«Μας συγχωρείτε, διακοπή»

«Μας συγχωρείτε, διακοπή» ήταν μια ταμπέλα που έβγαινε κάποτε στην τηλεόραση όταν γινόταν καμιά πατατιά και mariaalex.jpgσταματούσε η ροή του προγράμματος. Με συγχωρείτε, λοιπόν, για τη διακοπή…  της ροής του blog για μερικές μέρες, επειδή έκανα μια πατατιά και έκαψα το κομπιούτερ μου!!!
Όπως σας είπα και είδατε, το προηγούμενο post το έγραψα πηγαίνοντας για την Αράχοβα στα βαφτίσια του εγγονού μας του Αλέξανδρου. Πήρα το laptop μαζί μου γιατί μου φωνάζανε να φύγουμε κι εγώ δεν ήθελα να διακόψω. Έγραψα το post, το ανέβασα επιτόπου με το ασύρματο και μετά βάλαμε το laptop στο πορτ μπαγκάζ όπου και έμεινε εκεί όσες ώρες – 5 – ήταν το αυτοκίνητο παρκαρισμένο στον ήλιο. Και άλλες 2 ώρες η επιστροφή = 7! Όταν φτάσαμε σπίτι και το έβγαλα, έκαιγε τόσο που νόμισα ότι το είχα ξεχάσει ανοιχτό! Δεν ήξερα ότι πιο πολλές πιθανότητες έχει να γλυτώσει ένα κομπιούτερ που το πετάς από το μπαλκόνι, παρά ένα που το αφήνεις πολλή ώρα στη ζέστη. Χτες όλη μέρα τα είχε ψιλοπαίξει, το έκλεισα το απόγευμα κι από τότε δεν ξανάνοιξε ποτέ κι ούτε θα ξανανοίξει. Στο service κατάφεραν να μου γλιτώσουν τα αρχεία στον σκληρό δίσκο. Το πιθανότερο είναι ότι θα πρέπει να αγοράσω καινούργιο, οπότε για λίγες μέρες: με συγχωρείτε για τη διακοπή.
Στη φωτογραφία, λίγο πριν τη βάφτιση, ο Αλέξανδρος με τη θεία του τη Μαρία.
Συγνώμη αν σας κούρασα κι αν σας μπέρδεψα, που λέει κι η Αρίστη! Χα, χα, χα…
Φιλιά
Π.
Υ.Γ. Μακριά από κομπιούτερ μάρκας που για επισκευή πρέπει να πάνε στο Βέλγιο.

Στο δρόμο για τη βάφτιση του εγγονού μας

in-the-car.jpgΘα ‘σκαγα αν δεν έγραφα σήμερα μετά τα σχόλιά σας που διάβασα χτες και σήμερα το πρωί. Έπρεπε, όμως, να πάμε Αράχοβα για τη βάφτιση του Αλέξανδρου κι έτσι σας γράφω από το αυτοκίνητο. Χα, χα, χα… Άλλατης  τεχνολογία ο παππούς!!! Οδηγεί ο «μάστορας και η αδελφή του βγάζει φωτογραφίες. Ααααχχχ… ωραίο είναι να ‘ χει κανείς παιδιά! Χα, χα, χα… για να μείνουμε και στο θέμα μας. Λοιπόοοον…
Μ’ αρέσει που το ρίξατε στην αταξία πάλι με τα σχόλια, αλλά έχω αλλάξει τέσσερις φορές ό,τι ήθελα να πω. Όσα λέτε για τις υποχρεώσεις σας, τις προσπάθειές σας, τις ανάγκες σας, την κούρασή σας, τα προβλήματά σας ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ. Αλλά, σας παρακαλώ «ακούστε» αυτό που διαβάζετε μέσα στο κεφάλι σας και νοιώστε το χωρίς να το εκλογικεύετε, να το απορρίπτετε, να το δέχεστε, να συμφωνείτε, να διαφωνείτε, να δικαιολογείστε, να αυτοκατηγορείστε και τέτοια. Δεν χρειάζεται τίποτα από όλα αυτά. Το ερώτημα είναι, «αγαπάω το παιδί μου»; Η απάντηση δεν είναι, «ναι , αλλά κι εγώ άνθρωπος είμαι και τέτοια». Ή τ αγαπάς ή δεν τ’ αγαπάς ή δεν τ’ αγαπάς τόσο ώστε… Όταν αγαπάς δεν έχεις ιδανικό την αγάπη, αγαπάς. Επίσης ούτε το «έτσι είμαι και δεν αλλάζω» είναι σωστό. Ακούστε: Όταν δεν σ’ αρέσει αυτό που είσαι αληθινά και έντιμα, τότε αυτό που είσαι σταματάει αμέσως. Αν κάνεις ιδανικό το πώς πρέπει να είσαι και προσπαθείς να το φτάσεις, αυτό σημαίνει ότι βάζεις χρόνο και δίνεις ατέλειωτα περιθώρια στο να συνεχίζεις να είσαι αυτό που λες ότι δεν σου αρέσει με το άλλοθι ότι προσπαθείς να αλλάξεις. Είναι απλό: Η ανθρωπότητα αιώνες τώρα κάνει πόλεμο έχοντας ιδανικό την ειρήνη αντί να σταματήσει τον πόλεμο! Όλα τ’ άλλα είναι από του πονηρού για να μένουν οι άνθρωποι στο σκοτάδι και να μοιράζουν το χρήμα και την εξουσία – κοσμική, πνευματική και ψυχική – λίγοι μεταξύ τους. Κάθε βαρβαρότητα που έχει γίνει εδώ και αιώνες στην ανθρωπότητα είναι κρυμμένη πίσω από ιδανικά. Διαβάστε ιστορία και βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει και κοιτάξτε τη ζωή σας μέσα στην καρδιά σας.
Μου επιτρέπετε να σας πω τη γνώμη μου για το θέμα των παιδιών; Τ’ αγαπάτε σίγουρα τα παιδιά σας, αλλά σας έχουν πει ότι αυτό πρέπει να το αποδείξετε. Στον εαυτό σας, στα παιδιά σας, στους άλλους… Κι αυτό δημιουργεί ενοχές και πίεση. Ανάγκη παρηγοριάς, βοήθειας, ανταπόδοσης, υπακοής από τα παιδιά και λοιπά… Δεν χρειάζεται να αποδείξετε σε κανένα τίποτα. Μην αντιμετωπίζετε τα θέματα των σχέσεων με τα παιδιά ή μεταξύ σας με το μυαλό, αλλά με την καρδιά. Τα προβλήματα και οι δυσκολίες και η κούραση είναι ΕΤΣΙ όπως τα λέτε, αλλά όταν κάνατε παιδιά υπογράψατε κανένα συμβόλαιο ότι όλα θα είναι υπέροχα σαν να σας χάρισαν κάποιο παιχνίδι; Πιστέψατε την ανοησία ότι το παιδί δένει το ζευγάρι; Τρίχες. Το μόνο που δένει το ζευγάρι είναι η βαθιά επικοινωνία, ο σεβασμός που είναι αγάπη, η συντροφικότητα που είναι φροντίδα αληθινή του ενός για τον άλλον, και ένας κοινός τρόπος να βλέπεις τη ζωή. Δεν είναι ο έρωτας. Ο έρωτας σίγουρα τελειώνει. Και μάλιστα θα έλεγα – αν μου επιτρέπετε- ότι ο γάμος είναι η δολοφονία του έρωτα και τα παιδιά η κηδεία του. Ε, και; Ο έρωτας είναι μόνο ένα μέρος της ζωής, όχι όλη η ζωή. Όσοι κάνουν τον έρωτα ζωή τους δεν διαφέρουν και πολύ από όσους παίρνουν ναρκωτικά, είναι αλκοολικοί – αλκοολικοί του ποτού, του κόμματος, της ομάδας, της πολιτικής, της θρησκείας.
Πάψτε να σας νοιάζει να αποδείξετε οτιδήποτε σε οποιονδήποτε και κυρίως στον εαυτό σας. Και τότε θα πάψει κάθε είδους πίεση και ενοχή. Και θα γίνει μια τέτοια έκρηξη ελευθερίας μέσα σας που θα ανοίξει άφοβα την καρδιά σας διάπλατα, κι από εκεί θα ρέει αδιάκοπα μια αγάπη που δεν φοβάται μην πληγωθεί, που δεν νοιάζεται για ανταπόκριση, που δεν περιμένει ανταπόδοση, που δεν έχει κίνητρο ή στόχο, που είναι εκεί για να την πάρει όποιος τη θέλει, που το πιο κοντινό της – για να σας δώσω μια αίσθησή της – είναι ο έρωτας, μόνο που τον έρωτα τον νοιώθεις ενώ την αγάπη δεν την νοιώθεις γιατί είσαι μέσα σ’ αυτήν, γι’ αυτό κι ενώ ο έρωτας τελειώνει η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ. Κι αν υπάρχει μέσα σας αυτή η αγάπη κι εσείς υπάρχετε μέσα σ’ αυτήν, τα παιδιά σας την νοιώθουν, ακόμα κι αν τα βλέπετε λίγο μέσα στη μέρα, ακόμα κι αν δεν τα παίζετε ποτέ, ακόμα κι αν τα παρκάρετε στην τηλεόραση, γιατί η αγάπη μέσα σ’ ένα σπίτι, είναι σαν τη σκόνη: κάθεται παντού. Δεν έχετε προσέξει ότι κάθε σπίτι έχει την ατμόσφαιρά του; Άλλο έχει ένταση, άλλο έχει ανησυχία, άλλο έχει ηρεμία, άλλο έχει αδιαφορία… Όπως οι εκκλησίες έχουν μια μελαγχολική ησυχία, τα νεκροταφεία θλίψη και τα Λούνα Παρκ ζωή. Είναι τα αισθήματα των χιλιάδων ανθρώπων που κάθονται σαν σκόνη σε αυτά τα μέρη και φτιάχνουν την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του καθένα απ’ αυτά. Πάψτε να θέλετε να είστε ή να γίνετε κάτι άλλο από αυτό που είστε, πάψτε να νοιώθετε ενοχές ακόμα και για τα χειρότερα που κάνετε, πάψτε να θέλετε να αποδείξετε οτιδήποτε κι αφήστε την καρδιά σας να ανοίξει. Φροντίστε το αυτό με καλοσύνη για τον εαυτό σας, χωρίς να δέχεστε τίποτα του είδους, «έτσι είναι η ζωή», και τότε αυτό που θα γεννηθεί θα φροντίσει εκείνο το ίδιο τα παιδιά σας, τη σχέση σας, το σπίτι σας, χωρίς καμιά προσπάθεια από μέρους σας. Κάπως σαν την παροιμία που έχουν οι Άγγλοι για τα χρήματα: «Μην ασχολείσαι με τις λίρες, φρόντιζε εσύ τις πέννες κι οι λίρες θα φροντίσουν τον εαυτό τους από μόνες τους».
Σας φιλώ.
Π.

