Ο Φώντας Λαδοπρακόπουλος

Κάποιο από τα κορίτσια της παρέας φαίνεται – από ένα σχόλιο που διάβασα πριν λίγο καιρό εδώ – είχε αδυναμία στον Φώντα Λαδοπρακόπουλο, τον μετεωρολόγο της εκπομπής “ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ”. Το ουράνιο τόξο, δεν ήταν ακριβώς εκπομπή, ήταν ο “ΤΙΤΛΟΣ-ΟΜΠΡΕΛΛΑ” όπως λέγεται, της μιάμιση ώρας παιδικού προγράμματος της Ε.Τ.1, όπου παρουσιάζονταν καθημερινά τρεις ή τέσσερις εκπομπές. Την παρουσίαση των εκπομπών και τα σχόλια έκαναν ο Χρήστος Δημόπουλος – που και τώρα έχει μία εκπομπή με αυτόν τον τίτλο άλλα όχι εκείνης της λογικής – την Μαργαρίτα Σαμπάνη, μία κούκλα και τον Φώντα Λαδοπρακόπουλο, που έλεγε στην αρχή ένα ειδικά φτιαγμένο για τα παιδιά – χα, χα, χα, εσάς δηλαδή!!! – μετεωρολογικό δελτίο. Αυτά τα συνδετικά όμως ήταν “ζωντανά”, δηλαδή δεν γράφονταν αλλά γίνονταν εκείνη τη στιγμή. Έτσι δεν υπάρχουν βιντεοταινίες. Μια φορά, όμως, είχα την ιδέα να γιορτάσουμε τις 150 εκπομπές της “ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ” σ’ ένα Κέντρο Διασκέδασης με ειδικά φτιαγμένο για την περίπτωση πρόγραμμα και παρουσιαστή τον Φώντα Λαδοπρακόπουλο. Ε, λοιπόν, ανακάλυψα μία VHS με εκείνη την εκπομπή, οπότε έχουμε και τον Φώντα. Βέβαια, κάνει μερικές γρήγορες παρουσιάσεις των τραγουδιστών και των χορευτών, αλλά υπάρχει και η αρχική παρουσίαση όπου συστήνεται κι έχει πλάκα. Αυτή θα δείτε στο βίντεο κι έβαλα μαζί και τους τίτλους που είχαν γίνει ειδικά για εκείνη την εκπομπή. Για την ιστορία να πω ότι: η κατασκευή της κούκλας του Φώντα, η φωνή του και το παίξιμο της κούκλας, ήταν ενός από τους καλύτερους φίλους των νιάτων μου, του Κώστα Λαδόπουλου.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ.
Π.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Άσχετο!

storyteller-home.jpgΓι’ αύριο έχω το βίντεο-έκπληξη που σας έχω υποσχεθεί και για σήμερα είχα ένα αστείο παραμύθι, αλλά αυτή η ιστορία με την Πεντέλη με έχει στείλει κανονικά, γιατί εκτός των άλλων, είχαμε κολλήσει ώρες στη τηλεόραση, επειδή η φωτιά έφτασε στα 200 μ. από το σπίτι της αδελφής τού “μάστορα” που είναι και οι δύο εδώ, μαζί μου. Έτσι ξαφνικά, μου ήρθε να βάλω ένα ποίημα που είχα γράψει στα νιάτα μου για μια κυρία που έχω χάσει εδώ και πολλά χρόνια. Άσχετο ! Αν και τώρα που το ξαναδιάβασα δεν είναι και τόσο άσχετο με το blog γιατί ο Παραμυθάς στα νιάτα του, έγραφε ποιήματα σαν παραμύθι: με γελωτοποιούς, βασίλισσες, τροβαδούρους και ιππότες. Χα, χα, χα…
Σας φιλώ.
Καληνύχτα

Ο Παραμυθάς

joker_moon.jpg

 

ΜΗΝΥΜΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΥ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ
Παντρεμένη με παιδιά, κι είσαι σαν κορίτσι ακόμα,
έτοιμη πάντα, αν και βασίλισσα, να κάνεις κάποια σκανταλιά.
Πολύ νωρίς σε άφησ’ ο πατέρας σου μονάχη,
κι από τον άντρα σου δεν θα φύγεις ποτέ μακριά.

