«Στη Χώρα των Παγωτών»

Θυμάστε που κάποια στιγμή το καλοκαίρι σας είχα βάλει μια χειμωνιάτικη ιστορία με τον Άη Βασίλη; Ε, τώρα ήρθε η ώρα να σας βάλω μια καλοκαιριάτικη με παγωτά! Βέβαια, δεν είναι τόσο άσχετο όσο ακούγεται γιατί… άσε, θα καταλάβετε από μόνοι σας, βλέποντας την περιπέτειά μου, «Στη Χώρα των Παγωτών».

Καλή Χρονιά
Σας φιλώ.
Π.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Το βουνό

storyteller-long.JPGΜια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα βουνό που η κορφή του ήταν κρυμμένη πάνω από τα σύννεφα. Το επισκέπτονταν άνθρωποι από όλα τα μέρη της γης, άνθρωποι κάθε τύπου και εθνικότητας, γιατί υπήρχε μια φήμη ότι μπορούσε κανείς όταν το συναντήσει να δει την Αλήθεια. Έτσι, όλοι αυτοί οι άνθρωποι έρχονταν στο βουνό για να ανακαλύψουν αυτό και την Αλήθεια που έδινε.

Κάποιοι έρχονταν και ερευνούσαν τη χλωρίδα και την πανίδα που υπήρχε στις πλαγιές του· άλλοι έρχονταν κι mountain-carinthia.jpgεξέταζαν γεωλογικά τη μορφολογία του εδάφους του και ό,τι φύτρωνε σ’ αυτό. Άλλοι έρχονταν για να αναζωογονηθούν από το μεγαλείο του, μερικοί για να το δουν και να το κρατήσουν μέσα στις καρδιές τους γυρίζοντας πίσω, και κάποιοι για να το λατρέψουν σαν κάτι ιερό. Υπήρχαν κάποιοι άλλοι που έρχονταν για να το ζωγραφίσουν ή να το φωτογραφίσουν, όπως και κάποιοι που έρχονταν για να πάρουν μαζί τους μικρές πέτρες από τις πλαγιές του για ενθύμιο. Αλλά υπήρχαν κι εκείνοι που έτρεχαν στις χαράδρες του για να ακούσουν την ηχώ της ίδιας τους της φωνής και του γέλιου τους, που τους έστελνε το βουνό πίσω. Τέλος, μερικοί έρχονταν για να διαλογιστούν περπατώντας στις πλαγιές του με την επιθυμία να τους χαρίσει το βουνό τη γνώση που θα τους γλύτωνε από τα βάσανά τους. Λίγοι – πολύ λίγοι – ήταν εκείνοι που περνούσαν μέσα από την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια και το άγνωστο των σύννεφων που το σκέπαζαν, για να φτάσουν στην κορφή του και να δουν τι έχει από την άλλη πλευρά.

Σας φιλώ.

Π.

 

Ο κυρ – Βοριάς…

Μία μικρή αλλαγή στο πρόγραμμα. Πρόσθεσα κάτι ακόμα σήμερα, ανάμεσα σε δύο posts.
samiou.jpg Ανήμερα τα Χριστούγεννα, συνάντησα μια παλιά μου φίλη – που πιστεύω ότι όλοι θα ξέρετε – την Δόμνα Σαμίου και μου έκανε δώρο τη τελευταία δουλειά της, με τίτλο, «Ο κυρ Βοριάς… και άλλα τραγούδια για παιδιά», που είναι μια συλλογή με παραδοσιακά ποιήματα και τραγούδια για παιδιά, που πολλά από αυτά είναι τραγουδισμένα ή ειπωμένα από παιδιά. Είναι ένα άλμπουμ με δύο CD, ένα DVD και ένα βιβλίο με τους στίχους, ζωγραφιές και σύντομες πληροφορίες, στα ελληνικά και αγγλικά.
Καθώς, λοιπόν, αυτές τις μέρες σκεφτόμουν ότι θα ήθελα πολύ να έβαζα κάτι φρέσκο με παιδικές φωνές εδώ στο blog, αλλά δεν έβρισκα τίποτα, το δώρο της Δόμνας μου έπεσε κουτί. Της πήρα, λοιπόν, την άδεια να βάλω εδώ για τα παιδάκια σας – και για σας… και για σας – ένα ποίημα, ένα τραγούδι και δυο ζωγραφιές.
moon.jpg Το ποίημα, πολύ πιθανόν να το ξέρετε. Είναι το «Φεγγαράκι μου λαμπρό». Χα, χα, χα… Το θυμάμαι ακόμα! Και να σκεφτείτε ότι μου το έμαθε η μάνα μου ένα χρόνο πριν πάω σχολείο, το 1949!!! Ναι, μωρά μου, πάει όντως πολύς καιρός από τότε που πήγα πρώτη Δημοτικού, στο 35ο Δημοτικό Σχολείο, στην Οδό Κωλέτη, στα Εξάρχεια – εκεί γεννήθηκα. Να οι στίχοι, κι αμέσως μετά ακούστε ένα φοβερό παιδάκι να τους λέει.

ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ ΜΟΥ ΛΑΜΠΡΟ
Φεγγαράκι μου λαμπρό,
φέγγε μου να περπατώ να
πηγαίνω στο σχολειό να
μαθαίνω γράμματα,
γράμματα σπουδάγματα,
του Θεού τα πράγματα.

Φεγγαράκι μου γεμάτο
σα φλουρί κωσταντινάτο,
φέγγε μου τώρα στη στράτα
στο σχολειό να κατεβώ
να μαθαίνω γράμματα,
γράμματα σπουδάγματα,
του Θεού τα πράγματα,
τους γονείς μου ν’ αγαπώ
και τρανό να ‘χω σκοπό.

«Φεγγαράκι μου λαμπρό»
[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/fegaraki.mp3]

flowers.jpg
Και τώρα ήρθε η σειρά του τραγουδιού. Έχει τίτλο, «ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΦΙΝΤΑΝΙ» και είναι από την Νικομήδεια της Προποντίδας. Στο βιβλίο, δίπλα στους στίχους, εξηγεί ότι η λέξη «αξιώνει» σημαίνει αυξαίνει, μεγαλώνει, η λέξη «αναδίνει¨σημαίνει βγάζει κλώνους και η λέξη «φαρμάκι» έχει εδώ την έννοια του φάρμακου που γιατρεύει. Διαβάστε τους στίχους κι ακούστε το.

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΦΙΝΤΑΝΙ
Ένα – ένα μικρό
φιντάνι, φιντά-
φιντάνι, φιντανάκι
αξιώ- αξιώνει κι
αναδίνει καρπό-
καρπό και άνθη δίνει.
Λίγο νερό σταλάκι
να τρέξει το
φαρμάκι να μη
μαραγκιασθούνε κι
όλα να μη χαθούνε.
Μη μαραθούν τα
φύλλα και πέσουνε
τα μήλα.

«Ένα Μικρό Φιντάνι»
[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/fintani.mp3]

Θα ήθελα να κλείσω αυτό το post με μία φωτογραφία από το βιβλίο που μ’ ενθουσίασε. Είναι η φωτογραφία από μία τάξη Δημοτικού της δεκαετίας του ’50 – ίσως από κάποιο χωριό, αλλά και στην Αθήνα τότε… Ενθουσιάστηκα γιατί είδα τα θρανία που καθόμουν τότε! Και θυμήθηκα ότι τα κορίτσια και τα αγόρια κάθονταν χώρια, και τα κορίτσια πάντα μπροστά. Χα, χα, χα… «Ladies first», που λένε… Αχ, πέρασαν πολλά χρόνια για να ανακατευτούν τα δύο φύλλα μέσα στην τάξη – τουλάχιστον στα Δημόσια Σχολεία.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

children.jpg

Ο Παραμυθάς και οι Καλικάντζαροι

paramyth_exofilo.jpg

elf-3.jpg Για τις γιορτές σας έχω μια έκπληξη με κάτι που δεν το έχει κανένας. Είναι ένα παραμύθι για καλικάντζαρους ηχογραφημένο το 1979, που το λέω εγώ μαζί με τους τρομερούς Κατσιμιχαίους: Χάρη+Πάνο! Με τους πρωτογνώρισε μια φίλη μόλις είχαν έρθει από τη Γερμανία. Άκουσα αυτό το παραμύθι με τραγούδια και αφήγηση που είχαν γράψει και για άλλη μια φορά πήγε ο νους μου στο κινούμενο σχέδιο. Το ηχογραφήσαμε στο studio C του Τρίτου Προγράμματος και για άλλη μια φορά δεν κατάφερα να πάρω τα χρήματα που χρειάζονταν για να κάνω την Χριστουγεννιάτικη τηλεταινία που ήθελα. Πριν μερικές εβδομάδες, ανακάλυψα την ταινία/μήτρα στα πράγματά μου και την παρέδωσα στο Αρχείο της Ραδιοφωνίας της Ε.Ρ.Τ. Κράτησα, όμως, ένα αντίγραφο για να το βάλω για χάρη σας εδώ… Ε, αν θέλουν, ας με μαλώσουν.elf-2.jpg

Χρόνια πολλά.
Σας φιλώ πολύ κι εσάς και τα παιδάκια σας – όσοι έχετε.
Π.
[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339//Paramithas.gr-kalikatzaroi.mp3]

Μπορείτε να κατεβάστε το παραμύθι από εδώ.

