Οι δυο μοναχοί

Όχι. Δηλώνω κατηγορηματικά ότι δεν έχω βαρεθεί το blog μου, όπως μερικοί – μερικοί που είδα στα posts των blog τους και στα σχόλιά τους (ονόματα δεν λέμε, blogs δεν θίγουμε). Κι όχι μόνο δεν βαρέθηκα αυτήν την επικοινωνία μαζί σας, αλλά το νοιώθω και σαν τη δουλειά που μου αρέσει πιο πολύ από καθετί άλλο που κάνω. Κι αν μάλιστα είχα καταφέρει να βγάζω και κάνα φράγκο – δεν έχω σταματήσει τις προσπάθειες – θα άφηνα κάποια άλλα που κάνω και που μου τρώνε χρόνο. Όχι δεν έχω βαρεθεί. Αντιθέτως οφείλω να σας εξομολογηθώ ότι βαριέμαι φριχτά το facebook και σας παρακαλώ μην με βάλετε για φίλο και στην άλλη παπαριά (συγνώμη) το twitter. Να πω όσα «ναι» θέλετε ότι δέχομαι ότι είμαι φίλος σας – εδώ δέχτηκα να γίνω φίλος της nellinezi που χορτοφάγο άνθρωπο μου έκανε δώρο κεφτεδάκια – αλλά δεν μπορώ να γράφω μηνύματα στους «τοίχους», να αλλάζω φωτογραφίες, να κάνω τεστ ή να παίζω σε παιχνίδια. Φίλος ναι, αλλά όχι ενεργό μέλος. (Ουφ, ηρέμησα που εξομολογήθηκα την αμαρτία μου). Όχι, λοιπόν, δεν βαρέθηκα το blog μου. Δεν είναι αυτός ο λόγος που δεν γράφω όπως έχω υποσχεθεί τρεις φορές έως τώρα για το πώς σταμάτησα να καπνίζω. Η άλλη αμαρτία που έχω να σας εξομολογηθώ σήμερα είναι ότι το έχω γράψει τρεις φορές και το έχω σβήσει. Δεν είναι τόσο εύκολο όπως νόμιζα. Και δεν είναι εύκολο επειδή δεν θέλω να σας κάνω κήρυγμα εναντίον του καπνίσματος ή να λέω διάφορες θεωρίες για το πώς κόβεται το τσιγάρο. Θέλω να σας μεταδώσω, να σας κάνω να δείτε, όπως είδα εγώ, όλα όσα είδα για το κάπνισμα και δεν πάει να μην το σταματήσετε. Δεν είναι αυτό το θέμα. Θέλω μέσα από την καρδιά μου να μπορέσω να σας μεταδώσω όσα είδα. Και είναι πολλά. Βλέπετε, σταμάτησα να καπνίζω την Καθαρή Δευτέρα 16 Μαρτίου του 1986 στις 10.30 το πρωί. Πριν 22 χρόνια σχεδόν και δεν θυμόμουνα πόσα πολλά πράγματα προηγήθηκαν για να συμβεί αυτό. Καθώς άρχισα να γράφω, λοιπόν, όλο και κάτι θυμόμουνα και ξανάρχιζα από την αρχή, γιατί το θέμα δεν είναι το τέλος, αλλά η διαδικασία, η πορεία προς αυτό. Έτσι, λοιπόν, σας ζητώ άλλη μια παράταση μέχρι… μέχρι… όποτε το τελειώσω. Και θα το τελειώσω. Έτσι σήμερα, για να συγχωρέσετε την ασυνέπειά μου, θα σας πω μια μικρή ιστορία που μου είπε κάποτε ο φίλος μου ο ελέφαντας και θα σας χαρίσω μια ζωγραφιά του Αλέκου του Κυριτσόπουλου με τον ελέφαντα κι εμένα για σας και για τα παιδάκια σας, που δεν υπάρχει πουθενά αλλού εκτός από ένα κάδρο που έχω στο γραφείο μου.
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ γλυκά.
Π.

storytellerelephant-2.jpg

Θυμάστε την ιστορία που σας έχω πει για το πώς γνώρισα τον φίλο μου τον ελέφαντα σε μια εξοχική περιοχή στις Ινδίες; (Για όσους δεν έχουν δει το βίντεο έβαλα link για να πάνε κατ’ ευθείαν σ’ αυτό). Ο φίλος μου ο ελέφαντας λοιπόν, ήξερε διάφορες Ινδικές ιστορίες που, κάθε τόσο, καθόμαστε και μου έλεγε κάποια απ’ αυτές. Μια ιστορία που μου αρέσει πολύ είναι εκείνη με τους δυο μοναχούς.
Μια φορά, λοιπόν, δυο νεαροί μοναχοί που είχαν πάρει όρκο αγαμίας ξεκίνησαν από το μοναστήρι όπου ζούσαν για να πάνε περπατώντας σε ένα άλλο μοναστήρι, που βρισκόταν κάμποσα χιλιόμετρα μακριά. Δρόμο παίρνουν και δρόμο αφήνουν, λοιπόν, και κάποια στιγμή συνάντησαν στο δρόμο τους μια ωραία μεγάλη λίμνη. Εκεί που περπατούσαν στην όχθη της λίμνης, χωρίς να κοιτάνε την ομορφιά της που απλωνόταν δίπλα τους επειδή περπατούσαν σκυφτοί, κοιτώντας μόνο μπροστά τους και μουρμουρίζοντας διαρκώς προσευχές, άκουσαν μια φωνή να καλεί, «βοήθεια». Σταμάτησαν και κοίταξαν. Στη μέση περίπου της λίμνης, είχε αναποδογυρίσει μια βάρκα και η νεαρή γυναίκα που ήταν μέσα στη βάρκα, είχε πέσει στο νερό. Επειδή, όμως, δεν ήξερε κατά πώς φαίνεται να κολυμπάει, πνιγόταν! «Βοήθεια… βοήθεια…» φώναζε απελπισμένα η γυναίκα προσπαθώντας με αγωνία να κρατηθεί στην επιφάνεια του νερού, χτυπώντας το με τα χέρια της. Τότε, ο ένας από τους δύο μοναχούς χωρίς να διστάσει ούτε λεπτό, πέταξε το ράσο του και βούτηξε στο παγωμένο νερό της λίμνης. Έφτασε κολυμπώντας γρήγορα την άτυχη γυναίκα, την άρπαξε στην αγκαλιά του και κολυμπώντας με το ένα χέρι, την έβγαλε στη στεριά. Εκεί, αφού την σήκωσε και με τα δυο του χέρια, την άφησε μισολιπόθυμη κάτω από ένα δέντρο. Εκείνη ψιθύρισε μερικά ξέπνοα «ευχαριστώ», ο μοναχός ξανάβαλε έτσι βρεγμένος όπως ήταν το ράσο του και οι δυο μοναχοί συνέχισαν το δρόμο τους, με κατεβασμένα τα κεφάλια τους, με γρήγορο βήμα και λέγοντας προσευχές. Μετά από δύο ώρες περπάτημα, ο ένας μοναχός λέει με ένα αυστηρό επιτημιτικό ύφος στον άλλο που είχε σώσει τη γυναίκα: «Πώς μπόρεσες να πάρεις στην αγκαλιά σου μια γυναίκα»; Και τότε, ο νεαρός μοναχός που είχε σώσει τη γυναίκα, γυρνάει και λέει στον άλλο με απορία και βαθιά συμπόνοια στη φωνή του: «Εγώ αδελφέ μου, την έχω αφήσει εδώ και δυο ώρες κι εσύ την κουβαλάς ακόμα!!!»

