με τον ίδιο τίτλο κυκλοφορεί σε DVD. Σας συνιστώ με όλη μου την καρδιά να δείτε αυτή την ταινία. Όσοι ξέρετε καλά αγγλικά, πηγαίνετε εδώ για να την δείτε ή να την κατεβάσετε. Όσοι χρειάζεστε υπότιτλους, την έχουν στα video-clubs και γενικώς, πηγαίνετε εδώ και θα διαβάσετε για την ταινία.
Και βέβαια, θα έχετε ήδη αναρωτηθεί τι σχέση αυτή η ταινία με την αστρολογία για την οποία σας έγραφα στο τελευταίο post ότι στενοχωρήθηκα με κάποια σχόλιά σας και σημείωνα με αφορμή ένα σχόλιο του «ΓΙΑΝΝΗ ΑΠΟ Ν.Υ.» ότι : «Μ’ αυτό το σχόλιο όμως, σιγουρεύτηκα ότι πρέπει να σας γράψω δυο λόγια για το γιατί και πώς στενοχωρήθηκα με κάποια από τα σχόλιά σας περί αστρολογίας. Όπως ο Γιάννης όταν διαβάζει ‘ταράτσα’ βλέπει κλειδωμένη πόρτα, έτσι και σεις διαβάζοντας ‘αστρολογία’ και ‘ωροσκόπιο’, βλέπατε αυτό που είχατε από πριν στο κεφάλι σας κι όχι αυτό που έγραφα, κι έτσι ‘you missed the point’, που λένε κι οι Νεοϋορκέζοι (έ, Γιάννη;) δηλαδή, “χάσατε την ουσία».
Στην ταινία για την κβαντομηχανική που σας λέω, εξηγείται κάποια στιγμή ότι δεν βλέπουμε με τα μάτια, αλλά με αυτά που έχουν καταγραφεί στον εγκέφαλο, παρομοιάζοντας τα μάτια με το φακό της φωτογραφικής μηχανής και τον εγκέφαλο με το φιλμ που εκεί καταγράφεται η εικόνα που στέλνει ο φακός. Και ένας από τους επιστήμονες που μιλάνε στην ταινία, αφηγείται μια ιστορία που μου άρεσε πολύ: Λένε ότι τα καράβια του Κολόμβου, πλησίασαν τις ακτές της Αμερικής χωρίς να συναντήσουν καμιά σοβαρή αντίσταση, επειδή οι ιθαγενείς της Αμερικής δεν είχαν ξαναδεί καράβια, κι έτσι «δεν έβλεπαν» το στόλο του Κολόμβου, νομίζοντας ότι ερχόταν κάποιο τεράστιο κύμα – αυτό δηλαδή που ήταν καταγραμμένο στον εγκέφαλό τους. Όταν καταγράφηκε η εικόνα των καραβιών στον εγκέφαλο του μάγου της φυλής και την μετέδωσε στους άλλους, ήταν πια αργά.
Όλο αυτό το θυμήθηκα όταν – διαβάζοντας τα σχόλιά σας για την αστρολογία – είδα ότι δεν διαβάζατε αυτό που βλέπατε γραμμένο, αλλά αυτό που έχει καταγραφεί στον εγκέφαλό σας – ποιος ξέρει από πότε. Κοιτάξτε μερικά παραδείγματα, αν δεν ήταν στενάχωρο θα είχε πλάκα:
Γράφει, για τους αστρολογικούς χάρτες στο post: «Κάποτε, ξέρετε, τη χρησιμοποιούσαν αντί για δακτυλικά αποτυπώματα. Τόσο πολύ δεν υπάρχουν δύο ίδια ωροσκόπια.» Και λέει ένα από τα σχόλια: «Δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι δύο παιδιά που γεννήθηκαν στο ίδιο μαιευτήριο, την ίδια ώρα, θα έχουν ακριβώς τις ίδιες ζωές; Αυτό είναι αδύνατο. Πέρα από αδύνατο, είναι και παράλογο.» Ακριβώς: «είναι αδύνατο και παράλογο». Αυτό δε σημαίνει και η παραπάνω φράση από το post; Κι όπως φαίνεται, ούτε το παρακάτω σχόλιο την έλαβε υπόψη του: «Το ότι μπορεί ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου να επηρεάζεται από την εποχή που γεννιέται δεν το βρίσκω πολύ απίθανο, αλλά δεν νομίζω ότι ταιριάζω με όλους όσους γεννήθηκαν την ίδια περίοδο ακόμα κι αν γεννηθήκαμε την ίδια ώρα και στο ίδιο μέρος». Προφανώς και δεν ταιριάζεις με όλους!
Γράφει στο post για το πώς θα πρέπει να δει κανείς την αστρολογία: «Και είναι κάπως σαν το μετεωρολογικό δελτίο: σου λέει ότι θα βρέξει και το πιο πιθανό (δηλαδή, όχι απολύτως σίγουρο) είναι ότι θα βρέξει. Τώρα εσύ, αν θέλεις πάρε ομπρέλα, φόρα καμπαρντίνα ή μη βγεις από το σπίτι».
Και γράφει το σχόλιο: «Σαν φιλοσοφία, η αστρολογία υποτίθεται ότι προβλέπει πράγματα που θα γίνουν». Πού «μετεωρολογικό δελτίο» και πού «φιλοσοφία»; Επίσης έχει σημασία η λέξη του post, «πιθανό».
Ξαναπαίρνω την ίδια φράση: «σου λέει ότι θα βρέξει και το πιο πιθανό είναι ότι θα βρέξει. Τώρα εσύ, αν θέλεις πάρε ομπρέλα, φόρα καμπαρντίνα ή μη βγεις από το σπίτι». Και λέει σε κάποιο σχόλιο: «η αστρολογία (…) κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους και τις καταστάσεις, ξεχνώντας τη μοναδικότητα τους και την επιρροή που έχουν οι ανθρώπινες επιλογές στη μοίρα». Αυτό που λέει η φράση του post δεν μιλάει – έστω χιουμοριστικά – για «την επιρροή που έχουν οι ανθρώπινες επιλογές στη μοίρα»;
