“Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις…”

Το “σεντόνι” για το τσιγάρο που σας έχω υποσχεθεί προ αμνημονεύτων… ημερών, από την προηγούμενη μπλογκοχρονιά μου (9/2/07 με 9/2/08), μου βγαίνει ενισχυμένο διπλόφαρδο, αυτός είναι ο ένας λόγος που το καθυστερώ. Ο άλλος είναι ότι τον τελευταίο καιρό είμαι στριμωγμένος από επαγγελματικομπαμπαδοσυνταξιοδοτικοεφοριακοδικαστικοτραπεζοϊκατζίδικα προβλήματα και δεν έχω πολύ καιρό. “Δεν μπορώ να κάνω τη ζωή μου όπως τη θέλω, ρε γαμώτο”, σκέφτηκα χτες το βράδυ και “κλικ” μου ήρθε φαεινή ιδέα: Να βάλω κάτι που θα έχει γράψει άλλος, αλλά θα έχει κάποια σχέση με μένα και να ‘χει κάποιο νόημα και για σας, και να πηγαίνει προς το “σεντόνι”! Και τι είναι αυτό; Θυμάστε που πριν καιρό είχα βάλει ένα post που λεγόταν ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ, “ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ”; Ε, σκέφτηκα ότι κακώς δεν είχα βάλει κάτι από τον καθένα, ένα απόσπασμα από κάποιο κείμενό του που από τα 17 μου έως σήμερα, να μου έχε κάνει τόση εντύπωση που να το θυμάμαι πάντα. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα κατά διαστήματα να μεταφέρω εδώ, ακολουθώντας την αλφαβητική σειρά με την οποία σας τους είχα παρουσιάσει, κείμενά τους. Ελπίζω να βρείτε κάποιο ενδιαφέρον σε όλα αυτά και νοιώθω ότι είναι και σαν να σας λέω πράγματα για μένα, αφού μέσα από αυτά μπορεί να δει κανείς πώς διαμορφώθηκε η σκέψη και η συμπεριφορά ενός ανθρώπου.
Κι αρχίζω με τον Καβάφη που είναι ο πρώτος στον αλφαβητικό κατάλογο. Δηλαδή αρχίζω με ένα ποίημα. Ουάου! Καλό! Ο τίτλος του είναι, “ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ”. Αυτό το διάβασα στα 17 μου και είχα εντυπωσιαστεί. Και νοιώθω πως ισχύει ακόμα και σήμερα για την καθημερινή μου ζωή.
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ. Επειδή βλέπω κατά διαστήματα να επαναλαμβάνεται η πρόταση να συναντηθούμε με κάποιο τρόπο, θέλω να σας πω ότι κι εγώ θα το ‘θελα και προσπαθώ να σκεφτώ κάτι. Ένα πράγμα που δεν είμαι σίγουρος, είναι ο χώρος. Αν είναι να βρεθούμε μια μικρή συντροφιά γίνεται και στο γραφείο μου. Αν πρόκειται για μεγάλη παρέα, θέλει ταβέρνα. Κι αν μιλάμε για τους σταθερούς επισκέπτες του μπλογκ, μοιάζει να χρειάζεται θέατρο. Αλλά θα έχει νόημα; Ξέρω κι εγώ. Η αλήθεια είναι ότι μου έρχεται κατά καιρούς η επιθυμία να σας πω κάνα παραμύθι στα ζωντανά. Πήγε να γίνει κάτι τέτοιο στις γιορτές που πέρασαν, αλλά μου ζήτησαν για να βγάλουν τα χρήματά τους, να το κάνω πολλές φορές, σαν παιδική παράσταση. Μόνο που τ’ άκουσα, μ’ έπιασε πονοκέφαλος από τη βαρεμάρα. Όπως σας έχω ξαναπεί έχω τελειώσει με το επάγγελμα του ηθοποιού από το 1974. Επίσης θα ήθελα να είναι ΓΙΑ ΣΑΣ που μεγαλώσατε με την εκπομπή του “ΠΑΡΑΜΥΘΑ”, κι όχι να κάνω γενικώς και αορίστως παιδικό θέατρο! Κούφια η ώρα… Τέλος πάντων, θα δούμε πώς και αν θα μας κάτσει. Μπορεί να υπάρχει ή να υπάρξει ανάμεσά μας κάποιος που να οργανώνει εκδηλώσεις και να το πάρει επάνω του. Θα δούμε…