Κοιμήσου…

Θα ήθελα σήμερα, για άλλη μία – και τελευταία – φορά να μου επιτρέψετε να αναβάλλω το ποστ με το τσιγάρο. Η foto-koimhsou.JPGαλήθεια είναι ότι είχα κάποιους δισταγμούς να το κάνω, αλλά το τελευταίο σχόλιο της unamama με έπεισε. Έτσι, το πολύ μέχρι τη Δευτέρα θα το έχω «ανεβάσει» εδώ. Σήμερα, όμως, θα μου επιτρέψετε να κάνω στα ίσα μία αφιέρωση στην κορούλα μου. Ένα ακόμα video clip παιδικού τραγουδιού, όπου παίζει σε ηλικία 4 χρονών. Έχει τίτλο, «Κοιμήσου», και είναι και αυτό, όπως και το προηγούμενο που σας «ανέβασα»εδώ πριν λίγες μέρες από τον δίσκο με παιδικά τραγούδια του 1979, «Α… Β…Γ», με μουσική Πάνου Δράκου και στίχους Κατερίνας Γεωργά. Είναι από την εποχή που δεν είχαν αρχίσει ακόμα τα βάσανά της. Αλλά όπως θα ξέρετε, τα βάσανα είναι σαν το σχολείο: σε περιμένει πάντα στο τέλος η χαρά του Απολυτήριου. Και για τα βάσανα, όπως και για το σχολείο – δηλαδή την μάθηση – δεν υπάρχει τέλος για όσους θέλουν να μαθαίνουν, όπως δεν έχει τέλος άλλωστε και η χαρά που σε περιμένει μετά από κάθε βάσανο – αρκεί ν’ αντέξεις να το πας ως το τέρμα.
Δείτε, λοιπόν, ένα video clip, όπου ο άθλιος πατέρας – για χάρη της Ε.Ρ.Τ. – βάζω το αθώο κοριτσάκι μου να κάνει στριπτήζ μπροστά στην κάμερα!!!
Φιλιά και καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Αλέξανδρος, το μωρό που πετάει

Ναι, ναι, έχετε δίκιο! Όπως λέει και στο σχόλιό της η nellinezi αυτή τη φορά παρά άργησα να βάλω κάτι εδώ. Είναι γιατί έχω πει ότι θα γράψω πώς σταμάτησα το κάπνισμα κι επειδή ψιλοβαρυέμαι δεν μου βγαίνει. Σκέφτηκα λοιπόν, να γράψω κάτι άλλο που κι αυτό το είχα υποσχεθεί πριν καιρό και δεν το έκανα: μια ιστορία με τον εγγονό μου τον Αλέξανδρο. Ορίστε, λοιπόν, κι ελπίζω όταν μεγαλώσει και την διαβάσει να του αρέσει.
Σας φιλώ.
Π.

