«Το λουλούδι της ερήμου»

Ναι κορίτσια, το πιάσατε! Τουλάχιστον όσες έχετε διαβάσει το βιβλίο, αφού «Το λουλούδι της ερήμου», ναι είναι ο τίτλος του βιβλίου της Γουόρεν Ντίρι. Και πώς μου ήρθε; Μου ήρθε επειδή σήμερα είναι, «Η Ημέρα του Παιδιού». «Από πού κι ως πού;» θα ρωτήσετε. Να σας απαντήσω: Γενικώς δεν έχω σε καμία εκτίμηση αυτές τις «ημέρες- αφιερώματα»  (της γυναίκας, του παιδιού, των λουλουδιών, του πατέρα, των ζώων, κατά του καπνίσματος, υπέρ της σωτηρίας του όζοντος  και τρέχα γύρευε), καθώς επιβεβαιώνουν την ενοχή για την απουσία αληθινής και βαθιάς φροντίδας  τον υπόλοιπο καιρό για τα… «τιμώμενα πρόσωπα ή πράγματα». Έτσι κι εγώ σήμερα, συμμετέχω στη γιορτή του παιδιού με ένα αφιέρωμα στις μάνες των παιδιών, δηλαδή στις γυναίκες.
Πριν λίγες μέρες, στη γιορτή μου, μια φίλη μου που ξέρει ότι «εμφορούμαι» (φοβερή καθαρευουσιάνικη  λέξη!) από βαθιά φεμινιστικά αισθήματα (με την καλή έννοια – χα, χα, χα…)  μου χάρισε αυτό το βιβλίο της Γουόρεν Ντίρι. Αν και τελευταία δεν πολυδιαβάζω, αυτό το τέλειωσα επιτόπου! Το βιβλίο, αυτοβιογραφικό, μιλάει για την απίστευτη ψυχική δύναμη μιας γυναίκας, της Γουόρεν Ντίρι, που γεννημένη σε ένα μικρό Αφρικανικό χωριό, από μια παραδοσιακή σομαλική οικογένεια νομάδων, που πίστευαν σε αρχαϊκά έθιμα όπως ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων και τον γάμο ανάμεσα σε κοριτσάκια προεφηβικής ηλικίας και σε ηλικιωμένους άντρες, στα πέντε της πέρασε τη διαδικασία της κλειτοριδεκτομής, όπως όλες οι γυναίκες του τόπου της, και στα δεκατρία της το έσκασε στο δυτικό κόσμο, για να μην παντρευτεί από συνοικέσιο έναν άντρα πολύ μεγαλύτερό της, αγράμματη και πάμπτωχη, χωρίς τίποτα δικό της εκτός από ένα κουρελιασμένο σάλι, για να γίνει τελικά top model  και Ειδική Πρέσβειρα των Ηνωμένων Εθνών.
Νομίζω – κορίτσια κι αγόρια που επιμένετε ακόμα να διαβάζετε αυτό το blog που για αλλού πήγαινε κι αλλού πάει – νομίζω ότι για την καταπίεση και τον υποβιβασμό των γυναικών από την παράδοση, τους νόμους και κυρίως τις θρησκείες, (κλειτοριδεκτομή, φερετζέδες, μπούργκες, παρθενίες κ.λπ.), φταίνε οι σεξουαλικοί φόβοι των αντρών: Μήπως οι γυναίκες τους πάνε με άλλον, μήπως ο άλλος κάνει καλύτερο σεξ, μήπως ο άλλος έχει μεγαλύτερο πέος, μήπως γίνει κάποιο παιδί που είναι του άλλου κ.λπ. Οι Αφρικανοί, λοιπόν, χωρίς τις διάφορες δυτικές υποκριτικές επικαλύψεις με θεωρίες, νόμους και δόγματα, με την ειλικρίνεια του βάρβαρου πρωτογονισμού τους και της υπο-ανεπτυγμένης ευαισθησίας τους, για να τελειώνουν με όλα αυτά είπαν: «Τι μπούργκες, τσαντόρ, φερετζέδες, ζώνες αγνότητας ή θρησκευτικά δόγματα που εξορκίζουν, υποβιβάζουν και περιορίζουν τις γυναίκες, κόφ’ τους εκεί την κλειτορίδα να τελειώνουμε». Κι έτσι καθιέρωσαν από παιδική ηλικία στις γυναίκες την κλειτοριδεκτομή και καθάρισαν.
Δεν θα βάλω εδώ τη σπαραχτική περιγραφή της κλειτοριδεκτομής που έκαναν στη Ντίρι και περιγράφει με λεπτομέρειες στο βιβλίο της, γιατί πιστεύω ότι πρέπει να διαβαστεί μόνο εκεί και στο σημείο του βιβλίου όπου βρίσκεται. Εδώ θα σας βάλω κάποια αποσπάσματα που τα πήρα από τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου. Τελικά δεν θα τα αφιερώσω μόνο στα κορίτσια της παρέας, αλλά και στα αγόρια – ίσως κυρίως σ’ αυτά.
Καληνύχτα.
Σας φιλώ.
Π.
“… Ύστερα από πολλή σκέψη συνειδητοποίησα πως είχα ανάγκη να μιλήσω για την κλειτοριδεκτομή μου για δυο foto-diris.jpgλόγους. Βασικά, είναι κάτι που με ενοχλεί βαθύτατα. Εκτός από τα προβλήματα, που πασχίζω ακόμα ν’ αντι­μετωπίσω, δεν θα γνωρίσω ποτέ τις χαρές του σεξ, ακρι­βώς επειδή μου τις στέρησαν. Αισθάνομαι ατελής, σακατεμένη, και, η σκέψη ότι, δεν μπορώ να κάνω τίποτα για ν’ αλλάξω αυτή την κατάσταση, είναι η πιο απελπιστική από όλες. Όταν γνώρισα τον Ντάνα, ερωτεύτηκα για πρώτη φορά κι ήθελα να γευτώ τις χαρές του σεξ μ’ έναν άντρα. Αν όμως με ρωτήσετε σήμερα «απολαμβάνεις το σεξ;», θα σας απαντήσω “όχι, όχι με τον παραδοσιακό τρόπο. Απλά μ’ ευχαριστεί που έχω σωματική επαφή με τον Ντάνα, γιατί τον αγαπώ”. (…)  Σε όλη μου τη ζωή προσπαθούσα να σκεφτώ ένα λόγο για την κλειτοριδεκτομή μου. Αν είχα σκεφτεί έναν καλό λόγο, ίσως θ’ αποδεχόμουν αυτό που μου είχαν κάνει. Αλλά δεν μπορούσα να βρω κανέναν. Κι όσο προσπαθούσα να σκεφτώ ένα λόγο δίχως να τον βρίσκω, τόσο φού­ντωνε η οργή μου. Είχα ανάγκη να μιλήσω για το μυστικό μου, επειδή το είχα κρατήσει τόσα χρόνια κλεισμένο μέσα μου. Κι αφού δεν είχα κοντά την οικογένεια μου, ούτε μητέρα ούτε αδελφές, δεν υπήρχε κανείς για να μοιραστώ μαζί του τη θλίψη