Αυστηρώς Ακατάλληλο δεύτερο αλλά… επιβεβλημένο

akatalilo1.jpg

Δεν μ’ αφήνετε ν’ αγιάσω! Είναι δυνατόν να μην βάλω εδώ αυτή τη φωτογραφία από την προχθεσινή πορεία, που πήρα με με e-mail; Μπορεί να την έχετε πάρει κι εσείς, αλλά αξίζει να μπει εδώ για όσους δεν την έχουν δει, αλλά και γιατί είναι το καλύτερο κλείσιμο για μια βαριά, τραγική, αλλά και με αθλιότητες, εβδομάδα.
Θα τα πούμε ελπίζω μέσα στο Σαββατοκύριακο. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις ευχές σας για τον Αλέξανδρο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

sintagma.jpg

Η Χώρα με τα Φυτά Γίγαντες

Αν υποθέσουμε ότι σας ερχόταν η ιδέα να μου «μπείτε» – όπως έκανε ο σύζυγος στο ανέκδοτο του post, «ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ» – και μου λέγατε: «Παραμυθά, σε πάμε όσο στοίχημα θες ότι δεν μπορείς να βρεις κάτι που θα μας κάνει το ίδιο, και να ευχαριστηθούμε και να μελαγχολήσουμε».
Ευτυχώς που δεν είμαστε σε μπαράκι να τα πίνουμε όπως το ζευγάρι στο ανέκδοτο κι έτσι δεν πρόκειται να την πάθετε σαν τον κύριο της ιστορίας, μια και – όπως λέει η άλλη καλή μου φίλη, η μάγισσα Άνι Οπσέδ – έχω θηλυκό μυαλό και μπορώ να βρω αυτό που θα ζητούσατε, όπως έκανε και η κυρία του ανεκδότου.
Λοιπόν, κορίτσια κι αγόρια της δεκαετίας 1978 – 1987, σας έχω κάτι που – το ίδιο – θα σας ευχαριστήσει και θα σας μελαγχολήσει ταυτόχρονα. Είναι ένα δώρο για τη γέννηση του εγγονού μου του Αλέξανδρου και ένα έμμεσο μήνυμα για τις φωτιές που ακόμα δεν λένε να σβήσουν, κι έχει τρελαθεί στην αϋπνία η κορούλα μου, που θα φυλάει όλη νύχτα βάρδιες στην Πεντέλη (το πρωί δουλεύει), μέχρι να βρέξει! Αυτό είναι που λέγαμε κάποτε για πλάκα, «μόνο μια βροχή μας σώζει» και που τώρα μοιάζει να είναι τραγικά σοβαρό.
Δείτε, λοιπόν, πώς θα κέρδιζα το στοίχημα, βλέποντας ένα βίντεο με μια από τις περιπέτειές μου που έχει τίτλο, «Η χώρα με τα φυτά γίγαντες». Μόνο μια βροχή πια μας σώζει ή κάποιος σαν τον καλό Μάγο του Κάστρου.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Άλλο ένα διάλειμμα

Αυτή τη φορά θα κάνω αντίστροφο διάλειμμα από το προηγούμενο: διάλειμμα στη χαρά για τον Αλέξανδρο για τις φωτιές. Συγνώμη αν σας τη σπάσω, αλλά αυτή είναι η μικρή συμβολή μου στη σημερινή πορεία για τις φωτιές. Ο αποστολέας του e-mail που θα διαβάσετε είναι φίλος της κόρης μου, η οποία μου το έκανε προώθηση, και είναι εθελοντής δασοπυροσβέστης. Το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν από τους συναδέλφους του! (Την φωτογραφία μου την έστειλε με e-mail ο μπαμπάς του Αλέξανδρου και είναι από την Ολυμπία.)
Καλό βράδυ.
Π.