Πριν λίγους μήνες, πολύ λίγους, τον περασμένο Αύγουστο γεννήθηκε – όπως ξέρετε – ο εγγονός μου ο Αλέξανδρος. Μ’ αυτό το μωρό, λοιπόν, από τη πρώτη στιγμή άρχισαν να συμβαίνουν διάφορα παράξενα πράγματα και εξαιτίας του ανακάλυψα – μετά από τόσα χρόνια – κι άλλη μια ιδιότητα του μαγικού γιλέκου μου: ότι μπορώ να μιλάω και με τα μωρά, εκτός από τα ζώα, τα φυτά και τα πράγματα! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Όταν μας τον έφεραν να το δούμε για πρώτη φορά, είχαν δεν είχαν περάσει τριάντα λεπτά από τη στιγμή που είχε γεννηθεί, πήγα να του βγάλω μια φωτογραφία με το κινητό μου κι ενώ είχε κλειστά τα μάτια του, λες και με κατάλαβε alex-open-eyes.jpgκαι … τσουπ, ανοίγει τα μάτια του και με κοιτάζει εντελώς συγκεκριμένα και στα ίσα σαν να με ήξερε κι από πριν! Αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση γιατί και τα δύο μου παιδιά όταν γεννήθηκαν είχαν κλειστά τα μάτια τους! Με είχε πιάσει μια τρομερή περιέργεια, κι έτσι λίγο αργότερα, χαιρέτησα όλους όσους είμαστε εκεί περιμένοντας τη γέννηση του Αλέξανδρου κι έκανα ότι έφυγα, αλλά γλίστρησα κρυφά στο θάλαμο με τα νεογέννητα μωρά, και τα κοίταξα από το μεγάλο παράθυρο του διαδρόμου. Όλα κοιμόντουσαν ζαρωμένα στις κούνιες τους και μόνο ο Αλέξανδρος δεν κοιμότανε. Τα δύο τεράστια καστανόχρωμα μάτια του κοίταγαν περίεργα δεξιά κι αριστερά. «Να δεις που αυτός θα μας βγει ζόρικος», σκέφτηκα κι έφυγα.
Κι έτσι έγινε. Με το που γύρισε σπίτι έκλαιγε συνέχεια. Τι τον κουνούσε ο πατέρας του περπατώντας πάνω κάτω, τι η μάνα του αγόρασε το μπαλόνι που καβαλάνε τα παιδιά και κάνουν μπαλονοδρομίες και αφού το καβάλαγε χοροπηδούσε κρατώντας τον αγκαλιά, τι η γιαγιά του τού τραγουδούσε γαλλικά τραγούδια, αυτός τίποτα. Κοιμόταν μόνο για λίγο κι ύστερα πάλι από την αρχή. Η μάνα του κι ο πατέρας του είχαν κάνει μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια τους και κατάλαβαν γιατί η κινέζικη παροιμία λέει: «όσοι έχουν παιδιά να τα χαίρονται κι όσοι δεν έχουν να χαίρονται».
Ένα απόγευμα, λίγες μέρες μετά που τον είχαν πάρει στο σπίτι, πήγα να τον δω. Κι ήρθε η σειρά μου να τον πάρω αγκαλιά για να τον κάνω να πάψει να κλαίει. Κι όπως τον κρατούσα στην αγκαλιά μου, τον ακούω να μου λέει στο αυτί μου: «Βα-ρυέ-μαι… Βα-ρυέ-μαι…»
«Τον ακούσατε;» ρωτάω τους άλλους στο σαλόνι.
«Πλάκα μας κάνεις; Μας έχει ξεκουφάνει με το κλάμα του», μου απάντησαν.
Και τότε είδα πως μόνο εγώ είχα καταλάβει ότι δεν έκλαιγε, αλλά μιλούσε! Το μαγικό μου γιλέκο είχε κάνει το θαύμα του. Καταλάβαινα τη γλώσσα των μωρών! Το κλάμα δεν ήταν κλάμα, αλλά γλώσσα όπως τα αγγλικά, τα ελληνικά τα γαλλικά κ.λπ.
«Μμμμ… για να δούμε, αυτός θα καταλαβαίνει τη γλώσσα μου», σκέφτηκα και του ψιθύρισα στο αυτί για να μην με πάρουν οι άλλοι για τρελό: «Και γιατί βαριέσαι, παιδάκι μου;»
«Γιατί είμαι όλη μέρα ξάπλα, ρε παππού!»
«Και πώς ξέρεις ότι είμαι ο παππούς σου;»
«Καλά, τι χαζοί που είσαστε εσείς οι μεγάλοι! Δεν φτάνει που δεν καταλαβαίνετε τι λέω, δεν σκέφτεστε και απλά πράγματα: Μόλις μπήκες μέσα, φώναξαν όλοι, ‘να κι ο παππούουουους’ έτσι έμαθα και τους υπόλοιπους: ‘ Ήρθε ο μπαμπάς’, ‘έλα στη μαμά’ και τέτοια, κι έτσι τους έμαθα όλους».
«Τι λες ρε παιδί μου», του είπα με θαυμασμό.
«Και τώρα που γνωριστήκαμε παππού, δεν κάνεις κάτι να μην βαριέμαι».
«Μμμ… ε, λοιπόν, θα κάνω. Θα μάθεις να πετάς. Κι όταν όλοι θα κοιμούνται τα βράδια, εσύ θα φεύγεις πετώντας και θα κάνεις βόλτες. Κι έτσι όπως τους έχεις ξεθεώσει, θα γυρνάς το πρωί και δεν θα ‘χουν πάρει χαμπάρι ότι λείπεις», του είπα χαρούμενος με την ιδέα που είχα.
«Και πώς θα γίνει αυτό», με ρωτάει.
«Πολύ απλό. Θα πω στη φίλη μου τη μάγισσα Κλοκλό, να στείλει μια από τις νεράιδες που μοιραίνουν τα μωρά και θα σου δώσει το χάρισμα να πετάς».
«Για να δούμε…», είπε ο Αλέξανδρος δύσπιστα και μετά σώπασε, κάνοντας τους άλλους να με κοιτάξουν με θαυμασμό που τον είχα κάνει να μην κλαίει.

1alex-and-fairy.JPGΤο ίδιο βράδυ, αφού συνεννοήθηκα με την Κλοκλό, έστειλε στον Αλέξανδρο την νεράιδα που ήταν ειδική στο χάρισμα του πετάγματος και του το έδωσε! Κάθισε πάνω από το κεφάλι του Αλέξανδρου την ώρα που κοιμόταν και: «τικλιτιγκλόν», που λέει κι εκείνη η ξανθιά κυρία στην τηλεόραση, του έδωσε το χάρισμα του πετάγματος. Μόλις ο Αλέξανδρος ένοιωσε κάτι περίεργο στο σώμα του ξύπνησε. Κι η νεράιδα του φωνάζει: «Πέτα, πέτα…»
Κι ο Αλέξανδρος που θυμήθηκε την υπόσχεση που του είχα δώσει, δίνει μια και βγαίνει πετώντας από την κούνια του, αλλά επειδή ήταν αρχάριος ακόμα στο πέταγμα, χτύπησε το κεφάλι του στο ταβάνι.