 

Χωμένη ώρες σε μελαγχολικές σπηλιές,
προσπαθείς να σώσεις μέσα σου κάτι ιερό,
που φυλακισμένο σε γωνιές κρυφές,
είναι σαν ζώο άγριο, σπάνιο, μοναχικό.

 

Ιππότες μπαίνουνε κρυφά απ’ τον άντρα σου στον κήπο,
φορώντας πανοπλίες βαμμένες με χρυσό,
τραγούδια λένε που σου ταράζουνε τον ύπνο,
μα δεν τολμά κανείς τους ν’ ανέβει στον κισσό.

guitar-girl.jpg

 

Αγκαλιά με την κιθάρα σου
τις ώρες της μελαγχολίας σου μετράς,
και κανείς ζωγράφος το πορτραίτο σου δεν πετυχαίνει,
αφού όσο κι αν προσπαθούνε εσύ ποτέ σου δεν τους χαμογελάς.

 

Μα ‘γω μια μέρα θα σε κάνω να γελάσεις:
τους γελωτοποιούς του τόπου θα μαζέψω,
και τα πιο καλά απ’ τ’ αστεία μου,
μαζί μ’ αυτούς για σένανε θα παίξω.

 

Κι ύστερα τους τροβαδούρους όλους θα καλέσω
να σου τραγουδούν καθώς θα σκαρφαλώνω στον κισσό,
«το πιο καλό πορτραίτο σου Αρχόντισσά μου,
κοίτα το, είναι μέσα στα μάτια τα δικά μου»
.

Πώς γνώρισα τη ρεζέρβα μου

 

 

Όπως ξέρετε, ένα από τα καταπληκτικά που κάνει το μαγικό γιλέκο μου, είναι ότι όταν το φοράω, μπορώ να μιλάω με τα ζώα, με τα φυτά και με τα πράγματα. Έτσι έγινα και γνώρισα τη ρεζέρβα του αυτοκινήτου μου. Καθώς περνούσα πριν από κάμποσο καιρό έξω από ένα βουλκανιζατέρ ακούω ένα, «ψψψιιιτ…»Γυρίζω και τι να δω! Δεν ήταν «ψιτ» αυτό που άκουσα, αλλά: «φσστττ…».
Ήταν ο θόρυβος που έκανε ένα λάστιχο καθώς ξεφούσκωνε σε μία άκρη του βουλκανιζατέρ. «Τι έπαθες;», του λέω.
«Ααααχ», μου λέει εκείνο, «δεν μου ‘φτανε που γέρασα, πάτησα και πρόκα». Σκύβω πάνω στο λάστιχο και το ρωτάω:
«Και πώς την πάτησες, φουκαριάρικο»;