 

01-k-kavafis.jpg
Κωνσταντίνος Καβάφης
ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ
Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις,
Τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Άδεια για μια μέρα.

maria0101.jpgΞέρω ότι σας είχα υποσχεθεί να γράφω μέχρι και σήμερα, αλλά θέλω άδεια για μια μέρα: σήμερα. Μιsk83o202.jpgα και μας έχετε γνωρίσει όλους σαν οικογένεια να σας πω ότι τη μισή εβδομάδα ήμουν μόνος στο γραφείο γιατί ο “μάστορας” είναι στην Πράγα (το βραβείο που κέρδισε για ένα διαφημιστικό του), αλλά η αδελφή του από την Τετάρτη ήταν νοσοκομείο για μια εγχείρηση στο γόνατο. Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα και σήμερα είναι η πρώτη μέρα που θα κάτσω σπίτι ήσυχα. Επειδή μου έχει βγει όλο τα “μπαμπαδίστικο” (έως και “χαζο-“), θα ήθελα να σας βάλω δυο φωτογραφίες της – 7 και 8 χρονών – όπου έχει αρχίσει να φαίνεται ο μετέπειτα “τσαμπουκάς” της, που τότε “εκπαιδευόταν” να τον έχει. Ίσως το παράκανα, αλλά όλοι ή έστω οι πιο πολλοί γονείς, κάνουμε περισσότερα λάθη στην ανατροφή του πρώτου παιδιού από όσα στο δεύτερο.
Καλή εβδομάδα και… ναι “θα παίξει σεντόνι” όπως ζήτησε ένα από τα αγόρια.

Σας φιλώ πολύ κι ευχαριστώ για τις ευχές για τα γενέθλια.
Π.

Τα γενέθλια του… “κακού Παραμυθά”.

storyteller-telling.jpgΠάει έγινα «γκα-γκα»! Αύριο νόμιζα ότι είναι εννιά του μηνός. Ε, λοιπόν, σήμερα είναι τα γενέθλια του blog. «Βγήκε στον αέρα», όπως λένε στην τηλεόραση, στις 9 Φεβρουαρίου του προηγούμενου χρόνου. Είχα σκοπό να γράψω διάφορα, αλλά λέω να το αφήσω για αύριο, επειδή ψάχνοντας τα μηνύματά σας του Φεβρουάριου του περασμένου χρόνου για να βρω κάποια που ήθελα να βάλω εδώ, κώλωσα από τη συγκίνηση μ’ αυτά που γράφετε. Δεν ήθελα να βρω και να βάλω εδώ εκείνα  όπου μου κάνετε «τρυφερή παιδική ερωτική εξομολόγηση» και με παίρνουν τα ζουμιά ή άλλα που μου λέτε καλά λόγια για τη δουλειά μου στην Ε.Ρ.Τ.  Α, πα, πα… Αρκετό «αυτογλύψιμο» βλέπουμε στην τηλεόραση. Όχι. Ήθελα να βάλω κάποια που με διασκέδασαν. Δυστυχώς δεν άντεξα να δω όλο τα μηνύματα του Φεβρουάριου, γιατί έχω και κάποια ηλικία και δεν αντέχω τις έντονες συγκινήσεις. Δείτε, λοιπόν, αυτά που πρόλαβα να διαλέξω.
Το πρώτο είναι από ένα κορίτσι από εκείνα που εγώ τους λέω  ότι είναι: «είσαι μία εσύ!…» Τα φιλιά στο τέλος προσέχτε, κι αν το διαβάζει αυτό το κορίτσι που το έγραψε της στέλνω ένα φιλί.
«…κι εγώ σας έβλεπα μικρούλα και μου είχατε κάνει τόση εντύπωση που μόλις μεγάλωσα και γνώριζα κανένα γκόμενο που με μούρλαινε στην παραμύθα τον καταχωρούσα στο ευρετήριο του κινητού μου ως “Νίκο Πιλάβιο” και επειδή πάντα ήταν παραπάνω από ένας, είχαν αύξοντα αριθμό. “Νίκος Πιλάβιος 1”, “Νίκος Πιλάβιος 2” κ.λπ.  Φιλιά στο σκανταλιάρικο, κακό μολύβι.»