Σημειώνω στο post : «Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ ότι μεγαλώνοντας, συνηθίζουμε όλο και περισσότερο στο να επαναλαμβάνουμε αυτά που άλλοι έχουν πει χωρίς να τα ψάχνουμε; Έχετε προσέξει ότι, όλο και λιγότερο, όσα λέμε ή κάνουμε δεν είναι πράγματα που έχουμε από μόνοι μας, οι ίδιοι ανακαλύψει; Ότι, όλο και περισσότερο – χωρίς ν’ αναρωτιόμαστε, χωρίς ν’ αμφιβάλλουμε – γεμίζουμε το κεφάλι μας με έτοιμες ιδέες, πίστεις, φιλοσοφίες και τέτοια και κανονίζουμε τη δράση μας σύμφωνα με αυτές»; Ε, είναι ρε σεις να μην στενοχωρηθώ όταν διαβάζω: «Επίσης θυμάμαι το βιβλίο της αστρονομίας της 2ας Λυκείου που ανέφερε με ιδιαίτερη έμφαση ότι η αστρολογία δεν θεωρείται επιστήμη από κανέναν έγκριτο αστρονόμο στον κόσμο». Πόσων χρόνων πρέπει να πάτε για να αναρωτηθείτε μήπως στο σχολείο – εκτός από τα καθαρά πρακτικά μαθήματα – τα περισσότερα που μάθατε ήταν συνειδητές και επίτηδες λάθος πληροφορίες για εξυπηρέτηση διαφόρων κοινωνικοπολιτικοεκκλησιαστικών σκοπιμοτήτων αποκοίμισης των παιδιών και των νέων. Να –ας πούμε- από το Δημοτικό μας έχουν πείσει, όπως είπα και σε προηγούμενο post, ότι ο Δούρειος Ίππος είναι ευφυής ηρωική πράξη, ενώ στην πραγματικά είναι ευφυής άνανδρη πράξη, αφού έσφαξαν τους ανθρώπους στον ύπνο τους κι όχι πολεμώντας αντρίκια. Και τον Γαλιλαίο; Οι «έγκριτοι αστρονόμοι» συνάδελφοί του δεν ήταν εκείνοι που θέλανε να τον κάψουνε;
Και βέβαια, σχεδόν κανείς σας δεν πρόσεξε τη φράση: «…τα άστρα κυβερνούν τους ανθρώπους και οι άνθρωποι που αναζητούν την Αλήθεια, τ’ άστρα.», θα είσαστε τουλάχιστον διστακτικοί να πείτε πράγματα, όπως:
«ο λόγος για τον οποίο εγώ προσωπικά την απορρίπτω είναι ότι όταν ο άνθρωπος πιστεύει στο πεπρωμένο και στις προβλέψεις τότε κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους και τις καταστάσεις, ξεχνώντας τη μοναδικότητα τους και την επιρροή που έχουν οι ανθρώπινες επιλογές στη μοίρα»
Ή
«από τη στιγμή που δε μπορώ να αποτρέψω ένα κακό μελλοντικό ‘γεγονός’, ποιος ο λόγος να το ξέρω;»
κ. λπ. Τέλος, θα πρέπει να παρατηρήσω ότι τα περισσότερα σχόλια δείχνουν πως ό,τι ξέρετε από αστρολογία, είναι από σελίδες με ωροσκόπια περιοδικών και εφημερίδων ή πρωινάδικα της τηλεόρασης. Αλλιώς δεν θα λέγατε σχόλια, όπως: «οι βαρυτικές και μαγνητικές δυνάμεις των υπόλοιπων πλανητών, είναι τόσο απειροελάχιστες σε σχέση με αυτή του ήλιου ή άλλων αστεριών», όταν είναι γνωστή βασική αρχή ότι το ζώδιο έχει σχέση με τη θέση ακριβώς του ήλιου την ώρα της γέννησης, καθώς και λίγων «άλλων αστεριών» ή ότι «οι προβλέψεις είναι τόσο γενικόλογες που θα μπορούσαν να ταιριάξουν σε οποιονδήποτε» και το «μια γνωστή μου που ασχολείται ερασιτεχνικά με την αστρολογία» ή την κλασσική επιστημονικοφανή, αλλά αφελή αστρολογικά ερώτηση: «Η ερώτησή μου σε όσους πιστεύουν στα όσα πρεσβεύει η Αστρολογία είναι η εξής: Ο χρόνος που κάνει να έρθει το φως από ένα άστρο τις περισσότερες φορές είναι κάτι χρόνια. Οπότε πολλά από αυτά που βλέπουμε αυτή τη στιγμή στον ουρανό πιθανότατα μπορούν να μην υπάρχουν πια αλλά και να είναι σε διαφορετικό σημείο από αυτό που βλέπουμε εμείς».
Πριν περάσω στο τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να σχολιάσω, θα ήθελα να σας ξεκαθαρίσω το εξής: Θεωρώ την αστρολογία, τη σοβαρή από μελετημένους ανθρώπους, ως ένα καλό εργαλείο για να μαθαίνει κανείς για τον εαυτό του. Δεν διαβάζω σχεδόν ποτέ, μόνο σπάνια, το ωροσκόπιό μου, για λόγους που αν διαβάσει κανείς προσεχτικά το κείμενο που είχα γράψει είναι φανεροί. Έχω, όμως μιλήσει πολύ παλιότερα με δύο ή τρεις σοβαρούς αστρολόγους για τον αστρολογικό μου χάρτη και των παιδιών μου. Επίσης, έχω ανακαλύψει ένα πρόγραμμα αστρολογίας στο ιντερνέτ που είναι πολύ καλό, κι όταν μου το ζητάνε ή μου το επιτρέπουν βγάζω τον αστρολογικό χάρτη με όλες τις σχετικές προσωπικές πληροφορίες. Δεν έχει πέσει ποτέ έξω, εκτός από τις περιπτώσεις κάποιων που είχαν άλλη εικόνα για τον εαυτό τους. Και είναι δύσκολο να εγκαταλείψει κανείς την εικόνα που έχει για τον εαυτό του.