μου. Μισώ τον όρο «θύμα», γιατί δείχνει ότι είναι κανείς ανίσχυρος. Όταν όμως με πετσόκοψε η τσιγγάνα, αυτό ακριβώς ήμουν. Πάντως, σαν ενήλικη, δεν ήμουν πια θύμα και μπορούσα να περάσω στη δράση. Με τη συνέντευξη που έδωσα στο γυναικείο περιοδικό, ήθελα όσοι προωθούν αυτό το βασανιστήριο να μάθουν τις επιπτώσεις του, έστω κι από το στόμα μιας μόνο γυναίκας, γιατί στη χώρα μου έχει επιβληθεί σιωπή σε όλες τις άλλες. Σκέφτηκα ότι όταν ο κόσμος θα μάθαινε το μυστικό μου, θα με κοίταζαν όλοι παράξενα στο δρόμο. Αποφάσισα όμως ότι αυτό δεν με ενδιέφερε. Γιατί ο δεύτερος λόγος που μ’ έκανε να δώσω αυτή τη συνέντευξη ήταν η ελ­πίδα ότι έτσι θα γινόταν γνωστό πως αυτό το έθιμο συνεχίζεται και σήμερα, και όσο συνεχίζεται, αυτό το βασανιστήριο, θα παράγονται γυναίκες οργισμένες σαν εμένα, γυναίκες που δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω και ν’ ανακτήσουν αυτό που τους έχουν στερήσει. (…)  Στην πραγματικότητα αντί να μειώνεται, ο αριθμός των σακατεμένων γυναικών μεγαλώνει. Οι αναρίθμητοι Αφρικανοί που μετανάστευσαν στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες πήραν το έθιμο μαζί τους. Τα ομοσπονδιακά Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών υπολογίζουν ότι στην πολιτεία της Νέας Υόρκης 27.000 γυναίκες έχουν υποστεί ή θα υποστούν αυτή την επέμβαση. Γι’ αυτό πολλές πολιτείες θεσπίζουν νόμους που κηρύσσουν παράνομη την κλειτοριδοεκτομή. Οι νομοθέτες θεωρούν αναγκαία την ψήφιση ειδικών νόμων για την προστασία των κοριτσιών που κινδυνεύουν, επειδή οι οικογένειες θα ισχυρίζονται ότι είναι «θρησκευτικό δικαίωμα» τους ν’ ακρωτηριάζουν τις κόρες τους. Πολλές φορές μια αφρικανική κοινότητα συγκεντρώνει αρκετά χρήματα, για να φέρει από την Αφρική στην Αμερική μια ειδική για την κλειτοριδεκτομή, όπως εκείνη η τσιγγάνα – αυτή η γυναίκα πετσοκόβει σε μια μέρα ένα σωρό κοριτσάκια. Κι όταν αυτό δεν είναι δυνατό, οι οικογένειες παίρνουν την υπόθεση στα δικά τους χέρια. Ένας πατέρας στη Νέα Υόρκη μεγάλωσε την ένταση του στερεοφωνικού του, για να μην μπορούν οι γείτονες ν’ ακούν τα ουρλιαχτά, κι έπειτα έκοψε τα γεννητικά όργανα της κόρης του μ’ ένα μαχαίρι για το κρέας. (…) Πάνω από τέσσερις χιλιάδες χρόνια οι Αφρικανοί ακρωτηριάζουν τις γυναίκες τους.
Μερικοί πιστεύουν ότι αυτό το απαιτεί το Κοράνι, επειδή το έθιμο υπάρχει σχεδόν σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες. Αλλά δεν είναι έτσι. Ούτε το Κοράνι ούτε η Βίβλος αναφέρουν πουθενά ότι πρέπει να πετσοκόβονται οι γυναίκες για να είναι αρεστές στον Θεό. Αυτό το προωθούν και το αξιώνουν άντρες – άντρες αστοιχείωτοι κι εγωιστές που θέλουν να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους πάνω στη σεξουαλική ζωή της γυναίκας τους. Απαιτούν να έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή η γυναίκα που θα παντρευτούν. Οι μητέρες συμμορφώνονται και υποβάλλουν τις κόρες τους σ’ αυτό το μαρτύριο από φόβο μήπως δεν μπορέσουν να τις παντρέψουν. Μια κοπέλα που δεν έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή θεωρείται ακάθαρτη, υπερσεξουαλική και ακατάλληλη για γάμο. Σε μια νομαδική κουλτούρα, σαν αυτή της ανατροφής μου, δεν υπάρχει θέση για μια ανύπαντρη γυναίκα κι έτσι οι. μητέρες πιστεύουν πως είναι καθήκον τους να φροντίσουν, ώστε να έχουν οι κόρες τους μια όσο γίνεται καλύτερη ευκαιρία – περίπου όπως οι γονείς σε μια δυτική οικογένεια θεωρούν καθήκον τους να στείλουν την κόρη τους σε καλά σχολεία. Μοναδικός λόγος για ν’ ακρωτηριάζονται κάθε χρόνο εκατομμύρια κορίτσια είναι η άγνοια και η προκατάληψη. Κι ο πόνος, η ταλαιπωρία, ο θάνατος που απορρέουν από την αποτρόπαιη αυτή πράξη, είναι υπεραρκετός λόγος για να καταργηθεί.
Να εργαστώ σαν πρέσβειρα των Ηνωμένων Εθνών είναι ένα όνειρο τόσο εξωφρενικό, που δεν τολμούσα ποτέ να το ονειρευτώ. (…) Πολλοί από τους φίλους μου εκφράσανε το φόβο τους μήπως, όταν ξαναπάω στην Αφρική, επιχειρήσει να με σκοτώσει κάποιος φανατικός ισλαμιστής. Σε τελευταία ανάλυση, θα μιλήσω χωρίς περιστροφές ενάντια σ’ ένα έγκλημα που ορισμένοι φονταμενταλιστές το θεωρούν ιερή πράξη. Είμαι βέβαιη ότι το έργο μου θα είναι επικίνδυνο και
ομολογώ ότι φοβάμαι. Κυρίως τώρα που έχω ν’ αναθρέψω ένα αγοράκι. Η πίστη μου όμως μου λέει ότι πρέπει να είμαι δυνατή, ότι ο Θεός με οδήγησε σ’ αυτό το δρόμο για ένα σκοπό. Έχει μια δουλειά για μένα. Και πιστεύω ότι ο Θεός έχει αποφασίσει πολύ πριν γεννηθώ ποια μέρα θα πεθάνω, κι έτσι αυτό δεν μπορώ να το αλλάξω. Στο μεταξύ μπορώ να πάρω το ρίσκο, μια και αυτό έκανα σε όλη μου τη ζωή…”