Πάλι για «τα άταχτα παιδιά»

Συγνώμη που υπήρξα ασυνεπής και καθυστέρησα τρεις μέρες να βάλω αυτό το κείμενο που είχα υποσχεθεί. Ήταν ξέρετε η πρώτη φορά, από τότε που έκανα αυτό το blog, που δεν έγραψα ένα post – «σεντόνι» που το λέμε εδώ – πάνω σε μια ιδέα που είχα, αλλά πάνω σε μια ερώτηση που μου έκανε κάποιο παιδί από σας. Είχα την αίσθηση μιας άλλης ευθύνης – όχι καμιάς βαρύγδουπης ευθύνης, αλλά απλώς μιας φροντίδας, μιας μπαμπαδίστικης ή παππουδίστικης αν προτιμάτε φροντίδας για κάποιο παιδί ή εγγονάκι. Λοιπόν:
Ανάμεσα στα διάφορα σχόλια που πήρα όταν έγραψα το pοst για τα «άταχτα παιδιά» ήταν κι ένα που ήρθε κατ’ ευθείαν στο mail μου. (Σας έχω πει πως όποιος θέλει μπορεί να το κάνει στη διύθυνση np@paramithas.gr). Ανάμεσα στ’ άλλα, λοιπόν, γράφει:

«… Διάβασα αυτό που έγραψες και στεναχωρήθηκα λίγο με την έννοια ότι με περιέγραψες αρκετά. Δεν είχα ποτέ την ατυχία να φτάσω στο αστυνομικό τμήμα όπως ο νεαρός που περιέγραψες και αισθάνομαι τυχερός για αυτό. Δεν ήξερα ότι μας ‘γνώριζες’ ή ότι μας ‘γνωρίζουν’ άνθρωποι. Αυτή την αντίδραση που νιώθω μέσα μου την νόμιζα σαν μυστικό που ξέρω μόνο εγώ και που μόνο εγώ την καταλαβαίνω σε άλλους σαν κι έμενα που τυχαίνω να βλέπω και να γνωρίζω. Τι συμβουλή θα έδινες σε ένα τέτοιο παιδί άμα τύχαινε και το γνώριζες; Διαβάζοντας το κείμενο σου, έχω την αίσθηση ότι κάτι γνωρίζεις για παιδιά σαν και μένα το οποίο εσύ ξέρεις κι εγώ δεν το βλέπω. Οι ψυχαναλυτές που έχω δει στο παρελθόν δεν με έχουν βοηθήσει πολύ.
Στα ταξίδια που κάνεις και πετάς τι έχεις μάθει για παιδιά σαν κι έμενα; Μια ανθρώπινη συμβουλή αν έχεις πρόχειρη και δεν σε κουράζω…»