Θα ήθελα να κλείσω αυτό το post απαντώντας ειδικά σε κάποια σχόλιο που διακινδυνεύει να βγάλει συμπεράσματα για λογαριασμό μου. Λέει το σχόλιο: «Από τη στιγμή που δε μπορώ να αποτρέψω ένα κακό μελλοντικό «γεγονός», ποιος ο λόγος να το ξέρω; Και μη μου πείτε πως θα μπορέσω να το δεχτώ πιο εύκολα ή πως θα είμαι προετοιμασμένη για το χτύπημα, διότι το μόνο που θα καταφέρω θα είναι να μην μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια και να ζω μέσα στην αγωνία και το άγχος γι αυτό που θα μου συμβεί. Κι αν τελικά αυτό το «γεγονός» δεν συμβεί, τότε θα έχω χάσει μέρες από τη ζωή μου, που θα μπορούσα να τις είχα αξιοποιήσει διαφορετικά. Άλλωστε αυτό δεν συνέβη και στο Παραμυθά; Έζησε 5 χρόνια με την αγωνία για το μέλλον του παιδιού του και τελικά δεν έγινε αυτό που περίμενε (ευτυχώς)!»
Όχι: δεν έχασα μέρες από τη ζωή μου που θα μπορούσα να τις αξιοποιήσω διαφορετικά. Όχι: δεν έζησα 5 χρόνια με την αγωνία για το μέλλον του παιδιού μου, αλλά με αφορμή αυτό που μου είχαν πει μάθαινα. Μάθαινα για μένα, για τη ζωή για το πώς μεγαλώνουν με αληθινή φροντίδα τα παιδιά – που δεν είναι το: να φάνε, να κοιμηθούν, να ντυθούν για να μην κρυώσουν και να διαβάσουν. Κι αν σας ενδιαφέρει, διαβάστε τα τρία από τα πιο σημαντικά πράγματα που έμαθα:
1. Δεν αγαπάμε αληθινά – δηλαδή χωρίς τίποτα το προσωπικό – τα παιδιά μας, καθώς εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι εμείς να είμαστε ήσυχοι, εμείς να μην πονέσουμε, εμείς να επιβεβαιωθούμε, εμείς να έχουμε δίκιο, εμείς να ξέρουμε το σωστό κι ένα σωρό άλλα που έχουν σχέση με το εγώ μας και όχι με τα παιδιά μας.
2. Το μόνο που δεν κάνουμε είναι ζούμε στο παρόν. Το παρόν χρησιμοποιείται για να γίνονται σκέψεις και σχεδιασμοί για το αύριο που έχουν σχέση με φόβους και ελπίδες που γεννήθηκαν χθες. Μακάρι – όπως λέει ένα από τα σχόλια – να ήταν «η αστρολογία (που) εστιάζοντας στο μέλλον σε εμποδίζει να ζεις το παρόν». Οι φόβοι κι οι ελπίδες μας είναι που μας κρατάνε σκλαβωμένους στο παρελθόν και στο μέλλον, (να κι ο Καζαντζάκης, για όσους τον έχουν διαβάσει) και δεν είμαστε ελεύθεροι να ζούμε στο παρόν. Κι αυτό συμβαίνει είτε πιστεύουμε στην αστρολογία είτε όχι.
3. Φοβόμαστε το θάνατο, επειδή φοβόμαστε να αφήσουμε να πεθάνουν ψυχολογικά πράγματα στο τέλος της ημέρας. Κι έτσι κουβαλάμε ένα κάρο σκουπίδια από νεκρές σχέσεις, νεκρές στιγμές, νεκρά όνειρα, γιατί όλα αυτά τα σκουπίδια είναι ένα μεγάλο κομμάτι του «εγώ», ίσως το μεγαλύτερο, ίσως όλο, που φοβόμαστε να το αφήσουμε να πεθάνει κι επινοούμε θεωρίες όπως της μετενσάρκωσης ή της ανάστασης ή της μετεμψύχωσης και τέτοια.
Επιτρέψετε μου να κλείσω αυτό το σημείωμα μπαμπαδίστικα – ή παππουδίστικα, ανάλογα με την ηλικίας σας: Σβήστε τις προκάτ έννοιες, απόψεις, φοβίες, πίστεις και αυστηρά προδιαγεγραμμένες κατευθύνσεις , για να μπορείτε να κάνετε αληθινές και δημιουργικές συζητήσεις για να έχετε αληθινές και έντιμες σχέσεις. Βλέπετε, οι περισσότεροι από δεν συζητάμε, όπως και δεν κάνουμε αληθινά έρωτα. Όταν συζητάμε, ακούμε σκόρπιες φράσεις του άλλου και σκεφτόμαστε τι θα πούμε εμείς μετά κι όχι τι λέει ο άλλος, κι έτσι ο καθένας λέει το μονόλογό του. Στο σεξ ο καθένας ασχολείται με τον δικό του ερεθισμό κι όχι του αλλουνού κι έτσι η ερωτική πράξη γίνεται αυνανιστική. Στις σχέσεις ο καθένας μας έχει μια εικόνα για τον εαυτό του και μια για τον άνθρωπο με τον οποίο ζει κι έτσι στο τέλος έχουν σχέση οι εικόνες μας κι όχι εμείς οι ίδιοι. Και κάποιες φορές τα φέρνει έτσι η ζωή που η εικόνα διαλύεται και τότε βρίσκεσαι να ζεις με κάποιον που δεν τον ξέρεις, δεν τον ήξερες ποτέ. Έτσι η σχέση δύο ανθρώπων μοιάζει με τη σχέση των δύο γραμμών του τραίνου, που πάνε πάντα παράλληλα και δεν συναντώνται ποτέ. Ελπίζω κάποιοι από μας, να μην έχουμε σχέση γραμμών τραίνου, αλλά σαν φίλοι να περπατάμε πλάι – πλάι, κολλητά στο ίδιο μονοπάτι, πιασμένοι χέρι – χέρι.
Καλό ξημέρωμα παιδιά πήγε 2 η ώρα – κι αν κάτι σας στενοχώρησε γράφτε το εκεί που ξέρετε.
Σας φιλώ μέσα από την καρδιά μου.
Π.

