«Τι είναι Αλήθεια;»

paramithas-heretaei.jpgΣτο προηγούμενο «post», για «τα άταχτα παιδιά», πήρα κάποια σχόλια και στο blog και απ’ ευθείας, που μου έδωσαν κάποιες ιδέες. Μια από αυτές ήταν και να βάλω αυτή την ιστορία που θα διαβάσετε και που δεν θυμάμαι αν την διάβασα και πού ή μου την είπε κάποιος. Πάνε πολλά χρόνια και δεν θυμάμαι καν αν είναι έτσι ακριβώς. Γι’ αυτό και την ξαναέφτιαξα για χάρη σας. Η ουσία είναι ίδια.
Καλό βράδυ και καλό μήνα.
Π.

Στην όχθη μιας λίμνης καθόταν ένας σοφός άνθρωπος και κοίταζε τα ήσυχα νερά. Κάποια στιγμή τον πλησίασε ένας νεαρός επισκέπτης και του είπε: «Δάσκαλε, θέλω να μάθω τι είναι Αλήθεια».
«Είσαι σίγουρος ότι θέλεις», τον ρώτησε ο σοφός άνθρωπος.
«Είμαι σίγουρος», απάντησε ο νεαρός και τότε ο σοφός άνθρωπος σηκώθηκε, τον έπιασε από το κεφάλι και του το έχωσε μέσα στο νερό της λίμνης, κρατώντας το εκεί μέσα πατημένο μέχρι που ο νεαρός κόντευε να πνιγεί. Τότε, του άφησε το κεφάλι κι ενώ ο νεαρός έπαιρνε βαθιές ανάσες ο σοφός τον ρώτησε: «Τι σκεφτόσουν όσο ήταν το κεφάλι σου μέσα στο νερό»;
«Πόσο όμορφη είναι η ζωή και ότι τα νερά αυτής της όμορφης λίμνης, θα μπορούσαν να κρύβουν και τον θάνατο για μένα», απάντησε ο νεαρός.
«Πήγαινε», του είπε ο σοφός άνθρωπος, «δεν θέλεις ακόμα πραγματικά να μάθεις τι είναι αλήθεια».
Πέρασαν κάμποσες μέρες και ο νεαρός ξαναγύρισε στο σοφό και του είπε πιο αποφασιστικά: «Δάσκαλε, είμαι εντελώς σίγουρος ότι θέλω να μάθω τι είναι Αλήθεια». Εκείνος, έπιασε πάλι το κεφάλι του νεαρού, το έχωσε μέσα στο νερό της λίμνης, κι όταν ο νεαρός κόντευε να πνιγεί τον άφησε να βγει για ν’ αναπνεύσει και τον ρώτησε: «Τι σκεφτόσουν όσο ήταν το κεφάλι σου μέσα στο νερό»;
«Πόσο μεγάλη αξία έχει ο καθαρός αέρας που μου έλειπε και δεν τον είχα εκτιμήσει έως τώρα», απάντησε εκείνος.
«Πήγαινε», είπε ο σοφός άνθρωπος στον νεαρό, «δεν θέλεις ακόμα πραγματικά να μάθεις τι είναι αλήθεια».
Δεν πέρασε πολύς καιρός και να ‘σου πάλι ο επίμονος νεαρός, που ξανάρθε στο σοφό άνθρωπο και του είπε: «Δάσκαλε, δεν γίνεται, πρέπει να μου μάθεις τι είναι Αλήθεια».
«Είσαι σίγουρος ότι θέλεις», ξαναρώτησε πάλι ο σοφός άνθρωπος.
«Δεν είμαι, αλλά θέλω πάρα πολύ.»
Κι ο σοφός του ξαναέβαλε του νεαρού το κεφάλι μέσα στο νερό και το κράτησε εκεί μέχρι που αυτός τίναξε το χέρι του σοφού και τινάχτηκε με δύναμη έξω από το νερό, παίρνοντας με λαχτάρα βαθιές ανάσες.
«Τι σκεφτόσουν όσο ήταν το κεφάλι σου μέσα στο νερό», ρώτησε πάλι ο σοφός τον νεαρό κι εκείνος του απάντησε: «Δεν σκεφτόμουν τίποτα, ήθελα μόνο να αναπνεύσω».
«Ωραία», απάντησε ο σοφός άνθρωπος, «κάτσε τώρα εδώ, να δούμε μαζί τι είναι Αλήθεια».