Όπως καταλαβαίνετε η τελευταία φράση με συγκίνησε πολύ, όχι γιατί είναι ποιητική, αλλά γιατί είναι ειλικρινής η επιθυμία εκείνου που τη γράφει να μάθει για τον εαυτό του. Του απάντησα ότι θα ήθελα να αφήσω το ερώτημά του να κάτσει μέσα μου και μετά να του απαντήσω. Όταν η ψυχή ενός ανθρώπου σε ρωτάει κάτι, δεν μπορείς να απαντάς χρησιμοποιώντας προκάτ γνώσεις φιλοσοφικές, ψυχαναλυτικές, εμπειρικές ή οτιδήποτε. Επίσης δεν πιστεύω στις συμβουλές σε ψυχολογικά θέματα. Μπορείς να πεις σε κάποιον μόνο τη γνώμη σου – η συμβουλή υπονοεί , «εγώ ξέρω». Πώς μπορεί να ξέρει κανείς την ψυχή ενός άλλου ανθρώπου; Το μόνο που μπορεί να κάνει – αν έχει δει πριν από σένα κάτι – είναι να σου «δείξει την πόρτα» απ’ όπου μπορείς να βγεις, αλλά εσύ μόνος σου θα βγεις δεν θα σε πάει ο άλλος. Όπως όταν βρεθείς σε κάποια γειτονιά για πρώτη φορά και ρωτάς πού βρίσκεται ο τάδε δρόμος κάποιον που μένει εκεί μόνιμα: αυτός σου απαντάει, λες ευχαριστώ και φεύγεις. Εσύ θα πας στο δρόμο που ζήτησες, δεν θα σε πάει αυτός καβάλα στους ώμους του. Κι αυτό που σου είπε έχει σημασία κι όχι αυτός ο ίδιος. Δεν λες, λοιπόν, «τι καταπληκτικός που είσαστε» και να μείνεις μαζί του για πάντα. Έχει γεμίσει η Αθήνα αυτογνωσιακοθρησκευτικογκουρούδικα, με διάφορους ξυρισμένους ή αξύριστους, που αυτοαποκαλούνται φωτισμένοι δάσκαλοι και δηλώνουν ότι αυτοί «ξέρουν» και θα σε μάθουν. Κανείς αληθινά φωτισμένος δεν δηλώνει ότι είναι φωτισμένος και ότι ξέρει. Τι δηλαδή; Έτσι για να κάνει φιγούρα και λογοτεχνία έλεγε ο Σωκράτης, «το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν ξέρω τίποτα»; Δεν μπορεί κανείς να ξέρει καλύτερα την ψυχή ενός ανθρώπου, εκτός από τον ίδιο. Κυρίως δεν μπορεί κάποιος που το κάνει ως επάγγελμα. Έχει σπουδάσει ψυχολογία, ψυχανάλυση και τέτοια και μετά με ακούει και προσπαθεί να εξηγήσει ό,τι ακούει με ό,τι έχει μάθει! Προσπαθεί να εξηγήσει κάτι ζωντανό, την ψυχή μου, με κάτι νεκρό: τις γνώσεις του. Προσπαθεί να εξηγήσει τα αισθήματά μου για τη μάνα μου, με μια ταμπέλλα που έχει «φτιαχτεί» με βάση ότι κάποιος πριν εκατομμύρια χρόνια είχε πηδήξει τη μάνα του που δεν την είχε δει ποτέ του από την ώρα – ούτε καν τη μέρα – από τη στιγμή που γεννήθηκε, ενώ εγώ έχω ζήσει, έχω μεγαλώσει μαζί της. Συγνώμη, αλλά μη μασάτε από ονόματα. Κάποια στιγμή έρχεται ένα άλλο όνομα και καταργεί αυτά που είπε το προηγούμενο όνομα, άσε που κάποια στιγμή μαθαίνεις ότι αυτός ήταν πιο ψυχοπαθής από τους ασθενείς του! Το ξέρετε ότι ο ψυχαναλυτής ψυχαναλύεται κι ο ίδιος από έναν άλλο ψυχαναλυτή, που τον ψυχαναλύει ένας άλλος ψυχαναλυτής κ.λπ. κι όλο αυτό το θεωρούν φυσιολογικό! Κανείς δεν μπορεί να σου εξηγήσει την ψυχή σου καλύτερα από σένα τον ίδιο. Η ψυχή μας είναι ένα βιβλίο που πρέπει να μάθουμε να το διαβάζουμε. Αυτό είναι όλο το «γνώθι σ’ αυτόν». Αλλά βλέπετε υπάρχει και η ψυχολογική τεμπελιά. Αυτή είναι η χειρότερη από όλες τις τεμπελιές. Η μόνη περίπτωση – κατά τη γνώμη μου – που μπορεί να δικαιολογήσει ψυχίατρο, είναι όταν κανείς έχει περάσει στα όρια της ψυχοπάθειας για λόγους κληρονομικούς ή κάποιας οργανικής βλάβης.
Είναι τυχερό το παιδί που μου έστειλε το μήνυμα, που δεν την πάτησε να νομίζει ότι τον βοήθησαν οι ψυχαναλυτές. Προσωπικά ένοιωθα από πάντα ότι αυτή η ιστορία της ψυχανάλυσης είναι κάπως σαν να πηγαίνεις να κάνεις σεξ με λεφτά!!! Το ότι γίνεται από αρχαιοτάτων χρόνων δεν σημαίνει και ότι είναι φυσιολογικό. Το ίδιο είναι και στα ψυχολογικά. Πας σε κάποιον και του λες, «πόσα θες για να μ’ ακούς»; Γιατί φοβόμαστε να ανοίξουμε την καρδιά μας σε ένα φίλο, σε έναν άνθρωπο που έχουμε σχέση; Αν δεν μπορούμε να το κάνουμε ή φταίμε εμείς ή η σχέση μας; Κι εκτός από το να ανοίγετε την καρδιά σας, έχετε δοκιμάσει να γράφετε πράγματα που νοιώθετε και να τα διαβάζετε μετά από καιρό; Δεν μιλάω ντε και καλά για κράτημα ημερολόγιου. Γράφτε το σε ένα χαρτί, βάλτε το στην τσέπη σας και διαβάστε το μετά από μερικές μέρες.
Και τι είναι τα «άταχτα παιδιά»; Κατ’ αρχήν στην παιδική ηλικία η αταξία είναι φυσιολογική, έχει αθωότητα. Ένα ζωηρό παιδί είναι φυσικό να κάνει αταξίες. Είναι υγεία. Δεν είναι φυσιολογικό, μόνο όταν ο λόγος που κάνει αταξίες το παιδί είναι από αντίδραση στους γονείς του ή κακή διατροφή ή άθλιο περιβάλλον. Έχω δει γονείς να σέρνουν τα «άταχτα παιδιά τους» σε παιδοψυχίατρους, που το μόνο πρόβλημα των παιδιών αυτών κατά 95% είναι η έλλειψη αληθινής φροντίδας από τους γονείς. Και αληθινή φροντίδα για το παιδί δεν είναι τα, «φάε το φαγητό σου», «διάβασε τα μαθήματά σου», «πήγαινε για ύπνο», «ντύσου μην κρυώσεις» και όλες εκείνες οι ολέθριες συγκρίσεις τύπου, «είδες τι καλό παιδί είναι ο τάδε» ή «μακάρι να ήσουν σαν τον αδελφό σου» ή «εγώ στην ηλικία σου», που καταστρέφουν την παιδική ψυχή και ετοιμάζουν τα αυριανά του ψυχολογικά προβλήματα. Αληθινή φροντίδα για το παιδί είναι να είσαι πάντα εκεί γι’ αυτό, χωρίς να κάνεις αισθητή την παρουσία σου με αυταρχικές επεμβάσεις, να είσαι πάντα έτοιμος να αφουγκραστείς την ψυχή του παιδιού κι όχι τα γουργουρητά της κοιλιάς του ή τα χασμουρητά της νύστας του. Κι επίσης καλό είναι ξέρουμε ότι τα παιδιά δεν είναι η συνέχειά μας, είναι ΑΛΛΟΙ άνθρωποι. Μου ξέφυγε, όμως, το θέμα. Ελπίζω να μην βαρεθήκατε ήδη.
Το θέμα μας, λοιπόν, είναι η ερώτηση του παιδιού, η οποία αναφέρεται σε αυτή την αντίδραση που μίλησα πιο πάνω: «…Αυτή την αντίδραση που νιώθω μέσα μου την νόμιζα σαν μυστικό που ξέρω μόνο εγώ και που μόνο εγώ την καταλαβαίνω σε άλλους σαν κι έμενα που τυχαίνω να βλέπω και να γνωρίζω. Τι συμβουλή θα έδινες σε ένα τέτοιο παιδί άμα τύχαινες και το γνώριζες; (…) Μια ανθρώπινη συμβουλή αν έχεις πρόχειρη και δεν σε κουράζω…»
Δεν με κουράζεις παιδί μου, αλλά δεν έχω και καμιά συμβουλή να σου δώσω. Εκείνο που μπορώ να κάνω, είναι να δούμε μαζί – και το εννοώ το «μαζί» – τι είναι αυτή η «αντίδραση» που λες. Γιατί σου δημιουργεί τέτοιο πρόβλημα που να σε κάνει να τρέχεις σε ψυχαναλυτές, που άλλους τους στέλνει στα ναρκωτικά κι άλλους στο έγκλημα; Όταν λέω, «να δούμε μαζί» εννοώ ότι όσα λέγονται εδώ μπορεί να λειτουργήσουν σαν καθρέφτης, όπου μπορεί κανείς να δει τον εαυτό του ή κάτι από αυτόν.
