Αν και μας “αδειάσανε”, περάσαμε καλά.

Σήμερα το πρωί ήταν η εκδήλωση στο Βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, όπως πολύ σωστά είχατε ανακαλύψει και που κάποιοι από σας ήταν εκεί και ευχαριστήθηκα τρομερά που τους μίλησα – ναι, δεν ήθελα να το πω από πριν ότι θα ευχαριστιόμουν αν σας έβλεπα γιατί θα έμοιαζε σαν να σας έκανα κάποιο είδος ψυχολογικής πίεσης για να έρθετε. Υπήρξε κάποια καθυστέρηση στην αρχή, γιατί ο άνθρωποι του ΕΚΔΟΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥ «Μικρή Μίλητος», από το «κεφάλι του ψαριού» έως την «ουρά του», παρόλο που οργάνωσαν την εκδήλωση κι είχαμε ανταλλάξει διάφορα τηλέφωνα εδώ και δυο μήνες, «μας έγραψαν κανονικότατα» και εκτός που δεν ήρθε κανένας τους, μας αδειάσανε με το να μην εμφανιστεί ποτέ το σύστημα προβολής με μεγάλη οθόνη που είχαμε συμφωνήσει, να έχει κλείσει το κινητό της η υπεύθυνη του Εκδοτικού Οίκου για να μην μπορούμε να την βρούμε, και ο εκδότης, όταν τον πέτυχαν στο τηλέφωνο, είπε ότι «πετάει» και ότι «δεν έχει ιδέα για την εκδήλωση»!!! Τι να πει κανείς… Έτσι, μία από τις κυρίες του ΙΑΝΟΥ έφερε την τηλεόραση του σπιτιού της (!!!!), εγώ – σαν από διαίσθηση – είχα φέρει το DVD PLAYER του σπιτιού μου και αγόρασα από την περιοχή κάτι καλώδια που χρειάζονταν. Έτσι, μπόρεσαν αυτά τα υπέροχα παιδάκια που ήταν εκεί να δουν κάτι και να μην βαρεθούν με κανένα ατέλειωτο «μπλα-μπλα». Δυστυχώς, το αφεντικό του blog λείπει, κι έτσι δεν μπορώ να βάλω σήμερα το βίντεο που γυρίσαμε. Από Δευτέρα, λοιπόν θα δείτε τις τρομερές φατσούλες που ήταν εκεί!
Καλό βράδυ
Σας φιλώ.
Π.

Κάτι άλλο…

Καλησπέρα.
Ήθελα να σας γράψω δυο λόγια, πριν κλείσω το “μαγαζί” και πάω για σπίτι. Δυστυχώς ο μάστορας έχει πάει για “γύρισμα” στη Θεσσαλονίκη και δ17399.jpgεν προλλάβαμε να βάλουμε βίντεο. Όμως. υπάρχει κάτι άλλο. Έχω βάλει όπως βλέπετε ένα LINK στο “μάστορας”, για να σας πάει κατ’ ευθείαν στη ταινία μικρού μήκους που ανέβασε σήμερα στο BLOG του. Η ταινία που θα δείτε, δεν είναι άσχετη από μένα: έχω γράψει τους διαλόγους και μ’ αρέσει πολύ γιατί παρόλο που είναι κρυπτομελαγχολική είναι αισιόδοξη. Μου θυμίζει τα νιάτα μου που ήμουν … “μελαγχολικά αισιόδοξος”.
Αυτά. Για αύριο έχουμε εξηγηθεί σε παλιότερο post, έτσι; Άλλωστε, ακολουθώντας τη συμβουλή κάποιου παιδιού από σας, θα γυρίσουμε ένα σύντομο βίντεο από την εκδήλωση και θα το βάλουμε εδώ, κάποια στιγμή μέσα στην άλλη εβδομάδα. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που δεν κινδυνεύετε να ξοδέψετε χρήματα για να με δείτε. (Τα μαλλιά μου είναι αληθινά μαύρα, δεν τα βάφω). Την Κυριακή το πρωί, θα είμαι για κανένα εικοσάλεπτο, μεταξύ 10 το πρωί και 12 το μεσημέρι, στον ALPHA, στην εκπομπή “ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΕΛΕΙΠΕ“.  Αν είστε σπίτια σας κι έχετε περιέργεια, ρίξτε μια ματιά.
Θα τα πούμε ξανά μέσα στο Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ.  Α, και κάτι άλλο! Η φωτογραφία είναι άσχετη, αλλά μ’ αρέσει τρομερά! Είναι ένα κοριτσάκι που τράβηξα σ’ ένα αποκρηάτικο πάρτυ τον Φεβρουάριο!!! Θέλω ένα κοριτσάκι… κι ας είναι κι εγγονάκι.