fire.jpg

21/8/2007. Διαβάζω στις εφημερίδες για τη φωτιά στην Πεντέλη: «Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ με αναπνευστικά προβλήματα».
Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας…
Θα ήθελα να ξεχάσω: τα 3-4 πρόβατα που δεν προλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε ό,τι δεν υπάρχει σωτηρία, επειδή τα αφεντικά του λείπανε διακοπές και κανείς δεν ειδοποίησε γι’ αυτό.
Θα ήθελα να ξεχάσω: τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς τα είδα στον αέρα να καίγονται φτερουγίζοντας για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα.
Θα ήθελα να ξεχάσω: τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις πεντηντάμετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού.
Θα ήθελα να ξεχάσω: τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες.
Θα ήθελα να ξεχάσω: όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχανε κατράμι και μασούσαμε στάχτη και μετά, όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας.
Θα ήθελα να ξεχάσω: όλους αυτούς που πίνανε καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε μάχη και ίσα που κρατούσαμε ορθή την ψυχή μας.
Θα ήθελα να ξεχάσω: αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένους στις φλόγες.
Θα ήθελα να ξεχάσω: τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά.
Θα ήθελα να ξεχάσω: αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε εμείς ως παιδιά, αλλά τα παιδιά μας δεν θα μάθουν ότι υπήρχαν.

Αλλά δεν θα ξεχάσω: εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύριζαν.
Αλλά δεν θα ξεχάσω: τους συνάδελφους από την Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή.
Αλλά δεν θα ξεχάσω: όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροϊδεύουν τους Εθελοντές.
Αλλά δεν θα ξεχάσω: το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ένα ευχαριστώ, για να μην θίξει την σκόπιμη ανικανότητά του μπροστά στα συμφέροντα.
Αλλά δεν θα ξεχάσω: ότι καταφέραμε εμείς, 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ένα μέτωπο 500 μέτρων και να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα. Αυτό θα με βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Αλλά δεν θα ξεχάσω: την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσανε πάνω μου και μου ξαναδώσανε μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό του Νοσοκομείου που ξεχείλιζε από ανθρωπιά και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ.
Και, τέλος, δεν θα ξεχάσω
: να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ένα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι: οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εάν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας; Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σας καίει τους πνεύμονες, πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς εκεί πάνω και εμείς εδώ κάτω;

Η απορία μου είναι: πώς είναι δυνατόν να περιμένω από ένα κράτος με στημένες εκλογές και «προκάτ» κόμματα, να δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον από τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου.
Με λίγη στάχτη ακόμα στα μαλλιά… Δολοφόνοι…

Ο Αλέξανδρος

Αν και όταν άρχισα αυτό το blog, δεν είχα καθόλου στο νου μου να βάζω προσωπικά μου θέματα, από τότε που άρχισα να μπαίνω στα δικά σας blogs και να τα διαβάζω, είπα να βάζω κι εγώ που και που κάτι προσωπικό. Σκεφτόμουν όμως εχθές, ότι ίσως το παράκανα τελευταία και είναι καιρός να επιστρέψω σε θέματα που ανήκουν στις κατηγορίες που υπάρχουν εδώ. Έλα, όμως, που με συγκινήσατε με τα σχόλιά σας για τον εγγονό μου και κυρίως που κάποιοι ζητάτε και φωτογραφίες! Ζητάω, λοιπόν, συγνώμη από όσους δεν ενδιαφέρονται και χάσανε την ώρα τους μπαίνοντας στο blog του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, κι αντί για βίντεο, παραμύθια, ιστορίες κ.λπ. πέσανε πάνω στις πρώτες φωτογραφίες του εγγονού μου του Αλέξανδρου.

Σας φιλώ γλυκά

Π.

alex-1.jpg

alex-2.jpg

alex-4.jpg

Διάλειμα

iaso.jpgΑναγκαστικό διάλειμα για σήμερα επειδή γίνομαι στ’ αληθεια παππούς από τον μεγάλο μας γιο. Από απόψε έχω εγγονό.
(Αυτό θα πει, «ζωντανή μετάδοση». Από το ΙΑΣΩ.)
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ. Συγνώμη για τη λάθος πληροφορία που σας έδωσα για σήμερα, αλλά την πάτησα επειδή πήρα σήμερα το μήνυμα.

ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 12.00

Παρόλο που είχα ετοιμάσει δύο διαφορετικά posts για σήμερα, καθώς το πράγμα μοιάζει να μην έχει τελειωμό, αποφάσισα να μην βάλω κανένα και να μεταφέρω  εδώ ένα μήνυμα που πήρα στο κινητό πριν λίγο και τίποτ’ άλλο.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ
ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΙΣ 12.00 ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ
.

Καληνύχτα και καλή εβδομάδα.
Π.

