Η καλύτερη λύση

Ε, άντε να πούμε και καμιά ιστορία του αγαπημένου μου Νασρεντίν Χότζα.

xotzas-anapoda.bmp Κάποτε που ο Νασρεντίν Χότζας ήταν σοφός Διδάσκαλος, τον επισκέφτηκαν μερικοί μαθητές του και του ζήτησαν να τους μιλήσει για όποιο φιλοσοφικό θέμα ήθελε εκείνος.
«Βεβαίως», απάντησε πρόθυμα αυτός. «Ας πάμε στην αίθουσα διαλέξεων του Δημαρχείου». Επειδή, όμως, ήταν κάπως μακριά, ο Χότζας σαμάρωσε το γάιδαρό του και ζήτησε από τους μαθητές του να τον ακολουθήσουν. Εκείνοι μπήκαν στη σειρά πίσω από το γάιδαρο και με μεγάλη τους έκπληξη είδαν τον Νασρεντίν να καβαλάει το γάιδαρο ανάποδα και να ξεκινάει κοιτάζοντάς τους χαμογελώντας. Στην αρχή οι νεαροί τα έχασαν και δεν καταλάβαιναν γιατί ο Νασρεντίν προχωρούσε καβάλα ανάποδα στο γαϊδούρι του. Πήγαν να του πουν ότι αυτό που έκανε δεν ήταν σωστό, αλλά θυμήθηκαν ότι δεν έπρεπε να αμφισβητούν καμιά από τις πράξεις του Διδασκάλου κι έτσι δεν άνοιξαν το στόμα τους. Καθώς όμως περνώντας από τα σοκάκια οι διάφοροι περαστικοί τούς κορόιδευαν που ακολουθούσαν κάποιον που καθόταν ανάποδα στο γαϊδούρι του, άρχισαν να δυσφορούν φανερά.
Ο Νασρεντίν που κατάλαβε τι συνέβαινε σταμάτησε και τους κοίταξε ερωτηματικά. Τότε, ο πιο θαρραλέος από τους μαθητές τον πλησίασε και τον ρώτησε:
«Δάσκαλε, δεν καταλαβαίνουμε γιατί έχεις καβαλήσει τον γάιδαρο ανάποδα, με το πρόσωπό σου προς την ουρά του!»
«Είναι πολύ απλό», απάντησε ο Χότζας. «Αν σας έβαζα να περπατάτε μπροστά από μένα για να σας βλέπω, θα ήταν ασέβεια από μέρους σας να έχετε γυρισμένη την πλάτη στον δάσκαλό σας. Κι αν ερχόσαστε πίσω μου ακολουθώντας με κι εγώ είχα γυρισμένη την πλάτη μου σ’ εσάς, τότε θα ήταν ασέβεια από μέρους μου να έχω γυρισμένη την πλάτη μου στους μαθητές μου. Έτσι αυτό που έκανα ήταν η μόνη κατάλληλη λύση. Και πίσω μου ερχόσαστε, και δεν σας έχω γυρισμένη την πλάτη μου».
***
Καλό βράδυ και καλή Πρωτομαγιά.
Σας φιλώ.

Π.