Άταχτα παιδιά

Τα παιδιά είναι άταχτα σε κάποιες ηλικίες και έτσι πρέπει να είναι, γιατί είναι γεμάτα κέφι, ζωή, ενεργητικότητα και όλο αυτό, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πρέπει να εκτονωθεί. Αλλά βλέπετε, πέρα από αυτή την υγιή – ας την πούμε – αταξία, το θέμα είναι πραγματικά πολυσύνθετο, επειδή η αταξία μπορεί να οφείλεται και σε άλλους λόγους: σε λάθος διατροφή, σε έλλειψη ύπνου ή σε αίσθημα ανασφάλειας που δημιουργείται στα παιδιά από τον έναν ή και από τους δύο γονείς, και λοιπά. Αν δεν κατανοηθούν σωστά όλοι οι παράγοντες που εμπλέκονται στο ζήτημα αυτό, εκτός από τους φυσιολογικούς, τότε η παιδική αταξία μια μέρα θα γίνει αντίθεση με την κοινωνία, και σ’ αυτήν την αντίθεση δεν θα υπάρχει η εκτόνωση της έντασης που θα αναζητάνε. Τι είναι η παιδική εγκληματικότητα; Είναι ένας τρόπος αντίδρασης παιδιών που έχουν μεγαλώσει χωρίς φροντίδα – και αληθινή, βαθιά φροντίδα δεν είναι απλώς το: «φάε, κοιμήσου, πλύσου, κοιμήσου, διάβασε» – μια αντίδραση που μπορεί να παίρνει πολλές μορφές, να οδηγεί σε κάθε είδους φρικτά πράγματα. Τα παιδιά αυτά που βρίσκονται σε αντίθεση με την κοινωνία, βρίσκονται σε μια εξέγερση που αυτή η ίδια είναι μια φυλακή που έχει φτιάξει η κοινωνία γι’ αυτά, καθώς – πέρα από τους γονείς – δεν βοηθήθηκαν ούτε από την εκπαίδευση να κατανοήσουν το πρόβλημα της ζωής στο σύνολό της. Αυτά τα παιδιά έχουν φοβερή ζωντάνια και μερικά ανάμεσά τους είναι και εξαιρετικής ευφυΐας. Οι πράξεις τους μοιάζουν να είναι κατά βάθος σαν ένας τρόπος να πουν: «Βοηθείστε μας να καταλάβουμε τη ζωή γύρω μας για να ξεφύγουμε από αυτή την πιεστική παρόρμηση μέσα μας που μας σπρώχνει σε όλα αυτά για να γλυτώσουμε από τη φριχτή υποταγμένη συμμόρφωση σε διάφορα μοντέλα προκατασκευασμένης νεκρής κοινωνικής συμπεριφοράς».

Προχθές είχα πάει στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής για να δηλώσω την αλλαγή διεύθυνσης, ύστερα από τη jaildoor.jpgμετακόμιση που κάναμε. Δίπλα στο γραφείο όπου θα το έκανα, ήταν η στενή και βαριά πόρτα με τα σιδερένια κάγκελα στο μικρό παράθυρό της, που πίσω της ήταν το στενόχωρο κρατητήριο που υπάρχει σε κάθε αστυνομικό τμήμα. Κοίταξα την πόρτα. Στο μικρό παράθυρο, σχεδόν κολλημένο στα κάγκελα, ήταν το πρόσωπο ενός νέου παιδιού, το πολύ 20 χρονών, με μάτια ξύπνια, αλλά γεμάτα μελαγχολία. Δεν έμοιαζε για να ‘ χει πάρει ναρκωτικά. Μου ράγισε την καρδιά. Μετά από κανένα δεκάλεπτο, βγήκα από το γραφείο όπου δήλωσα την αλλαγή διεύθυνσης και άθελά μου κοίταξα την πόρτα του κρατητήριου, καθώς πέρναγα μπροστά της. Το παράθυρο ήταν άδειο. Ο νεαρός είχε κάτσει μέσα φαίνεται, γιατί καθώς απομακρυνόμουν από την πόρτα, τον άκουσα να λέει, χωρίς να φωνάζει αλλά δυνατά και με τρομερό θυμό: «Θα σας γαμήσω όλους».
Καθώς έβγαινα στο δρόμο τα μάτια μου βούρκωσαν.
Π.

