“Ο Ευτυχισμένος Πρίγκηπας”

Κάποιος από σας ανέφερε, σε ένα παλαιότερο σχόλιο, το όνομα του Δημήτρη Χορν. Σίγουρα ήταν ο σημαντικότερος έλληνας ηθοποιός του προηγούμενου αιώνα – τουλάχιστον από το 1950 ώς το 2000. Μαζί με την αναφορά τού ονόματος του Χορν στο σχόλιο υπάρχει και ένα γενικότερο ερώτημα για τους ηθοποιούς που ίσως κάποια μέρα πω τη γνώμη μου. Σήμερα, όμως, έχω κάτι με τον Χορν που είναι πραγματικά μοναδικό: Είναι η πρώτη και τελευταία φορά – το 1978 – που έκανε κάτι για τα παιδιά στην τηλεόραση. Αφηγείται το παραμύθι “Ο Ευτυχισμένος Πρίγκηπας “ του Όσκαρ Ουάιλντ, με ζωγραφιές της ζωγράφου Σοφίας Σεϊρλή. Ίσως δεν είναι για πολύ μικρά παιδιά, αλλά πάρτε το και φυλάξτε το για αργότερα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

“Το Χαστούκι στον Βασιλιά”

Είδα ότι μου ζητήσατε παραμύθια για τα παιδάκια σας, που – τώρα στις διακοπές – είναι στο σπίτι. Μια και οι ιστορίες του ΠΑΡΑΜΥΘΑ είναι λίγες, θα φιλοξενήσουμε εδώ τρία παραμύθια από μία σειρά που έχω παρουσιάσει σε μία άλλη παραγωγή για παιδιά, το 1989. Η σειρά αυτή παρουσίαζε μικρά παραμύθια από όλο τον κόσμο, με εικόνες από πίνακες μεγάλων ζωγράφων, και μουσική από συνθέτες της προκλασσικής περιόδου. Η ιδέα ήταν να δοθεί στα παιδιά, μέσα από τα παραμύθια, μία αισθητική καλλιέργεια. Ελπίζω να σας αρέσουν. Θα δείτε ένα σήμερα, ένα τη Δευτέρα κι ένα την Τρίτη. Για το Σαββατοκύριακο έχω μία έκπληξη. Το σημερινό παραμύθι έχει τίτλο, “Το Χαστούκι στον Βασιλιά”.
Να περάσετε καλά αυτές τις μέρες κι εσείς και τα παιδάκια σας – όσοι έχετε. Κι όπως έλεγε κάποιος φίλος, “όσοι έχετε παιδιά να τα χαίρεστε, κι όσοι δεν έχετε να… χαίρεστε”.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

“Η Χώρα χωρίς χρώματα”

Έτσι ξαφνικά μου ήρθε να βάλω έναν «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Ένα επεισόδιο που του έχω αδυναμία, το: «Η Xώρα χωρίς χρώματα». Χαίρομαι που βλέπω στα μηνύματά σας ότι σας αρέσουν τα «σεντόνια» μου και ετοιμάζω ένα.
Όσοι θα φύγετε, καλό ταξίδι και οι υπόλοιποι που θα μείνετε εδώ, όπως εγώ, θα τα λέμε.

Φιλιά
Π.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Η ιστορία με τη βέσπα