Καληνύχτα

Μια κι άρχισα σήμερα τη μέρα μου λέγοντάς σας “καλημέρα”, ας την κλείσω με μια “καληνύχτα”. Και επειδή είστε καλά παιδιά πάρτε κάτι για τα παιδάκια σας που είμαι σίγουρος ότι θα το ευχαριστηθούν – και εσείς, φυσικά. Δεν είναι δικό μου, αλλά μου αρέσει πολύ. Ίσως έχετε δει να χρησιμοποιούν τα πρώτα του 30 δευτερόλεπτα σε διαφήμιση στην τηλεόραση. Εδώ είναι ολόκληρο και χωρίς διαφήμιση.
Σας φιλώ πολύ.
Καληνύχτα.
Π.

Ξημέρωμα

Σήμερα ξύπνησα πιο νωρίς απ’ ό,τι συνήθως – λίγο πριν το χάραμα του ήλιου. Είναι πολύ ωραία να ξυπνάει κανείς τόσο πρωί, κυρίως όταν μένει στην εξοχή. Ντύθηκα ζεστά, γιατί έτσουζε η ψύχρα εδώ πάνω στα 520 μέτρα υψόμετρο, βγήκα έξω και κάθισα να δω την ανατολή. Υπήρχαν μόνο λίγα σκόρπια σύννεφα στον ουρανό. Η δροσιά ήταν απλωμένη στα χορτάρια και στα φύλλα των δέντρων. Το φως ήταν τέτοιο, ώστε δεν υπήρχαν πουθενά σκιές. Ήταν ήσυχα γιατί δεν είχε σηκωθεί ακόμα αεράκι κι έτσι τα φύλλα στέκονταν ακίνητα. Δεν υπήρχε καπνός από τα τζάκια σε κανένα από τα γύρω σπίτια, αλλά οι κεραμιδένιες σκεπές τους άρχισαν να γυαλίζουν με το φως που ερχόταν. Τα τελευταία αστέρια παραδίνονταν διστακτικά στη δύση τους κι υπήρχε εκείνη η ιδιαίτερη σιωπηλή αναμονή που υπάρχει όταν πρόκειται να βγει ο ήλιος· οι λόφοι περίμεναν, όπως και τα δέντρα, ενώ τα λιβάδια που δεν έχουν χτιστεί ακόμα με σπίτια, άνοιγαν από τη χαρά τους. Τότε ο ήλιος άγγιξε τις κορφές των βουνών μ’ ένα απαλό, ανακουφιστικό άγγιγμα· τα φύλλα άρχισαν να σαλεύουν ύστερα από τη μακριά νύχτα και καπνός άρχισε ν’ ανεβαίνει ίσια προς τα πάνω, από την καμινάδα ενός κοντινού σπιτιού. Κι αργά, διστακτικά, ντροπαλά άρχισαν οι μακριές σκιές ν’ απλώνονται στη γη· τα βουνά, αριστερά και μπροστά μου, έριχναν τις σκιές τους στους λόφους και οι λόφοι στα λιβάδια και τα δέντρα ανυπομονούσαν να δουν και τις δικές τους σκιές που ήρθαν σύντομα κι αυτές, όλες: οι ανοιχτές και οι σκούρες, οι ελαφριές και οι βαριές, οι κοντόχοντρες και οι μακρουλές. Σηκώθηκε ένα ελαφρό αεράκι γεμάτο φρεσκάδα και παιδική αθωότητα και οι λεύκες, που τις έχουμε σαν σύνορο γύρω από το σπίτι, άρχισαν να χορεύουν και η μέρα είχε πια ξεκινήσει. Μέσα σ’ αυτή τη μαγεία της φύσης σας θυμήθηκα, και ένοιωσα όλα όσα νοιώθω τον τελευταίο καιρό διαβάζοντας τα απίστευτης τρυφερότητας, παιδιάστικης αθωότητας, γλύκας και καλοσύνης σχόλιά σας, και δάκρυσα όπως μου λέτε κι εσείς καμιά φορά ότι δακρύζετε!
Πρέπει να ξεκινήσω για δουλειά.
Καλημέρα.
Σας φιλώ πολύ.
Ο Παραμυθάς σας.