Πάμε πίσω στα «άταχτα παιδιά». Η υγιής αταξία στην παιδική ηλικία είναι σαν παιχνίδι, ίσως απαγορευμένο «παιχνίδι», αλλά πάντως παιχνίδι που γίνεται γι’ αυτήν την ίδια τη χαρά του παιχνιδιού, τη χαρά της αταξίας, χωρίς κανένα άλλο κίνητρο, με αθωότητα. Γι’ αυτό και μεγαλώνοντας το παιδί αυτή η διάθεσή του σβήνει. Η «άρρωστη» αταξία, τώρα, δεν σβήνει. Επειδή η άρρωστη αταξία έχει κίνητρο: είναι αντίδραση σε κάτι. Κι αυτή η αντίδραση, καθώς το παιδί μεγαλώνει, γίνεται θυμός. Θυμός για τους γονείς, θυμός για τον εαυτό του, θυμός για την κοινωνία.
Ας το πάρουμε από την αρχή: Τι είναι θυμός; Και γιατί κανείς θυμώνει; Αν κάποιος στο μετρό σε σπρώξει άσχημα, ή σε πατήσει ή σου κλέψουν τα λεφτά σου από την τσέπη, δεν θα θυμώσεις; Και γιατί να μην θυμώσεις; Επειδή θεωρείς ότι δεν είναι σωστό να θυμώνεις; Γιατί νομίζεις ότι ο θυμός είναι λάθος; Μήπως γιατί σου το είπε κάποιος όταν ήσουν μικρός; Δεν είναι λοιπόν, πολύ σημαντικό να ανακαλύψει κανείς από μόνος του γιατί θυμώνει, να δει ο ίδιος την αλήθεια για τον θυμό και όχι απλώς να λέει ή να πιστεύει ότι είναι λάθος να θυμώνεις; Ας πούμε θυμώνεις επειδή νοιώθεις ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να σε χρησιμοποιεί, να σε διαβάλλει, να σε βλάπτει ή να σε εκμεταλλεύεται. Δεν θέλεις να στα κάνουν αυτά ούτε οι γονείς σου, ούτε ένα άλλο άτομο, ούτε η κυβέρνηση, ούτε η κοινωνία. Όταν κάποιος σε προσβάλλει αισθάνεσαι πληγωμένος, ταπεινωμένος και δεν σου αρέσει αυτή η αίσθηση. Και θυμώνεις. Και μετά ή ξεσπάς τον θυμό σου με διάφορους τρόπους ή τον πνίγεις, επίσης με διάφορους τρόπους. Τώρα: γιατί θυμώνει κανείς; Όχι αν είναι σωστό ή λάθος να θυμώνει, αλλά γιατί θυμώνει; Ανεξάρτητα αν είναι σωστό ή λάθος, έχετε παρατηρήσει ποτέ σας τον εαυτό σας όταν θυμώνει χωρίς να τον σταματήσετε, αλλά και χωρίς να τον δικαιολογήσετε; Σαν να κοιτάτε κάτι με κιάλια από μακριά; Τι συμβαίνει μέσα σας εκείνη τη στιγμή; Πώς επηρεάζει ο θυμός τον άλλο ή τους άλλους απέναντί σας;
Πρώτα απ’ όλα, νομίζω ότι είναι φυσική αντίδραση να θέλεις να μην σε προσβάλλουν. Επίσης: και γιατί πρέπει να μη θυμώνεις όταν κάποιος σε εκμεταλλεύεται; Ή γιατί να μην θυμώνεις όταν βλέπεις ότι αδικούν εσένα ή και κάποιον άλλον; Αν δεν θέλεις να θυμώνεις, αν ο θυμός σου σε σπρώχνει να κάνεις πράγματα που δεν σ’ αρέσουν, αρχίζεις να θέλεις να τον σταματήσεις. Αν δεν έχεις ξεφύγει σε εκδηλώσεις οργής απ’ όπου δεν έχει γυρισμό, αρχίζεις να προσπαθείς με διάφορους τρόπους να κρύβεις ή να θάβεις το θυμό σου. Δηλαδή, προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι. Οπότε αποκλείεται να το κατανοήσεις , ακόμα κι αν στο εξηγούν δέκα ψυχαναλυτές μαζί πηγαίνοντας σε πίσω στα χρόνια που πρωτογεννήθηκε ο θυμός , τότε που η αταξία έπαψε να είναι παιχνίδι κι έγινε θυμός που έφερε την επιθυμία για εκδίκηση ή καμιά φορά και για αυτοτιμωρία.
Κι αν η λύση για το τέλος του θυμού ή οποιουδήποτε άλλου ψυχολογικού προβλήματος δεν είναι ο ψυχαναλυτής, ο εξομολόγος, ο γκουρού ή κάποια φυγή τότε τι είναι; Κατά τη γνώμη μου η λύση οποιουδήποτε προβλήματος είναι πάντα μέσα στο ίδιο το πρόβλημα κι όχι έξω από αυτό. Το πόσο κάνουν 2 και 2 είναι μέσα στο 2 και 2. Η λύση ενός προβλήματος μέσα μας μπορεί να έρθει μόνο από μέσα μας, από εμάς τους ίδιους. Και η λύση αυτή έρχεται με επίγνωση. Αλλά μια επίγνωση χωρίς επιλογές σωστού ή λάθους, «μ’ αρέσει-δεν μ’ αρέσει», χωρίς δικαιολογίες ή επικρίσεις. Μια επίγνωση που αφήνει αυτό που κοιτάς να σου πει το ίδιο από μόνο του για εκείνο κι όχι να λες εσύ σ’ αυτό τι είναι. Σαν τον μικροβιολόγο που κοιτάζει στο μικροσκόπιο το αίμα κάποιου. Η σταγόνα αίμα είναι εκείνη που θα του πει τι έχει ο ασθενής κι όχι ο μικροβιολόγος στο αίμα. Κι αυτή η επίγνωση, αυτό το κοίταγμα εκείνου που πραγματικά είσαι δεν έχει μέσα της καμία προσπάθεια. Η προσπάθεια είναι απομάκρυνση της προσοχής σου από αυτό που πραγματικά είσαι, από ατό που πραγματικά συμβαίνει μέσα σου. Από τη στιγμή που θα δω καθαρά, αποταυτισμένα αυτό που είμαι και το αποδεχτώ, τότε μένω μαζί του κι εκείνο μου λέει όσα κρύβει. Κι έτσι δεν υπάρχει προσπάθεια. Κάθε μορφή προσπάθειας να αλλάξω αυτό που είμαι σε κάτι άλλο που θα ήθελα να είμαι αποσπά την προσοχή μου απ’ αυτό που «κοιτάζω». Αν δικαιολογήσω αυτό που βλέπω επειδή δεν μ’ αρέσει, τότε εκείνο παύει να μου «μιλάει». Αν επικρίνω αυτό που βλέπω και νοιώσω ενοχές, τότε δίνω άλλοθι στον εαυτό μου για να συνεχίσει να είναι ο ίδιος. Όλα αυτά, λοιπόν, γίνονται όταν θέλω ν’ αλλάξω – για οποιονδήποτε λόγο – τον εαυτό μου σε κάτι που δεν είναι κι όχι να μάθω γιατί είναι αυτό που είναι. Το πρώτο χρειάζεται προσπάθεια, το δεύτερο ήσυχη παρακολούθηση, δηλαδή επίγνωση.
Ας κλείσουμε με παράδειγμα το θυμό. Αν έχει γίνει κάτι που με βασανίζει μέσα μου, μου δημιουργεί ενοχές κι αντί να μάθω γι’ αυτόν θέλω να τον αλλάξω σε… «μη-θυμό», τότε μπορεί να ζητήσω τη βοήθεια κάποιου άλλου να μου πει πώς θα το κάνω. Και πιθανόν με προσπάθεια, με διάφορες μεθόδους και τεχνικές, με διαλογισμούς και διάφορους τρόπους να αποκτήσεις την ψευδαίσθηση ότι μεταμορφώνεις το θυμό σε «μη-θυμό». Αλλά αν αντί γι’ αυτό, αποκτήσεις επίγνωση ότι ΕΣΥ είσαι ο θυμός κι όχι άλλο ο θυμός κι άλλο εσύ που τον ελέγχεις, όταν δεις ότι δεν είσαι δύο οντότητες, τότε τι θα συμβεί; Τότε παύει η προσπάθεια να μεταμορφώσεις το θυμό σε «μη-θυμό» γιατί βλέπεις ότι είναι μάταιο. Όταν δεις αυτό που είσαι και το δεχτείς, και το παρακολουθείς έχοντας πλήρη επίγνωσή του, χωρίς να το καταδικάζεις ή να το δικαιολογείς, ξέροντας ότι αυτό που βλέπεις ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ κι όχι ένας κατώτερος εαυτός που θα τον ελέγξει ένας φανταστικός ανώτερος, εκείνο το κλάσμα του δευτερόλεπτου που όλα γίνονται ένα μέσα σου κι έχεις επίγνωση αυτού του ένα, τότε συμβαίνει μια βαθιά ριζική αλλαγή. Δοκιμάστε το. Αλλά χωρίς καμιά προσπάθεια. Έτσι σαν παιχνίδι. Σαν αταξία. Σαν αταξία για τη χαρά της ίδιας της αταξίας. Αποκτώντας έτσι ξανά την αθωότητα που είχατε σαν παιδιά. Δηλαδή καθαρή και ζωντανή ματιά και πάθος για να μάθετε.