Αρνάκια και πράσινα άλογα…

Σας είχα υποσχεθεί ότι σήμερα θα βάλω εδώ κάποιες σκέψεις μου, που καθιερώθηκε να τις ονομάζουμε «σεντόνια», όπως ονόμασε αυτά τα κείμενα ο γιος μου, δηλαδή «μακρινάρια», που λέω εγώ. Μοιάζει – από τα σχόλιά σας – να σας ενδιαφέρουν. Κι αφού από την αρχή είπαμε ότι αυτό το blog θα πάει όπου θέλετε εσείς, εντάξει θα γράφω διάφορα πράγματα που σκέφτομαι. Είχα κάτι άλλο στο νου μου, αλλά αρχίζοντας να γράφω μοθ βγήκε κάτι άλλο. Αυτό: Θα ήθελα να σας παρακαλέσω θερμά να μη δέχεστε τίποτα από αυτά που λέω επειδή το λέω εγώ. Μπορεί ό,τι λέω να είναι για μένα έτσι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι έτσι και για σας ή γενικότερα. Προσωπικά μιλάω για ό,τι έχω δει με τα ματάκια μου και το ξέρω, δεν είναι θεωρίες, δεν είναι «πιστεύω», αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι έτσι και για σας ή ότι εσείς πρέπει να τα δεχτείτε. Ό,τι λέω είναι απλώς μια αφορμή για να δείτε από μόνοι σας αν αυτό που λέω είναι έτσι· οπότε αν δείτε οι ίδιοι, από μόνοι σας ότι είναι έτσι, τότε θα είναι δικό σας, θα το έχετε δει οι ίδιοι, θα το ξέρετε, δεν θα το δεχτείτε επειδή σας το λέει κάποιος, δεν θα το πιστέψετε απλώς. Δεν έχει ειπωθεί τίποτα πιο κενό από το «πίστευε και μη ερεύνα»· αν ήταν έτσι απλό, τότε θα «αγαπάγαμε αλλήλους» από τότε που ειπώθηκε, αλλά όπως ξέρετε δεν ήταν ποτέ έτσι και δεν θα είναι ποτέ έτσι αν δεν δούμε οι ίδιοι από μόνοι μας ότι αυτό το «αγαπάτε…» αν δεν γίνει αναπόσπαστο, αβίαστο, μέρος της καθημερινής μας ζωής τότε, ως ιδέα μόνο, ως ιδανικό δεν έχει καμιά αξία. Το κυνήγι ενός ιδανικού – δηλαδή κάτι που ΘΑ φτάσω κάποτε, είναι απλώς άλλοθι για να μην κάνουμε ποτέ αυτό που πρέπει τώρα. Και κανείς δεν μπορεί να σας πει τι είναι αγάπη. Θα ανακαλύψετε μόνοι σας τι είναι αγάπη, απλώς διαγράφοντας ό,τι δεν είναι. Αγάπη ΕΙΝΑΙ ό,τι μένει όταν φύγουν όσα ΔΕΝ είναι. Ίσως ξαναμιλήσουμε γι’ αυτό. Τώρα: τα λέω όλα αυτά, γιατί από τότε που άρχισε να υπάρχει ετούτο το blog, ανακάλυψα και τα διάφορα άλλα blogs – εκατοντάδες – που υπάρχουν. Μέσα σε όλη αυτή τη θάλασσα λαχτάρας για επικοινωνία, μοίρασμα αισθημάτων και σκέψεων, ανησυχίας για το αύριο, μοναξιάς, θλίψης, δημιουργικότητας, φαντασίας, βλακείας, ευφυΐας, και άλλα, μπορεί κανείς να διακρίνει – πότε εδώ και πότε εκεί – να πλανιέται και το «σύνδρομο του γκουρού» μερικών. Άνθρωποι, δηλαδή, που «αυτοί ξέρουν» και πρέπει οι άλλοι να δεχτούν αυτό που ξέρουν γιατί έτσι επιβεβαιώνονται, δικαιώνονται, είναι κάποιοι. Μακριά. Είναι τραγικό πόσο βαθιά έχουμε διαμορφωθεί από παιδιά να είμαστε άνθρωποι από δεύτερο χέρι. Ακούτε τι λένε, αλλά μη δέχεστε ανεξέλγκτα ποτέ τίποτα από κανέναν, όποιος κι αν είναι αυτός, μόνο ανακαλύπτετε μόνοι σας αν είναι έτσι ό,τι σας λένε. Να είστε οι ίδιοι μέσα σας ο οδηγητής και ο οδηγούμενος, ο δάσκαλος κι ο μαθητής. Το βιβλίο της ψυχής σας είναι το βιβλίο όλης της ανθρωπότητας από τότε που εμφανίστηκε. Διαβάστε το. Μην περιμένετε να σας το ερμηνεύσουν. Σας παρακαλώ, λοιπόν, με όλη μου την καρδιά, μην δέχεστε αυτά που σας λέω, ελέγξτε τα. Είναι σαν να ανοίγετε έναν τηλεφωνικό κατάλογο και ψάχνετε έναν αριθμό. Πρέπει να τον καλέσετε μετά οι ίδιοι για να ξέρετε σίγουρα ότι αυτός που ψάχνετε βρίσκετε σ’ αυτόν τον αριθμό. Μη ζητάτε ποτέ ψυχολογική βοήθεια, γιατί όλο και κάποιος θα είναι εκεί για να σας τη δώσει και τότε τη βάψατε. Βοήθεια για τα υδραυλικά σας, για τα επαγγελματικά σας, για κάποια σωματική ασθένεια, για να μάθετε μια ξένη γλώσσα, να οδηγείτε κ.λπ. ναι. Όχι για να εξηγήσετε ή για να μάθετε την ψυχή σας. Η ψυχολογική εξάρτηση παραμονεύει, για να σας φυτέψει μέσα σας, το φόβο. Και ο φόβος είναι η αρχή κάθε κακού. Γι΄ αυτό να αμφισβητείτε όλα όσα σας λέω. Αμφιβάλετε για όλα που διαβάζετε εδώ και ψάξτε τα μόνοι σας. Δεν ξέρω αν επικοινωνούμε, κατ’ αρχήν λεκτικά και μετά – και το σοβαρότερο – βαθύτερα, πέρα και πίσω από τις λέξεις. Δεν ξέρω, δηλαδή, αν δίνουμε κατ’ αρχήν στις λέξειsheeps.bmpς το ίδιο περιεχόμενο. Έτσι επιτρέψτε μου να σταματήσω προς το παρόν εδώ και να τελειώσω με κάτι που μοιάζει αστείο σε πρώτη ματιά, αλλά που δεν είναι καθόλου.

Πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια, όταν είχαμε πρωτοέρθει να μείνουμε εδώ στην εξοχή, μας επισκέφθηκαν μια Κυριακή μερικοί φίλοι που έφεραν μαζί τους κι έναν κύριο που τον συναντούσα για πρώτη φορά. Βγήκαμε έξω για να δει τη θέα, και στον απέναντί μας λόφο, έβοσκαν αρνάκια, όπως ακριβώς και χτες το πρωί που τράβηξα αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε. Τα αρνάκια είναι γύρω από το σπίτι. Προσπάθησα εδώ να αποκαταστήσω όσο μπορούσα με μεγαλύτερη ακρίβεια το σύντομο διάλογο που έγινε πριν χρόνια, ανάμεσα σε εκείνο τον κύριο κι εμένα.
Κοιτάζαμε, λοιπόν, το λόφο κι εγώ, δείχνοντάς του το κοπάδι, είπα:

Εγώ: Φοβερά το αρνάκια, ε;
Κύριος: Α, μην το συζητάτε κι εμένα μ’ αρέσουν τρομερά!
Εγώ: Ναι κι εμένα.
Κύριος: Τι τα θέλετε, είναι το κάτι άλλο!
Εγώ: Εμείς εδώ έχουμε πολλά.
Κύριος: Α, είστε πολύ τυχεροί! Στην Αθήνα…
Εγώ: Ε, ναι, πού να βρεις στην Αθήνα κάτι τέτοιο;
Κύριος: Χα, χα, χα, ναι… Φαντάζεστε να έβοσκαν αρνάκια στον Λυκαβηττό;
Εγώ: Χα, χα, χα…
Κύριος: Ενώ, εδώ… Μη το συζητάτε… Ντόπιο αρνί; Πού να το βρεις στην Αθήνα;
Εγώ: Δεν κατάλαβα, μήπως εννοείτε…
Κύριος: Ναι, άλλο είναι το ντόπιο αρνάκι με πατάτες στο φούρνο, κι άλλο ένα αρνάκι πού δεν ξέρεις από πού το έχουν φέρει κι αν είναι κατεψυγμένο ή…
Εγώ: Δηλαδή, τόση ώρα που μιλάμε εννοείτε το αρνάκι ψητό; Για φαγητό δηλαδή;
Κύριος: Ε, ναι τι άλλο; Δεν ξέρω εσείς πώς το προτιμάτε, αλλά για μένα αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να μαγειρεύεις το αρνάκι. Στη σούβλα ή φρικασέ δεν μ’ αρέσει καθόλου… Ε, άντε και μπριζολάκια στα κάρβουνα…
Εγώ: Α!… Μάλιστα… Αλλά… Δηλαδή… Να, εγώ ξέρετε είμαι χορτοφάγος και δεν εννοούσα ότι μ’ αρέσει το αρνάκι στο φούρνο, αλλά ότι εδώ στην εξοχή μ’ αρέσει να βλέπω, το πρωί που ξυπνάω, τα αρνάκια να βόσκουν στο μεγάλο οικόπεδο εκεί στο λόφο, απέναντι από το σπίτι μας…

Καληνύχτα.
Καλή εβδομάδα.

Σας φιλώ πολύ
Π.

Το καπέλο μου.

Ε, αυτό είναι που λένε: «συλλεκτικό κομμάτι»! Χα, χα, χα… Το «Καπέλο μου» – που το είδανε τα παιδιά στον ΙΑΝΟ – είναι ο πρώτος έγχρωμος ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ που έγινε ποτέ, «εν μέσω» ασπρόμαυρων επεισοδίων. Χειμώνας του ’79, όταν ακόμα η ΕΡΤ ήταν ασπρόμαυρη, γυρίσαμε δοκιμαστικά δύο έγχρωμα επεισόδια, για να δούμε τι θα έπρεπε να κάνουμε μετά από μερικούς μήνες που θα γινόταν έγχρωμη. Όπως θα δείτε, ο Παραμυθάς δεν πετούσε ακόμα – αυτό το σκέφτηκα αργότερα.
Πολλά φιλιά.
Π.
Υ.Γ. Όλο ξεχνάω να σας πω ότι μερικά από τα e-mail που έχω στείλει σε κάποιους από σας, μου έχουν γυρίσει πίσω με την ένδειξη ERROR κ.λπ. Όπως σας έχω πει, τα σχόλια που κάνετε εδώ στο blog μού έρχονται αμέσως ως μηνύματα στο OUTLOOK. Σε κάποιους από σας που με ρωτάτε κάτι ή που εγώ θέλω να γράψω δυο λόγια που ίσως δεν έχουν γενικότερο ενδιαφέρον ή είναι κάτι ειδικό, απαντάω προσωπικά στη διεύθυνση που βλέπω. Ίσως, όμως, επειδή εσείς έχετε γράψει λάθος τη διεύθυνσή σας ή επειδή κάποια άλλη πατάτα γίνεται ή κάνω, μερικά από αυτά γυρνάνε πίσω με ενεδείξεις τύπου FATAL ERROR στη διεύθυνση, χωρίς να τα πάρετε. Δυστυχώς έχω σβήσει αυτά που μου γυρίσανε, εκτός από δύο τελευταία: της aristea και της korina και παλιότερα του παιδιού που έγινε πιλότος ή ενός άλλου που είδε ένα όνειρο με μια βάρκα κ.λπ. Θα προσέχω κι εγώ όταν απαντάω, αλλά προσέξτε κι εσείς όταν γράφετε τη διεύθυνση του mail σας.

Το βίντεο θα είναι διαθέσιμο για κατέβασμα αύριο.