Και ένα σχόλιο από ένα μπαμπά, που όποιοι έχουν μικρά παιδιά ξέρουν τι θα πει να τους αρέσει κάτι και μετά να το ζητάνε συνέχεια.
«… Καλώς ορίσατε. Πέρασα την τελευταία μισή ώρα εξηγώντας στα παιδιά μου ποιός είστε. Τώρα αυτά περιμένουν το επόμενο post σας!!!  Πρέπει μάλλον να τους εξηγήσω ότι δεν θα γράφετε ανά δεκάλεπτο, γιατί μόλις με ξαναρώτησαν ήδη αν γράψατε κάτι καινούργιο…»

Και δύο σχόλια, υπέροχα για το «κοφτό» τους. Το πρώτο από αγόρι, το δεύτερο από κορίτσι.
1.«Kαλώς σας βρήκαμε (ξαφνικά ηρέμησα)»
2. «Αααααααχ!!!!! Θεέ μουουου! Θυμήθηκα!»

Να κι ένα αρνητικό σχόλιο – στο δικό μου «καλή νύχτα και καλή εβδομάδα» του πρώτου post που είχα βάλει, μαζί με την απάντηση που του έδωσε κάποιος από σας.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ:
«… Με “κακή νύχτα” ξεκινήσατε, και με “κακή εβδομάδα”, παραμυθά! Εσύ διαφημίζεις το blog του γιου σου, και ο γιος σου διαφημίζει το δικό σου blog. Και καλείτε και παιδιά να σας θαυμάσουν; Δεν ντρέπεστε καθόλου για το βίντεο κλιπ “ο Χριστός σώζει”, που μας προσφέρετε; Μια ζωή γελοίοι θα είστε, και από γενιά σε γενιά, και από πατέρα σε γιo, εσείς οι θεατρίνοι; Αίσχος σας, ρε σεις!!!…»
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΣΑΣ:
«Μάλλον αυτός ο Panagioths πρέπει να πέρασε άσχημη παιδική ηλικία… Φαντάζομαι τον μπαμπά του στρατιωτικό να του αλλάζει το κανάλι και να βάζει ΥΕΝΕΔ… Ας του πούμε λοιπόν ότι: “ΠΟΤΕ δεν είναι αργά να γίνεις Άνθρωπος και ποτέ δεν είναι αργά να νοιώσεις παιδί. Ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις να αγαπάς, ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις να ζεις”. Να είστε καλά Παραμυθά και ευχαριστούμε… 1.000.000 άνθρωποι σας αγαπούν και ένας όχι. Ε, και; Εμείς συνεχίζουμε!!!»

Και ένα σχόλιο που μου θύμισε ένα μυστικό: Η ιδέα να αρέσουν οι τηγανητές πατάτες στον «Παραμυθά» ήταν του «μαγικού μολυβιού» (του Αλέκου Κυριτσόπουλου, δηλαδή), για να μου κάνει πλάκα που μου άρεσαν κι εμένα. Ακόμα και σήμερα θα μπορούσα να τρώω μεσημέρι – βράδυ τηγανητές πατάτες. Κάπως έτσι μάζεψα τα κιλά μου.
«Αν ήξερες ότι έχω κόλλημα με τις τηγανιτές πατάτες και ότι ο λόγος είναι… ο Παραμυθάς!!! Οι προσπάθειες για να πετάξω είναι άλλου παπά ευαγγέλιο!»

Και θα τελειώσω με το σχόλιο ενός παιδιού που έχουμε τον ίδιο καημό. Γι’ αυτό και το τελευταίο βιβλίο μου, που θέλω να το κάνω και ταινία, είναι για τον ηθοποιό που έπαιζε τον Παραμυθά κι όταν πήρε σύνταξη μια μάγισσα του χάρισε ένα μαγικό γιλέκο που όταν το φόραγε πέταγε στ’ αλήθεια.
«Παραμυθά, το μισό μου Βασίλειο για το μαγικό σου γιλεκάκι!!!!!»

birthday-cake.gif

Αλλά αρκετά.  Ας φυσήξουμε μαζί το κεράκι, κάντε σκανταλιά και φάτε τούρτα ό,τι ώρα κι αν είναι, κι ας δούμε μαζί το βίντεο που φύλαξα για τη σημερινή ημέρα.
Θα ήθελα να σας πάρω όλους μια τεράστια αγκαλιά. Σας φιλώ γλυκά. Να έχετε πάντα υγεία κι εσείς και τα παιδάκια σας.
Ο Παραμυθάς.