«Το ημερολόγιο της Άννας Φράνκ»

Η σημερanne1.jpgινή μέρα ήταν – σκοτεινή κυριολεκτικά και μεταφορικά. Δυο λόγια γι’ απόψε, μόνο και μόνο επειδή σας είχα υποσχεθεί ότι θα σας γράφω κάθε μέρα, για τέσσερις μέρες κι αυτή ήταν η τρίτη. Για άλλη μια φsun.jpgορά στη ζωή μου, ξαναβλέπω ότι αυτό που λέει η Άννα Φρανκ στο τέλος του ημερολογίου της: «και πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί στο βάθος της καρδιάς τους», είναι μία μεγάλη χαζορομαντική σαχλαμάρα. Σε πόσο βάθος, δηλαδή, μπορεί να είναι καλός ο «άνθρωπος» ή μάλλον το ανθρωποειδές που βάζει φωτιά; Ώρες ώρες, σαν κι αυτές που ζούμε από τη μέρα της φωτιάς στην Πάρνηθα, έχω την αίσθηση ότι και η ανθρωπότητα, υπάρχει, εκτός από ξεχωριστές οντότητες, και ως ένας ενιαίος οργανισμός  όπως το σώμα μας υπάρχει ως ένα ενιαίο σύνολο που αποτελείται όμως από χέρια, πόδια, κεφάλι, νεφρά κ.λπ.  Αυτός ο ενιαίος οργανισμός, η ανθρωπότητα, μας έχει πλημμυρίσει αυτόν τον καιρό με τα σκατά του, που κυλάνε ανάμεσά μας και βάζουνε φωτιές. Αυτοί είναι οι «σκατόψυχοι» που έλεγε η μάνα μου.

Καλό βράδυ.
Νίκος Πιλάβιος
Υ.Γ. Η φωτογραφία δείχνει τον ήλιο στις δύο το μεσημέρι, πάνω από το Καπανδρίτι, σκεπασμένο από καπνούς που έρχονταν από την Εύβοια!!! Γεια σου ρε Άννα…

Α.Α.

akatalilo.jpg

Χα, χα, χα… Ποιος να το περίμενε ότι σ’ αυτό εδώ το blog θα δείτε αυτό το σήμα. Ε, ξέρετε τι πρέπει να κάνετε χωρίς να το πούμε… Αν δεν το καταφέρετε «αυτό» κλείστε το και μην διαβάσετε ούτε εσείς. Αυτή η αηδία να μας βγάζουν έξω όταν είμαστε παιδιά για να πούνε κάτι σόκιν, ας μην επαναληφθεί κι εδώ. Όπως έλεγε κι ο πατέρας μου, «καλύτερα να μην λέμε καθόλου». Εγώ πάντως καθυστέρησα επίτηδες και το ανεβάζω μετά τις 11.00.
Λοιπόν, ενώ ετοιμαζόμουν να βάλω σήμερα το post που δεν έβαλα χθες, διαβάζοντας τα σχόλια στο χθεσινό, παρατηρώ ότι δεν υπάρχει ούτε ένα σχόλιο από αγόρι! Όλα κοριτσίστικα – τηρώντας, βέβαια, την επιφύλαξη κάτω από κάποιο όνομα να κρύβεται αγόρι. Όλα από κορίτσια, που μου δίνουν και θάρρος μάλιστα! Ρε, σεις αγόρια… Γιατί; Εκτός αν δεν σας άρεσε καθόλου, οπότε εντάξει.
Μπράβο ρε, κορίτσια. Με ενθουσιάσατε! Γι’ αυτό κι εγώ, αποφάσισα να κάνω «κόντρα ρελάνς» που λέγαμε παλιά και να βάλω χειρότερο σήμερα: το καλύτερο ανέκδοτο που άκουσα φέτος το καλοκαίρι, με σεξουαλικό υπονοούμενο, που δείχνει τι θα πει, «γυναικείο μυαλό». Ελαφραίνω μόνο μία λέξη – ε, να μην το παρακάνουμε – αλλά εσείς όταν θα το λέτε κορίτσια, κι αγόρια ελπίζω, βάζετε – αν θέλετε – την κανονική λέξη που ξέρετε. Λοιπόοον…