Αυτό μας έλειπε!!!…

«Αυτό μας έλειπε», είναι ο τίτλος της εκπομπής του ALPHA, όπου βρισκόμουν την περασμένη Κυριακή μεταξύ 11 και 11.30 το πρωί, αλλά και «αυτό μας έλειπε!» είναι εκείνο που είπα όταν παραλίγο εδώ να μπεί όλο αυτό το μισάωρο! Μέχρι και μοντάζ μ’ έμαθε να κάνω ο «μάστορας», επειδή ήθελα να κόψω και από την εκδήλωση του ΙΑΝΟΥ και από την εκπομπή του ALPHA! Από την εκδήλωση του ΙΑΝΟΥ έκοψα τα πολλά τα μπλα μπλα τα δικά μου, κι από τον ALPHA έκοψα τα πολλά-πολλά για τον … Πιλάβιο, γιατί εδώ είναι blog του ΠΑΡΑΜΥΘΑ.
Τέλος πάντων… Ας έχετε χάρη εσείς που θέλατε να το δείτε και οι τύψεις που είχα επειδή καθυστέρησα το βίντεο με τα παιδάκια σας από τον ΙΑΝΟ. Α, ναι. Δεν φταίω εγώ για όσα από τα φοβερά μουτράκια λείπουνε από τα πλάνα, γιατί δεν παρακολουθούσα το γύρισμα, όπως θα καταλάβατε ή όπως είδατε όσι είσαστε εκεί.
Αύριο έχει ΠΑΡΑΜΥΘΑ και μεθαύριο… δεν το γλυτώνετε το «σεντόνι¨.

Καλό βράδυ και καλό τετραήμερο σε όσους είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Στους υπόλοιπους καλό Σαββατοκύριακο.
Φιλιά.
Π.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Ιανός

Επιτέλους! Το βίντεο από την εκδήλωση του Ιανού.

Σας φιλώ.
Π.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Λίγο ακόμα και θα φανεί!!!…

Τι να πω!!! Χτες βράδυ υποτίθεται ότι γύρω στις έντεκα θα έμπαινε το βίντεο από την εκδήλωση του ΙΑΝΟΥ και σήμερα το πρωί που άνοιξα το blog, δεν έχει τίποτα!!!! Ή «ο δαίμονας του blog» -κατά το » δαίμονας του τυπογραφείου»-  φταίει (φοβερή έκφραση για να καλύπτεις μαλακίες) ή κάποια παπαριά του  «μάστορα» θα έγινε. Θα μάθω αργότερα, κι αν δεν γίνει τίποτα και σήμερα θα το κάνω  dvd και θα σας το στείλω με ταχυδρομικά περιστέρια.

Συγνώμη για άλλη μια φορά.
Φιλιά  (πρωινά, έτσι για αλλαγή)
Π.

Ατυχήσαμε σήμερα…

Δυστυχώς σήμερα ο μάστορας μ’ άδειασε και δεν προλλάβαμε να βάλουμε το βίντεο από τον ΙΑΝΟ. Ελπίζω αύριο να τα καταφέρουμε. Συγνώμη.

Φιλιά και καληνύχτα.

Π.

«Ωχ, κάποιος φιλάει την κόρη μου στην παραλία!»