Καλή εβδομάδα με ένα μωρουδιακό χαμόγελο

Είχα σκεφτεί σήμερα το βράδυ, πριν κοιμηθώ, να βάλω ένα από τα τρία βαριά «σεντόνια» που έχω σχεδόν έτοιμα, αλλά πάλι δεν μου πολυπήγε… Βίντεο δεν μπορώ να βάλω γιατί λείπει ο «μάστορας» (τι να κάνουμε αυτός προς το παρόν δουλεύει για όλους και έχει και τα μηχανήματα σπίτι του), οπότε μου ‘ρθε η φαεινή ιδέα να σας βάλω μια σημερινή φωτογραφία του εγγονού μας του Αλέξανδρου που είναι πια εννιά μηνών. Νομίζω ότι αυτό το μωρουδιακό χαμόγελο είναι ό,τι καλύτερο για την αρχή μιας καινούργιας εβδομάδας.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

alex-25508.jpg

Ξιπασιά.

Είχα έτοιμα δύο «σεντόνια», αλλά – να, δεν ξέρω – μου φάνηκαν βαριά και είπα να το σκεφτώ πρώτα και να τα ξαναδώ. Ήθελα, όμως, κάτι να βάλω… βίντεο δεν μπορώ γιατί ο «μάστορας» λείπει κι έτσι μ’ έσωσε ο Χότζας για άλλη μια φορά. Εξαιρετική ιστορία.
Καλό Σαββατοκύριακο (ό,τι απόμεινε)
Σας φιλώ πολύ
Π.

Κάποτε κάλεσε τον Χότζα – μαζί με άλλους αξιωματούχους – ένας πάμπλουτος άγγλος γαιοκτήμονας, στο εξοχικό του, σε ένα τεράστιο αγρόκτημα.
Όταν όλοι οι καλεσμένοι μαζεύτηκαν στον κήπο κι έπιναν το αναψυκτικό τους, ήρθε η ώρα της ιππασίας και ο οικοδεσπότης διέταξε κι έφεραν κάμποσα άλογα μπροστά στους φιλοξενούμενους ώστε ο καθένας να διαλέξει όποιο ήθελε. Τα άλογα μπήκαν στη σειρά κι άρχισαν να παρελαύνουν μπροστά στους καλεσμένους, ενώ ο σταβλάρχης του οικοδεσπότη ανάγγελλε τα άλογα ένα ένα: «Σ’ αυτό το άλογο έχει ανέβει ο Πρίγκιπας τάδε, μ’ αυτό το άλογο έχει κάνει ιππασία η κόμισσα δείνα, αυτό το άλογο είχε στην πλάτη του τον Δούκα του Blankshire…» και λοιπά.
Ο Νασρεντίν, όμως, που δεν «μάσαγε» από τέτοια, είπε με ένα αυστηρό και απαιτητικό ύφος: «Φέρτε μου, παρακαλώ, ένα άλογο που να μην το έχει καβαλήσει ποτέ κανένας».

hotzashorse.jpg

Πριν είκοσι χρόνια…

Πριν είκοσι χρόνια, όταν άρχισε να μεταδίδει το ραδιοφωνικό του πρόγραμμα ο ΑΝΤΕΝΝΑ, με φώναξαν να κάνω παιδικό πρόγραμμα, τα Σαββατοκύριακα. Έτσι, τα Σάββατα φτιάξαμε το, «Ρόμπυ Ρομπόρομπο» για τα μικρότερα παιδιά και τις Κυριακές το, «Ο πατέρας μου κι εγώ», για τα μεγαλύτερα παιδιά και τους μεγάλους. Σ’ αυτήν, ο «πατέρας» ήμουν εγώ και η «εγώ» ήταν η Μαρία η κόρη μου. Προχθές, Κυριακή, στα πλαίσια του εορτασμού των 20 χρόνων του ΑΝΤ1, μας κάλεσαν να κάνουμε μία τέτοια εκπομπή όπως τότε, και πήγαμε. Εκτός που η Μαρία κι εγώ την είχαμε καταβρεί κάνοντας την εκπομπή, που ήταν ζωντανή και μεταδόθηκε από 7 έως 8 το βράδυ, όταν την άκουσα μετά, ομολογώ ότι μου άρεσε και σκέφτηκα ότι μπορεί να σας άρεσε να την ακούσετε, οπότε είπαμε να την ανεβάσουμε εδώ. Η πρώτη φωτογραφία είναι βγαλμένη το καλοκαίρι του 1988 και η δεύτερη την Κυριακή που μας πέρασε. Καλό βράδυ. Σας φιλώ πολύ. Π. Υ.Γ. Ξέχασα να σας πω ότι η εκπομπή κρατάει γύρω στα 45′ και τα τελευταία 15′ με συγκινήσανε και μένα όταν άκουσα την εκπομπή. 