Σε ένα μπαράκι, είναι παντρεμένο ζευγάρι – καμιά δεκαριά χρόνια παντρεμένοι και όχι πολύ μεγάλοι – και πίνουν τις μπύρες τους, χωρίς να έχουν μεθύσει – έχει σημασία το τελευταίο. Κάποια στιγμή ο σύζυγος, προφανώς θεωρώντας ότι το αντρικό είδος είναι κάτι σαν την «αρία φυλή» σε σχέση με το γυναικείο που είναι κάτι κατώτερο, κάνει το μεγάλο λάθος (από τη βλακεία του, βέβαια) και λέει στη γυναίκα του με μεγάλη αυτοπεποίθηση:
«Σε πάω όσο στοίχημα θέλεις, ότι δεν είσαι ικανή να μου πεις κάτι που θα με κάνει, την ίδια στιγμή, ευτυχισμένο και δυστυχισμένο μαζί».
Η γυναίκα του, τον κοιτάζει για λίγο ανέκφραστη στα μάτια και μετά χαμογελώντας αδιόρατα του λέει:
«Το πουλί σου είναι μεγαλύτερο από του αδελφού σου».

Καληνύχτα παιδιά.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Μέθοδος εκτόνωσης για άσχημες μέρες

nikohiliopodarousa.jpgΕτοιμαζόμουν να βάλω εδώ εκείνο που είχα ετοιμάσει για σήμερα, όταν διαβάζοντάς το για τελευταία φορά μου φάνηκε πολύ βαρύ για μετά από «οξεία Σκιαθίδιτιδα». Και πάνω εκεί μ’ έσωσε η κορούλα μου που μου έστειλε ένα e-mail με μια ιστορία που μ’ έκανε να κλαίω από τα γέλια. Κι αποφάσισα ότι αυτή η ιστορία θα ήταν το σημερινό post.  Αν και την ξανάγραψα για να τη «φέρω» στο στυλ μου και να διορθώσω διάφορα λάθη, ε… δεν είναι και πολύ του τύπου «Παραμυθάς». Πείτε, λοιπόν, ότι την έβαλε ο «κύριος Νίκος» της «Χιλιοποδαρούσας».  Αυτό το καλό έχει ετούτο το blog: έχει πάνω από ένα ιδιοκτήτες.
Επίσης, επιτρέψτε μου να την αφιερώσω στην koptoraptou που φαντάζομαι ότι με το επάγγελμα που κάνει, θα περνάει κάμποσες «άσχημες μέρες».
Καλό βράδυ … πω, πώ, πήγε ενιάμιση κι όλας!
Φιλιά
Ν.