2-alex-flying.jpg

«Όχι έτσι, όχι έτσι. Άπλωσε τα χέρια σου και σκέψου να πηγαίνεις μπροστά», του φώναξε η νεράιδα, κι ο Αλέξανδρος βρέθηκε σε λίγο πανευτυχής να πετάει πάνω από τα δέντρα του Υμηττού, που ήταν κοντά στο σπίτι του.

3-alex-flying.jpg

Κι από τότε, ο Αλέξανδρος κοιμάται σχεδόν όλη τη μέρα και ξυπνάει μόνο για να φάει και να παίξει λίγο με τη μαμά του και τον μπαμπά του. Και μόλις νυχτώσει, βγαίνει έξω χαρούμενος, ενώ οι γονείς του κοιμούνται ευτυχισμένοι που έχουν ένα τόσο ήσυχο παιδάκι που δεν κλαίει πια. Αλλά πού να ‘ξεραν… Μόνο εσείς κι εγώ ξέρουμε την αλήθεια.

4-alex-flying.jpg

Υ.Γ. Κάτι τέτοιο λέω, κι έμπλεξα στην υπόθεση Ζαχόπουλου!!! Ακούσατε τον δημοσιογράφο κύριο Στέφανο Χίο που – βγαίνοντας από το γραφείο τού Εισαγγελέα ο οποίος τον κάλεσε για την υπόθεση Ζαχόπουλου – έλεγε για τον άλλο δημοσιογράφο τον κύριο Καμπουράκη, «να πάει στην ΕΡΤ να λέει τις ιστορίες που λέει ο Νίκος Πιλάβιος», υπονοώντας ότι εγώ λέω ψέματα. Η διαφορά είναι ότι εγώ δεν είμαι πια στην ΕΡΤ, γιατί τώρα πια και στην ΕΡΤ και παντού, όλοι λένε περισσότερα και καλύτερα ψέματα από μένα! Γι’ αυτό είμαι χωρίς δουλειά…

Πω, πω, δουλειές!

Ε, άντε… καπνίστε άλλο ένα Σαββατοκύριακο και μετά το κόβετε! Ναι, όπως πολύ καλά καταλάβατε, πάλι δεν θα σας πω post1.jpgπώς έγινε και σταμάτησα να καπνίζω μετά από 30 χρόνια καπνιστής και 4 πακέτα σκέτα, την ημέρα. Ε, μπορεί να στενοχωρήσω κανένα με όσα έχω να πω, και είναι αρκετά βαριά η μυρωδιά της σκατίλας – συγνώμη της ατμόσφαιρας ήθελα να πω – όπως λέει κι o mpampakas.
Λοιπόν… Σήμερα θα σας βάλω ένα video clip παιδικού τραγουδιού, με τίτλο, «Πω, πω, δουλειές», από τον δίσκο με παιδικά τραγούδια «Α… Β…Γ», με μουσική Πάνου Δράκου και στίχους Κατερίνας Γεωργά. Ήταν ένας δίσκος που κυκλοφόρησε το 1979 (σχεδόν 30 χρόνια πριν!!!!) και επειδή μου άρεσε «γύρισα» τότε όλα τα τραγούδια του δίσκου σε video clip. (Α,ρε τι κάναμε τότε στην Ε.Ρ.Τ !!!!!). Ίσως να σας βάλω κι άλλα στο μέλλον. Σήμερα, στο video clip που θα δείτε και θ’ ακούσετε παίζει η αδελφή του» μάστορα«, η Μαρία στα τέσσερά της (την βλέπετε στη φωτογραφία, λίγο μεγαλύτερη), και ο γάτος της ο Τσίτσης.
Φιλιά και καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Το σοφό σπουργίτι

Σήμερα σας είχα… «απειλήσει» ότι θα σας πω, πώς έπαψα να καπνίζω. Δυστυχώς (ή ευτυχώς) ένα ξαφνικό πρόβλημα δουλειάς, δεν μου άφησε χρόνο για να το γράψω, κι έτσι θα ανεβάσω σήμερα την ιστορία του Χότζα που είχα ετοιμάσει για το γιορτινό πρόγραμμα και δεν το είχα κάνει, επειδή την αντικατέστησα ξαφνικά με το post για το τσιγάρο. Χα, χα, χα… η εκδίκηση του Χότζα ή ίσως και του τσιγάρου.
Σας φιλώ.