fme-photo.JPG

dad-me.jpg

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/ant1.mp3]

Υπαρξιακές ερωτήσεις

Μεσάνυχτα. Πριν πάω για ύπνο – δύσκολο  Σαββατοκύριακο – σκέφτηκα να βάλω ένα Χότζα για το καλή βδομάδα.
Φιλιά.
Π.

nasrudin-108.jpgΚάποτε, ο Χότζας σταμάτησε περνώντας από μια πλατεία όπου είχε μαζευτεί κόσμος κι άκουγε ένα σοφό δάσκαλο που έκανε κήρυγμα.
«Τι είναι η ζωή και τι είναι ο θάνατος; Από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε», βροντοφώναξε ο δάσκαλος.
«Δεν ξέρω», απάντησε αυθόρμητα ο Νασρεντίν, «αλλά θα πρέπει και το «έλα» και το «πήγαινε» να είναι πολύ τρομερό».
«Γιατί το λες αυτό, Χότζα», τον ρώτησε ο πλαϊνός του.
«Επειδή με την απλή παρατήρηση, έχω δει ότι ερχόμαστε στη ζωή  με το ζόρι και κλαίγοντας, και ότι όταν φεύγουμε από τη ζωή το κάνουμε επίσης με το ζόρι και κλαίγοντας».

Κωλόκαιρος

Κωλοκατάσταση! Ξέρετε τι θα πει μετακόμιση με απεργία φορτηγών; Κωλομετακόμιση! Τέλος η εταιρία παραγωγής του πατέρα, ΣΑΪΤΑ Ε.Π.Ε. μετά από 21 χρόνια κι αρχή της εταιρίας του γιου του, του «μάστορα», της MovieTeller για την οποία μπορείτε να μάθετε διάφορα εδώ: http://www.movieteller.gr/
Κωλοκατάσταση, γιατί δεν έχω καιρό να γράψω κάτι για το blog μου, πονάει η μέση μου από το κουβάλημα κι ο καιρός είναι συνέχεια συννεφιασμένος, μουντός με κουφόβραση. Κωλόκαιρος δηλαδή. Μόνο μια παλιά γελοιογραφία του ΚΥΡ μπορεί να σου φτιάξει το κέφι.

kolokairos.jpg

Η Γιορτή της Μητέρας στον 9,84 (2)

Εντάξει, αφού κάποιες από σας θέλετε να μάθετε πώς ήταν την Κυριακή στο Γκάζι και μια και μου στείλανε μερικές ωραίες φωτογραφίες από την εκδήλωση, να σας πω δυο λόγια.

dsc_0240.jpg

Η ιδέα που είχα ήταν να εξηγήσω – μέσα από μια ιστορία του Παραμυθά – τι είναι «ηθοποιός». Στην αρχή, βάζοντας κάποια παιδιά – αφού τα ρωτήσω τι είναι και απαντήσουν, «κορίτσι» ή «αγόρι» – τους ζητάω να κάνουν μια γάτα ή ένα σκυλί κι ό,τι άλλο σκεφτώ. Έτσι, το κορίτσι είναι μια «ηθοποιός» που κάνει τη γάτα, το αγόρι ένας «ηθοποιός» που κάνει το σκύλο κ.λπ.dsc_0248.jpg
Ύστερα, έρχεται η σειρά μου να πω μια ιστορία του Παραμυθά (αυτή τη φορά ήταν «Ο Νόμος της Βαρύτητας» που έχω βάλει κι εδώ παλιότερα). Αφού πω την ιστορία, εξομολογούμαι στα παιδιά το «μυστικό» ότι κάποτε ήμουν κι εγώ ηθοποιός κι έπαιζα τον «Παραμυθά» στην τηλεόραση και έρχεται η στιγμή να δούμε όλη την ιστορία που άκουσαν φτιαγμένη ως ταινία με κινούμενα σχέδια. Όλη η παρουσίαση κράτησε 35′ γιατί θεώρησα ότι επειδή υπήρχαν και πολύ μικρά παιδιά, δεν έπρεπε να το τραβήξω περισσότερο. Aυτή, λοιπόν, ήταν η ιδέα. Όσοι δεν έχετε δει στο blog το βίντεο, μπορείτε να το δείτε με το link που θα βάλω στο τέλος του post. Τώρα, βάζοντας μερικές φωτογραφίες ακόμα, θέλω να σας πω κάποια στιγμιότυπα που μου άρεσαν πολύ.