Αν κατά καιρούς ζείτε μια άσχημη μέρα και απλά θέλετε να ξεσπάσετε πάνω σε κάποιον, τουλάχιστον μην το κάνετε σε κάποιον δικό σας άνθρωπο – όπως κάνουμε συνήθως – αλλά σε κάποιον άγνωστο.
nervous-breakdown-3.jpgΜια μέρα, εκεί που καθόμουν στο γραφείο μου θυμήθηκα ξαφνικά ότι είχα ξεχάσει να κάνω ένα τηλεφώνημα σε μια φίλη και το έκανα επί τόπου. Ένας άντρας από την άλλη άκρη της γραμμής απάντησε λέγοντας ξερά, «εμπρός». Πολύ ευγενικά του είπα ποιος είμαι και ζήτησα να μιλήσω με την Έλενα, κι εκείνος μου έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα! Δεν μπορούσα να χωνέψω ότι κάποιος άνθρωπος μπορούσε να είναι τόσο αγενής. Τελικά είδα ότι είχα πάρει λάθος το τελευταίο ψηφίο και τηλεφώνησα στην Έλενα.
Αφού τα είπαμε, έκλεισα το τηλέφωνο και αποφάσισα να ξανακαλέσω το λάθος νούμερο. Όταν ο ίδιος τύπος απάντησε του είπα, « είσαι πολύ μαλάκας» και έκλεισα το τηλέφωνο με δύναμη. Σημείωσα το νούμερο στο κινητό μου καταχωρώντας το με το όνομα «μαλάκας» και συνέχισα τη δουλειά μου.
Από τότε, και κάθε δύο εβδομάδες περίπου όταν μού έρχονταν λογαριασμοί ή είχα πραγματικά μια άσχημη μέρα συνήθιζα τον παίρνω τηλέφωνο τον αγενή τύπο και να του λέω μόνο, «είσαι πολύ μαλάκας» και να το κλείνω. Κάθε φορά που το έκανα μου έφτιαχνε τη διάθεση. Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι για να μην με παίρνει ο τύπος, προφανώς δεν έχει τηλέφωνο με αναγνώριση κλήσεων. Έτσι τον παίρνω τηλέφωνο και του λέω: «Γεια σας, λέγομαι Γιάννης Δημητρόπουλος και παίρνω από τον Ο.Τ.Ε. και θα ήθελα να σας ρωτήσω αν γνωρίζετε σχετικά για την νέα υπηρεσία αναγνώρισης κλήσεων». Εκείνος μου φώναξε « ΟΧΙ!» και μου έκλεισε πάλι το τηλέφωνο στα μούτρα. Τον ξανακαλώ κι εγώ αμέσως και του λέω: « πώς να το ξέρεις τέτοιος μαλάκας που είσαι» και του το ‘κλεισα.
Ύστερα από μερικές μέρες, πήγα μια επίσκεψη και καθώς ετοιμαζόμουν να παρκάρω το αυτοκίνητο μου σε μια θέση που περίμενα ν’ αδειάσει, ξαφνικά μου χώνεται ένας τύπος με μια μαύρη BMW και μου παίρνει τη θέση, που τόσο υπομονετικά περίμενα, για να παρκάρω το αυτοκίνητο μου. Κορνάρισα και του φώναξα ότι αυτή η θέση ήταν δική μου, καθώς ήμουν εκεί πολύ πριν από αυτόν. Ο κόπανος, επιδεικτικά με αγνόησε, αλλά για καλή μου τύχη πρόσεξα, ότι στο πίσω τζάμι του αυτοκινήτου, υπήρχε ένα «ΠΩΛΕΙΤΑΙ». Χωρίς δεύτερη σκέψη πήρα το στυλό και σημείωσα το τηλέφωνο του. Δύο μέρες αργότερα, και αφού είχα καλέσει τον «πρώτο μαλάκα» – που πια τον είχα βάλει στον κατάλογο του κινητού με τα ονόματα για αυτόματες κλήσεις – μου ήρθε η ιδέα να καλέσω και τον μαλάκα με την BMW. Τηλεφώνησα και έγινε η παρακάτω συζήτηση:
« Εμπρός;»
« Είστε ο κύριος που πουλάει μια μαύρη BMW;» του λέω.
« Ναι, ακριβώς» , μου απαντάει.
«Μήπως μπορείτε να μου δώσετε την διεύθυνση σας για να έρθω να δω το αυτοκίνητο από κοντά;» τον ρωτάω.
«Βεβαίως, μένω στην οδό Ανθέων 28. Είναι μία κίτρινη μονοκατοικία και ακριβώς απ’ έξω είναι παρκαρισμένο το αυτοκίνητο».
«Και πώς λέγεστε;» τον ρώτησα.
«Μάρκος Δρόσος», απάντησε.
«Και ποια είναι η πιο κατάλληλη ώρα για να περάσω από εκεί, Μάρκο;»
«Φτάνω στο σπίτι γύρω στις 5 το απόγευμα», μου απαντάει.
«Άκου, Μάρκο», λέω, «μπορώ να σου πω κάτι;»
«Βεβαίως».
«Κοίτα Μάρκο: είσαι μαλάκας», και του έκλεισα το τηλέφωνο.
Αμέσως μετά αποφάσισα να βάλω και το δικό του τηλέφωνο στις αυτόματες κλήσεις. Κι έτσι, όποτε πια αντιμετώπιζα κάποιο πρόβλημα, είχα δύο «μαλάκες» να παίρνω στο τηλέφωνο.
Ωστόσο, μετά από κάποιους μήνες αλλεπάλληλων τηλεφωνημάτων και στους δύο μαλάκες, συνειδητοποίησα ότι αυτό δεν μου έδινε πια την ίδια χαρά όπως παλιά. Μια μέρα, λοιπόν, τηλεφώνησα στον μαλάκα Νο. 1 και του λέω, όπως πάντα: «Γεια σου. Είσαι μαλάκας», αλλά αυτή τη φορά δεν το έκλεισα και κι εκείνος που το κατάλαβε, με ρωτάει:
«Είσαι ακόμα στη γραμμή;»
«Φυσικά», του απαντάω.
«Σταμάτα ρε, να μου τηλεφωνάς» τον άκουσα να ουρλιάζει».
«Αν μπορείς, ανάγκασέ με» του λέω.
«Ποιος είσαι, ρε;» με ρωτάει:
Και τότε του δίνω το όνομα του άλλου μαλάκα με την BMW: «Λέγομαι Μάρκος Δρόσος».
«Μπα! Αλήθεια; Και πού μένεις;» με ρωτάει ειρωνικά νομίζοντας ότι δεν θα του πω, αλλά εγώ συνεχίζω:
«Μένω στην οδό Ανθέων 28, μαλάκα . Είναι μία κίτρινη μονοκατοικία και ακριβώς μπροστά υπάρχει παρκαρισμένη η μαύρη μου BMW». Κι εκείνος μου λέει έξαλλος:
«Έρχομαι από εκεί τώρα, Μάρκο. Καλά θα κάνεις να αρχίσεις να προσεύχεσαι». Οπότε του απαντάω:
«Ναι, τώρα σε φοβήθηκα, μαλάκα». Του το κλείνω και αμέσως παίρνω τον μαλάκα Νο. 2: «Εμπρός…» , μου λέει.
«Γεια σου, μαλάκα» του κάνω, και τότε εκείνος αρχίζει να ωρύεται: «Αν μάθω ποιος είσαι…», «Τι θα κάνεις;» του μπαίνω. «Θα σου κόψω τον κώλο», με βεβαίωσε, οπότε του την ανάβω: «Λοιπόν, μαλάκα, να η ευκαιρία που έψαχνες: έρχομαι τώρα σπίτι σου». Και του το κλείνω, πριν προλάβει να πει τίποτα. Κι αμέσως παίρνω το 100 και τους λέω, δήθεν ταραγμένος, ότι πάω να σκοτώσω τον gay εραστή μου, γιατί με απατάει τώρα με άλλον μέσα στο σπίτι μας στην οδό Ανθέων 28. Χωρίς να πω περισσότερα κλείνω την αστυνομία και παίρνω αμέσως τηλέφωνο στην Ε.Ρ.Τ. τις ειδήσεις και τους λέω ότι μένω στην οδό Ανθέων 26 και ακούω να πέφτουν πυροβολισμοί στο σπίτι ενός gay που μένει δίπλα, στο 28.
Ε, μετά κι από αυτό το τηλεφώνημα, μπαίνω γρήγορα στο αυτοκίνητό μου και πάω κατευθείαν στην οδό Ανθέων 28. Όταν έφτασα εκεί, είδα δύο μαλάκες να πλακώνουν αλύπητα ο ένας τον άλλο στο ξύλο, μπροστά σε: 6 περιπολικά, 1 ελικόπτερο της Αστυνομίας και τις κάμερες της Ε.Ρ.Τ.
Ε, τώρα αισθανόμουν πραγματικά καλύτερα!