Ο λόγος της επίσκεψης

Και κρατώντας το πρόγραμμα, κάθε μέρα μέχρι την Κυριακή κι ένα άλλο post, ορίστε σήμερα και μια ιστορία του Χότζα που είχαμε καιρό. 

mulla_nasrudin_1gif.pngΜια μέρα ο Νασρεντίν, που είχε ξεμείνει εντελώς από λεφτά, αποφάσισε να πάει στον πιο πλούσιο του χωριού του και να του ζητήσει δανεικά. Μια και δυο πάει στο σπίτι του πλούσιου και μόλις κάθονται στο σαλόνι του λέει χωρίς περιστροφές:
“Μου δίνεις μερικά χρήματα που χρειάζομαι;”
“Τι τα χρειάζεσαι”, τον ρωτάει ο πλούσιος.
“Για να αγοράσω έναν ελέφαντα”, απαντάει ο  Χότζας.
“Αν δεν έχεις χρήματα, δεν θα μπορέσεις μετά να συντηρήσεις κοτζάμ ελέφαντα”, του είπε σοβαρά ο πλούσιος, κι ο Νασρεντίν του απάντησε αμέσως εξίσου σοβαρά και κοφτά:
“Εγώ ήρθα εδώ για να σου ζητήσω λεφτά, όχι συμβουλές”!

Καλό Σαββατοκύριακο. Αν και θα τα ξαναπούμε κι αύριο και μεθαύριο. Ευχαριστώ για τα … πρώιμα “χρόνια πολλά” .
Φιλιά
Π.

Ο Πύργος του Άιφελ

eiffel_tower_-_cartoon_1tn_.jpg

Όταν ο Πύργος του Άιφελ ήταν πια έτοιμος, κοίταξε γύρω του το Παρίσι που βρισκόταν στα πόδια του, ένοιωσε το σιδερένιο σώμα του να γεμίζει από ασυγκράτητη υπερηφάνεια και σκέφτηκε με τρομερή αυτοπεποίθηση: «Είμαι ό,τι πιο όμορφο έχει ο κόσμος, και δεν υπάρχει τίποτα που να είναι πιο πάνω από μένα»!

Όμως, δεν πρόλαβε να χαρεί για πολύ την ομορφιά και το μεγαλείο του, γιατί ύστερα από λίγες μέρεcenamelbluebirdpin.jpgς μόνο, ένα καθυστερημένο σπάνιο γαλαζοπράσινο αποδημητικό πουλί με κίτρινο ράμφος, πέρασε πετώντας πάνω από τον Πύργο του Άιφελ. Και δεν φτάνει που ήταν πιο πάνω – αλλά πολύ πιο πάνω – από αυτόν, δεν φτάνει που ήταν πανέμορφο όσο τίποτα άλλο τριγύρω, αλλά ξαφνικά, κατέβηκε στην κορφή του Πύργου του Άιφελ, τον κουτσούλησε κι ύστερα ανέβηκε πάλι πολύ ψηλά – πολύ πιο πάνω από αυτόν – και πέταξε μακριά.

Υ.Γ. Αυτή είναι μια ιστορία που είπα να την γράψω και να την “ανεβάσω” σήμερα εδώ, όπως και να βάζω κάτι κάθε μέρα εδώ μέχρι τα γενέθλια της Κυριακής που θα τα γιορτάσουμε με ένα βίντεο με την πιο παράξενη από τις παλιές περιπέτειές μου για να πατσίσω τις πέντε μέρες που πέρασαν χωρίς τίποτα καινούργιο.
Σας φιλώ.

Παραμυθάς

“Ο σκύλος”. (Επιτέλους)