dsc_0243.jpg

Φωνάζω, λοιπόν, το πρώτο παιδί, που θέλω να μου κάνει τη γάτα, το ρωτάω, «εσύ τι είσαι;» περιμένοντας ότι σίγουρα θα μου απαντήσει «κορίτσι», κι αυτή η «σκατούλα» μου απαντάει, «άνθρωπος» και με στέλνει, ενώ ο κόσμος την καταχειροκρότησε! Ό,τι έχω γράψει εδώ, ένα χρόνο τώρα, για τη σχέση των δύο φύλλων, το είπε με μία λέξη: άνθρωπος. Τι γυναίκες και άντρες; Άνθρωπος!

dsc__0247.jpg

Λίγο μετά, λέγοντας την ιστορία, μου ήρθε να πω κάποια «κακά λόγια» επειδή ξέρω ότι μ’ αυτά διασκεδάζουν πολύ τα μικρά παιδιά να τα λένε, αφού ξέρουν ότι κάνουν κάτι απαγορευμένο. Είπα, λοιπόν μερικές φορές τις λέξεις: «έκανε πριτς», «σκατούλα» και «ποπός». Πέσανε γέλια και χειροκροτήματα, άρχισε η προβολή της ταινίας, και στο πρώτο μισό ακουγόταν κάθε τόσο ένα αγοράκι που έλεγε ξανά και ξανά, έτσι στο άσχετο και στην ψύχρα: «σκατούλα». Γέλασα πάρα πολύ, όπως και τα άλλα παιδάκια.
Τέλος, κάτι που με συγκίνησε στη διάρκεια της προβολής, ήταν ότι τη στιγμή που πετάει ο Παραμυθάς για πρώτη φορά, ακούγεται η μουσική του Σταμάτη του Σπανουδάκη, που ήταν και η μουσική των τίτλων της εκπομπής παλιά. Και τότε άρχισαν πρώτα οι γονείς – σαν παιδιά – να κρατάνε το ρυθμό χτυπώντας παλαμάκια κι ακολούθησαν και τα παιδιά. Αυτό μ’ έστειλε!
Όσοι δεν έχετε δει την ιστορία, μπορείτε να τη δείτε τώρα εδώ.
Φιλιά σε όλους.
Π.

Η γιορτή της μητέρας στον 9.84

Δυο λόγια για τη γιορτή της μητέρας που σας κάλεσα στο Γκάζι, στον 9.84 σήμερα. Σας έχω δύο φωτογραφίες και πρέπει να πω ότι πέρα από το ότι καταδιασκέδασα με τα παιδιά, συγκινήθηκα με όσους από σας ήρθατε, και ήρθατε να με χαιρετήσετε και να μ’ αγκαλιάσετε με ματάκια πιο παιδικά και γυαλιστερά από τα παιδάκια σας.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