Π.
Μια μέρα ο Χότζας, τσάκωσε με τις ξόβεργες που είχε βάλει στο φράχτη του ένα καλοθρεμμένο σπουργίτι και nasrudin-108.jpgσκεφτόταν πώς θα το μαγειρέψει για να το φάει. Όμως το σπουργίτι τού μίλησε με ανθρώπινη φωνή και του είπε: «Ούτε καν να το σκεφτείς να με φας»! Ο Χότζας τα ‘χασε που ένα σπουργίτι μπορούσε να μιλάει και το είπε. «Δεν είμαι απλό σπουργίτι», του είπε τότε εκείνο, «είμαι Δάσκαλος, Χότζας δηλαδή, ανάμεσα στα πουλιά κι αν με αφήσεις ελεύθερο θα σου δώσω τρεις πολύτιμες συμβουλές».
Ο Χότζας σκέφτηκε ότι δεν συναντά κανείς πουλιά που μπορούν να μιλάνε κάθε μέρα με ανθρώπινη φωνή και ότι σίγουρα αυτό το σπουργίτι θα πρέπει να ξέρει πολλά . (Αυτό ήταν το πρώτο λάθος του, γιατί η γνώση και η ομιλία δεν πάνε απαραίτητα πακέτο· δεν σημαίνει ότι όποιος λέει κάτι έχει απαραίτητα και γνώσεις ούτε ότι όποιος έχει γνώσεις τις λέει κι όλας). Κι έτσι, του υποσχέθηκε να το αφήσει ελεύθερο αν του δώσει τις τρεις συμβουλές που του υποσχέθηκε.
«Εντάξει», είπε το σπουργίτι. «Πρώτη συμβουλή: Μην πιστεύεις ποτέ τις ανοησίες που σου λέει οποιοσδήποτε, ακόμη κι αν έχει φήμη, κύρος, δύναμη, πλούτη ή εξουσία. Αν κάποιος, λοιπόν, σου πει μια ανοησία, μην τον πιστέψεις».
«Σύμφωνοι», είπε ο Χότζας και το σπουργίτι συνέχισε:
«Δεύτερη συμβουλή: Ό,τι κι αν κάνεις, ποτέ μην προσπαθήσεις να κάνεις κάτι αδύνατο για σένα, γιατί θα αποτύχεις. Να έχεις πάντα επίγνωση μέχρι πού μπορείς να φτάσεις».
«Πολύ ωραία», είπε ο Χότζας και το σπουργίτι συνέχισε:
«Τρίτη Συμβουλή: Αν κάνεις κάτι που είναι σωστό, μην το μετανιώσεις ποτέ».
Κι έτσι ο Χότζας άφησε το σπουργίτι χαρούμενος, επειδή σκεφτόταν ότι αυτές ήταν πράγματι τρεις σοφές συμβουλές και ότι θα μπορούσε να τις πει στους μαθητές του. Αποφάσισε, μάλιστα, να τις γράψει και στον τοίχο του σπιτιού του για να τις θυμάται πάντα.
Όμως το σπουργίτι πήγε και κάθισε ψηλά στο κλαδί ενός δέντρου πάνω από τον Χότζα και άρχισε να γελάει κοροϊδευτικά. «Τι συμβαίνει;» το ρώτησε ο Χότζας.
«Έχω μέσα στο στομάχι μου ένα πολύτιμο διαμάντι. Αν με είχες σκοτώσει για να με φας, τώρα το διαμάντι θα ήταν δικό σου! Χα, χα, χα…»
Ο Χότζας θύμωσε πολύ και μετάνιωσε που άφησε το σπουργίτι να του φύγει. Αμέσως άρχισε να σκαρφαλώσει στο δέντρο για να το πιάσει. Ήταν όμως πια γέρος και το σπουργίτι ήταν πολύ γρήγορο: Κάθε φορά που το πλησίαζε εκείνο πέταγε όλο και πιο ψηλά. Στο τέλος, έφτασαν και οι δύο στην κορυφή του δέντρου, οπότε το σπουργίτι πέταξε μακριά και ο Χότζας κατάκοπος, δεν μπόρεσε να κρατηθεί γερά κι έπεσε κάτω και τσακίστηκε.
spourgiti.jpg Κι ενώ βογκούσε από τους πόνους στο έδαφος, τον πλησίασε το σπουργίτι και πετώντας πάνω από το κεφάλι του, του είπε: «Γιατί πίστεψες την ανοησία που σου είπα, ότι έχω ένα διαμάντι στο στομάχι μου; Και δεν έφτανε αυτό, αλλά μετάνιωσες που με άφησες ελεύθερο, ενώ είχες κάνει κάτι σωστό. Και τέλος προσπάθησες να κάνεις κάτι αδύνατο για σένα: γέρος άνθρωπος να σκαρφαλώσεις στο δέντρο. Πριν περάσει λίγη ώρα από τη στιγμή που στις είπα, δεν ακολούθησες καμία από τις τρεις συμβουλές μου».
«Μμμμ…» βόγκηξε ο Χότζας, καθώς το σοφό σπουργίτι πέταξε μακριά.