Η ταράτσα

t1.jpgΓελάσα πολύ με το σχόλιο του Γιάννη από Ν.Υ. στο προηγούμενο post μου, «ΟΥΦ», για το αν κλειδωνόταν η  πόρτα της ταράτσας, τι θα πάθαινα. Μόνο που η ταράτσα μας, όπως βλέπετε στις φωτογραφίες,  δεν έχει πόρτα. (Κι έχει και σπίτια γύρω γύρω από πίσω της που βλεπουν την ταράτσα, αν κατάλαβες για τι μούρλα πρόκειται nellinezi;).
Μ’ αυτό το σχόλιο όμως, σιγουρεύτηκα ότι πρέπει να σας γράψω δυο λόγια για το γιατί και πώς στενοχωρέθηκα με κάποια από τα σχόλιά σας περί αστρολογίας. Όπως ο Γιάννης όταν διαβάζει «ταράτσα» βλέπει κλειδωμένη πόρτα, έτσι και σεις διαβάζοντας «αστρολογία» και «ωροσκόπιο», βλέπατε αυτό που είχατε από πριν στο κεφάλι σας κι όχι αυτό που έγραφα, κι έτσι «you missed the point», που λένε κι οι Νεοϋορκέζοι (έ, Γιάννη;) δηλαδή, «χάσατε την ουσία».

Αύριο, λοιπόν,το πολύ τη Δευτέρα που θα ‘ χουν τελειώσει κι οι διακοπές μου, θα σας πω τι εννοώ.
Καλή Κυριακή
Ο Παραμυθάς
Υ.Γ. Το βουνό στο βάθος είναι η Σκόπελος.

t2.jpg

Ουφ!

Ουφ! Επιτέλους ξαναμπήκα στο blog μου. Από τις 10 του μήνα μ’ έχετε χάσει όχι γιατί ήρθα στη Σκιάθο για μερικές μέρες, αλλά επειδή, μου την πέσανε δύο φορές ιοί. Τελευταία δούλευα σε δύο κομπιούτερ: το προ-προηγούμενο με ΧΡ και το τελευταίο VISTA, μέχρι να μάθω πώς δουλεύει και να μεταφέρω τα αρχεία μου. Πρώτο βούτηξε ιό το παλιό, στις 7 του μήνα. Όσοι δουλεύετε ΧΡ προσέξτε. Χάνεται οποιαδήποτε εικόνα από το DESKTOP – όχι οι φάκελοι – κι ανοίγει ένα παράθυρο με άψογα γραφικά που λέγεται XP 2008 κι αρχίζει να μετράει τους ιούς χωρίς να μπορείς να το σταματήσεις κι όταν τελειώσει σου λέει πόσους βρήκε και σου προτείνει να πας ν’ αγοράσεις ένα antivirus με την κάρτα σου. Έβαλα το δικό μου βρήκε 4 ιούς, τους έσβησε και νόμισα ότι τέλειωσα. Μπα! Ξανανοίγει το παράθυρο και φτου κι από την αρχή τους ψάχνει και τους βγάζει 932! Σου λέει να πας ν’ αγοράσεις το windows antivirus XP 2008, δεν το έκανα και πάω να συνεχίσω. Πρώτον το κομπιούτερ άρχισε να σέρνεται και δεύτερον κάθε 10 λεπτά ξανάνοιγε μόνο του, έψαχνε για ιούς κ.λπ. Και επειδή έφτασεήταν τη μέρα που έφευγα για Σκιάθο, αποφάσισα να μην το πάρω μαζί μου και να δουλεύω πια μόνο στο καινούργιο κομπιούτερ. Το τελευταίο post μπήκε στις 10 του μήνα και λίγο μετά που το ανέβασα  γίνεται και σ’ αυτό το κομπιούτερ κάτι παρόμοιο. Χειρότερο αυτή τη φορά. Παύει να δουλεύει ξαφνικά το MOZILA FOX, πάω να μπω με τον EXPLORER κι ανοίγει παράθυρο που μου λέει ότι είμαι φουλ από ιούς και να πάω ν’ αγοράσω με κάρτα το antivirus του EXPLORER! Τσεκάρω την επιλογή να συνεχίσει με να δουλεύει όπως είναι… αλλά εκείνο δεν συμφωνεί κι επιμένει να πάω ν’ αγοράσω αυτό που μου προτείνει κι επειδή το θεωρώ πολύ ύποπτο δεν το κάνω. Αλλά πια δεν μπορώ να μπω στο μπλογκ μου κι έτσι δεν μπόρεσα α ανεβάσω ό,τι είχα ετοιμάσει. Μέχρι χτες που ήρθε εδώ ο «μάστορας» και ναι μεν δεν μπόρεσε να καθαρίσει τον ιό, να επαναφέρει το MOZILA και να εξαφανίσει το άλλο που πρότεινε την αγορά του antivirus, αλλά μου έβαλε ένα άλλο ψαχτήρι, το OPERA, κι έτσι σήμερα μπορώ να σας γράψω.
Μια και πια το έχουμε κάνει εντελώς προσωπικό το blog θα σας μεταφέρω εδώ κάτι από το ημερολόγιό μου που έγραψα την Κυριακή. (Κρατάτε ημερολόγιο; Εκτός που έχει πολύ πλάκα, έχει και πολύ ενδιαφέρον να διαβάζεις αυτά που έγραφες πριν χρόνια και δεν φαντάζεστε τι μαθαίνεις για σένα!) Μαζί σας βάζω και μια φωτογραφία που έβγαλα από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας λίγο μετά. Δεν πολυφαίνεται, αλλά υπάρχουν δύο ουράνια τόξα, κάτι που δεν το έχω ξαναδεί ποτέ! Στο βάθος η Σκιάθος. Θα τα πούμε πάλι από αύριο.
Χρόνια πολλά στις Μαρίες και στους Μάριους, στις Παναγιώτες και στους Παναγιώτηδες και στις Δέσποινες.
Σας φιλώ πολύ
Π.