Το παιχνίδι της απερισκεψίας

Εγώ φταίω, τώρα; Γιατί δεν με αφήνετε ν’ αγιάσω; Τελικώς, το blog αυτό έχει γίνει σαν … “πολυμορφικό” αυτοκίνητο! Και για να θυμηθώ -άσχετο,  αλλά εμένα μου κολλάει εδώ – και μία παροιμία: “ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει”. Τέλος πάντων, αυτό είναι το τρίτο και τελευταίο post που θα βάλω κάτι άλλο από εκείνο που σκεφτόμουν, και αύριο – το λέω για να εκτεθώ – θα μπει αμετακλήτως το “ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ” για να σφίξουν… οι πρωκτοί. Θα είναι ένα post-αφιέρωμα σε όλα τα κορίτσια που διαβάζουν αυτό το blog, αλλά και γενικότερα. Λοιπόοοοον…. Ορίστε η πρόκληση που μου γίνεται από μία από σας, εδώ και μέρες. Διαβάστε τι μου γράφει αυτό το κορίτσι και πώς το εικονογραφεί!!!

WhipΕ πόσο θα περιμένω πια για να παίξετε στο παιχνίδι μου, εεεεεε;;;;;;   ( Ξέρετε τι κάνω τώρα,ε; Γκρινιάζω σαν τον cpil , για να σας βάλω να παίξετε με το ζόρι!! Χα χα χα χα !!) Κάθε μέρα ποστάρετε και κάτι καινούργιο αλλά για “ενθύμιο απερισκεψίας ” τίποτα! Δε θέλετε να μας πείτε;  Γιατί καλέ δε μας λέτε κάτι “χοντρό” που κάνατε μικρός; Μην ντρέπεστε!! (  Σας πειράζω! ) Αααα….δεν θα σας ξαναπαίξω!! Sad

Δεν φτάνει που κάνω την πάπια στις πιέσεις της να παίξω στο παιχνίδι της γιατί ξέρω ότι αν βάλω αυτό που θα είχα να να βάλω θα φεύγατε όλοι από αυτό το blog,  φτάνει σήμερα στο σημείο, να στέλνει μήνυμα όπου στην αρχή…  με μαστιγώνει κατακόκκινη από το θυμό της, και μετά γίνεται και μπλε από το κλάμα που δεν παίζω το παιχνίδι της, που έχει βάλει στο  blog της!  Το παιχνίδι  της είναι να πούμε μια ανάμνηση απερισκεψίας που έχουμε κάνει και για την οποία έχουμε μετανοιώσει. Εντάξει, λοιπόν, επειδή εσείς δεν μ’ αφήνετε ν’ αγιάσω κι εγώ είμαι, “τραβάτε με κι ας κλαίω”, απομακρύνετε τα παιδάκια σας από το blog και κλείστε το όσι δεν αντέχετε σε “χοντρές” συγκινήσεις όπως λέει πιο πάνω το μήνυμα.

Η απερισκεψία μου, λοιπόν, άρχισε να γίνεται (“άρχισε” γιατί συνεχίστηκε για πολύ καιρό) στα εννιά μου (!!!) όταν με κάποιο κορίτσι της ηλικίας μου που πηγαίναμε μαζί στο Δημοτικό, παίζαμε ένα παιχνίδι που το λέγαμε “ο γιατρός” (ειδικότητας γυναικολόγου). Πιθανόν να το παίξατε κάποτε κι εσείς, αν και ήταν της μόδας ανάμεσα στα παιδιά της δεκαετίας του’50. Το παιχνίδι βασικά ήταν μια “ένεση” που έκανε “ο γιατρός” – καταλαβαίνετε πού – όσο και όπως μπορούσε τέλος πάντων, επειδή λόγω ηλικίας… τι ένεση να κάνει!!!  Όσο εδώ όλα καλά, αλλά έλα που όταν ξανασυναντήθηκαν τυχαία στα δεκαοχτώ τους, τους ήρθε να ξαναπαίξουν τον “γιατρό”. Κι αυτή τη φορά η … “ένεση” έγινε, κι ήταν η όλη… “εξέταση” απίστευτα τρυφερή και γλυκειά  – έως συγκινητική! Όμως, το κορίτσι έμεινε έγκυος.  Και το τραγικό ήταν ότι και τα δύο παιδιά – γιατί στα 18 τους ήταν παιδιά – ήθελαν σαν τρελοί αυτό το παιδί – που ήταν και κορίτσι! Αλλά κάτι τέτοιο ήταν απολύτως αδύνατο. Και οι δυο τους έζησαν μαζί  αυτή την φριχτή εμπειρία της έκτρωσης… Για εκείνο το κορίτσι – κυρίως –  ήταν το τρομερό. Κι από τότε ο “γιατρός”, είχε πάντα μαζί του προφυλακτικό και το φόραγε σε κάθε περίπτωση – εκτός από δύο φορές. Από όλη αυτή την “απερισκεψία”, ο… “γιατρός” δεν θα ξεχάσει ποτέ τα μάτια του κοριτσιού μετά, έτσι όπως ήταν γεμάτα από μία απέραντη απορία και θλίψη…

Καληνύχτα.

Π. 