Το “αναπόφευκτο”

Δεν θα σας κρατήσω πολύ, ίσα – ίσα να σας πω για άλλη μια φορά ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκρισή σας σ’ αυτό το blog και την τρυφερότητα και την γλύκα που έχουν τα σχόλιά σας και μοιάζουν σαν να είναι των παιδιών μου! Όσο για τα σχόλια που γίνονται ειδικά για την ιστορία με την τεχνική του 3D animation, μου δίνουν κουράγιο να το παλέψω το πράγμα. Να σας πω – ως απάντηση σε κάποια από τα σχόλιά σας – ότι ήδη έχω κάνει πρόταση στην ROAD SHOW να γίνει ταινία – με αυτήν την τεχνική – το τελευταίο μου βιβλίο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ που είναι μυθιστόρημα, κι έχω κάνει πάλι επαφές με την ΕΡΤ, αλλά αποκλείεται να γίνει από ιδιωτικό κανάλι επειδή δεν δίνουν χρήματα για ελληνικό παιδικό πρόγραμμα.
Κουβεντιάζοντας με το γιο μου για την ανταπόκρισή σας σ’ αυτό εδώ το blog, μου θύμισε ότι εκείνος επέμενε να γίνει, κι ότι εγώ έλεγα πως αφού οι θεατές του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, θα είναι πια μεγάλοι άνθρωποι με τα προβλήματά τους, τις δουλειές τους, τις αγωνίες τους και τέτοια, αναπόφευκτα δεν θα έχουν καιρό να ασχοληθούν με ένα blog που έχει να κάνει με μια εκπομπή της τηλεόρασης πριν από τριάντα σχεδόν χρόνια. Η λέξη «αναπόφευκτα» μου έφερε στο νου μια από τις πιο αγαπημένες μου ιστορίες του Νασρεντίν Χότζα, και μια και σας άρεσε η πρώτη, για … «πιάστε» κι αυτήν. Κι όσοι δεν το είδατε ακόμα, αμέσως μετά είναι το προηγούμενο post με την 3D animation ιστορία του ΠΑΡΑΜΥΘΑ.

Μια μέρxotzas-07.jpgα, εκεί που περπατούσε ο Χότζας σ’ ένα σοκάκι, ένας μάστορας που έφτιαχνε τα κεραμίδια σε μια στέγη, γλίστρησε κι ήρθε και … «προσγειώθηκε» πάνω στο Χότζα! Ο μάστορας δεν έπαθε τίποτα, αλλά ο Χότζας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σπασμένο σβέρκο!
«Και τι δίδαγμα βγάζεις απ’ αυτό που σου συνέβη;» τον ρώτησε ένας φίλος του που πήγε να τον δει, κι ο Χότζας του απάντησε:
«Να μην το βάζεις κάτω πιστεύοντας στο αναπόφευκτο, ακόμα κι όταν μια αιτία κάνει το αποτέλεσμα να μοιάζει αναπόφευκτο. Απόφευγε θεωρητικές υποθέσεις, όπως, ‘όταν ένας άνθρωπος πέσει από μία στέγη, αναπόφευκτα θα σπάσει το σβέρκο του’, γιατί όπως έδειξε αυτό που μου συνέβη, ο μάστορας έπεσε από τη στέγη, αλλά το δικό μου σβέρκο έσπασε».

Καλή εβδομάδα.
Π.