rainbow.jpg

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008, 7:16 μμ.
Σήμερα, στα 65 μου, έκανα κάτι που ήθελα να κάνω από μικρό παιδί και δεν μ’ άφηνε η μάνα μου. (Σκέψου πόσα τέτοια μένουν μέσα μας από μικρά παιδιά και ρυθμίζουν τη ζωή μας κι εμείς νομίζουμε ότι είναι δικές μας επιλογές…) Έπιασε μια τρομερή μπόρα. Γδύθηκα, και τελείως γυμνός ανέβηκα στην ταράτσα. Ήταν σαν να έκανα ντους. Ένοιωσα μια τρομερή αίσθηση ελευθερίας. Κάθισα ήσυχος, όρθιος κι ακίνητος. Έσταζα ολόκληρος. Πέφτανε κεραυνοί… Υπήρχε τρομακτική ενέργεια στην ατμόσφαιρα! Έμεινα κάνα δεκάλεπτο και κατέβηκα. Έχω ακόμα μία έντονη αίσθηση ελευθερίας και ησυχίας. Ένα ψυχολογικό «καθάρισμα»…

Η φίλη μου η Καμηλοπάρδαλη

Σήμερα, λέω να σας πω πώς γνώρισα τη φίλη μου την Καμηλοπάρδαλη.
Ναι, αυτή είναι που βλέπετε στη φωτογραφία μαζί μου.
kamilopardalistoryteller.JPGΜια φορά, λοιπόν, πριν μερικά χρόνια, με πονούσε πολύ άσχημα ο λαιμός μου και πήγα στο γιατρό, τον ωτορινολαρυγγολόγο να με δει. Εκεί που ήταν από πάνω μου με τα εργαλεία του και κοίταζε μέσα στο ανοιχτό στόμα μου… «μπραφ» δίνει μια ξαφνικά και πέφτει κάτω ξερός!
Αμέσως σηκώνομαι ανήσυχος  και σκύβω από πάνω του. «Τί πάθατε γιατρέ» τον ρωτάω κουνώντας του τον ώμο. Τίποτα αυτός! Ήταν ακούνητος και τα μάτια του κοιτούσαν το παράθυρο πίσω μου, γουρλωμένα από τρόμο. Γυρνάω το κεφάλι μου και τι να δω; Μια καμηλοπάρδαλη!
«Ξουτ από ‘δω», της λέω, «τρόμαξες το γιατρό». Και βγάζω το κεφάλι μου από το παράθυρο για να δω τι τρέχει. Δεν πίστευα στα μάτια μου, αυτό που έβλεπα! Ο λαιμός της καμηλοπάρδαλης ήταν κόμπος! Μάλιστα κόμπος… κόμπος! Πώς παίρνουμε ένα σπάγκο και τον δένουμε κόμπο; Έτσι ακριβώς!
«Πώς έγινε έτσι ο λαιμός σου καλέ», της λέω.
«Άστα», μου λέει εκείνη, «μεγάλη ιστορία»!
«Για πες την, ν’ ακούσει κι ο γιατρός που συνέρχεται», της λέω βλέποντας το γιατρό να σηκώνεται και να πλησιάζει στο παράθυρο.
«Να, προχθές, βαρέθηκα στο τσίρκο πού δούλευα και είπα να βγω να κάνω καμιά βόλτα. Ε, δεν πρόλαβα να βγω και περνάει ένα αεροπλάνο από πάνω μου. Γύρισα να το κοιτάξω, αλλά εκείνη τη στιγμή ακριβώς κορνάρει ένα αυτοκίνητο μπροστά μου και σκύβω να το δω, αλλά με το που το κάνω, χτυπάει ένα παράθυρο δεξιά μου, με το που γυρίζω, περνάει ένα ελικόπτερο πίσω μου, ύστερα κάποιος βάζει τα γέλια αριστερά μου και για να μη στα πολυλογώ, γυρνάω μια από ‘δω, μια από ‘κει κι έτσι στο τέλος ο λαιμός μου δέθηκε κόμπος και κατάντησα όπως με βλέπεις τώρα. Γι’ αυτό ήρθα στον γιατρό.
«Ναι, αλλά εγώ δεν είμαι ναυτικός για να λύνω κόμπους , γιατρός είμαι. Λυπάμαι, δεν μπορώ να κάνω τίποτα», είπε ο γιατρός και μας γύρισε την πλάτη.
«Και τί θα κάνω τώρα», μου λέει απελπισμένη η καμηλοπάρδαλη.
«Πάμε σπίτι μου», της απαντάω « κάτι σκέφτηκα». Κι επειδή είχε πολύ κίνηση, έγινα τεράστιος , την πήρα στην πλάτη μου και πετάξαμε στο πι και φι μέχρι το σπίτι μου.
Έτρεξα αμέσως στην κουζίνα, άδειασα όλο το πιπέρι στη φούχτα μου και της λέω: «Μύρισε το πιπέρι, θα φταρνιστείς και θα ξεμπερδευτεί ο λαιμός σου.
Η καμηλοπάρδαλη μύρισε το πιπέρι που της έδωσα, κι αμέσως έκανε ένα τρομερό, «αψούουουουου…» και ξελύθηκε ό λαιμός της!
Μόλις έγινε καλά ο λαιμός της, μου λέει η καμηλοπάρδαλη: «Πεινάω. Έχω να φάω από προχτές που έγινε κόμπος ο λαιμός μου». Μαγεί­ρεψα, λοιπόν, και κάτσαμε να φάμε. Έτσι, η καμηλοπάρδαλη έμεινε μαζί μου, και περνάγαμε μια χαρά. Μόνο πού δυσ­κολευόμουνα λιγάκι κάθε φορά πού ήθελα να της πω κάτι. «Κατέβα να σου πω», της έλεγα γιατί εκεί πάνω που ήταν δεν μ’ άκουγε κι έπρεπε να φωνάζω. έσκυβε εκείνη λοιπόν  λέγαμε.
Όμως, η φίλη μου η καμηλοπάρδαλη ήθελε κάθε μέρα έναν τόνο φαΐ για να χορτάσει, κι άρχισε να μην  μας φτάνει η σύνταξή μου. Κι επειδή δεν ήθελε να γυρίσει με τίποτα πίσω στο τσίρκο, αναγκάστηκε να δουλέψει για να κερδίσει το ψωμί της. Αλλά τι δουλειά να κάνει μια καμήλα! Κι όμως…
Στην αρχή, πήγε σε μια εταιρία που καθάριζε κτίρια και τη βάλανε να καθαρίζει τα τζάμια στους ψηλούς ορόφους.
Μετά βαρέθηκε κι έκανε την μπάρα σε ισόπεδες διαβάσεις για να περνάνε τα τραίνα. Όταν βαρέθηκε κι αυτή τη δουλειά, έγινε βοηθός πυροσβέστη και τη χρησιμοποιούσαν για να ρίχνει νερό στα ψηλά διαμερίσματα.
Καμιά, όμως, από τις δουλειές που έκανε δεν της άρεσε. Και κάθε βράδυ γύρναγε κατσουφιασμένη στο σπίτι. Ώσπου μια μέρα πού περνούσαμε έξω από μια παιδική χαρά την ακούω να μου λέει: «Αυτή είναι δουλειά για μένα! Εδώ θα δουλέψω. Και πριν προλάβω να της πω τίποτα, μπαίνει μέσα και αρχίζει να παίζει με τα παιδιά. Και τι έκανε για να την πληρώνουν; Τη τσουλήθρα! Ναι, καλά το διαβάσατε: τη τσουλήθρα. Μάλιστα, επειδή αυτή η παιδική χαρά έγινε διάσημη γιατί είχε «τσουλήθρα-καμηλοπάρδαλη» ο Δήμαρχος της έκανε αύξηση κι έπιασε και δικό της σπίτι εκεί κοντά. Ε, και κα­μιά φορά έρχομαι και παίζω κι εγώ μαζί της, κάνοντας τσουλήθρα στο λαιμό της, μαζί με τ’ άλλα παιδιά.
Σας φιλώ.
Ο Παραμυθάς.
Υ.Γ.  Δεν ξεμπερδέψατε μαζί μου με την αστρολογία. Χα, χα, χα…(Σατανικό γέλιο)  Όχι γιατί μ’ ενδιαφέρει να συμφωνήσετε μαζί μου, αλλά γιατί παρατήρησα διάφορα στα σχόλιά σας που μ’ έκαναν να σκεφτώ ένα δυο πράγματα που θέλω να σας πω.