Μία… οικογενειακή υπόθεση

storyteller-flying.jpg Nαι ξέρω: ο τίτλος είναι σαν να σας προετοιμάζει να διαβάσετε κανένα σεντόνι. Ευτυχώς για σας όχι. Λοιπόν: Επειδή ο “μάστορας” αυτού το blog μ’ έχει στο χέρι και μπορεί να μου κηρύξει καμιά απεργία και για κάνα μήνα να μην μου ανεβάζει βίντεο αν δεν ενδόσω στις “εργασιακές απαιτήσεις” του, επειδή έβαλε την αδελφή του και τον αδελφό του να με πιέσουν, και την μάνα του, την κυρία Παραμυθά να με πρήζει από το πρωί επειδή αρχικά αρνήθηκα να κάνω αυτό που μου ζήτησε εκείνος – “εγώ δεν σε πίεσα να κάνεις το blog;“, “εγώ δεν σου ανεβάζω τα βίντεο;“, “τι πατέρας είσαι εσύ;” και τέτοια μου λέει από το πρωί και μου τα ‘χει πρήξει κι αυτός κι όλη η οικογένεια. Σας παρακαλώ πολύ, λοιπόν, να μου επιτρέψετε να χρησιμοποιήσω για πρώτη φορά αυτό το blog για χάρη της οικογενείας μου και να σας αντιγράψω εδώ μία παράκληση του “μάστορα” αυτού του blog.  Συγνώμη, ευχαριστώ και ορίστε η παράκλησή του:
Καλοί μου άνθρωποι!
Μπείτε στο youtube και ψηφίστε το “Story without end…?” μπας και κερδίσω ένα ταξίδι για Βαρκελώνη!! Απλά βάλτε ΠΟΛΛΑ αστεράκια στο “rating” του βίντεο!

http://www.youtube.com/groups_videos?name=yourpointofyou
Ευχαριστώ,
cpil.

Αν δεν βαριέστε να πάτε στη διεύθυνση κι αν σας αρέσει πραγματικά η ταινία του (το εννοώ αυτό, κι εκείνος το ξέρει ότι το εννοώ) ρίξτε του μερικά αστεράκια.
Συγνώμη που σας μπλέκω σε αυτή την …. οικογενειακή υπόθεση, κι εκμεταλλεύομαι τη καλή σας διάθεση απέναντί μου, αλλά πιστεύω ότι – τουλάχιστον οι γονείς που τους έχουν πρήξει κάποτε τα παιδιά τους – θα με καταλάβετε.
Καλή βδομάδα.
Σας φιλώ.
Π.


Μία επιστημονική ανακάλυψη. Δεύτερο και τελευταίο.