Το βίντεο από την εκδήλωση του ΙΑΝΟΥ θα είναι έτοιμο αύριο, αλλά σήμερα θα σας βάλω τέσσερις φωτογραφίες που πήραμε από το αμοντάριστο βίντεο. Έχω, όμως, υποσχεθεί σ’ εκείνο το παιδί από σας που έχει δίδυμες κόρες (κωλόφαρδος, δεν λέω, αλλά και… ούτε «ψύλλος στον κόρφο του» όταν μπουν στην εφηβεία) να βάλω άλλο ένα κείμενο από το «ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ», που κι αυτό είναι για μπαμπάδες κοριτσιών! Λοιπόοοοον…
Ήταν ένα καλοκαίρι πριν χρόνια, όταν η κόρη μου είχε κλείσει πια τα δώδεκα κι εγώ ήμουν στα 44. Σε όλες τις μέρες των διακοπών, γύρω στις έξι το απόγευμα, κατέβαινα μαζί με όλα τα παιδιά της οικογένειας και κάποιων φίλων στη θάλασσα για ένα ακόμα – απογευματινό – μπάνιο. Το ίδιο έγινε κι εκείνο το … «μοιραίο» απόγευμα, μόνο που αυτή τη φορά τα μεν μικρά παιδιά δεν ήθελαν να κατέβουν, τα δε μεγαλύτερα – δυο δικά μας κι ένας φίλος τους – είχαν μείνει συνέχεια από το πρωί στην παραλία που ήταν κάτω από το σπίτι. Καθώς κατέβαινα μια παλιά πέτρινη σκάλα με πυκνά δέντρα που έκαναν καμάρα από πάνω της και σε κρύβουν απ’ όλους στην παραλία μέχρι να πατήσεις στην άμμο, πήρε το μάτι μου – ανάμεσα από τα κλαριά του δέντρου – στη μέση της άδειας παραλίας, ένα συμπαθέστατο ζευγαράκι εφήβων που φιλιόντουσααν παθιασμένα. Δεν μπορούσα να δω τα πρόσωπά τους αλλά πρόσεξα το μαγιό της κοπέλας: ήταν η κόρη μου!!! Και το αγόρι ο γιος τής φιλικής οικογένειας που φιλοξενούσαμε, ίδιας ηλικίας με τη «δικιά μου»! Εξαιτίας αυτού ακριβώς του ιδιοκτησιακού, «η δικιά μου», μπήκαν για δευτερόλεπτα σε δοκιμασία όλες μου οι θεωρίες φιλελεύθερης ανατροφής των παιδιών, καθώς συγκρούονταν με το γεγονός που υπήρχε μπροστά μου, με την πραγματικότητα που έφερνε με σφοδρότητα στην επιφάνεια το από αιώνες διαμορφωμένο μοντέλο «αρσενικής συμπεριφοράς» ιδιοκτησίας και «πατρικής εξουσίας». Θέλετε να μάθετε τι έκανα; Θα σας πω, αλλά δεν νομίζω πως εκείνο που έχει σημασία είναι το τι έκανα αλλά το τι πέρασε από το μυαλό μου μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου που μου φάνηκαν αιώνες.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι θα κατέβαινα θυμωμένος, θα έστελνα εκείνη επάνω στο δωμάτιό της και μετά θα έκανα μια… αντρική εξήγηση με το αγόρι, λέγοντάς του έμμεσα ότι αυτό δεν θα έπρεπε να ξανασυμβεί. «Τι ανοησία», σκέφτηκα κι αποφάσισα να μην το κάνω, αλλά να εμφανιστώ χωρίς να πω τίποτα και να κρατήσω μούτρα μέχρι να μου μιλήσει εκείνη για το θέμα, οπότε θα μπορούσα να αναπτύξω τις θεωρίες μου. «Ποιες θεωρίες, ρε μαλάκα;» ξανασκέφτηκα. Δεν είχα κάνει κι εγώ τα ίδια στην ηλικία της – και πολύ νωρίτερα – με κορίτσια σαν κι αυτήν; Εκείνες οι ανάλογες καλοκαιριάτικες ερωτικές ιστορίες της προεφηβικής μου ηλικίας, ήταν ή δεν ήταν από τα πιο τρυφερά πράγματα που έχω ακόμα μέσα μου; Και είναι ή δεν είναι η ερωτική εμπειρία η πιο βαθιά εμπειρία και η μόνη από πρώτο χέρι, που μπορεί να νιώσει κανείς σ’ αυτή τη ζωή; Και δεν οφείλει ένας γονιός να μεταδώσει στο παιδί του μια ευαίσθητη και ανάλογα βαθιά – κι όχι μυξοσυναισθηματική – στάση απέναντί στον έρωτα κι όχι να παίζει τον μπαμπούλα την πρώτη φορά που βλέπει μια τέτοια -τρυφερά αδέξια- εκδήλωση; Μήπως η αντίδρασή μου είχε σχέση με το «οιδιπόδειο»; (Τι παπαροταμπέλα κι αυτή όπως δεκάδες άλλες που μας έχουν κολλήσει!) Ή μήπως το αίσθημα της ιδιοκτησίας είναι μέσα μας το ίδιο για τη γυναίκα μας (ή τον άντρα μας), τη μάνα μας (ή τον πατέρα μας) και την κόρη μας (ή το γιο μας); Ή μήπως, έχουμε τέτοια ψυχολογική εξάρτηση από τα παιδιά μας, που κι η πρώτη νύξη ότι απομακρύνονται από μας μάς πειράζει;