Αν είχατε για δάσκαλο ένα σκύλο…

Κάνοντας μια βόλτα σε παλιότερα post και βλέποντας εκείνο που σας έλεγα για το ποιους – αν με ρωτούσαν – θα dog.jpgθεωρούσα «δασκάλους» μου, θυμήθηκα κάτι παλιό που έχω, αλλά μ’ αρέσει ακόμα. Έτσι θέλω να σας ρωτήσω: Έχετε σκεφτεί ποτέ αν είχατε για δάσκαλο ένα σκύλο, τι θα μπορούσατε να μάθετε απ’ αυτόν; Το έχετε σκεφτεί; Κοιτάξτε, λοιπόν τι θα μαθαίνατε:
1.Να τρέχετε πάντοτε χαρούμενοι για να καλωσορίσετε τους αγαπημένους σας όταν γυρίζουν σπίτι.
2.Να μην αρνιόσαστε ποτέ την ευκαιρία για μια βόλτα.
3.Να υπακούτε μόνο όταν βλέπετε ότι αυτό θα είναι για το καλό σας.
4.Να δίνετε στους άλλους να καταλάβουν πότε παραβιάζουν το χώρο σας.
5.Να παίρνετε κανέναν υπνάκο και να τεντώνεστε καλά πριν σηκωθείτε.
6.Να τρέχετε, να παίζετε και να κάνετε και καμιά τρέλα, κάθε μέρα.
7.Να δίνετε την προσοχή σας σε κάτι με όλο σας το είναι.
8.Να αποφεύγετε να «δαγκώνετε», όταν ένα απλό «γρύλισμα» αρκεί για να σταματήσει τον άλλον.
9.Να καθόσαστε στη σκιά κάποιου δέντρου και να πίνετε πολύ νερό τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.
10.Να δείχνετε τη χαρά σας με όλο σας το σώμα όταν νοιώθετε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι, χωρίς να σκέφτεστε τι θα πουν οι άλλοι.
11.Να μην σας πιάνουν οι ενοχές κι αρχίζετε τα κατσουφιάσματα όσο κι αν σας μαλώνουν, αλλά να δείχνετε και πάλι τη φιλία σας.
12.Να βρίσκετε χαρά σε απλά πράγματα, όπως μια βόλτα.
13.Να απολαμβάνετε το φαγητό σας και να σταματάτε όταν έχετε φάει αρκετά.
14.Να είστε πιστοί στις φιλίες σας.
15.Να μην παριστάνετε ποτέ κάτι που δεν είστε.
16.Να επιμένετε να βρείτε κάτι που θέλετε πολύ, ακόμα κι όταν είναι βαθιά «θαμμένο».
17.Να βάζετε τις φωνές όταν νοιώθετε περίεργα για κάποιον και φοβόσαστε ότι μπορεί να σας βλάψει, έτσι ώστε να τον τρομάζετε – για καλό και για κακό – και να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο.
18.ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ: Όταν είστε με κάποιον που πέρασε μια άσκημη μέρα, να κάθεστε ήσυχα και σιωπηλά δίπλα του, χωρίς να απαιτείτε να σας πει με το ζόρι τι έχει, ακουμπώντας τον μόνο απαλά.
Καλό βράδυ.
Π.
Υ.Γ. Α, ναι! Χα, χα, χα… Καλά, έχω γελάσει πάρα πολύ! Ρε σεις, τόσο πολύ κάπνισμα πέφτει στην παρέα μας! Κοιτάξτε: Στις πέντε μέρες – από Πέμπτη 10 μέχρι σήμερα Δευτέρα 14 του μήνα – που υπάρχουν δύο posts που έχουν σχέση με το κάπνισμα (το πρώτο ειδικά για το θέμα και το δεύτερο έμμεσα στο Υ.Γ.) έγιναν καινούργιες επισκέψεις κομπιούτερ για πρώτη φορά 914 (!!!) και επιστροφές παλιών επισκεπτών 2.216, και σχόλια μόνο 10!!! Χα, χα, χα, αλλά δυστυχώς για σας που καπνίζετε δεν θα τη γλυτώσετε. Αντί να γίνει – τουλάχιστον – ένα σχόλιο που να συμφωνεί να σας πω πώς σταμάτησα να καπνίζω όπως ζήτησα, πήρα δύο, από ένα κορίτσι κι ένα αγόρι: την Νίνα και τον Αλέξανδρο. Θα μου πείτε: εδώ η φίλη σου η «Νανά» που βλεπόσαστε κι όλας, ούτε καν να διαβάσει αυτό το post δεν πήγε και κάνει τάχα πως το ξέχασε, εμάς λες; Λοιπόν: κατά… διπλή απαίτηση (όχι γενική δυστυχώς) θα ξαναπώ για το κάπνισμα. Έτσι, όσοι καπνιστές κάνετε την πάπια — δηλαδή όσους σας «πονάει» το θέμα – μην μπείτε στο blog μεθαύριο γιατί θα σας πω την ιστορία μου με τίτλο: «Το τσιγάρο δεν κόβεται ποτέ», που όπως όλες οι ιστορίες μου, όπως ξέρετε από μικρά παιδιά, είναι πέρα για πέρα αληθινή και δεν χρειάστηκε καν το μαγικό γιλέκο.

«Το μαγικό μπαστούνι του Μάγου Κεραυνού»

Και η εορταστική περίοδος του BLOG θα κλείσει με ένα βίντεο από τη σειρά ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. ‘Ηταν μια εκπομπή μεταξύ «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» και «ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ», που όμως συνεχίστηκε και ως ένα από τα θέματα της «ΧΙΛΙΟΠΟΑΔΑΡΟΥΣΑΣ» μετά. Φτιάχναμε μια βουβή ταινία που σας ζητούσαμε να γράψετε μια ιστορία και παιζόταν τρεις Κυριακές, ενώ την Τέταρτη την ξαναπροβάλλαμε αλλά μαζί με την αφήγηση της καλύτερης ιστορίας που είχαμε πάρει. Θα έχει πλάκα να είναι ανάμεσά σας το παιδί που είχε γράψει τότε την ιστορία που διαβάζω.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.
Υ.Γ.  Το προηγούμενο θέμα για την απαγόρευση πώλησης τσιγάρων στα παιδιά κάτω των 18 που έμεινε σχεδόν τρεις μέρες, είχε τις περισσότερες επιστροφές από παλιούς επισκέπτες (κομπιούτερ) 1463 και καινούργιους 599, αλλά και τα λιγότερα σχόλια σε αναλογία: 3!!! Χα, χα, χα… υποψιάζομαι ότι αυτό έγινε επειδή ναι μεν είμαι εναντίον της απαγόρευσης πώλησης στα παιδιά, αλλά είμαι και εναντίον του καπνίσματος γενικώς, κι επειδή φαίνεται ότι οι περισσότεροι από σας καπνίζετε και τα ‘ριξα χοντρά εναντίον, δεν πέσανε σχόλια. Αν ενδιαφέρει έστω και έναν γιατί και πώς έπαψα να καπνίζω, μετά από 30 χρόνια κάπνισμα μόνο σκέτων τσιγάρων και 4 πακέτων την ημέρα, θα γράψω ένα post εδώ με τον τρόπο, αλλιώς δεν θα ξαναπώ τίποτα, γιατί σας νοιώθω όσους καπνίζετε, όσο δεν φαντάζεστε.