akatalilo1.jpg

Καλά! Έχω ενθουσιαστεί με τις αντιδράσεις που προκάλεσε αυτό το post! Είχα αρχίσει να ανησυχώ: Τι διάολο, όλοι με αγαπάνε, και δέχονται όλα αυτά που λέω χωρίς έστω να μη συμφωνούνε  μαζί μου, και δεν υπάρχουν κάποιοι που να εκνευρίζονται, να ενοχλούνται, να μην καταλαβαίνουν, να απογοητεύονται, να με «οικτίρουν» με κανένα «κρίμα»; Δεν μπορεί κανείς να τα έχεις καλά με όλους. Αυτό είναι ύποπτο. Τόσο ξενέρωτος είμαι; Αλλά ευτυχώς ησύχασα με το τελευταίο post. Χα, χα, χα…
Όπως ξέρετε, αυτό το blog δεν είναι forum ούτε chat room, οπότε δεν τίθεται θέμα να ανοίξουμε συζήτηση. Όπως σε όλα τα blogs, βάζω κι εγώ τα «ιντερνετικά μου φούμαρα» κι άμα αρέσουν σε κάποιους μια χαρά, κι αν δεν αρέσουν επίσης μια χαρά. Είναι όντως ξενέρωτο και ύποπτο να τα έχει κανείς καλά με όλους. Διαβάζοντας το σχόλιο της nellinezi σκέφτηκα ότι αυτά που λέει με καλύπτουν απολύτως, οπότε δεν χρειάζεται – έτσι κι αλλιώς  να πω τίποτα, γι’ αυτό και δεν θα απαντήσω όπως είναι σίγουρη ότι θα κάνω. Επειδή, όμως, μπαίνουν όλο και καινούργια παιδιά – για μένα είστε όλοι σας παιδιά, σας αρέσει δεν σας αρέσει –  θα ήθελα να βάλω εδώ να θυμίσω το πρώτο πρώτο  post που έγραψα ποτέ, όπου λέω ξεκάθαρα ότι το blog είναι για σας που κάποτε βλέπατε τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» ή την «ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ» – άρα για μεγάλους. Τώρα, αν έχετε παιδάκια, μπορείτε να κατεβάζετε τα βίντεο που θέλετε – γι’ αυτό είναι ελεύθερα – και να τους τα δείχνετε. Προσωπικά δεν  θα σύστηνα το blog αυτό σε παιδιά κάτω από δεκάξι, αλλά αν υπάρχουν γονείς που έχουν ξαμολημένα μικρότερα παιδιά να μπαίνουν μόνα τους κι όποτε θέλουν στο ίντερνετ χωρίς κανένα έλεγχο, αυτό το  blog είναι από τα πιο αθώα που μπορούν να συναντήσουν εδώ μέσα, όπως ξέρετε.  Επίσης, αν υπάρχει κανείς που δεν μπορεί να καταλάβει γιατί  «ποστάρισα»  (χα, χα, χα… φοβερή λέξη!) τέτοιο θέμα στο blog  μου, απλώς σημαίνει ότι έχει σχηματίσει λάθος εικόνα και για μένα και για το blog μου, οπότε δεν μπορώ να κάνω τίποτα, αλλά δε ν πειράζει. (Η λέξη «κρίμα»  σε τέτοιες περιπτώσεις, υποδηλώνει πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση για το σωστό της κρίσης εκείνου που το λέει.) Δεν πειράζει, λοιπόν, καθόλου, γιατί προσωπικά δεν αισθάνθηκα ποτέ υποχρεωμένος να ανταποκρίνομαι στην εικόνα που έχουν οι άλλοι για μένα, κι άλλωστε από blog το δίκτυο… μάτσο και όλων των ειδών. Τέλος, συγνώμη αλλά δεν αισθάνομαι και υποχρεωμένος να απαντάω σε ερωτήματα που μου γίνονται. Απαντάω απ’ ευθείας – όχι από εδώ – μόνο σε σοβαρά και πολύ προσωπικά ερωτήματα που μου γίνονται, αλλά – και πάλι συγνώμη –  δεν υπάρχει κανένα τέτοιο σήμερα.
Στο διαγωνισμό μας τώρα: Η σωστή απάντηση είναι, «με ξένο κώλο κάνω κι εγώ τον πούστη», που τη βρήκε ακριβώς  – κατά λέξη – μόνο η nellinezi! Επίσης, πιάσανε το νόημα οι: Νίνα  με το, “με ξένα κόλλυβα κάνω κι εγώ μνημόσυνο”. Το mikro manini με τη φράση, «με αλλουνού πλάτες κάνεις τον μάγκα».