Ε, εντάξει, το παράκανα! Ό,τι “μαστίγωμα” και να μου κάνει η nellinezi θα ‘χει δίκιο. Ξεκινήσαμε με την Παρασκευή που το βίντεο με την ιστορία για ένα σκύλο, δεν μπήκε καλά, μετά εξαιτίας των γενεθλίων του “μάστορα” δεν ξανανέβηκε, έβαλα τα τρία ποιήματα, (ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ) και μου έκανε εντύπωση που δεν γίνονταν σχόλια και από περιέργεια το άφησα για να δω λίγο ακόμα τι θα γίνει. Έτσι ενώ μπήκανε από την Παρασκευή μέχρι σήμερα 1.000 (!!!) περίπου καινούργια κομπιούτερ και 2.700 (!!!!) επιστροφές, έγιναν πρώτα δύο σχόλια και τελικά μπήκαν 5. Ίσως η σιωπή να σημαίνει ότι άρεσαν πολύ, αλλά μπορεί και καθόλου. Ποιος ξέρει… Όπως πια θα ξέρετε τα blogs είναι όπως και οι εκπομπές μου παλιά, σαν “μπουκάλια που πετάς στη θάλασσα”. Όπως και να ‘ ναι, σήμερα θα βάλουμε το βίντεο με την ιστορία του σκύλου και ελπίζω να αρέσει στα παιδάκια σας. Το προηγούμενο post το άφησα χωρίς να το σβήσω, έτσι κούφιο, χωρίς βίντεο γιατί ήθελα να μείνουν τα σχόλιά σας.
Να σας θυμίσω με δυο λόγια ότι το βίντεο είναι από τα θέματα της ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ – το ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ – με το τίτλο «Ο σκύλος». Ακουγόταν – όπως σας έχω πει κι άλλες φορές – πρώτα έμπαινε μία βουβή ταινία και ζητούσαμε να γράψουν τα παιδιά ιστορίες και μετά από δύο Κυριακές ξαναπαίζαμε την ταινία μετην καλύτερη ιστορία που είχαμε πάρει από τα παιδιά. Θα ενθουσιαστώ αν ανάμεσά σας βρω κάποτε το παιδί που έχει γράψει την ιστορία που θα ακουστεί.

Σας φιλώ.
Π.

“Το χαμένο κλειδί του έρωτα”

Ο “μάστορας” μας κρέμασε δεν έβαλε το βίντεο, γιατί το παρα-έριξε έξω για τα γενέθλιά του, αλλά έχει επίσης παρα-δουλέψει τελευταία και τι να κάνουμε θα τον συγχωρήσουμε. (Ακούς nellinezi ; )  Από χτες με τρώει να βάλω κάτι άλλο εδώ, μιας και κάποτε που ξανάκανα κάτι παρόμοιο με είχατε ενθαρρύνει. Να βάλω κάποια ποιήματά μου. Αιτία είναι ότι μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα, έζησα – μέσα από όσα μου είπανε – την ερωτική ιστορία δύο φιλενάδων μου. Η πρώτη, με μια γεύση αυτοκτονίας μέσα της για κάτι που την βασανίζει, και η δεύτερη με την μελαγχολική γαλήνη του τέλους που έδωσε. Η δεύτερη φίλη μου, πριν μερικά χρόνια, είχε κάνει τα σχέδια για ένα βιβλίο που ήταν να βγει, αλλά δεν βγήκε, με 23 ερωτικά ποιήματα μαζί ένα σχόλιο για το καθένα, από πράγματα που έχει πει ο Κρισναμούρτι για τον έρωτα. Έτσι, θα ήθελα να αφιερώσω εδώ σήμερα στις δύο φίλες μου, τρία ποιήματα με τα σχόλιά τους και τις ζωγραφιές τους.

***

 

1. ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Μέσα στην καρδιά μουmarias-couple-sitting.jpg
παλεύουν για σένα:
ο έρωτας με την αγάπη·
η επιθυμία με τη στοργή·
η ζήλια με την καλοσύνη·
η τρυφερότητα με τη βία·
η λαγνεία με την αγνότητα·
η φροντίδα με την αδιαφορία·
το σοβαρό με το γελοίο·
η χαρά με τη θλίψη·
η συμπόνια με το θυμό·
η ανησυχία με τη γαλήνη·
ο φόβος με τον εαυτό του·
το χθες με το σήμερα·
το αύριο με το τώρα.
Μόνο μου όπλο
-παρ’ όλ’ αυτά-
η Αθωότητά μου.
Μέσα στην καρδιά μου,
παλεύω για σένα
μ’ αιώνες ανθρώπινης θλίψης,
μ’ αιώνες απέραντου ανθρώπινου πόνου,
μ’ αιώνες εξάρτησης,
μ’ αιώνες μοναξιάς,
μ’ αιώνες απελπισίας,
μ’ αιώνες ανάγκης γι’ αγάπη,
μ’ αιώνες κυνηγητού της ευχαρίστησης,
μ’ αιώνες φόβου για το θάνατο.