Ξέρω, σας κούρασα. Κι ίσως να μπέρδεψα χειρότερα το παιδί που έκανε την αρχική ερώτηση. Συγνώμη.
Καλό ξημέρωμα.
Π.

Ε, να κάνω κι εγώ καμιά «αταξία».

Είχα σχεδιάσει για σήμερα να βάλω ένα «σεντόνι» που είχα ετοιμάσει εδώ και μέρες, ένα δεύτερο μέρος για τα «άταχτα παιδιά», που είναι απάντηση σε κάτι που με ρώτησε κάποιος από σας. Αλλά πριν το βάλω εδώ, είπα να το ξαναδιαβάσω κι άρχισα να διορθώνω κάποια πράγματα που δεν μου άρεσαν. Και τότε, μου μπήκε η ιδέα να κάνω μια αταξία! Χα, χα, χα… Σας ορκίζομαι ότι προσπάθησα σκληρά να μην την κάνω, αλλά η φράση της μάνας μου όταν μ’ έπιανε ότι πάω να κάνω κάποια αταξία, «πρόσεξε παιδάκι μου, γιατί ο Θεός σε βλέπει», ερχόταν και ξαναρχόταν στο μυαλό μου… Χα, χα, χα… Όπως μου ερχόταν και η άλλη φράση της – που σας την έχω ξαναπεί – «εσύ παιδάκι μου δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο»… Χα, χα, χα… Ναι, δεν έχω γι΄αυτό και δεν άντεξα κι έφτιαξα αυτό το φωτογραφικό «έργο», που έχει τίτλο τη φράση της μάνας μου: «Πρόσεξε παιδάκι μου, γιατί ο Θεός σε βλέπει». Χα, χα, χα…
Φιλιά.
Π.
Υ.Γ. Αύριο δεν το γλιτώνετε το «σεντόνι»

gm.jpg

30 χρόνια!!!