Ο Νόμος της Βαρύτητας

Όπως σας υποσχέθηκα χθες, για το Σαββατοκύριακο σάς έχω μια έκπληξη: Έναν «Παραμυθά» high-tech. Μια ιστορία μου με την τεχνική του 3D Animation, κάτι όπως το “Finding For Nemo”. Εσείς που μεγαλώσατε με τις ελληνικές πατέντες του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» της δεκαετίας του ’70 και της δεκαετίας του ‘80, θα καταλάβετε γιατί όταν το είδα έπαθα την πλάκα μου! Ξέρετε τι θα πει εκεί που ξάπλωνες πάνω σε ένα πάγκο – όπως σας έχω περιγράψει σε παλιότερο post – για να πετάξεις και μετά πόναγε το στομάχι σου, ξαφνικά να μην χρειάζεται να κάνεις τίποτα, γιατί σε έχουν πάρει και σε έχουν κάνει τρισδιάστατο μοντέλο και κάνεις κάτι πετάγματα, «να τρώει ο σκηνοθέτης και του ηθοποιού να μην δίνει»; Για την ιστορία σας λέω ότι ο παλιός «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ» έπαιρνε συνολικά 10 ώρες για να γίνει και στοίχιζε 7.500 δραχμές το επεισόδιο, ενώ αυτό που θα δείτε, θέλει τέσσερις μήνες για να γίνει και στοιχίζει 80.000,00 €!!! Έγινε σαν «ΠΙΛΟΤΟΣ» που λένε στην τηλεόραση, σαν δείγμα δηλαδή, για το πώς θα μπορούσε να γίνει ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ» με τα σημερινά τεχνολογικά μέσα. Το παρήγγειλε μία κυρία στην ΕΡΤ που πίστευε – και πιστεύει – στην επιτυχία του ΠΑΡΑΜΥΘΑ σήμερα, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε να επιβάλλει το υψηλό του κόστος. Αλλά εγώ δεν το έχω βάλει ακόμα κάτω και το παλεύω γενικότερα. Δείτε το, λοιπόν. Ναι, υπάρχει περίπτωση – συναισθηματικά – να συνεχίσετε να προτιμάτε τον παλιό, κυρίως όσοι λάτρευαν το μαγικό μολύβι που δεν υπάρχει πια. Δυστυχώς, όπως σας είπα και χτες, επειδή δεν ανήκει μόνο σε μένα αλλά σε άλλους πέντε, δεν γίνεται να μπορείτε να το «κατεβάσετε», αλλά αξίζει τον κόπο και μόνο να το δείτε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.
Υ.Γ. Θα μου πείτε τη γνώμη σας, έτσι;

Σας ευχαριστώ και πάλι

Διαβάζοντας τα σχόλιά σας, βλέπω ξαφνικά ένα από αυτά – του tsak86 – που ανάμεσα στ’ άλλα λέει: «Να πετάξω κι εγώ μια ιδέα; Απ’ ότι είδα ο γιος σου ξέρει μια χαρά από υπολογιστές. Μπορεί να σε βοηθήσει να φτιάξεις 5λεπτα ή 10λεπτα βιντεάκια (για downloading φυσικά…) στα οποία θα αφηγείσαι νέες ιστορίες. Το διαδίκτυο είναι μια πολύ καλή πηγή φωτογραφικού υλικού και η αφήγηση θα μπορούσε να συνοδεύεται με ό,τι εικόνα βρεις σχετική με το παραμύθι. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ναι, είναι πολύ καλή ιδέα..»
Όντως είναι πολύ καλή ιδέα και είναι παρόμοιο με αυτό που σκεφτόμουν: Να βρούμε τρόπο να στήσουμε ένα «τηλεοπτικό κανάλι» στο internet, που θα λέγεται, «PARAMITHAS.TV» και θα είναι για παιδιά και … μεγάλα παιδιά. Δεν είναι όμως τόσο απλό όσο μοιάζει, γιατί χρειάζονται χρήματα. Κάνω κάποιες σκέψεις για το πώς θα μπορούσαν να βρεθούν και θα σας πω – αν πραγματικά θα θέλατε να δημιουργηθεί κάτι τέτοιο.
Επίσης από τα σχόλιά σας και αυτό εδώ το blog, μου ήρθαν ιδέες για δυο βιβλία:
Το ένα θα είναι μυθιστόρημα και ο προσωρινός (ίσως και τελικός) τίτλος θα είναι, «Upgrading το Μαγικό Γιλέκο», όπου το μαγικό γιλέκο θα πάει… «κάπου» και θα αποκτήσει «Ψυχολογικοφιλοσοφικόαυτογνωσιακομεταφυσικές» δυνατότητες… χα, χα, χα, ξέρω ότι σκάτε από την περιέργειά σας, αλλά δεν μπορώ να πω περισσότερα – σας υπόσχομαι όμως ότι θα είστε οι πρώτοι που θα το μάθετε.
Το άλλο βιβλίο, θα έχει τίτλο, «Paramithas.gr», όπου θα βάλω ό,τι ιστορία μου ή σκέψη μου θα έχει μπει επί ένα χρόνο εδώ στο blog, αλλά απαραίτητα – και μόνο τότε – με κάποια από τα σχόλιά σας (ανώνυμα ή με τα ψευδώνυμα και εφόσον συμφωνήσετε) που θα δείχνουν την παιδική τρυφερότητα, καλοσύνη, αθωότητα και αγάπη που μπορεί να κρατάει κανείς ακόμα κι όταν μεγαλώσει, σε κάποια γωνιά της καρδιάς του.
Σας ευχαριστώ, λοιπόν, και πάλι – γι’ αυτό και ο τίτλος αυτού του post – που εκείνο που μου στέλνετε ανάμεσα από τις γραμμές των μηνυμάτων σας, πέρα από τις λέξεις, με γεμίζει ζωντάνια και ιδέες.
Kι επειδή είστε καλά παιδιά και … τρώτε όλο σας το φαΐ, αύριο θα σας βάλω κάτι που δεν λογάριαζα να το βάλω, γιατί κανονικά δεν επιτρέπεται επειδή ανήκει σε άλλους πέντε, αλλά ελπίζω ότι θα μου το συγχωρέσουν όταν διαβάσουν όλα σας τα σχόλια. Μόνο που κι αυτό, δυστυχώς, δεν θα μπορώ να το αφήσω να το «κατεβάσετε», αλλά αξίζει τον κόπο και μόνο να το δείτε. Εσείς που μεγαλώσατε με τον «πατεντιάρικα χειροποίητο» «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», θα πάθετε την πλάκα σας – ανεξάρτητα αν συναισθηματικά συνεχίσετε να προτιμάτε τον παλιό.
Αρκετά για τώρα, όμως.
Καλό Βράδυ.
Σας φιλώ γλυκά.
Π.