Ένας κλόουν: «Πώς γεννήθηκε το φλαμένγκο»

Την περίοδο που εργαζόμουν στην Ε.Ρ.Τ. παρακολουθούσα κάθε χρόνο ένα Φεστιβάλ Παιδικών Τηλεοπτικών prix-jeneusse.JPGΕκπομπών από όλο τον κόσμο, που γινόταν στο Μόναχο και λεγόταν PRIX JEUNESSE.  Κάθε φορά, το Φεστιβάλ τελείωνε με μία ειδικά σχεδιασμένη εκδήλωση. Το 1980, η εκδήλωση ήταν μία θεατρική παράσταση με κλόουν από όλο τον κόσμο, γι’ αυτό και είχε τίτλο, «ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΩΝ ΚΛΟΟΥΝ».  Κατάφερα τότε να αποκτήσω μία βιντεοκασέτα από την παράσταση, που την ανακάλυψα τελευταία. Αυτή είναι μια βιντεοκασέτα, που πραγματικά δεν την έχει κανείς! Λέω να βάλω εδώ κατά καιρούς κάποια αποσπάσματα, αρχίζοντας από σήμερα. Το βίντεο που θα δείτε είναι ένα από τα πράγματα που με έκαναν να γελάσω πάρα πολύ και δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Ένας Ιταλός κλόουν, δείχνει πώς γεννήθηκε το φλαμένγκο.
Καλό βράδυ.
Π.

Καλές γιορτές παιδιά

ah-basilis-storyteller.jpg

Χα, χα, χα, πρώτη φορά σκέφτηκα ότι ο Άη Βασίλης έχει κάτι του «Παραμυθά»! («Πάντα ιερόσυλος»… όπως μου ‘λεγε και η μάνα μου!)
Λοιπόοοον… Αυτές είναι οι πρώτες γιορτές που κάνουμε μαζί μετά από είκοσι χρόνια ακριβώς – το 1987 παραιτήθηκα από την Ε.Ρ.Τ. – και θέλησα να κάνω κάτι για τα παιδάκια σας κι εσάς… παιδιά. Αλλά επειδή στις μέρες που έρχονται θα έχει διάφορες αργίες, μ’ έπιασε η… «επαγγελματική μου τηλεοπτική διαστροφή» κι αποφάσισα να φτιάξω εορταστικό πρόγραμμα του blog, όπως όταν δούλευα στην τηλεόραση. Και μια και θα λείπει ο «μάστορας», έκανε εκεί τα μαγικά του, κι υπάρχει ένα πρόγραμμα έτοιμο – εκτός από δυο τρία post που θα γράψω – που θα πέφτει μόνο του στις ημερομηνίες που του βάλαμε! Σας το βάζω εδώ για να το ξέρετε και – κυρίως – όσοι μπαίνετε από τη δουλειά σας να μπορείτε να το παρακολουθήσετε στις εργάσιμες μέρες. Το πρόγραμμα αυτό, βέβαια, είναι φτιαγμένο μόνο για παιδάκια και… «παιδιά» σαν κι εσάς. Και είναι το εξής:

1. ΚΥΡΙΑΚΗ 23 /12 ΕΝΑΣ ΚΛΟΟΥΝ «ΠΩΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΤΟ ΦΛΑΜΕΝΓΚΟ» (VIDEO)
2.
ΤΡΙΤΗ 25 / 12 Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ (ΗΧΟΠΑΡΑΜΥΘΙ)
3. ΠΕΜΠΤΗ 27 / 12 Ο ΚΥΡ ΒΟΡΙΑΣ…  (ΜΕ ΗΧΟ)
4. ΣΑΒΒΑΤΟ 29/12 ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΑ
5. ΔΕΥΤΕΡΑ 31 /12 ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ : «ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ… ΠΑΓΩΤΩΝ» (VIDEO)
6.
ΠΕΜΠΤΗ 2/01 ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΟΤΖΑ
7. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4/01 ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ «Η ΜΑΙΡΗ» (VIDEO)
8.
ΔΕΥΤΕΡΑ 7/01 ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΑ
9. ΤΕΤΑΡΤΗ 9/01 ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΟΤΖΑ
10. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11/01 «ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ ΤΟΥ ΜΑΓΟΥ ΚΕΡΑΥΝΟΥ» (VIDEO)
Καθένα από τα βίντεο θα έχει κι ένα σχόλιο, για να ξέρετε τι και από πού είναι. Ελπίζω να το διασκεδάσετε.