tire.png «Ατυχία! Το αφεντικό μου αποφάσισε να πάει εκδρομή. Πέντε άτομα σηκώνουμε εγώ και τ’ άλλα τρία αδέλφια μου, τ’ άλλα τρία λάστιχα δηλαδή, κι αυτός μας φόρτωσε με οχτώ! Κι ήταν και μια χοντρή! ‘Κουράγιο’, φώναξα στ’ αδέλφια μου και ξεκινήσαμε. Όπως τρέχαμε βογκώντας, βλέπω μακριά στην άσφαλτο μια πρόκα. ‘Πρόκα’, φωνάζω με τρόμο στ’ αδέλφια μου, ‘κάποιος απ’ όλους μας, πάει για βουλκανιζατέρ’! Δεν πρόλαβα να το πω, και πάτησα την πρόκα. Κι έτσι που λες βρέθηκα εδώ και περιμένω τη σειρά μου».
«Έλα μην στεναχωριέσαι», λέω στο λάστιχο, «ένα μπαλωματάκι θα σου βάλουν και μετά θα τρέχεις όπως και πριν».
«Δυστυχώς, δεν είναι έτσι…», αναστέναξε με πόνο το λάστιχο. «Μόλις πάτησα την πρόκα, το αφεντικό είπε: ‘Έφαγε τα ψωμιά της αυτή η ρόδα, μόνο για ρεζέρβα κάνει’. Δεν φαντάζεσαι τι στενοχώρια που πήρα!».
Ξαφνικά μας έκοψε τη συζήτηση ο μάστορας που πήρε το λάστιχο και το έβαλε στο νερό. «Κουράγιο», του λέω «τώρα θα γίνεις καλά».
Αλλά… και τι δεν τράβηξε το καημένο το λάστιχο για να γίνει καλά! Τι του μεγάλωσαν την τρύπα και βόγκηξε, τι το γυαλοχάρτισαν και γαργαλιότανε, τι του κόλλησαν ένα μπάλωμα που το σιδέρωσαν μ’ ένα καυτό σίδερο για να το ξαναβουτήξουν μετά στο νερό! Ώσπου κάποτε τέλειωσαν τα βάσανά του και το ακούμπησαν σε μια άκρη, δίπλα σε άλλα καλά λάστιχα. Τότε άκουσα το αφεντικό του λάστιχου να φωνάζει:
«Έφαγε τα ψωμιά του. Θα το κρατήσω για ρεζέρβα».
«Τ’ άκουσες», μου λέει το λάστιχο, «ρεζέρβα, θα με κάνει!»
«Και τι πειράζει;» του λέω.
«Τι πειράζει! Μα θα ζω πια μέσα στα σκοτάδια του πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου, σαν να είμαι σε φυλακή, περιμένοντας πότε θα σκάσει κανένα λάστιχο για να πάρω για λίγο τη θέση του!»
«Ε, λοιπόν, αν είναι αυτό το πρόβλημά σου, μην στεναχωριέσαι. Η ρεζέρβα που έχω στο αυτοκίνητό μου είναι πολύ πιο παλιά από σένα και προχθές μου έλεγε ότι βαρέθηκε πια. Θα σε αγοράσω εγώ, λοιπόν, και θα σε βάλω στο δικό μου αυτοκίνητο που η θέση της ρεζέρβας είναι από κάτω, κι έτσι θα βλέπεις παρέα με τ’ άλλα λάστιχα το δρόμο και χωρίς να δουλεύεις μάλιστα».
Κι έτσι πήρα το λάστιχο, κι από τότε το ‘χω στο αυτοκίνητό μου και λες και μου ‘φερε γούρι, από τότε – τόσα χρόνια τώρα – δεν έχω πάθει λάστιχο ποτέ!

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Παραμυθάς

“Φούμαρα ιντερνετικά”, διακοπές κι άλλη μία από Χότζα.

Λοιπόοοοοον… Κατ’ αρχήν να σας πω ότι ξεκίνησα τις διακοπές μου από σήμερα έως τις 21. Αλλά, επειδή ο “μάστορας” κι εγώ είμαστε εδώ μαζί, όχι μόνο θα συνεχίσω να βάζω posts, όπως τις δύο προηγούμενες φορές που είχα έρθει για λίγο, αλλά θα “ανεβάσω” τουλάχιστον και ένα μικρό βίντεο-έκπληξη, μέσα στις επόμενες δέκα μέρες. Κι επειδή την προηγούμενη φορά σας έβαλα τη θέα από το σπίτι χωρίς να πω πού είμαι, σήμερα θα σας βάλω το πιο αγαπημένο μου παράθυρο, που τη θέα του έχω βγάλει δεκάδες φωτογραφίες, λέγοντάς σας τι βλέπετε.

bedroom-view.jpg

Αυτό είναι το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας , που βλέπει στ’ αριστερά της προηγούμενης θέας που σας έχω δείξει. Το χωριό που φαίνεται στο βάθος, στο λόφο πάνω από τη θάλασσα, είναι η Σκιάθος.