Για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας

Σήμερα το «εορταστικό πρόγραμμα» που είχα φτιάξει είχε μια ιστορία του Χότζα. Μια είδηση, όμως, της ημέρας που άκουσα στην τηλεόραση με έκανε να αλλάξω το πρόγραμμα. Γι’ αυτό και καθυστέρησα να ανεβάσω το σημερινό post, γιατί ξαφνικά αποφάσισα να γράψω καινούργιο. Σκέφτηκα πολλούς τίτλους γι’ αυτό που έγραψα αλλά κατέληξα σ’ αυτόν που διαβάζετε επειδή το «Για» παραπέμπει σε ένα παλιότερο post δικό μου και ανάλογο πολλών άλλων blogs, που είχε τίτλο, «ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ». Θα ήθελα να σας ζητήσω κάτι ανάλογο που έγινε τότε, κάτι που δεν έχω κάνει ποτέ εδώ και έντεκα μήνες περίπου που υπάρχει αυτό το blog , θα ήθελα να σας ζητήσω, αν συμφωνείσετε με όσα γράφω, να προωθήσετε όπου μπορείτε αυτό το κείμενο και να κάνετε ό,τι μπορείτε για να μην περάσει ο νόμος που ετοιμάζουνε, γιατί τελικά θα βλάψει τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Δώδεκα η ώρα και είμαι στο γραφείο μου δουλεύοντας. Ανοίγω την τηλεόραση ν’ ακούσω το δελτίο ειδήσεων της Ε.Ρ.Τ. Ακούω ότι: ο Πρωθυπουργός σε συνάντηση με τον Υπουργό Υγείας στα πλαίσια της προώθησης του κυβερνητικού έργου στον τομέα της υγείας, συζητήσανε την απαγόρευση πώλησης τσιγάρων σε παιδιά κάτω των 18 χρονών. Το σχόλιό μου είναι: Αυτός που σκέφτηκε να απαγορεύσει την πώληση τσιγάρων στα παιδιά κάτω των 18 χρονών ή δεν έχει παιδιά ή έχει ξεχάσει πώς ήταν όταν είσαι παιδί ή υπήρξε από εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους τα ευνουχίζουν από πολύ μικρά ή και τα τρία. Θα ήθελα κατ’ αρχήν να σας πω ότι:
1. Δεν είμαι καπνιστής.
2. Με ενθουσιάζει κάθε απαγόρευση καπνίσματος σε δημόσιους χώρους και κυρίως στα εστιατόρια, γιατί το θεωρώ βίαιο να εξαναγκάζομαι σε παθητικό κάπνισμα.
3. Υπήρξα βαρύς καπνιστής ο ίδιος.
4. Άρχισα να καπνίζω στα 12 μου και το έκοψα, από μόνος μου, όχι για λόγους υγείας, στα 43 μου, έχοντας φτάσει να καπνίζω τέσσερα πακέτα (80 τσιγάρα) την ημέρα και πάντα σκέτα, για 31 χρόνια, ΚΑΡΕΛΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ.
5. Έχω τρία παιδιά: 37, 33 και 24 χρονών και τα δύο μικρότερα καπνίζουν.
Όλα τα παραπάνω τα λέω για να δείξω ότι αυτό που θα σας πω δεν το λέει κάποιος που υποστηρίζει το κάπνισμα για να δικαιώνει μια άθλια, βλαβερή συνήθεια που δίνει ευκαιρίες για πόζες φιγούρας και δυνατότητα φυγής από φοβίες, ανασφάλειες, κομπλεξισμούς, μελαγχολίες, ή προσθέτει από απληστία άλλη μια απόλαυση καπάκι μαζί ή μετά από: φαγητό, σεξ, καφέ, σοκολάτα, ποτό κ.λπ. – ξέρετε τι λέω όσοι καπνίζετε. Αυτό, λοιπόν, που θέλω να σας πω, αυτό δηλαδή που ένοιωσα ακούγοντας την είδηση που σας είπα είναι ότι: Με την απαγόρευση της πώλησης των τσιγάρων σε παιδιά κάτω των 18 χρονών απλώς θα αυξηθεί η πώληση των τσιγάρων σ’ αυτές τις ηλικίες, ενώ θα δίνουν διπλά και τριπλά χρήματα στην μαύρη αγορά για να τα αγοράσουν, κάνοντας έτσι δεκάδες 19άρηδες και 20άρηδες μαυραγορίτες τσιγάρων που θα πουλάνε σε ανήλικα για να τα «κονομάνε». Απλώς θυμηθείτε τότε που είσαστε παιδιά και θα καταλάβετε τι λέω. Αν δεν σας είχανε ευνουχίσει και από παιδάκια να σας έχουν μετατρέψει σε υπάκουα πιθηκάκια, τότε όντας φυσιολογικά και υγιώς ανυπάκουα παιδιά, δηλαδή «επαναστατημένα», πείτε μου: δεν βρίσκατε σχεδόν πάντα κάποιο τρόπο να κάνετε κρυφά κάτι που σας απαγόρευαν; Και η απαγόρευση δεν έκανε πιο γλυκιά την απαγορευμένη πράξη; Η απαγόρευση με ξύλο, με τιμωρία, με απειλές ή με νόμους του καπνίσματος στα παιδιά, φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα.
Και άντε και απαγορεύσανε την πώληση τσιγάρων σε παιδιά κάτω των 18. Εδώ δεν μπορούν να ελέγξουν τα ναρκωτικά που δεν πουλιούνται στα περίπτερα όπως τα τσιγάρα και έχουν φτάσει να τα πουλάνε ακόμα και μέσα στα σχολεία (την προηγούμενη εβδομάδα δεν πέθανε ένα 14χρονο κορίτσι από κοκαΐνη) και θα ελέγξουν την πώληση των τσιγάρων; Είναι τόσο απίστευτα λάθος αυτή η ιδέα που μοιάζει σαν δάκτυλος των καπνοβιομηχανιών για να αυξήσουν τις πωλήσεις των τσιγάρων!
Και για να μην αφήσω κανένα περιθώριο να σκεφτεί κανείς ότι όλο αυτό είναι κάποια προσωπική μου «πετριά» ή χαζορομαντικός συναισθηματισμός, θα ήθελα να σας συστήσω δύο βιβλία – ένα ξένο κι ένα ελληνικό – όπου μπορεί κανείς να δει τεκμηριωμένα με μελέτες όσα λέω παραπάνω. Κι αν τυχαίνει κάποιος μέσα στη θάλασσα του internet που θα βρει το «μπουκάλι» με αυτό το μήνυμα, να ξέρει εκείνους που είχαν την ιδέα της απαγόρευσης πώλησης τσιγάρων στα παιδιά κάτω από δεκαοχτώ, παρακαλώ πολύ ας τους το δώσει.
Τα δύο βιβλία, λοιπόν, είναι δύο πραγματείες γύρω από το τσιγάρο. Το ξένο, που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, είναι του Richard Klein, έχει τίτλο: «Τα τσιγάρα είναι θεσπέσια» και κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΤΗ. Το ελληνικό είναι της δημοσιογράφου Ντίκης Μακαρίου, έχει τίτλο: «Όταν η Ματιά Συνάντησε τον Καπνό» και κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ. Από τη σελ. 175 αυτού του βιβλίου είναι και το παρακάτω απόσπασμα με το οποίο θα κλείσω το post.