Άνοιξα το blog αποφασισμένος να γράψω σήμερα ένα δεύτερο μέρος του σεντονιού για τα άταχτα παιδιά, όπως έχω υποσχεθεί σε κάποιον από σας. Είπαμε να ελαττώσω τα «σεντόνια» λόγω καλοκαιριού αλλά όχι και να το κόψω τελείως, γιατί υπάρχουν και παιδιά που τα θέλουν. Αλλά φαίνεται πως δεν ήρθε ακόμα η στιγμή για το «σεντόνι» απάντηση στο φίλο μου το «άταχτο παιδί». Πριν αρχίσω να γράφω, ρίχνω μια ματιά στα τελευταία σχόλια και πέφτω στο σχόλιο του Σπύρου που ανάμεσα στ’ άλλα λέει:«Είμαι 34 χρονών μα μόλις είδα αυτή τη γνώριμη φιγούρα δάκρυσα και συνάμα χάρηκα σαν μικρό παιδάκι. Πόσες εικονες ήρθαν στο μυαλό μου από τότε που τσακιζόμουν να μπω σπίτι για να σε δω δεν μπορείς να φανταστείς ούτε συ!» Και διαβάζοντας αυτές τις γραμμές «δάκρυσα» κι εγώ και ξαφνικά θυμήθηκα, ότι στα μέσα Ιουνίου, καλή ώρα, πριν από τριάντα χρόνια ακριβώς, έκανα το πρώτο δοκιμαστικό γύρισμα της εκπομπής του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ»!!!! Απίστευτο!!! Τριάντα χρόνια πριν και εξαιτίας σας και για χάρη σας, εκεί που πριν λίγο καιρό, ούτε βιβλίο δεν σκεφτόμουν να ξαναγράψω, να που τώρα φαίνεται ότι θα ξαναρχίσω την εκπομπή, θα βγάλω κι άλλα βιβλία, θα βγάλω DVD και CD με τις ιστορίες μου, κι έχω κι ένα blog ό,τι αγαπάω πιο πολύ τον τελευταίο καιρό απ’ όπου – επιτέλους – σας γνωρίζω και χαίρομαι τόσο πολύ και είμαι περήφανος για σας, είτε είστε «καλά» είτε storyteller-bw-3.jpgείστε «άταχτα» παιδιά.
Δεν μπορώ να γράψω τίποτα άλλο σήμερα. Σκέφτηκα μόνο να σας βάλω δυο φωτογραφίες για να δείτεnikos-1978.jpg πώς ήμουν και πώς… ¨καταντούσα» (ευτυχώς) για να κάνω τον Παραμυθά. Τότε είχα κόψει το μουστάκι για ένα διάστημα κι έβαζα ψεύτικο, ενώ είχα μακριά – και πολλά – μαλλιά που τα μάζευα μέσα σε μια κάλτσα για να μπαίνει η περούκα. Η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη. Η φωτογραφία του Παραμυθά, που σας την έχω ξαναβάλει εδώ, είναι βγαλμένη τον Ιούνιο του 1978, ενώ η άλλη όπου είμαι… «εγώ»(?), είναι βγαλμένη τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς.

Σας έχω μέσα στην καρδιά μου μωρά μου.
Σας παίρνω μια σφιχτή αγκαλιά και σας φιλώ γλυκά.
Ο Παραμυθάς

Υ.Γ. Ήμουν 35 χρονών – όσο περίπου κι ο Σπύρος που στάθηκε αφορμή να γράψω αυτό το post. Έριξα μια ματιά στο ημερολόγιό μου εκείνης της χρονιάς και είδα ότι την 1η Ιανουαρίου του 1978, είχα γράψει: «Ποιος είμαι, πού το πάω και γιατί».

Μια Παραμυθοϊστορία χωρίς λόγια

Για το Κυριακο/Δεύτερο – για να μην κλαίει και η marillia που δεν αντέχει τα «σεντόνια» καλοκαιριάτικα- όπως σας υποσχέθηκα χθες, σήμερα θα βάλω ένα βίντεο που ήταν από τα θέματα ενός «πιλότου» (δείγμα) για DVD-περιοδικό για παιδιά που θα το πρόσφερε κάποια εφημερίδα μια φορά το μήνα, αλλά τελικά δεν έγινε. Το βίντεο που θα δείτε, είναι της λογικής ιστορίας του «Παραμυθά», αλλά χωρίς λόγια και … χωρίς τον Παραμυθά. Είναι, όμως, εκπληκτική κατά τη γνώμη μου: φοβερή ιδέα και εξαιρετικά εκτελεσμένη. Την έχουν φτιάξει οι φίλοι μου Σπύρος Ρασιδάκης και Γιάννης Σπύρου, που δική τους δουλειά ήταν και μία άλλη Παραμυθοϊστορία-πιλότος με μένα μέσα, που σας έχω βάλει εδώ, «Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ». (Για όσους δεν το έχουν δει έβαλα LINK πάνω στον τίτλο). Αντί για κείμενο, στην ιστορία υπάρχει η υπέροχη μουσική των Τσαϊκόσφσκυ, Γκριγκ και Μουσσόρσκυ. Ο τίτλος της ιστορίας είναι, «35Χ50». Είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει.
Καλό Κυριακοδεύτερο.
Π.
Υ.Γ. Κι επειδή εκτός της marillia οι υπόλοιποι είμαστε «σαδομαζοχιστές», από την Τρίτη » σεντόνια.

Γεια σας, ρε Παραμυθόπαιδα…

storyteller-long.JPGΧα, χα, χα… Γεια σας, ρε Παραμυθόπαιδα… Πάλι παιδική χαρά το κάνατε! Μ΄άρεσε πολύ, γι’ αυτό και τ’ άφησα μια μέρα παραπάνω απ’ ό,τι συνηθίζω.Κάνατε και αριθμό ρεκόρ στα σχόλια: 35! Αλήθεια, εκείνη η nellinezi κι η marillia που ήταν ειδικές στις «παιδικές χαρές», τι γίνανε;
Λοιπόν, δεν θέλω να χαλάσω αυτό το πνεύμα του blog, με τα δύο βαριά «σεντόνια» που έχω έτοιμα (ένα για τον θυμό και τα «άτακτα παιδιά» κι ένα για τον Θάνατο), γι’ αυτό και σήμερα θα σας βάλω μία φωτογραφία-έκπληξη για τον «μάστορα» που εκφράζει ακριβώς το πώς σας νοιώθω γενικώς, αλλά και ειδικά με το τελευταίο post. Μου θυμίσατε όταν ήμουν μικρός στο νηπιαγωγείο κι όταν τσακωνόμαστε, φτυνόμαστε και μουτζωνόμαστε! Χα, χα, χα… Αυτό είναι το «ματοκυλιστούμε» που έγραψε στο σχόλιό της η athinovio, που ομολογώ δεν κατάλαβα τι εννοούσε με το σχόλιό της «οι κακοί είναι αποτυχημένοι καλοί» -δεν είπα τίποτα τέτοιο εγώ. Αντιθέτως, προσωπικά δεν θεωρώ το καλό αντίθετο του κακού, αλλά κάτι εντελώς ΑΛΛΟ. Όπως η αγάπη και το μίσος. Δεν είναι αντίθετα, είναι ΑΛΛΑ και ποτέ δεν μπορούνε να ΓΙΝΟΥΝ το άλλο. Συγνώμη, μου ξέφυγε και πήγα να το βαρύνω. Λοιπόν, η φωτογραφία για το πώς σας νοιώθω, με τον «μάστορα» ακριβώς πριν 20 χρόνια, καλοκαίρι όπως τώρα στο νηπιαγωγείο. Είναι το καθιστό αγοράκι αριστερά όπως κοιτάτε, δίπλα στην όρθια δασκάλα με το μπλου τζην και τη μικρή Δέσποινα μπροστά του που βγάζει τη γλώσσα της. Αύριο θα σας βάλω ένα βίντεο με κινούμενο σχέδιο, που μου αρέσει πολύ και που υπήρχε μέσα σε μια άλλη πρόταση μου που δεν έγινε ποτέ, ένα «Ντιβιντοπεριοδικό» για παιδιά. Κι από Δευτέρα… τη γλίτωσες Vanda που παίρνεις άδεια.
Σας φιλώ μωρά μου.
Π.