Και τώρα θα ήθελα να σας πω τι σκέφτηκα διαβάζοντας τα σχόλιά σας για το σχόλιο-ποίημα, που τέλειωνε με το στίχο, “φούμαρα ιντερνετικά”. Ξέρετε, όταν μας κάνουν κάποιο αρνητικό σχόλιο – για οτιδήποτε δικό μας – που δεν μας αρέσει, καλό είναι να μην αντιδράμε αμέσως επίσης αρνητικά. Αν προσέξετε, θα δείτε ότι όταν θυμώνετε ή απλώς εκνευρίζεστε για κάποια παρατήρηση που σας κάνουν, έχουν κατά κανόνα δίκιο. Σκεφτόμουν, λοιπόν, ότι αν κάποιος έχει μάθει στα “παραμύθια”, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τότε αυτά που λέμε εδώ είναι “φούμαρα ιντερνετικά”. Και πάνω εκεί που το σκέφτηκα αυτό, μου ήρθε στο νου μια από τις πρώτες ιστορίες του Χότζα που άκουσα. Σας τη λέω έτσι όπως τη θυμάμαι, πολλά πολλά χρόνια μετά από τότε που την πρωτάκουσα. Είναι εκείνη όπου ο Χότζας είναι Δικαστής.

Κάποτε που ο Νασρεντίν έκανε χρέη Δικαστή, του έτυχε να δικάσει μια περίεργη υπόθεση απάτης.
cartoon_judge.jpg «Ο κατηγορούμενος Χότζα μου», άρχισε να λέει ο μηνυτής, «ήρθε μια μέρα και μου ζήτησε τον γάιδαρό μου για να μεταφέρει κάτι εμπορεύματα στην πόλη και να μου τον επιστρέψει την επόμενη μέρα. Κι επειδή ήταν φίλος και γείτονας του τον δάνεισα. Την άλλη μέρα το απόγευμα, έρχεται σπίτι μου χωρίς το γάιδαρό μου και μου λέει ότι τον δάγκωσε ένα φίδι και ψόφησε. Εντάξει, του λέω, αλλά πρέπει να μου τον πληρώσεις γιατί ψόφησε στα χέρια σου. Κι εκείνος μου απάντησε ότι δεν μου δίνει πεντάρα κι έφυγε. Δεν έχω δίκιο να ζητάω να μου τον πληρώσει;»
«Δίκιο έχεις», απάντησε ο Νασρεντίν κι ύστερα γυρνώντας στον κατηγορούμενο τον ρώτησε: «Τι έχεις να πεις εσύ γι’ αυτό που σε κατηγορεί;»
«Εγώ Χότζα μου, επειδή αυτός ο άνθρωπος ήταν φίλος και γείτονάς μου, πήγα και του ζήτησα τον γάιδαρό του για να κουβαλήσω κάτι εμπορεύματα για πούλημα στην πόλη. Τη νύχτα, όμως, καθώς γυρίζαμε πίσω δάγκωσε το γάιδαρο του φίλου μου ένα φίδι κι εκείνος ψόφησε. Μόλις έφτασα το πρωί περπατώντας στο χωριό, πήγα κατ’ ευθείαν στο σπίτι τού φίλου μου, του είπα τι έγινε κι εκείνος μου ζήτησε να του δώσει λεφτά να πάρει καινούργιο. Αλλά αφού δεν έφταιγα εγώ και τον γάιδαρο θα μπορούσε να τον είχε δαγκώσει φίδι κι όταν τον είχε εκείνος, αρνήθηκα να του τον πληρώσω. Δίκιο δεν έχω;»
«Κι εσύ δίκιο έχεις», απάντησε ο Νασρεντίν.
Και τότε φώναξε κάποιος από το ακροατήριο: «Μα Χότζα μου, τι λες: Δεν μπορεί να έχουν και οι δύο δίκιο!»
«Κι εσύ δίκιο έχεις», απάντησε ο Χότζας, γελώντας.