Καλές γιορτές μωρά μου.
Σας φιλώ.
paramithas-heretaei.jpg

Υ.Γ. Θα μπορούσα – αν είχα γεννηθεί άλλες εποχές – να ήμουν ο … » Άη Παραμυθούλης»… Χα, χα, χα… «ούτε ιερό ούτε όσιο, δεν έχεις εσύ παιδάκι μου!!!», όπως έλεγε – και πάλι – η μάνα μου, τότε που πήγαινα Δημοτικό. Ίσως κάποτε σας γράψω κάνα «σεντόνι» γιατί το έλεγε αυτό. Χα, χα, χα…

Ο Νικολάκης και ο Γιάννης

Μια και το τελευταίο post ήταν πολύ βαρύ – μέχρι και σκέψεις για επαναφορά της θανατικής ποινής γέννησε – ας το αφήσουμε να «κάτσει» εντελώς (αυτό είναι «καταθλιπτικό» φιλενάδα, όχι η «απερισκεψία μου» – ξέρει εκείνη για την οποία το λέω…), πριν γράψω κάνα δυο πράγματα που έχω στο νου μου και τελειώσω το παραμύθι για τον Αλέξανδρο που έχω αφήσει στη μέση. Ωχ! Μαρτύρησα την έκπληξη που είχα πει… Επειδή, λοιπόν, με συγκινήσατε πάλι με κάποια σχόλια για τα «Μηνύματα Κοινωνικής Συμπεριφοράς», που έβαλα πριν λίγες μέρες – μέχρι και στίχους θυμόσαστε ρε μπαγάσικα! – για πιάστε σήμερα άλλα δύο. Το ένα είναι, Ο ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ – για το αίσθημα της ιδιοκτησίας – και το άλλο είναι Ο ΓΙΑΝΝΗΣ – για την αρνητικότητα στη συμπεριφορά και στα αισθήματα.Σας φιλώ.
Π.

Τι να πω!!!

 

storyteller-home.jpgΕπειδή δεν έχει τελειώσει ένα καινούργιο παραμύθι-έκπληξη που γράφω από την Πέμπτη, είχα βρει μια ωραία ιστορία του Χότζα για σήμερα. Αλλά πριν την γράψω εδώ, έριξα μια ματιά στα σχόλια για το τελευταίο post. Είδα το σχόλιο τής Yanna και όλος περιέργεια πήγα στο link που είχε βάλει για να δω τι είδε και με θυμήθηκε. Ήταν μια φωτογραφία που άνοιγε σιγά σιγά κι άρχισα να διασκεδάζω όταν είδα την ταμπέλα, «ΠΑΡΑΜΥΘΟΣΠΙΤΟ», αλλά μόλις «κατέβηκε» όλη η φωτογραφία μελαγχόλησα. Πάνω στην πόρτα του «ΠΑΡΑΜΥΘΟΣΠΙΤΟΥ» έχει ένα ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ !!! Μελαγχόλησα γιατί μου ήρθαν συνειρμικά μελαγχολικές σκέψεις: Κατανοώ απολύτως και συμφωνώ με τους διάφορους τηλεμαραθώνιους για εγκαταλειμμένα παιδιά ή με «ειδικές ανάγκες» ή άρρωστα. Αλλά τι γίνεται με τα υπόλοιπα σ’ αυτόν τον τόπο; Η εκπαίδευση… Η ψυχαγωγία… Η διατροφή… Οι γονείς… Τι να πω!!! Αυτή η μάνα που από 6 χρονών έκανε το κοριτσάκι της πόρνη!!! Κι αυτά τα ανίκανα, διεστραμένα, σκατόψυχα ανθρωποειδή που «πηγαίνανε» με αυτό το κοριτσάκι!!!! Τι γίνεται ρε σεις; Κι η φύση που καταστρέφεται! Από τη μια καίγονται δάση κι από την άλλη φυτεύονται χασισοφυτίες!!! Με όλα αυτά που γίνονται τελευταία σ’ αυτόν τον τόπο, έχετε μήπως κι εσείς μια παράξενη μεταφυσικοπαράξενη αίσθηση από τις φωτιές του καλοκαιριού και μετά , έτσι κάτι σαν να υπάρχει μια γενικευμένη επίθεση του «Κακού» από το μέσα της ανθρωπότητας; Ζητώ συγνώμη αν μ’ αυτό το σχόλιο έχω πετάξει έξω εντελώς πια αυτό το blog από εκείνο που ήταν όταν ξεκίνησε, αλλά δεν ξέρω … Τι να πω!!!