9841.jpg

984-4.jpg

Ημέρα της Μητέρας

riad-woman.jpg

Ήθελα κάτι να γράψω για την «Ημέρα της Μητέρας», αλλά δεν μπορούσα ν’ αποφασίσω πού θα το πάω. Έκανα διάφορες σκέψεις κι έτσι κάποια στιγμή είπα να σας βάλω εδώ, ακριβώς αυτές τις σκέψεις.
Πριν δυο Κυριακές είχε στο ΒΗΜΑ ένα σύντομο άρθρο για τη ζωή των γυναικών στη Ριάντ με αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε. Τώρα, γιατί τη βάζω σήμερα; Ε, δεν είναι και δύσκολος ο συνειρμός: Κυριακή – γιορτή της μητέρας – η μητέρα είναι γυναίκα – γυναίκα – Ριάντ και να η φωτογραφία. Καλή ιδέα, ε; Της χώνεις στο δικό της κεφάλι αυτό το πράμα κι έχεις το δικό σου κεφάλι σου ήσυχο! Ε, αγόρια;
Κοιτάξτε τώρα τη λεζάντα κάτω από τη φωτογραφία και πείτε μου τι σημαίνει αυτό που λέει;
Σκεφτείτε λίγο πριν διαβάσετε παρακάτω. .
…………………………………………….
Διαβάζοντας τη λεζάντα, καταλαβαίνεις ότι στη Ριάντ δεν υπάρχουν γυναίκες οδοντίατροι! Χα, χα, χα… Δηλαδή, εγώ προσωπικά, αν ζούσα εκεί θα ήμουν με μασέλα από τα τριάντα μου! Γιατί; Επειδή μου είναι αδύνατο να νοιώθω αντρικά χέρια μέσα στο στόμα μου ή ένα πουλί ν’ ακουμπάει κάθε τόσο τον αγκώνα μου – πα, πα, πα – καλύτερα φαφούτης!
Γι’ αυτό, λοιπόν, κορίτσια να είστε κι ευχαριστημένες με αυτά που έχετε εδώ. Εδώ: ούτε κουκούλες, ούτε κλειτοριδεκτομή, ούτε να σας καίνε μαζί με τον άντρα σας όταν πεθάνει… Ε, εντάξει: Καμιά σφαλιάρα, καμιά «Χριστοπαναγία», κάνα, «ακόμα το φαί δεν είναι έτοιμο», «δεν είναι καλά σιδερωμένο το πουκάμισο», «φτιάξε μου τη βαλίτσα», «γυάλισέ μου τα παπούτσια» «η μάνα μου το έκανε καλύτερα», «το παιδί κλαίει, δεν θα πας;» και τέτοια. Σιγά!… Δεν βλέπετε τις Ριαντιανές ή τις Νηγιριανές ή τις Ινδές; (Καλά μη φωνάζετε! Συμφωνώ, δεν είναι όλοι οι άντρες έτσι, αλλά ξέρω μερικούς – για την ακρίβεια, ξέρω τις γυναίκες τους.)
Γιορτή της μητέρας, λοιπόν, και τι θυμήθηκα; Δεν ξέρω αν λέγεται ακόμα, αλλά στα παιδικά μου χρόνια -και αργότερα και στα νιάτα μου- έπαιζε πολύ μεταξύ των αντρών το απόφθεγμα, «όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες, εκτός από τη μάνα μου και τη μάνα σου». Χα, χα, χα… Εξαιρετικής ευφυΐας άποψη: Άλλο γυναίκα, άλλο μάνα! Όπως και οι γυναίκες, άλλωστε, που τότε θεωρούσανε -ίσως και να θεωρούνε- όλους τους άντρες μαλάκες εκτός από τον πατέρα τους! Χα, χα, χα… ξέρετε τι μαλακίες έχω κάνει αν και πατέρας τριών παιδιών! Χα, χα, χα…
Έχω την εντύπωση ξέρετε, ότι όλα αυτά ξεκινάνε από την περίπτωση, Αδάμ και Εύας. Δηλαδή: «Η π&%t@*@… η Εύα που έφαγε από το μήλο της γνώσης και το έδωσε και στον Αδάμ κι εκείνος ο μ@$@#@> που πήγε και το ‘φαγε και χάθηκε ο παράδεισος. Σιγά! Και τι είναι ο παράδεισος μπροστά στη «γνώση»! (Άλλωστε ή άγνοια είναι σκοτάδι, δηλαδή κόλαση.) Κι έπειτα, αν δεν το είχε κάνει αυτό η προπροπροπρο(κ.λπ)γιαγιά σας κορίτσια, δεν θα γιορτάζαμε την «Ημέρα της Μητέρας», αλλά την «Ημέρα της Αντρικού Πλευρού». Αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω;
Χρόνια πολλά γλυκές μανούλες.
Φιλιά.
Π.