Καλό βράδυ.
Σας φιλώ
Παραμυθάς

Μισός χρόνος με Χότζα.

Τηρώντας το έθιμο να κάνω μηνιαία… γενέθλια αυτού του blog, θα σας θυμίσω ότι σήμερα κλείνουν έξι μήνες από τότε που εμφανίστηκε, στις 9 Φεβρουαρίου… Δηλαδή μισός χρόνος; Ουάου!… 26.725 computers για πρώτη φορά, 120.329 “επιστροφές – χτυπήματα” και 1700 σχόλια ακριβώς. Από αυτά, μόνο δύο (!!!) αρνητικά – το δεύτερο, τώρα τελευταία στο βιογραφικό μου!!! Χα, χα, χα… Εξαιρετικό ποιηματάκι. Και έτσι επειδή σας άρεσαν τα “βαριά” του Χότζα, θα βάλω άλλο ένα που έχω. Είναι το πιο “βαρύ” απ’ όλα όσα έχω… σκέτο “φούμαρο ιντερνετικό”, που λέει το ποιηματάκι.

“Δάσκαλε”, είπε μια φορά ένας από τους μαθητές στον Νασρεντίν, “εκείνη την ιστορία με την κούκλα από αλάτι και την άλλη με το ψαράκι στον Ωκεανό, που μας είπες τις προάλλες, δεν τις κατάλαβα. Τι θέλανε να πούνε;” “Μμμ…”, έκανε ο Νασρεντίν. “Θα σου πω μια άλλη που λέει το ίδιο και θα την καταλάβεις. Κάποτε, ένας άνθρωπος έμαθε πού είναι ο Θεός και πήγε και του χτύπησε την πόρτα. Τότε ακούστηκε η φωνή του Θεού να ρωτάει: ‘Ποιος είναι;’ Και ο άνθρωπος απάντησε: ‘Εγώ’. Τότε ξανακούστηκε η φωνή του Θεού να λέει: Εδώ ΔΕΝ υπάρχει χώρος για ΜΕΝΑ και για ΣΕΝΑ. Και η πόρτα έμεινε κλειστή. Μετά απο έναν χρόνο μοναξιάς, θλίψης και περιπλάνησης, ο άνθρωπος ξαναπήγε στη πόρτα του Θεού και την ξαναχτύπησε.
Και η φωνή του Θεού, ξανακούστηκε να κάνει την ίδια ερώτηση: ‘Ποιός είναι;’ Και ο άνθρωπος απάντησε: ‘Εσύ’. Και τότε η πόρτα του Θεού, άνοιξε μονομιάς διάπλατη”…
“Δηλαδή;” ρώτησε ο μαθητής το Χότζα, καθώς και πάλι δεν είχε καταλάβει.
Κι ο Χότζας, γύρισε το κεφάλι του προς το παράθυρο χωρίς να απαντήσει, ενώ ένα δάκρυ έτρεχε στο μάγουλό του.

Σας φιλώ.
Π.

Υ.Γ.: Και για να το γιορτάσουμε, προηγουμένως σας έβαλα και έναν Τιμολέοντα.

Το στοίχημα του Τιμολέοντα

Και ένα βίντεο από την “ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ” με τον Τιμολέοντα ήρωα, χωρίς σχόλια. Το αφιερώνω στις… τότε θαυμάστριές του.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Φιλιά
Π.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Ο Ωκεανός και το μικρό ψαράκι

Επειδή κάποια από τα σχόλιά σας μου έδωσαν την εντύπωση ότι σας άρεσε η ιστορία του Χότζα με την κούκλα από αλάτι, λέω να σας πω σήμερα κι άλλη μια τέτοιου είδους; δηλαδή κάπως… βαριούτσικη.