Περί Αστρολογίας, Δούρειου Ίππου και καρμπόν.

Χτες δεν έβαλα τίποτα, όπως σας είχα πει την Παρασκευή, γιατί ετοιμαζόταν το καινούργιο κομπιούτερ και την τελευταία στιγμή μπήκε στο παλιό spyware. Λες κι έγινε επίτηδες για να περάσω με το ζόρι στο καινούργιο. Ας εγκαινιάσουμε, λοιπόν, το καινούργιο lap top (παραείναι μικρό γαμώτο!) με ένα «σεντόνι».
Διαβάζοντας τα σχόλιά σας στο «Ατύχημα», προβληματίστηκα από κάποια για το αν θα έπρεπε να ξεκαθαρίσω το θέμα της γνώμης μου για την Αστρολογία. Κατέληξα ότι για λόγους εντιμότητας θα πρέπει να το κάνω. Σιχαίνομαι καθετί το ύπουλο, πισώπλατο, που ρίχνει στάχτη στα μάτια, που ξεγελάει τον άλλον αφήνοντας να νομίζει  ότι υπάρχει συμφωνία. Χα, χα, χα… Μόλις θυμήθηκα ότι στο Γυμνάσιο (δεν θυμάμαι σε ποια τάξη, πάντως όταν κάνουμε Όμηρο) είχα πάρει σε κάποιο εξάμηνο μηδέν στην Έκθεση, επειδή σε κάποια που μας είχαν βάλει με θέμα «Η Άλωση της Τροίας», είχα γράψει ότι ο Δούρειος Ίππος είναι σύμβολο υπουλότητας και ανανδρίας, άρα η Άλωση της Τροίας έγινε με ύπουλο και άνανδρο τρόπο.   Θέλω να μιλάμε την ίδια γλώσσα και να επικοινωνούμε, που δεν σημαίνει ότι πρέπει και να συμφωνούμε. Θυμάστε πριν καιρό που σας είχα γράψει σε κάποιο post περί της ασυνεννοησίας και σας είχα βάλει και κάτι που μου είχε συμβεί. Σας το μεταφέρω, μόνο αυτό το περιστατικό εδώ.
«Πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια, όταν είχαμε πρωτοπάει να μείνουμε στην εξοχή, μας επισκέφθηκαν μια Κυριακή μερικοί φίλοι που έφεραν μαζί τους κι έναν κύριο που τον συναντούσα για πρώτη φορά. Βγήκα έξω μαζί του για να του δείξω τη θέα. Στον απέναντί μας λόφο έβοσκαν αρνάκια. Να ο σύντομος διάλογος που έγινε ανάμεσα σε εκείνο τον κύριο κι εμένα.

