Για τα 150 χρόνια…

Χτες έπεσα τυχαία πάνω σε μια παλαιότερη είδηση που δεν την είχα πάρει χαμπάρι, και  έλεγε ότι φέτος έκλεισαν 150 χρόνια από τότε που ιδρύθηκε το Γηροκομείο Αθηνών, στους Αμπελοκήπους, τον Αύγουστο του 1864. Αυτό μου θύμισε ότι πριν από 8 χρόνια σχεδόν, είχαμε κάνει ένα ντοκιμαντέρ με τον Κωνσταντίνο για το Γηροκομείο. Ίσως είναι το ντοκιμαντέρ που αγαπώ πιο πολύ από όλα τα ντοκιμαντέρ που έχω κάνει. Το Γηροκομείο είναι συνδεδεμένο με την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, γι’ αυτό κι ένα κομμάτι του ντοκιμαντέρ είναι αφιερωμένο στην ιστορία του. Εκείνο που μου είχε κάνει εντύπωση στα γυρίσματα, είναι το παράπονο αρκετών ηλικιωμένων, που ενώ είχαν παιδιά κι εγγόνια, τους έβαζαν στο Γηροκομείο για να τους ξεφορτωθούνε – και μάλιστα πήγαιναν και σπάνια, έως καθόλου, να τους δούνε, ενώ κάποιοι άλλοι έδειχναν να τους αρέσει που ήταν εκεί, γιατί μόνο εκεί είχαν βρει παρέα – έως και ερωτικό σύντροφο. όπως καταλάβαμε ζώντας κάτι παραπάνω από ένα μήνα εκεί μέσα!  Σε όλο αυτό που είδαμε και ζήσαμε στα γυρίσματα, υπήρχε μια τρυφερότητα και μια ευαισθησία, που με έκαναν να θέλω να σας το δείξω εδώ, αφού έχω πια και την ηλικία που θα μπορούσα να είμαι εκεί.
Πριν κλείσω να πω ότι στο 5.30′ και για ένα λεπτό περίπου, χαλάει η εικόνα, αλλά δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα. Το άφησα για να μη χαθεί η συνέχεια της ιστορίας, αφού ο ήχος είναι εντάξει.
Καλή εβδομάδα
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

 

 

Σχολιάστε