“Το καρπούζι”

Να ‘μαστε πάλιιιιι… Πώς περάσατε; Χαθήκαμε. Ευτυχώς ο «μάστορας» εδώ είχε βάλει τον αυτόματο «πιλότο» και από την Παρασκευή έως και χτες έβαζε κάθε μέρα και από ένα παραμύθι όπως ζητήσατε. Μόνο που αυτά τα τρία παραμύθια και ο «Ευτυχισμένος Πρίγκιπας» δεν μπορούμε να τα κάνουμε να «κατεβαίνουν» γατί δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με τον «Παραμυθά» και τη «Χιλιοποδαρούσα» και δεν θα ήθελα να μας δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα. Μην κοιτάτε που το koproskilo έχει «τσακίσει» το δεύτερο μέρος της «Φρουτοπίας».
Λοιπόοοον… Είδα στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13» της προηγούμενης εβδομάδας και λίγο καθυστερημένα στο περιοδικό «FREE» ότι αναφέρουν αυτό το blog και τους ευχαριστώ πολύ. Το σημείωμα του FREE όμως, έχει μια φράση που μου έδωσε μια ιδέα. «Περιμένω τη στιγμή που θ’ ανεβάσει και mpeg με τον Τιμολέοντα και την Ροζαλία (τότε τα σιχαινόμουν, τώρα σιχαίνομαι αυτά που δείχνει η τηλεόραση ακόμα πιο πολύ κι έτσι αναπολώ τα χαζά παλιά)». Η φράση αυτή μου θύμισε μία ιστορία του Ναστραντίν Χότζα, που οι ιστορίες του είναι οι αγαπημένες μου από μικρός, καθώς το σόι της μάνας μου ήταν από την Κωνσταντινούπολη και ξέρανε πολλές. Ο Χότζας δεν είναι Τούρκος, είναι δάσκαλος ενός ιδιαίτερου κομματιού του Ισλάμ, των Σούφι, γι’ αυτό και το αρχικό του όνομα είναι Μουλά (δάσκαλος) Νασρεντίν. Οι ιστορίες του έχουν πάντα ένα πρώτο αστείο επίπεδο, σαν ανέκδοτο, αλλά κάτω απ’ αυτό υπάρχουν κι άλλα βαθύτερα επίπεδα για όποιον θα ήθελε να το ψάξει. Η φράση, λοιπόν, από το FREE μου θύμισε την ιστορία που θα σας πω, αλλά και μου έδωσε την ιδέα να σας λέω εδώ που και που κάποιες από τις ιστορίες που ξέρω. Θέλετε;
Να η πρώτη, που θα μπορούσαμε να της δώσουμε τον τίτλο, «ΤΟ ΚΑΡΠΟΥΖΙ».