Διαβάζοντας ένα από τα σχόλιά σας, που μιλάει για διάφορα επεισόδια της ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ, είδα ότι στη ΓΕΜΙΣΤΗ ΝΤΟΜΑΤΑ, λέει το κορίτσι που το ‘γραψε (κορίτσι, ε; δεν κάνω λάθος;) για μία φορά που η Ροζαλία κι ο «κύριος Νίκος» είναι με μία βέσπα. Λοιπόοοον… «Η Γεμιστή Ντομάτα», δεν είναι κάποιο από τα επεισόδια της ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ, αλλά μία αστυνομική τηλεταινία μυστηρίου (χα, χα, χα… ναι, έτσι όπως το ακούτε ή μάλλον το διαβάζετε) με τους ίδιους ήρωες της εκπομπής, που έγινε αφού είχα φύγει από την Ε.Ρ.Τ. και που κάποτε τους την νοίκιασα και παίχτηκε – το 1989 – για μία πρώτη και τελευταία φορά. Η ιστορία με τη βέσπα, είναι μέσα σε ένα από τα κανονικά επεισόδια της «Χιλοποδαρούσας» του 1984 και λέω να τη δούμε σήμερα, χωρίς πολλά λόγια γιατί ο γιος μου με μαλώνει που γράφω, λέει, ολόκληρα «σεντόνια». Χα, χα, χα… Αλλά εγώ, δεν μασάω. Θα τα συνεχίσω. Για σήμερα, όμως, ας δούμε μόνο το βίντεο.
Καλό βράδυ και… ε, κάποια στιγμή λέω να σας γράψω και κανένα «σεντόνι»!
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Υ.Γ. Βρε koproskilo, χα, χα, χα, με ενθουσίασε το όνομα αυτού του blog γιατί όταν του απευθύνεσε είναι σαν να τον βρίζεις! Βρε κοπρόσκυλο, λοιπόν, ευχαρίστως να μου κάνεις αφιέρωμα, αλλά εδώ έχεις «ξεσκίσει» και τη ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ που σκεφτόμουν να βάλω! Πρόσεξε, ρε συ γιατί έχει το σημερινό λογότυπο της ΕΡΤ, που σημαίνει ότι είναι από τωρινή επανάληψη οπότε…

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Η σαύρα

Καλό μήνα.
Καθώς σήμερα το πρωί σημείωνα διάφορα πράγματα που θέλω να βάλω στο blog, άκουσα ένα «τσικ τσικ» στο παράθυρό μου – όπως σας έχω πει μένω στην εξοχή. Σηκώνω το κεφάλι μου και τι να δω; Μια σαύρα είχε σηκώσει τα ποδαράκια της, είχε κολλήσει το πρόσωπό της στο τζάμι του παραθύρου και με κοίταγε γεμάτη περιέργεια! Ναι, περιέργεια! Έκανα όσο μπορούσα πιο απαλές κινήσεις για να μην την τρομάξω και την έβγαλα φωτογραφίες με το κινητό μου για να σας τις δείξω. Ούτε που νοιάστηκε· ανασήκωσε το λαιμό της για να δει όλο το δωμάτιο, μ’ άφησε να την βγάλω μερικές φωτογραφίες κι ύστερα χάθηκε ήσυχα μέσα στα χόρτα.

saura.jpg

Διάφοροι φίλοι μου πρότειναν σήμερα που είναι Πρωταπριλιά, να σας πω κανένα ψέμα γι’ αστείο, αλλά τους είπα ότι για μένα σήμερα είναι η γιορτή μου. Τι; Ποια γιορτή μου; Τι θα πει, «ποια γιορτή μου»; Ποιος είμαι; Ο Παραμυθάς. Τι δουλειά κάνω; Λέω παραμύθια… Έλααα… Σκεφτείτε λίγο. Παραμύθια;… Δηλαδή ψέματα. Σήμερα, λοιπόν, γιορτάζουν όλοι όσοι η δουλειά τους – ανεξαρτήτως κίνητρου και στόχου – είναι να λένε ψέματα. Και μάλιστα όσο με περισσότερη ειλικρίνεια τα λένε (διότι άλλο αλήθεια κι άλλο ειλικρίνεια), τόσο πιο καλοί είναι στο επάγγελμά τους. Και ποιοι είναι; Είναι οι παραμυθάδες, οι ηθοποιοί, οι δικηγόροι και οι πολιτικοί.

Χρόνια μας πολλά.

Σας φιλώ πολύ

Π.