Μέσα στην καρδιά μου
βουλιάζεις αργά σαν δηλητήριο
και περνάς στις φλέβες μου,
πλημμυρίζοντας τα πάντα μέσα μου,
τελευταία δοκιμασία
πριν το πέρασμα από την πόρτα
που πίσω της περιμένει υπομονετικά
η Ελευθερία που δεν έχει όνομα,
η Αγάπη που είναι εκεί για όλους.

*

Το είδος της αγάπης που νιώθουμε τώρα είναι κάτι γεμάτο θλίψη· η αγάπη που ξέρουμε έχει θλίψη, πίκρα, krishnamurti-73-yo.jpgαπογοήτευση· ο πόνος αυτής της αγάπης είναι μαρτυρικός· μέσα της γνωρίζουμε το φόβο και την πικρία. Και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτή την αγάπη, παρόλο που είναι μαρτύριο. Ο ανόητος κατηγορεί την αγάπη, χωρίς να κατανοεί την αιτία του πόνου· αν δεν γνωρίσεις τη σύγκρουσή της δεν υπάρχει η πέρα από τη λογική οδύνη. Αν δεν αποκτήσεις επίγνωση τής πηγής της σύγκρουσης, της αίσθησης του ανικανοποίητου, τότε η αγάπη φέρνει πόνο. Η αίσθηση του ανικανοποίητου είναι που φέρνει τον πόνο κι όχι η αγάπη. Είναι η αίσθηση του ανικανοποίητου κι όχι η αγάπη που δημιουργεί την εξάρτηση κι όλα τα θλιβερά ζητήματα που γεννιούνται…

***

2. ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Εκείνο το πρωί,
επισκέφτηκε την ερωτική του ιστορία. marias-couple-standing.jpg
Ήταν εκεί,
με την απίστευτη ποιότητα ομορφιάς
που ‘χει κάτι παλιό, δουλεμένο από το χρόνο.
Ήταν εκεί,
σαν ένα παλιό τεράστιο σπίτι,
με πολλά δωμάτια,
κλειστά παράθυρα και άδειο.
Οι άνθρωποι είχαν φύγει
Παίρνοντας τα έπιπλά μαζί τους,
για να τα πάνε σε ένα άλλο σπίτι,
σε μια άλλη ιστορία.
Αλλά το σπίτι είχε ακόμα
την ατμόσφαιρα της ιστορίας
εκείνων των ανθρώπων
και μπορούσες να τη νιώσεις,
να ξαναζήσεις βαθιά
όλη την ιστορία τους
-χωρίς συναισθηματισμούς-
με μια περίεργη αίσθηση γαλήνης.
Από το πρωί είχε μπει μέσα στο σπίτι
και τριγυρνούσε στ’ άδεια τα δωμάτια,
ρουφώντας όλη την αίσθηση που υπήρχε σ’ αυτά.
Ήθελε να δει και να μάθει.
Κι ύστερα θα έβγαινε για πάντα.

*

Αν θέλετε να κατανοήσετε το ζήτημα της ερωτικής πράξης, μην προσπαθήσετε να το λύσετε χωριστά, μακριά από τα krishnamurti-73-yo.jpgυπόλοιπα ανθρώπινα προβλήματα. Είναι όλα ένα. Η ερωτική πράξη γίνεται πρόβλημα όταν υπάρχουν απογοητεύσεις. Όταν η δουλειά μας, που θα έπρεπε να είναι η αληθινή έκφραση της ύπαρξής μας, γίνεται απλώς μηχανικά και καταντάει ηλίθια και άχρηστη, τότε υπάρχει απογοήτευση· όταν η συναισθηματική μας ζωή, που θα έπρεπε να είναι πλούσια και ολοκληρωμένη, τορπιλίζεται από φοβίες, τότε υπάρχει απογοήτευση· όταν ο νους που θα έπρεπε να είναι ξύπνιος, ευλύγιστος, χωρίς περιορισμούς, λυγίζει κάτω από το βάρος της παράδοσης, της μνήμης αυτοπροστασίας, των ιδανικών, των πιστεύω, τότε υπάρχει απογοήτευση. Έτσι, η ερωτική πράξη γίνεται ένα υπερτονισμένο και αφύσικο πρόβλημα. Όταν υπάρχει πληρότητα, δεν υπάρχουν προβλήματα. Όταν είσαι τρωτά ερωτευμένος η ερωτική πράξη δεν είναι πρόβλημα. Για τον άνθρωπο που η ερωτική πράξη είναι απλή αισθησιακή ευχαρίστηση, τού γίνεται ένα πιεστικό πρόβλημα που του κατατρώει τον νου και την καρδιά….