Προσπάθησα γρήγορα να θυμηθώ – για βοήθεια – ό,τι είχα διαβάσει γύρω από την ψυχολογία των παιδιών κι όλες τις συζητήσεις που είχα κάνει τα τελευταία χρόνια με διάφορους ειδικούς, με τους οποίους συνεργαζόμουν στην τηλεόραση. Αλλά χρειαζόταν ειδικός για να μου πει ότι δεν έπρεπε να πέσω καταπάνω στα δύο παιδιά εξαγριωμένος; Χρειάζεται παιδοψυχίατρος για να μας πει ότι οι απαγορεύσεις και οι αγριάδες, που έχουν σκοπό να κάνουν το παιδί να φοβηθεί την εκδήλωση του ερωτισμού του, μόνο σε υποκρισία μπορούν να το οδηγήσουν; (Ξέρω γυναίκα της γενιάς μου που έμεινε έγκυος από «πινέλο» -συγνώμη κορίτσια- και για να μείνει παρθένα, η μάνα της έβαλε το γιατρό αντί για έκτρωση να της κάνει καισαρική τομή!!!) Κι αν αντί για την κόρη μου στην παραλία είχα δει το γιο μου, στην ανάλογη ηλικία, θα θύμωνα ή θα καμάρωνα; Ας είμαστε ειλικρινείς: θα καμάρωνα. Γιατί; Επειδή έτσι με είχε μεγαλώσει μια γυναίκα, η μάνα μου: «Α, το αγόρι είναι άλλο…».
Είναι εύκολο, ξέρετε, να πάρουμε μερικά βιβλία που έχουν γραφτεί γύρω από τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών και να προσπαθούμε να εφαρμόζουμε στην πράξη αυτά που διαβάσαμε, κοροϊδεύοντας έτσι τον εαυτό μας πως κάτι κάνουμε. Επίσης μπορούμε να ζητήσουμε τη συμβουλή κάποιου ειδικού. Μήπως, όμως, όλα αυτά είναι το ίδιο ανώφελα; Μήπως δεν χρειάζεται κανενός είδους «ειδικός επί ψυχοπαιδαγωγικών θεμάτων», αλλά απλώς -σε οποιαδήποτε περίπτωση- να δείχνουμε στα παιδιά σοβαρότητα, καλοσύνη, στοργή και πραγματικό ενδιαφέρον, χωρίς κανέναν εγωκεντρισμό, έξω από κάθε ψυχαναλυτικό ή κοινωνικοθρησκευτικό παραδοσιακό μοντέλο, μήπως το μόνο που χρειάζεται είναι να δείχνουμε αληθινή φροντίδα γι’ αυτά;
Και να τι έκανα, ύστερα από τα κλάσματα δευτερολέπτου που πέρασαν όλα αυτά από το νου μου: Ξανανέβηκα σιγά σιγά προς τα πίσω όλα τα σκαλιά. Πήρα ένα κουπί της βάρκας που βρήκα στη μικρή αποθήκη και το έσπρωξα να κατρακυλήσει με κρότο στα σκαλοπάτια μέχρι την άμμο για να τους ειδοποιήσει. Ύστερα κατέβηκα κι εγώ ήσυχος στην παραλία, σαν μην τρέχει τίποτα. Με διασκέδαζε το μεγάλο ανήσυχο ερωτηματικό που είχαν στα μάτια τους και τα κατακόκκινα μάγουλά τους, καθώς προσπαθούσαν να μαντέψουν αν τους είχα δει ή όχι.
Η τελευταία πάλη που έγινε μέσα μου κι έληξε αργότερα ήταν ανάμεσα στο αν θα της πω ότι τους είχα δει ή όχι. Πίσω από τη σοβαροφανή δικαιολογία ότι έτσι θα γινόταν πιο προσεκτική σε ό,τι έκανε, υπήρχε κάτι χειρότερο κι από το να είχα κάνει φασαρία: υπήρχε η επιθυμία να της δείξω τι καταπληκτικός και προοδευτικός πατέρας που ήμουν! Τι φοβερό, αλήθεια, εκτός από τους άλλους να θέλεις ακόμα και στα μάτια του παιδιού σου να είσαι «κάποιος»!
Έτσι η πρώτη φορά που θα της λυθεί η απορία για το αν την είδα τότε ή όχι είναι τώρα, που διαβάζει αυτές τις γραμμές.