«…Ως ένδειξη απελευθέρωσης, ανεξαρτησίας και επανάστασης στη γονεϊκή ή κοινωνική «καταπίεση» – με ή χωρίς εισαγωγικά – το κάπνισμα διαδίδεται μεταξύ των εφήβων με ρυθμούς και ένταση αντιστρόφως ανάλογη των συμβουλών, των παροτρύνσεων και κυρίως των απαγορεύσεων. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις κάθε απόπειρα δυσφήμησης του τσιγάρου μεταβάλλεται στην καλύτερη διαφήμισή του…».

Καλό βράδυ.
Νίκος.

Το χριστουγεννιάτικο έλατο

Τώρα που πέρασαν οι γιορτές, θα σας πω μια ιστορία που μου είχε συμβεί πέρσι τα Χριστούγεννα, αλλά επειδή τη θυμήθηκα την παραμονή, την κράτησα επίτηδες για τώρα, καθώς δεν ήθελα να σας πιέσω να σκεφτείτε τελευταία στιγμή για το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τώρα, όμως, έχετε όλον τον καιρό να το κάνετε μέχρι του χρόνου τέτοια εποχή.
Λίγες μέρες, λοιπόν, πριν τα Χριστούγεννα πέρσι, είχα βγει στα μαγαζιά για να κάνω τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια μου κι άφησα τελευταίο το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Πήγα σε ένα μέρος που τα πουλούσαν κι είδα τα πεζοδρόμια να είναι γεμάτα με φρεσκοκομμένα έλατα. Βλέπω ένα όμορφο μικρό ελατάκι και πλησιάζω να το αγοράσω.«Μη Παραμυθά», ακούω μια λεπτή αδύναμη φωνή. Κοιτάζω γύρω μου, αλλά δεν βλέπω κανένα. «Εγώ, το ελατάκι σου μιλάω», ξανακούω την αδύναμη φωνούλα. Μα βέβαια! Αφού φορούσα το μαγικό γιλέκο, καταλάβαινα τη γλώσσα των φυτών. Η φωνούλα ερχόταν από το ελατάκι δίπλα μου. «Τι θέλεις ελατάκι;», το ρώτησα. «Θα ήθελα πολύ να έρθω στο σπίτι σου», μου λέει, «αλλά μη με αγοράσεις». «Και γιατί παρακαλώ;» το ρώτησα. «Να μην αγοράσεις ούτε εμένα ούτε κανένα άλλο από τα αδέλφια μου. Γιατί όταν σταματήσετε να μας αγοράζετε εσείς οι άνθρωποι, θα πάψουν και να μας κόβουν». Κοίταξα το ελατάκι σκεφτικός.
«Δες πώς κατάντησαν το κορμάκι μου», είπε το ελατάκι και έγειρε λίγο για να δω την άκρη του κορμού. Το είχαν στραβοκόψει από τη ρίζα του και με δύο χοντρά αγριόκαρφα που του είχαν μπήξει, είχαν στερεώσει δύο σταυρωτά ξύλα για να στέκεται όρθιο. «Σαν άνθρωπος που του έκοψαν τα πόδια και του έβαλαν ψεύτικα», σκέφτηκα. Τότε κατάλαβα όλο το κακό που γίνεται κάθε χρόνο με τα έλατα…
«Πολύ καλό κομμάτι, το ελατάκι που διαλέξατε, κύριε. Θα σας το αφήσω σε πολύ καλή τιμή», άκουσα να μου λέει ο άνθρωπος που πουλούσε τα έλατα πλησιάζοντας. «Όχι, όχι, δεν θα πάρω. Μετάνιωσα». Κι απλώνοντας το χέρι μου, χάιδεψα στα πεταχτά το ελατάκι κι έφυγα γρήγορα. «Ευχαριστούμε, ευχαριστούμε», άκουσα να μου ψιθυρίζουν τα άλλα έλατα καθώς περνούσα μπροστά τους.

karavaki1.jpg

Μπήκα στο πρώτο κατάστημα παιχνιδιών που βρήκα στο δρόμο μου κι αγόρασα ένα ωραίο καραβάκι και μπόλικα στολίδια. Σε λίγη ώρα, ήταν έτοιμο στολισμένο πάνω στο τραπέζι. Φέτος, το έβγαλα από το κουτί του,και τώρα κάθομαι και το καμαρώνω, αποφασισμένος πια να μην ξαναγοράσω ποτέ στη ζωή μου αληθινό έλατο.

Σας φιλώ
Ο Παραμυθάς

Η Μαίρη ή «σε λίγο».

Κι αφού τα θυμάστε και κάνετε και διάφορα ωραία σχόλια για τα «ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ», δείτε σήμερα κι άλλο ένα. Έχει τίτλο, «Η Μαίρη» κι έχει ως θέμα την αναβλητικότητα – ή αλλιώς, ψυχολογική τεμπελιά – τόσο για πρακτικά όσο και για ψυχολογικά θέματα. Αλήθεια, έχετε προσέξει ότι τρώμε περισσότερη ενέργεια στην προσπάθεια να αναβάλουμε να κάνουμε κάτι από όση χρειάζεται για να το κάνουμε αμέσως;