Κοιτάζαμε, λοιπόν, το λόφο κι εγώ, δείχνοντάς του το κοπάδι, είπα:
Εγώ: Φοβερά το αρνάκια, ε;
Κύριος: Α, μην το συζητάτε κι εμένα μ’ αρέσουν τρομερά!
Εγώ: Ναι κι εμένα.
Κύριος: Τι τα θέλετε, είναι το κάτι άλλο!
Εγώ: Εμείς εδώ έχουμε πολλά.
Κύριος: Α, είστε πολύ τυχεροί! Στην Αθήνα…
Εγώ: Ε, ναι, πού να βρεις στην Αθήνα κάτι τέτοιο;
Κύριος: Χα, χα, χα, ναι… Φαντάζεστε να έβοσκαν αρνάκια στον Λυκαβηττό;
Εγώ: Χα, χα, χα…
Κύριος: Ενώ, εδώ… Μη το συζητάτε… Ντόπιο αρνί; Πού να το βρεις στην Αθήνα;
Εγώ: Δεν κατάλαβα, τι εννοείτε…
Κύριος: Να, άλλο είναι το ντόπιο αρνάκι με πατάτες στο φούρνο, κι άλλο ένα αρνάκι πού δεν ξέρεις από πού το έχουν φέρει κι αν είναι κατεψυγμένο ή…
Εγώ: Δηλαδή, τόση ώρα που μιλάμε εννοείτε το αρνάκι ψητό; Για φαγητό δηλαδή;
Κύριος: Ε, ναι τι άλλο; Δεν ξέρω εσείς πώς το προτιμάτε, αλλά για μένα αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να μαγειρεύεις το αρνάκι. Στη σούβλα ή φρικασέ δεν μ’ αρέσει καθόλου… Ε, άντε και μπριζολάκια στα κάρβουνα…
Εγώ: Α!… Μάλιστα… Αλλά… Δηλαδή… Να, εγώ ξέρετε είμαι χορτοφάγος και δεν εννοούσα ότι μ’ αρέσει το αρνάκι στο φούρνο, αλλά ότι εδώ στην εξοχή μ’ αρέσει να βλέπω, το πρωί που ξυπνάω, τα αρνάκια να βόσκουν στο μεγάλο οικόπεδο εκεί στο λόφο, απέναντι από το σπίτι μας…
Δεν μ’ ενδιαφέρει, λοιπόν, να συμφωνήσετε μαζί μου, αλλά να ξέρετε πώς βλέπω τα πράγματα, μέσα από ποιο πρίσμα μιλάω. Θεωρώ, λοιπόν, την αστρολογία ως ένα σοβαρό τρόπο για να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του και να εξηγεί κάποια πράγματα που του συμβαίνουν τί μιλάω. Κάποτε, ξέρετε, τη χρησιμοποιούσαν αντί για δακτυλικά αποτυπώματα. Τόσο πολύ δεν υπάρχουν δύο ίδια ωροσκόπια. Και είναι κάπως σαν το μετεωρολογικό δελτίο: σου λέει ότι θα βρέξει και το πιο πιθανό είναι ότι θα βρέξει. Τώρα εσύ, αν θέλεις πάρε ομπρέλα, φόρα καμπαρντίνα ή μη βγεις από το σπίτι. Ότι θα βρέξει, θα βρέξει. Και με κάποιο τρόπο – πολύ λίγο ή σημαντικά – αυτό θα επηρεάσει εκείνο που θα έχεις να κάνεις. Κάποτε θα εξηγηθεί τελείως. Είναι θέμα – πολύ χοντρικά και απλοϊκά – επίδρασης ηλεκτρομαγνητικών πεδίων. Κάτι όπως η σελήνη επηρεάζει την άμπωτη και την παλίρροια ή όπως ο κύκλος της είναι ίδιος με τον κύκλο της περιόδου των γυναικών.  Στον NEW SCIENTIST άρχισαν εδώ και καιρό να γράφονται άρθρα που υποστηρίζουν ότι τελικά είναι επιστήμη. Νομίζω σας το έχω ξαναπεί: πριν από εκατό χρόνια, θα σας θεωρούσαν τρελούς ή ηλίθιους αν λέγατε ότι μπορείτε με ένα μηχάνημα που θα το λένε «κινητό» να μιλάτε με ανθρώπους στην άλλη άκρη της γης, χωρίς καν ένα καλώδιο, με το ίδιο μηχάνημα να γυρίσετε ένα βιντεάκι το παιδί σας, που με ένα σύστημα μεταφοράς που λέγεται Bluetooth, θα το περάσετε στο φορητό κομπιούτερ σας και ύστερα με ένα σύστημα μετάδοσης που λέγεται  internet, θα στείλετε τη φωτογραφία του παιδιού από την Αυστραλία στην Τρίπολη για να το δουν οι συγγενείς σας εκεί.  Ο αέρας αυτή τη στιγμή, είναι γεμάτος εικόνες, ήχους και πληροφορίες. Πηγαίνετε πίσω διακόσια χρόνια και σκεφτείτε τι θα παθαίνατε αν  υποστηρίζατε ότι μπορεί να γίνει. Εδώ πήγανε να κάψουνε τον φουκαρά το Γαλιλαίο επειδή έλεγε ότι η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο.
Θα ήθελα, λοιπόν, να σας ρωτήσω: η άποψη που έχετε για την αστρολογία – όποια κι αν είναι – είναι δική σας ή την ακούσατε και τη δεχτήκατε μηχανικά και νομίζετε ότι είναι δική σας; Το ψάξατε μόνοι σας, μελετώντας το θέμα και παρακολουθώντας το στην καθημερινή σας ζωή ή αναμασάτε έτοιμες απόψεις – θετικές ή αρνητικές. Ή αν δεν σας ενδιαφέρει το θέμα, λέτε απλώς «δεν ξέρω» και τέλος;