***

3. ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ
Ξαφνικά το δωμάτιο έμοιαζε πολύ σκοτεινό. marias-woman-leaving.jpg
Άνοιξες τα παντζούρια κι ο ήλιος σάρωσε τα πάντα.
Σου πήρε λίγη ώρα ώσπου τα μάτια σου να συνηθίσουν.
Το πένθος είχε τελειώσει.
Όπως στεκόσουν στο παράθυρο, πήρες μια βαθιά ανάσα
και πλημμύρισες από ζωή κι ευγνωμοσύνη.
Ίσως να ‘μαθες να δέχεσαι το θάνατο.
Ίσως να ‘μαθες να μένεις μ’ αυτό που σου συμβαίνει,
ό,τι κι αν είν’ αυτό,
μέχρι να μάθεις βαθιά γι’ αυτό, μαζί του.
Τι φοβερή ελευθερία να μην κάνεις καμιά φυγή!
Ίσως έμαθες να κοιτάζεις μέσα σου, ήσυχα,
χωρίς να κατηγορείς κανέναν για ό,τι σου συμβαίνει.
Ίσως έμαθες να κοιτάζεις μέσα σου με συμπόνια και φροντίδα κι έτσι,
χωρίς να προσπαθείς, ν’ αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό στη θεία Άρνηση,
για να ‘ρθει όποτε Εκείνη θέλει να βάλει τέλος.
Τώρα τέλειωσε και το πένθος. Τι περίεργη ανακάλυψη:
ακόμα κι ύστερα από το θάνατο ενός έρωτα να υπάρχει πένθος!
Έτσι όπως όταν πεθάνει κάποιος που αγαπάς πολύ
και κάθε τόσο πας λίγα λουλούδια στον τάφο του
και «του λες» καμιά κουβέντα.
Ναι, υπάρχει πένθος μετά το θάνατο του έρωτα.
Κι ύστερα τίποτα. Κενό.
Μόνο που κάτι λάμπει σε μια άκρη της καρδιάς σου.
Ο άγιος πόνος που κάθισες κι ένιωσες,
χωρίς να το βάλεις τρέχοντας στα πόδια.
Η ευλογημένη «κρίση» που για πρώτη φορά δεν τη φοβήθηκες
και κοιτάχτηκες μέσα της σαν σε καθρέφτη.
Η θλίψη που την ένιωσες ολόκληρη,
ξέροντας πια ότι δεν είναι μόνο δική σου.
Ο έρωτας, η πορεία του προς το θάνατο, ο θάνατός του,
το πένθος γι’ αυτόν κι ύστερα το κενό.
Τι απίστευτη ομορφιά!
Ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο
και ξαναγεμίζει το δωμάτιο ζωή.
Μόνο να μπορούσε πια να μείνει κανείς ακίνητος με το κενό, για πάντα.
Ποιος ξέρει…