kkid88.jpg

Μήπως τελικά είμαι ηλίθιος;

storyteller-telling.jpgΕ, εντάξει με σκίσατε! Ομολογώ ότι δεν έβαζα καινούργιο post για να μένει πάνω – πάνω το τελευταίο και να μπαίνουν κι άλλα σχόλια. (Πονηρός ο παππούς…)
Η αλήθεια είναι ότι σκεφτόμουν διάφορα και ήθελα να πάρω κάποιες αποφάσεις πράγμα για το οποίο με βοήθησαν πολύ αυτά που μου γράφατε. Όχι μόνο σε ψυχολογικό επίπεδο, αλλά και πρακτικό.
Πόσα χρόνια μου μένουν να ζήσω; Αν πιάσουν οι ευχές τύπου, «να τα εκατοστήσεις…»και πιάσω τα εκατό, έχω άλλα 35. Εκείνο, λοιπόν, που θέλω να κάνω όλα αυτά τα χρόνια, είναι: να έχω blog, να γράψω κάποια βιβλία που έχω στο κεφάλι μου, και ό,τι άλλο κάνω να έχει σχέση με παιδιά και λίγο πολύ με μένα τον Παραμυθά εννοώ. Με πείσατε να κάνω κάτι που τα παιδάκια μου και η κυρία Παραμυθά, μου λένε εδώ και καιρό και αρνούμαι, όπως ξέρετε. Δηλαδή, να σας λέω από ‘δω, για τα βιβλία που θα γράφω, τις εμφανίσεις που θα κάνω και πιθανόν να βγάλω DVD και CD με ιστορίες του Παραμυθά, ταινία της ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ, και γενικώς παραμύθια. Δεν υπάρχει βέβαια περίπτωση να πουλιούνται από ‘δω, αλλά από κάποιο βιβλιοπωλείο γιατί όχι; Κι αν εσείς δεν αισθάνεστε ότι σας εκμεταλλεύομαι με το blog μου τότε εμένα μου περισσεύει.
Έτσι, σήμερα κλείστηκε η συμφωνία που εκκρεμούσε για να βγάλω βιβλία του Παραμυθά κι ό,τι άλλη ιδέα σκεφτώ να προτείνω. Τις ιδέες μου θα τις μάθετε πρώτα εσείς. Ο εκδοτικός οίκος είναι τελικά ο «ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ», γιατί… γιατί… γιατί έτσι!
Μέχρι το τέλος του μήνα, θα ξέρουμε και για το τι θα γίνει στην τηλεόραση και θέλω , επίσης, να κοιτάξω πώς μπορεί να στηθεί ένα τηλεοπτικό κανάλι για παιδιά στο INTERNET (web tv ή IPTV). Το όνομα πάντως το έχουμε κλείσει: paramithas.TV
Αυτά και από αύριο ξαναγυρνάω στα σεντόνια κ.λπ. (Χρωστάω ένα για τα «άταχτα παιδιά» σε ένα φίλο μου.)
Θέλω, τώρα, να κλείσω με κάτι που έχει σχέση με τα σχόλια σας. Όπως θα είδατε και μόνοι σας χτυπήσαμε υψηλό νούμερο σε σχέση με άλλα posts: 22! Όμως, πρέπει να σας πω, ότι την παράσταση όλων των σχόλιων την έκλεψε (όπως λένε στο θέατρο) το σχόλιο ενός «αντιπαραμυθομεγαλωμένου», και μάλιστα σε ένα παλιότερο post! Όπως σας έχω πει, τα σχόλια έρχονται στο OUTLOOK, κι έτσι διαβάζω και όσα μπαίνουν και σε παλιότερα posts. Και πάνω που χαίρομαι, συγκινούμαι, ενθουσιάζομαι και παίρνω κουράγιο με όσα μου γράφετε, ξαφνικά… φααααπ… (ήχος χαστουκιού) διαβάζω αυτό το σχόλιο:
«ΜΑ ΕΙΣΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ;»
Πρώτα και αυθόρμητα γέλασα. Μετά, «να», σκέφτομαι, «και κάτι για να μην ξεχνιόμαστε». Αλλά γιατί αυτή η ερώτηση στο τελευταίο post, «για σας και για μένα»; Κοιτάζω προσεκτικά:
Νέο σχόλιο στη καταχώρηση σας #346 «»Το ημερολόγιο της Άννας Φράνκ»»
Συγγραφέας : Ν.Τ.Α.Ν
URL:
Σχόλιο:
ΜΑ ΕΙΣΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ?

Είναι σχόλιο στο post του καλοκαιριού για τις πυρκαγιές και προφανώς για τη φράση: «Για άλλη μια φορά στη ζωή μου, ξαναβλέπω ότι αυτό που λέει η Άννα Φρανκ στο τέλος του ημερολογίου της: “και πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί στο βάθος της καρδιάς τους”, είναι μία μεγάλη χαζορομαντική σαχλαμάρα. Σε πόσο βάθος, δηλαδή, μπορεί να είναι καλός ο “άνθρωπος” ή μάλλον το ανθρωποειδές που βάζει φωτιά;»
Μήπως, τελικά, είμαι ηλίθιος που θεωρώ ότι δεν είναι καλοί στο βάθος της καρδιάς τους οι παιδόφιλοι, οι έμποροι ναρκωτικών, όσοι σφάζουν κυριολεκτικά ένα συνάνθρωπό τους που λίγο πριν έκαναν σεξ μαζί του, διάφοροι τύποι με εξουσία που σκοτώνουν στο ξύλο διάφορους φτωχομπινέδες (φτωχομπινέδες και οι ίδιοι άλλωστε) κι ένα σωρό άλλοι σκοτεινοί τύποι, ανθρωποειδή όπως αυτοί που έκαναν σαπούνι και την ίδια την Άννα Φρανκ σαν να θέλανε να της δείξουν τι παπαριές λέει;
Μήπως τελικά είμαι ηλίθιος; Μήπως ρε παραμυθομεγαλωμένα μωρά μου είστε ηλίθια; Μπα… Μην ανησυχείτε, αλλά πάντως να προσέχετε. Όπως σας έχω ξαναπεί, το κακό είναι πιο ισχυρό από το καλό, αλλά το καλό είναι πιο ανθεκτικό γι’ αυτό και – αργά ή γρήγορα – στο τέλος πάντα νικάει. Κι όπως «είπε» κι ο «Θεός», σε ένα προηγούμενο post μου, γι’ αυτόν το ένα εκατομμύριο χρόνια, είναι μισό λεπτό.
Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ.
Π.

Δυο λόγια για σας και για μένα.