Μια φορά, ρώτησε τον Χότζα ένας μαθητής του: «Εσύ δάσκαλε, που είσαι πιο σοφός από μένα, μπορείς να μου πεις πού μπορώ να βρω τον Θεό;»
Ο Νασρεντίν, κοίταξε με συμπόνια τον μαθητή του και του απάντησε: “Θα σου πω την ιστορία του μικρού ψαριού που έψαχνε τοfish-11-2.jpgν Ωκεανό και ό,τι καταλάβεις, κατάλαβες”.
Κάποτε, ένα μικρό ψαράκι του Ωκεανού, είδε από μακριά ένα μεγάλο ψάρι να περνάει και του φώναξε: “Συγνώμη, εσύ που είσαι πιο μεγάλος από μένα, μπορείς να μου πεις πού μπορώ να βρω αυτό το πράγμα που λέγεται Ωκεανός;” Και το μεγάλο ψάρι απάντησε: “Ο Ωκεανός είναι εδώ ακριβώς που βρίσκεσαι τώρα”. “Τι; Αυτό είναι ο Ωκεανός; Μα αυτό είναι νερό! Εκείνο που ψάχνω εγώ, είναι ο Ωκεανός”, είπε απογοητευμένο το μικρό ψάρι και απομακρύνθηκε κολυμπώντας γρήγορα για να ψάξει κάπου αλλού κι έτσι δεν άκουσε το μεγάλο ψάρι που του φώναξε: “Σταμάτα να ψάχνεις μικρό ψαράκι. Δεν χρειάζεται να ψάξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να κοιτάξεις!”.
Κι αφήνοντας το μαθητή του με το στόμα ανοιχτό, ο Χότζας σηκώθηκε και ξεκίνησε για το σπίτι του.

Καλό βράδυ.
Π.

Το τραγούδι της πατάτας

Και μια και στον “Παραμυθά” αρέσουν οι τηγανιτές πατάτες

paramithas-heretaei.jpg

ας του αφιερώσουμε, εδώ στο blog του, “Το τραγούδι της πατάτας”, με την ορχήστρα των ζώων, από την “Χιλιοποδαρούσα”.
Πολλά φιλιά και καλό Σαββατοκύριακο.

nikohiliopodarousa.jpg
Ο κύριος Νίκος.

hondos-1.jpgΥ.Γ. Ναι, τα θυμάμαι κάποια προηγούμενα σχόλια που κάνατε. Κι όμως, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον “Παραμυθά” και στον “κύριο Νίκο”. Είναι απλό: δεν είμαι εγώ. Χα, χα, χα… σας μπέρδεψα. Κι όμως, υπάρχει στο blog ένα post που εξηγεί με κάποιο έμμεσο τρόπο τη διαφορά. Η “Μαρία” δε ειδικά, θα έπρεπε να το έχει πάρει υπόψη της και να μην κάνει σχόλιο περί του ότι δεν υπάρχει διαφορά. (Αυτό είναι νύξη για να βρείτε το post). Ε, αρκετά! Σας έδωσα τέσσερα στοιχεία.
Υ.Γ.2. Ναι, σωστά το καταλάβατε: έχω βαρεθεί στην Αθήνα χωρίς διακοπές και παίζω με το blog. Δυστυχώς πρέπει να γυρίσω στη δουλειά.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Ο Παντεχνής