Χα, χα, χα… Το φάγατε το «σεντόνι» σας και σήμερα. Ε, άντε δείτε και τις τέσσερις φωτογραφίες από τον ΙΑΝΟ. Μπαμπάδες των μικρών κοριτσιών που βλέπουμε στις φωτογραφίες, κουράγιο.

Σας φιλώ πολύ.

Π.
ianos-0.bmpianos-4.bmp

ianos-1.bmp

ianos-3.bmp

«Είμαστε ΕΝΑ όλοι εμείς»

Παιδιά, ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω!!! Όλη μέρα γράφω κάτι, το σβήνω, ξαναγράφω… Τίποτα δεν μου αρέσει, γιατί ό,τι κι αν έγραψα δεν νοιώθω ότι μπορεί να μεταδώσει αυτό που νοιώθω μετά το Σαββατοκύριακο που πέρασε. Αυτός ο συνδυασμός: της συνάντησης με κάποιους από σας στον Ιανό, τα σχόλια γι’ αυτή τη συνάντηση, τα σχόλια για το κείμενο που έβαλα, το «Μόνο για μπαμπάδες κοριτσιών«, τα σχόλια που κάνατε μετά την εκπομπή του ALPHA όπου ήμουν την Κυριακή το πρωί, και τα κάποια καινούργια παιδιά που ήρθαν στην παρέα μας, μαζί με τη σφυγμομέτρηση της A.G.B. που μου έστειλαν και δείχνει ότι στο μισάωρο ειδικά που ήμουν στον ALPHA, η θεαματικότητά του το έφερε πρώτο – ε, τι να πω!!! Αλλά να που ένας από σας, που σας ονομάζει όλους «αδέλφια» μου έδωσε την ιδέα τι να βάλω. Λοιπόν: Όταν ήταν να παραιτηθώ από την ΕΡΤ το 1987, ήθελα να κάνω μια τελευταία εκπομπή του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, με την οποία να σας αποχαιρετάω και η οποία θα τελείωνε με ένα τραγούδι. Αλλά ήρθαν έτσι τα πράγματα που η εκπομπή δεν έγινε ποτέ. Λίγο καιρό μετά, έφτιαξα μία βιντεοκασέτα με δύο ιστορίες – θα τις βάλω κάποτε εδώ – που τελειώνουν με ένα τραγούδι που έχει τον τίτλο, «Είμαστε ΕΝΑ όλοι εμείς». Αυτό το τραγούδι θα βάλω σήμερα, όχι για να σας αποχαιρετίσω, αλλά για να σας χαιρετήσω που ξαναβρεθήκαμε. Και θέλω ακόμα να σας πω ότι είμαι σίγουρος πως τα μάτια όλων σας, έχουν την τρυφερότητα, την ευγένεια και την καλοσύνη όπως εκείνων από σας που συνάντησα στον ΙΑΝΟ. Από μεθαύριο, θα σας βάλω βίντεο από τον ΙΑΝΟ – και από τον ALPHA όπως ζήτησε κάποιος – και θα απαντήσω για τις παλιές κασέτες και για μερικά άλλα που μου λέτε. Αλλά για σήμερα, θέλω μόνο να σας τραγουδήσω.
Σας ευχαριστώ πολύ για όλα και σας φιλώ γλυκά.
Καλό βράδυ.
Π.
Υ.Γ. Α, ναι. Σκέφτηκα να σας βάλω και τον πίνακα με τα συνολικά νούμερα μερίδιων τηλεθέασης από τη σφυγμομέτρηση της AGB, για το διάστημα που ήμουν στην εκπομπή, «Αυτό μας έλειπε».
ΑLTER : 05,0 % TOTTALLY SPIES
MEGA : 12,0 % Η ΩΡΑ Η ΚΑΛΗ
ANTENA : 14,6% ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
ALPHA : 15,7% ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΕΛΕΙΠΕ
STAR : 11,9% WITCH
NET : 10,0% ΛΙΛΟ ΚΑΙ ΣΤΙΤΣ
ET.1 : 06,9% ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Μόνο για … μπαμπάδες κοριτσιών