*

Είσαι προσκολλημένος σε κάποιον και βλέπεις όλη την ιστορία της προσκόλλησης: τι περιλαμβάνει, όλη της τη δομή, τη krishnamurti-73-yo.jpgφύση της, τις συνέπειές της. Και κάποια στιγμή την τελειώνεις. Τι συμβαίνει τότε; Προχωρήστε αργά. Τι συμβαίνει; Το πρόσωπο, φυσικά, εξακολουθεί να είναι εκεί. Εάν ήσουν προσκολλημένος σ’ αυτό το πρόσωπο πριν και δεν είσαι πια, δεν είσαι ολοκληρωτικά, τι έχει συμβεί; Έγινε μία αλλαγή, έτσι;. Που σημαίνει τι; Μήπως έσβησε η μνήμη που σε έκανε να είσαι προσκολλημένος, ακριβώς τη στιγμή που εγκατέλειψες ολοκληρωτικά την προσκόλληση; Αυτό είναι πολύ σημαντικό που βλέπει κανείς, αν το έχει κάνει. Γιατί; Τι συμβαίνει; Όταν ήμουν προσκολλημένος λειτουργούσε όλος ο μηχανισμός καταγραφής. Έτσι; Τώρα που δεν είμαι καθόλου προσκολλημένος ο μηχανισμός καταγραφής έχει σταματήσει. Αν δεν έχει σταματήσει, τότε αυτό σημαίνει ότι η προσκόλληση συνεχίζεται, ίσως με ένα διαφορετικό τρόπο. Τώρα: Όταν ο νους ελευθερώθηκε από την προσκόλληση, σβήστηκαν όσα είχαν καταγραφεί, έτσι; Αυτό είναι το θέμα: Δεν υπάρχει ψυχολογική μνήμη. Σας λέω ότι -αν το κάνετε- δεν θα υπάρχει πια μνήμη. Και είναι άλλο το να ξεχάσεις κάτι κι άλλο το να μην έχεις την ψυχολογική μνήμη του. Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα. Υποθέστε ότι με έχουν πληγώσει. Η μνήμη αυτής της πληγής, το συναίσθημα τού πληγώματος είναι πάντα εκεί. Αν, τώρα, σβήσω αυτή την πληγή εντελώς, τότε μ’ αυτό το σβήσιμο, με το καθάρισμα, δεν υπάρχει πια ποτέ το συναίσθημα ότι έχω πληγωθεί. Ναι, ξέρω ότι αυτό πολλοί το βρίσκουν δύσκολο, αλλά όντως: δεν υπάρχει πια ποτέ συναίσθημα ότι έχεις πληγωθεί. Δεν μπορείς καν να το ανακαλέσεις – ψυχολογικά. Πρακτικά θυμάσαι το γεγονός, αλλά αν θέλεις να ξαναβάλεις εκεί το συναίσθημα, δεν μπορείς να το θυμηθείς, δεν μπορείς να ανακαλέσεις την κατάσταση του νου ή των συναισθημάτων σου να πλγώνονται…

****

Ο σκύλος

 

storyteller-flying.jpg

Πα, πα, πα!!!….Τι είναι αυτή ρε παιδάκι μου!!! Η nellinezi εννοώ. Είδατε μάλωμα που μου ρίχνει με το σχόλιό της στο τελευταίο post! Μόνο μαστίγιο που δεν έβγαλε πάλι! Κι αυταρχικήηηη… !!! Πα, πα, πα! Και θέλει και να χαμογελάω όταν τα κάνω όλα αυτά που μου ζητάει! Νομίζω ότι θέλει να με ξεκάνει… κάτι τα κεφτεδάκια, κάτι, «ένα post τη μέρα το γιατρό τον κάνει πέρα» τι να πω!!!

Εντάξει, εντάξει, ήμαρτον, δεν θα το ξανακάνω. Αρχίζω από σήμερα με βίντεο, για αύριο μια έκπληξη (!!!) και τη Δευτέρα (την Κυριακή έχω ρεπό) το post για το κάπνισμα, δηλαδή σεντόνι 30 σελίδων περίπου (χα, χα, χα… η εκδίκησή μου)…
Λοιπόοοοον… Το σημερινό βίντεο είναι από τα θέματα της ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ – το ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ – με το τίτλο «Ο σκύλος». Ακούγεται – όπως σας έχω ήδη εξηγήσει – η καλύτερη ιστορία που είχαμε πάρει από τα παιδιά που μας έστελναν τις ιστορίες τους πάνω σ’ αυτές τις ταινίες. Θα ενθουσιαστώ αν ανάμεσά σας βρω κάποτε το παιδί που έχει γράψει την ιστορία που θα ακουστεί.

Σας φιλώ.
Π.

Η nellinezi συγχωρέθηκε για την καταπίεση που μου έκανε επειδή πριν λίγο μας ειδοποίησε ότι η ταινία δεν παίζεται μέχρι το τέλος. Της χρωστάω δύο βίντεο σε μια μέρα για να πατσίσουμε. Μίλησα με τον “μάστορα” και το έβγαλα το βίντεο. Αν δεν καταφέρει να το βάλει αργότερα – γιατί είναι και τα γενέθλιά του και εκτός από “μάστορας” είναι και μάγειρας κι έχει κόσμο – θα μπει οπωσδήποτε αύριο.
Συγνώμη και φιλιά.
Ο μπαμπάς του “μάστορα”

ΣΑΒΒΑΤΟ, 12 ΠΑΡΑ 5. Τελικά ο “μάστορας” έκανε εορταστικό διήμερο τα γενέθλιά του και μας κρέμασε. Απορώ πώς δεν με έχει μαστιγώσει ακόμα η   nellinezi!!!!!
Φιλιά και καλή Κυριακή.