paramithospito.jpg

Καλή εβδομάδα

Έχω παρατηρήσει ότι – στατιστικά – οι λιγότερες επισκέψεις στο blog αυτό γίνονται μέσα στο Σαββατοκύριακο, ίσωςmarble-heart.jpg  επειδή πολλοί από σας – όπως μου λέτε – μπαίνετε στο blog από τη δουλειά σας. (Μέχρι και συγγενικό μου πρόσωπο έτσι μπαίνει! Χα, χα, χα… τρελαίνομαι για παρανομίες…) Επειδή, λοιπόν, δεν ήθελα να χαθεί από το πάνω μέρος του blog το post της Παρασκευής με τα τραγούδια, δεν έβαλα ένα πολύ «μακρύ» παραμύθι που είχα ετοιμάσει, επειδή ένα άλλο πράγμα που έχω καταλάβει είναι ότι πολλοί από σας βλέπουν το τελευταίο post, κάνουν σχόλιο και δεν βλέπουν το προηγούμενο ή το βλέπουν μετά από καιρό. Έτσι, να σας πω μόνο καλή εβδομάδα για σήμερα κι επίσης να σας πω ότι πηγαίνοντας το πρωί στο χωριό για να πάρω εφημερίδα, πέρασα από ένα μαρμαράδικο που είχε αυτή την καρδούλα στην είσοδο – τι «καρδούλα», τεράστια ήταν – και επειδή σας θυμήθηκα, είπα να τη βγάλω μια φωτογραφία με το κινητό για να σας τη δείξω.
Σας φιλώ.
Π.

Ο Αντώνης Καπερώνης, η Βάσω και ο Τάκης.

Κάπου εκεί γύρω στα 1984, παρατηρώντας στα παιδικά πάρτι ή σε επισκέψεις σε σπίτια φίλων που είχαν παιδιά, ότι ταstoryteller-with-finger.jpg περισσότερα παιδιά ήταν είτε ανάγωγα, είτε λαίμαργα ή λέγανε χοντρά ψέματα και άλλα πολλά αντιαισθητικά, μου ήρθε μια ιδέα: να φτιάξω μερικές γρήγορες ταινίες μικρές σαν διαφημιστικά, που μέσα από ένα διασκεδαστικό τρόπο θα περνούσαν στα παιδιά που έβλεπαν παιδικό πρόγραμμα – σε σας δηλαδή μωρά μου – μηνύματα σχετικά με τη συμπεριφορά τους, τη διατροφή τους κ.λπ. Έφτιαξα μια ομάδα από: μία παιδοψυχολόγο (δεν τη θυμάμαι, συγνώμη), μία σεναριογράφο-στιχουργό, την Ειρήνη Λεβίδη, ένα μουσικό τον Δημήτρη Λέκκα (τραγουδάει κι όλας) κι ένα σκηνοθέτη-παραγωγό, τον Νίκο Γκίνη. Όπως πάντα δεν μπόρεσα να πάρω τα χρήματα που ζήτησα από την Ε.Ρ.Τ. για να κάνω 100% κινούμενο σχέδιο, αλλά αρκετά λιγότερα οπότε καταλήξαμε στην τεχνική του «cut-out». Ο γενικός τίτλος αυτών των μικρών ταινιών ήταν: «ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ».
Όλο αυτό τον καιρό που έχω το blog (κλείνει ένα χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου, όχι τώρα όπως έγραψε κάποιο παιδί από σας), μου έχετε δείξει ότι θυμάστε όλες τις παραγωγές που έκανα. Άραγε από αυτήν σας έχει μείνει τίποτα;
Για σήμερα έχω τρεις ταινίες: Τον «Αντώνη Καπερώνη» με θέμα την παχυσαρκία, την «Βάσω» με θέμα τα ψέμματα και τον «Τάκη» με θέμα την αγένεια να διακόπτεις τους άλλους όταν μιλάνε.

Σας φιλώ.
Καλό Σαββατοκύριακο (ίσως, αν προλάβω, με ένα παραμύθι-έκπληξη)
Π.