Κι έφτασε η στιγμή της μεγάλης αποκάλυψης: Δεν υπάρχει κανένα τέτοιο αρχαίο ρητό κι ούτε, βέβαια, ανακαλύφτηκε καμία επιτύμβια στήλη με αυτήν. Την έκφραση αυτή την έφτιαξε μια φίλη μου φιλόλογος το προπέρσινο καλοκαίρι, μια μέρα που βαριότανε κι έκανε για πλάκα διάφορες νεοελληνικές εκφράσεις στα αρχαία ελληνικά. Ναι, ξέρω… Μερικοί θα ρωτήσουν, «καλά από πρόπερσι, τώρα το θυμήθηκες»; Ναι, και θα σας πω γιατί. Από την αρχή αυτή ήταν η ιδέα ετούτου του «παιχνιδιού». Εκείνο που άλλαξε είναι ότι θα ήθελα να αφιερώσω αυτά που ακολουθούν σε όλους εκείνους που δεν έχουν για μένα την εικόνα κάποιου καλοκάγαθου παππού που λέει ανώδυνα παραμύθια σε παιδάκια, αλλά σε όλες και όλους  που παρακολουθούν αυτό το blog, αυτούς τους δέκα μήνες που υπάρχει και έχουν «δει» ποιος είναι – και ήταν –  στ’ αλήθεια ο «Παραμυθάς», χωρίς να έχουν καμιά προκατασκευασμένη εικόνα γι’ αυτόν, γιατί οι εικόνες που έχουμε για τους άλλους είναι που εμποδίζουν την επικοινωνία μαζί τους. Οι εικόνες μας επικοινωνούν, όχι εμείς.
Άκουσα, λοιπόν, προχτές στις ειδήσεις στην τηλεόραση ότι θα μεταφερθούν οι Καρυάτιδες από την Ακρόπολη στο Μουσείο!  Και ξαφνικά ήρθαν δάκρυα στα μάτια μου! Ξέρετε, γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Εξάρχεια, στην οδό Ζαΐμη, πίσω από το Πολυτεχνείο. Μικρός, έπαιζα στο Μουσείο ή στο Πάρκο, που και στα δύο πήγαινα ή γύριζα πίσω από την οδό Πατησίων. Κάθε φορά – για δέκα χρόνια περίπου – που γύριζα σπίτι, έβλεπα – σαν πίνακα μέσα σε κάδρο – την Ακρόπολη!  Το έχετε προσέξει; Η οδός Πατησίων από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και μετά είναι μία ευθεία που έχει θέα την Ακρόπολη!  Έτσι μεγάλωσα με μία οικεία αίσθηση αυτής της ομορφιάς! Αργότερα, στην εφηβεία μου, από τα 15 μου έως τα 20, κάθε φορά που ξενυχτούσαμε με τον φίλου μου τον Αλέκο σε πάρτι ή μετά σε κάποια ταβέρνα, πηγαίναμε στην Ακρόπολη με τα πόδια, για να δούμε την ανατολή του ήλιου. Καθόμαστε σε ένα πάγκο της καφετέριας στον Άγιο Δημήτριο τον Λομπαρδιάρη.  Αυτό το θέαμα δεν μπορείτε να το δείτε σήμερα γιατί έχουν μεγαλώσει τα δέντρα. Ο ήλιος άρχιζε να ανεβαίνει αργά πίσω από τον Υμηττό και η Ακρόπολη, αλλά κυρίως οι Καρυάτιδες, άλλαζαν κάθε δευτερόλεπτο φως! Άρχιζαν με ένα απαλό γαλάζιο, έφταναν σε ένα βαθύ πορτοκαλί, ύστερα γίνονταν κόκκινες σαν να έπαιρναν φωτιά και τέλος, όταν ο ήλιος είχε πια ανέβει για τα καλά, έλαμπαν, σαν να έβγαζαν φως από μέσα τους. «Εντάξει, άναψαν οι… λάμπες και σήμερα…» έλεγε ο Αλέκος, σαν σύνθημα να πάμε για ύπνο. Καταλαβαίνετε; Το μάρμαρό τους ήταν σαν να έβγαζε φως από μέσα και έλαμπαν! Κανένα ομοίωμά τους δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Και της χώνουν στο Μουσείο.  Αντί τόσα χρόνια να πολεμήσουν την μόλυνση του περιβάλλοντος, ξηλώνουν την Ακρόπολη για να τη σώσουν!!! Έβλεπα τις ειδήσεις κι ένοιωσα τα μάτια μου να τρέχουν… Και θυμήθηκα τη φράση του Στρατηγού Μακρυγιάννη όταν σταμάτησε κάτι αρχαιοκάπηλους λέγοντάς τους για τα αγάλματα που πήγαιναν να πουλήσουν σε κάτι ξένους, «… δι’ αυτά πολεμήσαμεν».  Καταλαβαίνετε; Κάτι τέτοιοι έχουν δικαίωμα να περηφανεύονται για τους προγόνους τους, οι υπόλοιποι είναι  … πατάτες.  Οι πατάτες που βγάζουν λόγους υπερηφάνειας για τους προγόνους μας, είναι που ξεσπίτωσαν τα «κορίτσια μας». Ναι, ξέρω, αυτά ακούγονται ίσως χαζορομαντικά, μελό ή μαλακοκάβλικα… Γι’ αυτό είπα κι εγώ να σας μιλήσω – για όσα ένοιωσα καθώς θυμήθηκα την εφηβεία μου, μαθαίνοντας για τις Καρυάτιδες –  να σας μιλήσω εδώ με έναν τρόπο, κάπως σαν παιχνίδι.Καληνύχτα μωρά μου. (Όσοι μου επιτρέπετε να σας λέω έτσι).
Φιλιά.
Π.