Ξέρω ότι οι περισσότεροι λείπετε διακοπές και ότι δεν έχετε κομπιούτερ εκεί που είστε – ευτυχώς για σας. Διάβασα ένα πολύ ανησυχητικό άρθρο σε εφημερίδα της Κυριακής για τον επικίνδυνο εθισμό που παθαίνουν οι χρήστες του ίντερνετ – και κυρίως τα νέα παιδιά. Επειδή, όμως, εγώ “τα έχω φάει τα ψωμιά μου” (αν κι έχω να φάω πολλά ακόμα), έχω “εθιστεί” στο blog αυτό και δεν μπορώ να σταματήσω για καλοκαίρι. Κι όπως είπαν κάποιοι στα σχόλιά τους πριν φύγουν, θα δουν όλα τα posts μαζεμένα όταν γυρίσουν. Έτσι, δεν θα πάει χαμένο το πιο σπάνιο βίντεο που έχω στα χέρια μου: τον “πιλότο” του “Παντεχνή“. Όπως σας υποσχέθηκα στο προηγούμενο post, έψαξα και τον βρήκα. Ο “Παντεχνής” ήταν η πιο φιλόδοξη προσπάθεια που έκανα ποτέ στην Ε.Ρ.Τ. και η πιο αποτυχημένη. Αποτυχημένη όχι ως προσπάθεια ή ως αποτέλεσμα, αλλά ως τελική πραγματοποίηση της. Κι αυτό γιατί ενώ το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΡΤ είχε ενθουσιαστεί με τον πεντάλεπτο “πιλότο” (δείγμα) της εκπομπής, φοβήθηκε το τελικό κόστος και δεν προχώρησε στην παραγωγή όλων των επεισοδίων. Μεγάλη βλακεία τους, γιατί από τότε – 1982 – έως τώρα θα είχαν βγάλει δεκάδες φορές το κόστος από πωλήσεις, αφού το όλο επίπεδο – όπως θα δείτε – ήταν εξαιρετικό.

Ο Παντεχνής είναι ένας ήρωας (τύπου Λούκυ Λουκ) που ζει στο Βυζάντιο κι είναι ο ήρωας ενός εξαιρετικού βιβλίου comic της δεκαετίας του ’70, αποτέλεσμα της “βίδας” – που κόλλησα κι εγώ μετά –pantehnis-2.jpg κυρίως δύο ανθρώπων: του συγγραφέα (γνωστού δικηγόρου) Χρήστου Πετρόπουλου και το σκιτσογράφου Πάνου Λαμπίρη. Ο ήρωας, πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης – γι’ αυτό και Παντεχνής – είναι η καρδιά μιας φοβερής παρέας βυζαντινών: του καλόγερου Βαρυπάτη, του δάσκαλου Φιλώραιου και του Ξεχνίτζη που δεν θυμόταν ούτε ο ίδιος τι δουλειά έκανε. Τον “Παντεχνή”, τον παρουσίασα πρώτα σε συνέχειες στο ραδιόφωνο, το 1977, όταν ήμουν υπεύθυνος για τα παιδικά προγράμματα του Α’ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ του ραδιοφώνου. Από το 1978 που πέρασα στην τηλεορασή, το όνειρό μου ήταν να τον κάνω σήριαλ με κινούμενα σχέδια. Μόλις το 1982 κατάφερα να μου δώσουν τα λεφτά για έναν “πιλότο”, που ήταν έτοιμος στις αρχές του 1983, ύστερα από πολλών μηνών δουλειά. Έτσι για να αποτήσω “φόρο τιμής” σε όσους έπαθαν σοκ όταν έμαθαν ότι τελικά δεν θα γίνει η εκπομπή που θεωρούσαν σίγουρη θα αναφέρω την εταιρία, “ΑΡΩΝΗΣ- ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ”, που είχε αναλάβει την εκτέλεση της παραγωγής, μερικά ονόματα των animators που θυμάμαι: Χατζηανδρέου, Βάμβουρας, Γεωργαρίου, και μερικούς από τους ηθοποιούς που θ΄ακούσετε τις φωνές τους: Σταύρος Ξενίδης, Χρήστος Τσάγκας, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Νίκος Μπουσδούκος, Βασίλης Πλατάκης.
Ο “πιλότος”, είναι τα πέντε πρώτα λεπτά από το πρώτο επεισόδιο. Για δείτε…

Καλό μήνα.
Π.

Κατεβάστε το βίντεο από εδώ.