Χα, χα, χα… μ’ έχει πιάσει το μπαμπαδίστικό μου σήμερα, ε; Ίσως γιατί μου το ‘χει βγάλει από το απόγευμα – που τσακωθήκαμε –  ο «μάστορας». Όλα αυτά σας τα λέω μέσα από την καρδιά μου. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι ζούνε ζωές «προ-κατ». Από τεμπελιά, από υποταγή, από βόλεμα, από ανασφάλεια, από πλύση εγκεφάλου που τους γίνεται από παιδιά. Ξέρετε, το «Ατύχημα» είναι αληθινή ιστορία. Δική μου και της κόρης μου. Κι έψαξα, διάβασα, αμφισβήτησα, συζήτησα… Κάποιος σοφός άνθρωπος μου είχε πει: «Ξέρετε, κύριε, τα άστρα κυβερνούν τους ανθρώπους και οι άνθρωποι που αναζητούν την Αλήθεια, τ’ άστρα». Από αυτό το φαινομενικά τυχαίο γεγονός έμαθα απίστευτα πράγματα, κι όχι μόνο για την Αστρολογία, βέβαια.
Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ ότι μεγαλώνοντας, συνηθίζουμε όλο και περισσότερο στο να επαναλαμβάνουμε αυτά που άλλοι έχουν πει χωρίς να τα ψάχνουμε; Έχετε προσέξει ότι, όλο και λιγότερο, όσα λέμε ή κάνουμε  δεν  είναι πράγματα που έχουμε από μόνοι μας, οι ίδιοι ανακαλύψει;  Ότι, όλο και περισσότερο  – χωρίς ν’ αναρωτιόμαστε, χωρίς ν’ αμφιβάλλουμε – γεμίζουμε το κεφάλι μας με έτοιμες ιδέες, πίστεις, φιλοσοφίες και τέτοια και κανονίζουμε τη δράση μας σύμφωνα με αυτές; ; Έχετε δει πόσο μιμούμαστε ντυσίματα, χτενίσματα, λόγια, κινήσεις, πόζες, συνήθειες και λοιπά; Όλα αυτά δεν μας κάνουν να μοιάζουμε σαν να είμαστε άνθρωποι  βγαλμένοι   με  καρμπόν;
Κι όσοι από μας είμαστε γονείς, αυτό θέλουμε να συμβεί στα παιδιά μας;  Δεν είναι φανερό ότι είναι ανάγκη να καταλάβουμε ότι αν δεν αλλάξουμε εμείς οι γονείς σήμερα, τώρα, τα παιδιά μας θα γίνουν το ίδιο; Και πώς μπορεί κάποιος που μεγάλωσε μ’ ένα μοντέλο αιώνων να ξεφύγει απ’ αυτό; Πώς μπορεί κάποιος που έχει μεγαλώσει μ’ ένα τέτοιο βαθιά ριζωμένο μοντέλο μίμησης, υπακοής και προσαρμογής, να μεγαλώσει τα παιδιά του με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο; Από πού και πώς ν’ αρχίσει; Ποιο είναι το πρώτο βήμα;
Εάν υποθέσουμε ότι καθόμασταν κάπου πλάι πλάι, σαν δυο καλοί φίλοι που ρωτάει ο ένας τον άλλον, που το ψάχνουν μαζί,  όχι ότι ο ένας δεν ξέρει και περιμένει να του πει ο άλλος που δήθεν ξέρει (τέτοιοι είναι οι μπλογκογκουρού που έχουν γεμίσει το ίντερνετ, «δήθεν»), αλλά που και οι δύο ψάχνουν, γιατί και τους δυο τους ενώνει η ίδια αγωνία για το πώς θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους μέσα σ’ αυτό τον κόσμο· τους ενώνει το ερώτημα γιατί έχει γίνει όλο αυτό το σύμπαν γύρω μας και πώς μπορεί να καλυτερέψει αυτός ο κόσμος· εάν υποθέσουμε ότι με ένα τέτοιο πνεύμα, σε μια τέτοια στιγμή κοινής αναζήτησης, με ρωτάγατε πώς θ’ άρχιζα εγώ, ποιο θα ήταν το πρώτο βήμα, θα σας έλεγα: η αμφιβολία· η αμφισβήτηση. Αμφισβητήστε κάθε αυθεντία που σας δίνει έτοιμη μασημένη τροφή. Αμφισβητείστε και ψάξτε να βρείτε την αλήθεια μόνοι σας, για σας. Κι αμφισβητείστε και την αυθεντία του εαυτού σας που «ξέρει». Κι αρχίστε ν’ αμφισβητείτε τώρα, αυτά που σας λέω εγώ. Για μένα ΕΙΝΑΙ έτσι. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι έτσι και για σας. Γιατί να το δεχτείτε; Αμφιβάλλετε γι’ αυτά που σας λέω. Αμφισβητείστε τα. Αλλά όχι σκέτη άρνηση και τέλος. Αμφισβήτηση και αρχή ψαξίματος – αν δεν το κάνετε ήδη.
Καλό βράδυ.
Π.

Ε, άντε και μία… καλοκαιρινή επανάληψη.

paramithas-tv.jpgΚανονικά έπρεπε σήμερα να βάλω τη συνέχεια για  «ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ» που είχα ετοιμάσει και δεν την έβαλα προχθές για να δείτε το «Καλημέρα» (τρομερά ενδιαφέρον το πόσο διαφορετικά σχόλια κάνατε!), αλλά κάτι που είναι Αυγουστιάτικο Σαββατόβραδο, κάτι που στενοχώρησα τη nellinezi με το προηγούμενο, κάτι μια άλλη κοπέλλα που ζήτησε παραμύθι, θα βάλω ένα link για ένα καλοκαιρινό βίντεο με μια ιστορία μου που είχα βάλει και πέρσι. Το τσεκάρισα: ξαναβλέπετε. Άσε που από πέρσι τον Ιούνιο έχουμε και πολλούς καινούργιους. Μέχρι τη Δευτέρα (αλλά μόνο μέχρι τη Δευτέρα) κάτι ανάλαφρο και … δροσερό: «Ο ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ».  Κάντε κλικ στον τίτλο και θα το δείτε.
Καλή Κυριακή
Σας φιλώ πολύ
Π.