Μία επιστημονική ανακάλυψη!

akatalilo.jpg

Τελευταία έγινε μία επιστημονική – και συγκεκριμένα φιλολογική – ανακάλυψη: Βρέθηκε επιτύμβια στήλη με αρχαίο ελληνικό ρητό σεξουαλικού περιεχομένου, του οποίου το ακριβές αντίστοιχο υπάρχει και σήμερα. Καθώς το ρητό αυτό ancient_olynthos.jpgδείχνει μία νοοτροπία η οποία ήταν ίδια και στους αρχαίους έλληνες και στους σημερινούς, θα πρέπει να θεωρηθεί ως μία σοβαρότατη επιστημονική ανακάλυψη η οποία αποδεικνύει ότι είμαστε απευθείας απόγονοι – χωρίς επιμιξίες με Ρωμαίους, Τούρκους, Γερμανούς, Αλβανούς κ.λπ. – των αρχαίων ελλήνων.
Παρακάτω σας βάζω την επιγραφή της επιτύμβιας πλάκας. Όποιος βρει την αντίστοιχη σημερινή στη νεοελληνική γλώσσα, κερδίζει πέντε δωρεάν σερφαρίσματα στο blog μου. Η σωστή απάντηση έχει κατατεθεί σε συμβολαιογράφο της Αθήνας. Για το αδιάβλητο του διαγωνισμού αποκλείονται όλοι οι εξ αίματος και εξ αγχιστείας συγγενείς μου, καθώς και όλοι οι αρχαιολόγοι και καθηγητές φιλόλογοι. Λήξη προθεσμίας υποβολής απαντήσεων στο blog, έως αύριο το βράδυ στις 9.
Η «επιγραφή – ρητό» είναι η εξής:

allotrio.jpg

Και μεταγραμμένο σε μονοτονικό: “Αλλοτρίω προκτώ καγώ διάγω δίκην κιναίδου”.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.
Υ.Γ. Επιτρέψτε μου να προσθέσω εδώ και μια προσωπική μου άποψη: Όσοι περηφανεύονται για τους προγόνους τους είναι σαν τις πατάτες: ό,τι καλύτερο έχουν είναι μέσα στη γη.