Μια καλxotzas-09.jpgοκαιριάτικη μέρα ο Χότζας φόρτωσε το γαϊδούρι του με διάφορες πραμάτειες και ξεκίνησε πρωί πρωί από το χωριό του για να της πάει στην πόλη που είχε παζάρι και να τις πουλήσει. Στα μισά του δρόμου πείνασε και σκέφτηκε να φάει το μισό από το καρπούζι που είχε πάρει μαζί του για ώρα ανάγκης. Σταμάτησε κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, χώρισε με το μαχαίρι του το καρπούζι στα δύο κι ύστερα έκοψε την πρώτη φέτα. Την πιάνει με τα δυο του χέρια, της δίνει μια μεγάλη βαθιά δαγκωνιά και: «φτου..», έκανε με αηδία κι έφτυσε το καρπούζι στο χώμα, γιατί ήταν τελείως άγλυκο σαν αγγούρι! Ύστερα πήρε όλο το καρπούζι και με φοβερό θυμό το σήκωσε ψηλά και το πέταξε σε μια πέτρα, κάνοντάς το κομμάτια που σκόρπισαν γύρω από την πέτρα. Και σαν μην έφτανε αυτό, πήγε πάνω από τα κομμάτια του καρπουζιού και τα κατούρησε. Έτσι, αφού ξεθύμανε, καβάλησε το γαϊδούρι του και πήγε στο παζάρι, στην πόλη. Η μέρα του πήγε πολύ καλά αφού πούλησε όλη του την πραμάτεια και κατά το μεσημεράκι καβάλησε το γαϊδούρι του και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Την ώρα του καταμεσήμερου κι ενώ ο καλοκαιριάτικος ήλιος έκαιγε βασανιστικά, βρέθηκε να περνάει δίπλα από το δέντρο όπου το πρωί είχε κομματιάσει το άνοστο καρπούζι. Ένοιωθε τρομερή δίψα. Σταμάτησε το γαϊδούρι δίπλα στο δέντρο, και κοίταξε το κομματισμένο καρπούζι που ήταν ακόμα εκεί κάτω από τη σκιά του. Ξεκαβάλησε και πλησίασε τα κομμάτια του καρπουζιού. Γονάτισε, διάλεξε ένα κομμάτι καρπουζιού που ήταν κάπως μακριά από την πέτρα και στριφογυρίζοντας το στο χέρι του ψιθύρισε, «αυτό δεν το έχω κατουρήσει» και το έφαγε. Ύστερα βρήκε ένα άλλο, «ούτε κι αυτό το έχω κατουρήσει» είπε και το έφαγε. Ύστερα πήρε άλλο ένα, έπειτα κι άλλο ένα και ψιθυρίζοντας πάντα, «αυτό δεν το έχω κατουρήσει», έφαγε όλο το κομματιασμένο και κατουρημένο καρπούζι, και ξεδιψασμένος ανέβηκε στο γαϊδούρι του και γύρισε ευχαριστημένος στο χωριό του.
Καλό, ε;
Σας φιλώ.
Π.

“Ο Έξυπνος Δάσκαλος και το Καπέλο του”

Ελπίζω καλά το τριήμερο που πέρασε. Κι αν και για τους περισσότερους τέλειωσαν οι διακοπές, ας βάλουμε κάτι ακόμα για τα παιδάκια σας, ε… και για σας βέβαια που εξακολουθείτε να είστε παιδιά. Δείτε σήμερα το τρίτο παραμύθι που σας είχα υποσχεθεί και που έχει τίτλο, “Ο Έξυπνος Δάσκαλος και το Καπέλο του”.
Σας φιλώ.
Π.

“Ο Έξυπνος Βοσκός”

Χωρίς πολλά λόγια σήμερα, δείτε το παραμύθι, “Ο Έξυπνος Βοσκός”.
Φιλιά
Π.