Οξεία Σκιαθίτιδα

Πω, πstoryteller-himself.jpgω!!!… Έχει δίκιο το natassaki: έχω τέσσερις μέρες να βάλω καινούργιο post! Συγνώμη… Αλλά να σας πω την αμαρτία μου, μού άρεσε αυτή η ανησυχία αν έχω κάτι και δεν βάζω κάτι καινούργιο. Λοιπόν στο ερώτημα: «Παππού-Παραμυθά μου, όλα καλά;;;; Πολλές μέρες έμεινε ο Φώντας, τι πάθαμε;;;;;», η απάντηση είναι: «Πάθαμε… οξεία Σκιαθίτιδα», όπως τη λέω, της οποίας τα βαριά συμπτώματα είναι ασυμάζευτη χαλαρότητα, βαριά μουργέλα, και χαζοχαρούμενη μακαριότητα με αποποίηση ευθυνών. Πότε πέρασαν τέσσερις μέρες, να πάρει η ευχή!… Ξεχάστηκα επίσης επειδή έφυγε ο «μάστορας» (του έβαλα link για να δείτε τις φωτογραφίες που έβγαλε η αδελφή του από την καμένη Πεντέλη κοντά στο σπίτι της κι εκείνος τις ανέβασε στο blog του). Λοιπόν: σήμερα θα σας βάλω μερικές φωτογραφίες από το σπίτι και την περιοχή που μένω, για να με κατανοήσετε και σας υπόσχομαι ότι από αύριο και για τέσσερις μέρες θα βάζω κάθε μέρα και κάτι.

Μένω στο άσπρο σπίτι πάνω στο βράχο. Οι φωτογραφίες είναι βγαλμένες ακριβώς από απέναντι.

skiathos-1.jpg  skiathos-2.jpg  skiathos-3.jpg  skiathos-4.jpg

Σας φιλώ
Π.