Παρόλο που χρωστάω ένα «σεντόνι» σε κάποιο «άταχτο παιδί» από σας που μου έγραψε απ’ ευθείας στο e-mail μου (np[at]paramithas[dot]gr) και μου ζήτησε να πω κι άλλα για τα «άταχτα παιδιά» που έχουν μεγαλώσει, και μερικοί από σας μου ζητάνε «σεντόνια», κι έχω δύο σχεδόν έτοιμα, θα ήθελα να το αναβάλω και για σήμερα γιατί θέλω να σας πω δυο λόγια για σας και για μένα, γιατί η εβδομάδα που πέρασε, ενώ ήταν μια δύσκολη πρακτικά εβδομάδα, ήταν μια από τις πιο συγκινητικές της ζωής μου και τις πιο ανάλαφρες. Ξέρετε, τα πρακτικά προβλήματα χρωματίζονται από τα ψυχολογικά. Θα ‘χετε προσέξει ότι τη μια κάνεις κάποια ζημιά και γίνεσαι έξαλλος από τα νεύρα σου και την άλλη με την ίδια ζημιά μπορεί και να γελάσεις! Πράγματα που σου φαίνονται βαριά γενικά, τα ίδια όταν είσαι ερωτευμένος είναι πανάλαφρα! Γι’ αυτό είναι καλό να κρατάει κανείς ό,τι πρακτικό έχει να κάνει μακριά από τα ψυχολογικά του. Κάνεις αυτό που έχεις μπροστά σου και πρέπει να το κάνεις και τέλος. Γίνεται. Δοκιμάστε το.
Την εβδομάδα, λοιπόν, που πέρασε έπρεπε να γίνουν μία σειρά από πρακτικά πράγματα -από βαρετά έως εκνευριστικά- συνέπεια της μετακόμισης που σας είπα πριν μέρες και που δεν ήταν μόνο μετακόμιση. Ήταν το κλείσιμο του γραφείου της εταιρίας μου ΣΑΪΤΑ Ε.Π.Ε. και η αρχή της επιχείρησης του «μάστορα» MovieTeller Films, όπου θα προσληφθώ ως υπάλληλος (χα, χα, χα… τώρα θα δει τη γλύκα τού να έχεις υπαλλήλους και να τους πληρώνεις) και θα αναβάλλω τη σύνταξή μου, στην οποία κανονικά «βγαίνω» σε ενάμιση μήνα. Όλο αυτό, λοιπόν, σήμαινε μία εβδομάδα γεμάτη με: ΙΚΑ, (ρύθμιση χρέους»), ΤΕΒΕ (διακοπή και μεταφορά στο ΙΚΑ), ΔΕΗ (διακοπή ρεύματος στο πρώην γραφείο), ΟΤΕ (μεταφορά 4 τηλεφώνων), ΕΥΔΑΠ (διακοπή νερού στο πρώην γραφείο), ΕΦΟΡΙΑ (μεταφορές έδρας, κλεισίματα, ενάρξεις κ.λπ.), COSMOTE (για μεταφορά 5 κινητών από τη VODAFON), ΤΡΑΠΕΖΑ, (για κλείσιμο λογαριασμού και δανείου), ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ για δήλωση αλλαγής διεύθυνσης. «Κόλαση», δηλαδή.
Μήπως κατά τύχη έχετε δει μια παλιά ασπρόμαυρη ταινία, όπου σε μια πόλη κατεβαίνουν εξωγήινοι, παίρνουν ανθρώπινη μορφή και ετοιμάζονται να καταλάβουν τη γη; Όταν κάποιοι κανονικοί άνθρωποι αρχίζουν και το ψάχνουν, ανακαλύπτουν ότι είναι εξωγήινοι: ο τραπεζίτης, ο διευθυντής της αστυνομίας και άλλοι που δεν το φαντάζονταν. Ε, λοιπόν, αυτή την ταινία θυμήθηκα με σας τους «παραμυθομεγαλομένους»!!! Δεν φτάνει που με συγκινείτε με όσα γράφετε εδώ, ήρθανε καπάκι και όσα βλέπω! Από χαμόγελο έως τ’ αυτιά, μέχρι βούρκωμα στα μάτια! Από παιδική συμπεριφορά για δευτερόλεπτα, έως στη ψύχρα γρήγορη εξυπηρέτηση σε βάρος άλλων που περίμεναν ατέλειωτα σε ουρές. Από το γλυκό τρυφερό χαμόγελο της κοπέλας στο ΤΕΒΕ, μέχρι το σεβασμό και την ευγένεια του αστυφύλακα με το αυτόματο στον ώμο στην είσοδο του αστυνομικού τμήματος!
Τι γίνεται ρε σεις; Έχετε καταλάβει αυτή την πόλη, σαν τους εξωγήινους της ταινίας; Και να σας πω και κάτι που storytellers-surprise.jpgπαρατήρησα; Οι «παραμυθομεγαλωμένοι» υπάλληλοι, είναι κάπως σαν UFO σε σχέση με τους άλλους που λόγω ηλικίας ή δεν ξέρω γιατί, δεν έβλεπαν την εκπομπή. «Καλά, δεν ξέρεις ποιος είναι ο κύριος;» ρώτησε την κοπέλα που με εξυπηρετούσε ψυχρά και αδιάφορα, η πλαϊνή της. «Όχι» απαντάει εκείνη με απορία. «Ποιος είναι;» «Καλά, πού ζεις;» συνεχίζει η παραμυθομεγαλωμένη κοπέλα, «δεν έβλεπες μικρή τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ;» «Όχι, δεν είχαμε τηλεόραση». «Α, γι’ αυτό…» είπε η δικιά μου, με ύφος συμπόνιας για την άλλη!
Θα μπορούσα να γράψω τουλάχιστον δύο posts με τέτοιες ιστορίες αυτής της εβδομάδας. Κάποιοι και κάποιες μου είπαν ότι είναι ανάμεσά σας, και μπαίνουν στο blog. Τι να σας πω! Ώρες ώρες δεν το καταλαβαίνω όλο αυτό! Μερικές φορές μου τη δίνει και κοιτάζω κάποια παλιά εκπομπή μου: μου περνάνε διάφορες εξηγήσεις από το μυαλό, αλλά νοιώθω ότι κάτι από τους λόγους που αυτή η εκπομπή γράφτηκε μέσα σας από τότε, μου διαφεύγει! Ίσως επειδή την έκανα εγώ, δεν μπορώ να δω τι είναι. Προχτές, που χάζευα ένα παλιό βίντεο στο blog, θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει παλιά: «το νερό δεν ξέρει ότι είναι νερό, απλώς κυλάει».
Μμμμ… μου φαίνεται ότι τα «δυο λόγια» , γίνανε «σεντόνι». Για να τελειώνω: Με όλη αυτή την καλή ενέργεια που έχω πάρει από σας εδώ κι ενάμιση χρόνο, αποφάσισα μετά από πέντε χρόνια (και είκοσι πριν από τα πέντε) να ξαναγράψω βιβλίο με ιστορίες μου κι έχω ραντεβού με καινούργιο εκδότη την άλλη εβδομάδα. Και το χειρότερο: έκανα πρόταση στην Ε.Ρ.Τ. να ξανακάνω την εκπομπή μου και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι μπορεί και να γίνει! Μόλις έχω νέα θα σας το πω.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ με όλη μου την καρδιά.
Π.

Για καθαρίστε τις οθόνες σας, παιδιά.

storyteller-flying.jpgΕπειδή ετοιμάζω κάτι μεγάλα και βαριά «σεντόνια», αν οι οθόνες σας δεν είναι πολύ – μα πολύ, πολύ – καθαρές, τότε για να μην κουραστούν τα μάτια σας, κι αν δεν έχετε ήδη αυτό το τρομερό ηλεκτρονικό καθαριστικό που κυκλοφορεί στην αγορά τελευταία, για πατήστε ΕΔΩ και… καθαρίσατε!

Σας φιλώ.
Π.