2. Ο ηθοποιός

Γράφοντας το προηγούμενο post  1.Ηθοποιός, σκεφτόμουν τον Δημήτρη Χορν, που είχαμε την ίδια νονά (την Κυβέλη), που από 1952 και για  4 ή 5 χρόνια τον έβλεπα  σχεδόν κάθε μέρα να παίζει με τη Λαμπέτη στο θέατρο που έπαιζα κι εγώ για τα παιδιά (το θέατρο ΚΥΒΕΛΗΣ που ανήκε στην οικογένεια του πατέρα μου) και όπου δούλευε ως ταμίας ο πατέρας μου και τέλος, ο Χορν ήταν εκείνος που έβαλε το χεράκι του να μπω στην ΕΡΤ σε μία εποχή που δεν γίνονταν εύκολα προσλήψεις και μάλιστα για χάρη των παιδικών εκπομπών. (Ε, γι’ αυτόν ήταν απλό γιατί ήταν πολύ φίλοι με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και από εκείνον το ζήτησε.) Μάλιστα τότε μου είχε πει ότι δεν θα λέει ότι είμαστε πνευματικά αδέλφια, γιατί του έμοιαζε πολύ «αδελφίστικο», χα, χα, χα… και γι’ αυτό θα λέει ότι είναι νονός μου!! Χα, χα, χα… Καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά θυμήθηκα ότι έχω ένα ντοκιμαντέρ 10 λεπτών, που είχε παιχτεί σε κάποια επέτειο γι’ αυτόν στο Ηρώδειο και είναι γνωστό μόνο σε όσους είχαν πάει εκεί. Έτσι, αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ, με τον ίδιο τίτλο όπως το προηγούμενο post , «ηθοποιός», προσθέτοντας ένα Ο κεφαλαίο γιατί ο Χορν ήταν Ο ηθοποιός. Προσέξτε τα λόγια που λέει γι’ αυτόν ο Πλωρίτης στο τέλος του βίντεο, που νομίζω ότι θα σας αρέσει.
Και κάτι προσωπικό που το είχα ξεχάσει και το είδα στο βίντεο. Σε κάτι πλάνα της Ομόνοιας τη νύχτα, φαίνεται και ο κινηματογράφος ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ, που δεν υπάρχει πια. Η πρώτη φορά που με άφησαν να πάω μόνος μου σινεμά, ήταν όταν ήμουν 12 χρονών και πήγα με το φίλο μου τον Βασίλη στο ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ, που ήταν κοντά στα Εξάρχεια όπου έμενα, – και μάλιστα θυμάμαι ότι πήγαμε εξώστη γιατί δεν είχαμε πολλά λεφτά! Και θυμάμαι ένα περίεργο τύπο που μας κοίταγε λάγνα, επειδή φορούσαμε κοντά παντελονάκια και φοβηθήκαμε μην έρθει και κάτσει δίπλα μας. Αλλά δεν τελικά δεν το τόλμησε γιατί είχε πολύ κόσμο. Χα, χα, χα…
Καλή εβδομάδα
Π. 

3 Σχόλια στο “2. Ο ηθοποιός”

Σχολιάστε