 Έχω καιρό να βάλω εδώ κάτι από τα κείμενα που έχω γράψει με τον γενικό τίτλο, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ.  Αυτό το κάνω τώρα, γιατί θα ήθελα να ψιλοαποφύγω να σας πω τίποτα για τα σχόλιά σας για την εκπομπή του ALPHA που ήμουν το πρωί, επειδή για άλλη μια φορά με έχετε συγκινήσει ιδιαίτερα, οπότε … άστε το καλύτερα. Λοιπόν…

Αν και το «μόνο» που υπάρχει στον τίτλο είναι, ίσως, λίγο υπερβολικό, ωστόσο πράγματι αυτά που θ’ ακολουθήσουν είναι, κυρίως, για μπαμπάδες και, μάλιστα, για μπαμπάδες κοριτσιών. Ή, αν θέλετε να το πλατύνουμε, είναι μόνο για άντρες και πάντως -αν και έμμεσα- οπωσδήποτε υπέρ των παιδιών. (Και των γυναικών).
Είναι μια παλιά ιστορία – περίπου 20 χρόνια παλιά – κι έχει να κάνει με την κόρη μου όταν ήταν μικρή:
Ήταν καλοκαίρι του 1987, όταν προσπαθούσα να βάλω μια καινούργια γραμμή για τηλέφωνο στο σπίτι στην εξοχή κι όλα τα παιδιά είχαν κολλήσει κυριολεκτικά επάνω μου και κοίταζαν. Εκεί που είχα απορροφηθεί σ’ αυτό που έκανα, ξαφνικά ένιωσα ένα σκληρό γυναικείο στήθος να με ακουμπάει! Τι γύρευε μια γυναίκα ανάμεσα στα παιδιά; Γύρισα… Όπα!! Ήταν η κόρη μου! Τα ‘χασα, αλλά λίγο αργότερα, στην παραλία, πρόσεξα ότι το σώμα της κόντευε να γίνει πια γυναικείο και θυμήθηκα ότι ένα χρόνο σχεδόν πριν είχε αδιαθετήσει. Τότε συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι το σεξ «χτυπούσε την πόρτα» της κόρης μου.
Η κόρη μου γεννήθηκε έπειτα από τέσσερις αποτυχημένες εγκυμοσύνες, λόγω «παλίνδρομης κύησης». Η δύσκολη, ψυχολογικά και σωματικά, εγκυμοσύνη που προηγήθηκε, είχε κάνει ράκος τη μητέρα της, και σαν να μην έφτανε αυτό της «χάλασε» το γάλα μέσα στην πρώτη εβδομάδα θηλασμού, κι έτσι μαζί με την έλλειψη οποιουδήποτε που θα μπορούσε να τη βοηθήσει είχε ως αποτέλεσμα να σηκώνομαι εγώ τις νύχτες για να ταΐζω και να αλλάζω το μωρό.
Ξέρετε – ή θα μάθετε – ότι όταν τα κορίτσια λερώνονται μέσα στις πάνες, το πλύσιμό τους δεν είναι τόσο απλό, όσο των αγοριών. Σύμφωνα με τις οδηγίες που μου είχε δώσει η παιδίατρος, αφού γινόταν το αρχικό πλύσιμο, έπρεπε όλο το λεπτοκαμωμένο γεννητικό όργανο να καθαριστεί πολύ προσεκτικά, κάπως βαθύτερα με καθαριστηράκια αυτιών, για να μην πάθει ουρολοίμωξη.
Καθώς έκανα, λοιπόν, έκανα αυτή τη «δουλειά», κάθε βράδυ για τρεις μήνες περίπου, άρχισα κάποια στιγμή να σκέφτομαι τις ερωτικές σχέσεις που είχα έως τότε με τις γυναίκες, αλλά κάτω από ένα καινούργιο πρίσμα. Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε ήταν ότι αυτό το σημείο του σώματός όλων των γυναικών που είχα γνωρίσει, κάποτε βρισκόταν στην ίδια ευάλωτη, τρυφερά γυμνή, «σκατωμένη» κι ανυπεράσπιστη κατάσταση, όπως της κόρης μου κι ότι, όπως κι αυτή έτσι κι εκείνες, από τόση μικρή ηλικία, θ’ άρχιζαν να μαζεύουν από το περιβάλλον τους παρόμοιες ψυχολογικές πληγές σαν εκείνες που εγώ συνάντησα σ’ αυτές – και δεν κατανόησα.
Από ‘κει και πέρα, εκείνες οι στιγμές που τάιζα και καθάριζα το μωρό έγιναν στιγμές απολογισμού της μέχρι τότε ερωτικής μου ζωής κάτω από ένα άλλο πρίσμα. Κι αυτή η άλλου είδους επαφή με το -μέχρι τότε- αποκλειστικά και μόνο αντικείμενο των πόθων μου, των φόβων μου, αντικείμνεο ηδονής και οδύνης, έγινε αντικείμενο τρυφερότητας και στοργής, ελευθερώνοντας έτσι ένα ποτάμι από ερωτηματικά και αμφιβολίες γύρω από τη στάση που είχα στις σχέσεις μου με τις γυναίκες κι έβλεπα τον κίνδυνο να μεταφέρω αυτή τη στάση και στο παιδί μου.
Αν κανείς έχει δει ότι είναι άλλο το πραγματικό βάρος κι οι πραγματικές διαστάσεις που έχουν οι ερωτικές μας σχέσεις κι άλλο το βάρος που δίνουμε εμείς σ’ αυτές με το… «παραμύθιασμα» που κάνουμε στον άλλο ή στην άλλη και -κυρίως- σε μας τους ίδιους γι’ αυτές τις σχέσεις· αν κανείς έχει δει το ρόλο που παίζει το σεξ στη δημιουργία ψυχολογικών προβλημάτων κι έχει ν’ αναθρέψει παιδιά, τότε δεν οφείλει ν’ ασχοληθεί σοβαρά με το τι θα τους μεταδώσει γύρω απ’ αυτό το θέμα; Και, άραγε, φτάνουν τα λόγια ή αυτά είναι εύκολο να τα λέει κανείς και σημασία έχει ποια θα είναι η δική του σεξουαλική συμπεριφορά που -χωρίς λόγια- θα μεταδίδεται στο παιδί; Γιατί τα παιδιά «ρουφάνε» περισσότερο ό,τι υπάρχει στον αέρα, παρά το τι του λένε οι γονείς του.
Ό,τι και να πούμε στα παιδιά μας γύρω από τον έρωτα και τη θέση του στη ζωή, αν τα παιδιά μας μεγαλώνουν σ’ ένα σπίτι όπου στην ατμόσφαιρα υπάρχει υποκρισία γύρω από το σεξ που τη δημιουργεί το «άλλα λέω κι άλλα κάνω»,  μπορούν τα παιδιά – σε τέτοιες συνθήκες – να αναπτύξουν την ειλικρίνεια και την ευαισθησία που χρειάζεται απέναντι στο θέμα; Κι όταν λέω «ευαισθησία», δεν εννοώ γλυκανάλατους ρομαντισμούς με λιγώματα κάτω απ’ το φεγγάρι· εννοώ την ευαισθησία που μπορεί να σε κάνει να συγκινηθείς από την αληθινή ομορφιά των ανθρώπινων σχέσεων  – όπου κι αν τη βρεις – και να διακρίνεις ότι το σεξ είναι μια καθαρή και απλή λειτουργία  όπως της διατροφής, (όχι, όμως, όπως του κατουρήματος) που από μόνη της δεν έχει κανένα πρόβλημα, αλλά που εμείς δημιουργούμε τα προβλήματά της με τις σκέψεις, τις ιδέες, τις εμμονές και τις νευρώσεις μας γύρω απ’ αυτήν.
Νομίζω ότι μόνο μια τέτοια ευαισθησία μπορεί να σε κάνει να δεις τον έρωτα όπως πράγματι είναι και να καταλάβεις γιατί η ελληνική γλώσσα είναι σοφή που έχει δύο τελείως διαφορετικές λέξεις γι’ αυτά τα δύο τελείως διαφορετικά πράγματα: τον έρωτα και την αγάπη. Μόνο με μια τέτοια ευαισθησία, μπορεί να κάνει αυτή την δήθεν φυσική «πάλη των φύλλων» να πάψει να είναι «φυσική», να πάψει να υπάρχει, και να επιτρέψει να ανθίσει άλλο είδος ερωτικών – και συντροφικών σχέσεων ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες. Ξέρω, ότι αυτό τον καιρό γίνεται μπάχαλο στις σχέσεις: Διαζύγια περισσότερα από ποτέ, φοβισμένα αγόρια από την επιθετικότητα των κοριτσιών που «παίρνουν το αίμα τους πίσω» ύστερα από αιώνες αντρικής καταπίεσης. Ναι, αλλά ξέρετε, δεν μπορείς να χτίσεις πάνω σε κάτι παλιό, πρέπει πρώτα να γκρεμίσεις. Κι αυτή τη στιγμή ζούμε το γκρέμισμα. Αλλά ταυτόχρονα έχει αρχίσει να κτίζεται κάτι εξαιρετικά καλύτερο και ωραιότερο απ’ ό,τι έχουμε ζήσει. Ίσως κάποιοι από σας να έχουν ήδη αρχίσει να το ζουν. Σας το εύχομαι.

Πάλι θα με μαλώσει ο γιος μου που γράφω «σεντόνια».
Σας φιλώ.
Π.