Συνάντηση με μια μαϊμού

Σε ένα προηγούμενο post, ένας από σας παιδιά, ο innertree, έβαλε ένα link για ένα βίντεο με τον Τζίντου Κρισναμούρτι – τον «αντιγκουρού του 20ου αιώνα» – όπως τον έχει αποκαλέσει ο Δαλάι Λάμα, όπου πηγαίνοντας και σερφάροντας στην περιοχή, μου ήρθε μια ιδέα που μ’ έκανε να γελάσω πολύ και αποφάσισα να σας βάλω εδώ ένα μικρό βίντεο, που δεν μου είχε περάσει από το νου. Λοιπόοοον…
storytellers-coat-2.jpg Όπως ξέρετε, όταν φοράω το μαγικό γιλέκο εκτός που μπορώ να πετάω, μπορώ να γίνομαι μικρός σαν καρφίτσα και μεγάλος σαν βουνό, αλλά και να μιλάω με τα ζώα τα φυτά και τα πράγματα. Χωρίς το μαγικό γιλέκο δεν μπορώ να μιλάω με τα ζώα. Και “μιλάμε” με τα ζώα, σημαίνει ότι συνεννοούμαστε, πράγμα που μπορεί να μην είναι 100% λεκτικό, αλλά και κάποιο άλλο είδος επικοινωνίας. Για να μιλάς ή τέλος πάντων να συνεννοείσαι με τα ζώα, πρέπει ή να είσαι «λαλημένος» ή να έχεις μαγικό γιλέκο ή να έχεις πολύ αγάπη στην καρδιά σου για οτιδήποτε υπάρχει πάνω στη γη και γι’ αυτήν την ίδια.
Στο βίντεο που βάλαμε εδώ, ο Τζίντου Κρισναμούρτι και ο Καθηγητής Άλλαν Άντερσον, έχουν μια φιλοσοφική συζήτηση, όταν ξαφνικά του έρχεται του Κρισναμούρτι και λέει για τη συνάντηση που είχε με μια μαϊμού – τώρα, ο Κρισναμούρτι δεν έχει μαγικό γιλέκο, οπότε ή «λαλημένος» είναι ή…
Σας φιλώ.

Π.

 

Υ.Γ. Σας ευχαριστώ πολύ για τα “χρόνια πολλά”που μου στέλνετε.nikos-3-infra.jpg

.

Ο «Δράκος-Ορχήστρα»

storyteller-gro.JPGΕ, και για όσους βαριόνται τα «σεντόνια» μου – αλλά κυρίως για τα παιδάκια σας, και για όλα τα «παιδάκια» γενικώς – δείτε ένα μεγάλο μέρος από μία παιδική εκπομπή που έκανα κάποτε, μετά που είχα φύγει από την Ε.Ρ.Τ., όταν πια θα πρέπει είχατε μεγαλώσει για τα καλά: στο τέλος του 1989. Ήταν ένα «τηλεπεριοδικό» με διάφορα μικρά θέματα και με παρουσιαστές ένα μαέστρο, τον κύριο Μπαγκετάκο, και ένα… δράκο, που λέγεται, Ταρατατζούμτριαλαρίλαρά. Ένα δράκο με έξι κεφάλια (και τρεις τόνους στο όνομά του), που το κάθε κεφάλι του παίζει κι ένα διαφορετικό όργανο φτιάχνοντας έτσι μία ορχήστρα.
«Μπαγκετάκος» είναι ο φίλος μου ο Γιώργος ο Γεωγλερής, μέσα στα κεφάλια του Δράκου «κρύβονται» μερικοί καλοί ηθοποιοί που δεν τους βάζω για την περίπτωση που δεν θα το θέλανε σήμερα που είναι γνωστοί, ενώ η τεράστια κούκλα-δράκος, φτιάχτηκε από την οικογένεια Σοφιανού.
Σ’ αυτή την εκπομπή εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες και η καινούργια μορφή του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», που την έχω ανεβάσει ήδη εδώ. («Ο Μάγος του Γαλάζιου Βουνού» και «Το Τσίρκο»). Στο απόσπασμα που θα δείτε, υπάρχει η αρχή της βιντεοκασέτας που δεν την είχα ανεβάσει εδώ. Τη συνέχεια όμως – δηλαδή τον, «Μάγο του Γαλάζιου Βουνού» – όσοι δεν τον έχετε δει ήδη εδώ, μπορείτε να πάτε τώρα με το LINK που έβαλα. Δυστυχώς, αυτό το βίντεο δεν μπορούμε να το αφήσουμε ελεύθερο για download καθώς υπάρχουν διάφορα δικαιώματα.
Πριν κλείσω το σημείωμα αυτό θέλω να πω ότι κάποιες και κάποιοι από σας, επιμένουν να σιγοντάρουν τις προσπάθειες της κυρίας Παραμυθά να βγάλω ένα DVD με κάποιες από τις ιστορίες μου, κι έχω αρχίσει να ψήνομαι. (Σε καμιά περίπτωση, όμως, δεν θα πουλιέται από ‘δω.) Αλλά ευτυχώς δεν προλαβαίνω πια να το ετοιμάσω για τις γιορτές, όπως με πιέζανε, κι έτσι τη γλίτωσα προς το παρόν – κι εσείς άλλωστε, αφού στις γιορτές θα έχετε πολλά έξοδα.
Φιλιά.
Π.