1001

Δώδεκα κ1001.jpgαι τέταρτο και πριν πάω για ύπνο, είπα να ρίξω μια ματιά για να δω τι σχόλια κάνατε στο post για τα παιδιά, επειδή ειδικά γι’ αυτό είμαι πολύ περίεργος. Δεν λέω να μην κάνετε παιδιά, ούτε να αλλάζετε συντρόφους για να κάνετε… Δεν έχει όμως καμιά σημασία τι λέω εγώ, αλλά τι λέτε εσείς… Και να που πριν κλείσω τη σύνδεση πέφτει το μάτι μου στον αριθμό των σχολίων σας: 1001 !!! Χα, χα, χα… Κάτι σαν το «Χίλιες και μία νύχτες», δηλαδή κάτι σαν παραμύθι! Και να μου το λέγανε δεν θα το πίστευα! Δύο ημέρες πριν αυτό το blog κλείσει τρεις μήνες, έχουν έρθει 1001 σχόλια! Τόσο πολύ σας είχε κάνει εντύπωση ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», ρε γαμώτο!!! Καλά που δεν το ήξερα τότε γιατί μπορεί να ήμουν «προσεκτικός«, όπως μου είχε συστήσει εκείνη την εποχή που πρωτάρχισε η εκπομπή κάποιος που τον ξέρετε, επειδή, «είναι μεγάλη η ευθύνη απέναντι στα μικρά παιδιά…» Πω, πω τι θυμήθηκα ύστερα από 29 χρόνια!… Το είχα ξεχάσει εντελώς!
Μεγάλο πράγμα ξέρετε να διατηρεί μια καρδιά την παιδική της (όχι παιδαριώδη) ανευθυνότητα…
Σας στέλνω 1001 φιλιά αγαπημένες μου και αγαπημένοι μου.
Π.

6 Σχόλια στο “1001”

      SilentSoul
      7 Μαΐου 07 στις 19:44

      »Μεγάλο πράγμα ξέρετε να διατηρεί μια καρδιά την παιδική της (όχι παιδαριώδη) ανευθυνότητα…»

      Συμφωνώ και επαυξάνω γλυκέ μου Παραμυθά 🙂

      Γιωργος
      8 Μαΐου 07 στις 8:47

      χαιρομαι που δεν ησασταν προσεκτικος.οπως το θεσατε:-) αν και στην πραγματικοτητα ησασταν:-)και ο αριθμος τον ανθρωπων που σας θυμουνται ακομα το αποδικνυει:-)πολλες φορες κανουμε πραγματα στη ζωη μας τα οποια αν κατσουμε και τα σκεφτουμε αργοτερα βλεπουμε το μεγεθος της ευθυνης μας.πραγμα ομως που τοτε,δεν βλεπαμε…η δεν αντιλαμβανομασταν με τον ιδιο τροπο.ειναι η αποσταση απτα γεγονοτα.ο χρονος.που φταιει γιαυτο.ωριμαζει τη σκεψη:-) παντως χαιρομαι που δεν το βλεπατε ετσι τοτε γιατι μπορει να ειχε μειωσει τον αυθορμιτισμο και την «ενεργεια» που βαλατε τοτε στις εκπομπες σας και γινανε τοσο αγαπητες απο τα παιδια εκεινης τις εποχης.τοσο που σας θυμομαστε ακομα με παρα μα παρα πολυ νοσταλγια! 🙂

      Γιωργος
      8 Μαΐου 07 στις 8:57

      και κατι ακομα.θυμαμαι ακομα πως ηταν να καθομαι στο πατωμα στο χαλι και να βλεπω τον παραμυθα στην τηλεοραση 🙂 τοσο αφοσιωμενος που νομιζα οτι ημουν εκει 🙂 και μετα συζηταγαμε τα επεισοδια με τους παιδικους μου φιλους. αυτα ηταν τα νεα μας τοτε 🙂
      κιεσεις εισασταν στο κεντρο αυτης της πολυ γλυκειας παιδικης αναμνησης. εισασταν ο πρωταγωνιστης.ο celebrity 🙂 και να,που μετα απο τοσα χρονια γραφω αυτο το σχολιο στο blog σας 🙂 ποιος να το πιστευε πως προχωραει η ζωη… 🙂 σας ευχαριστω πολυ…

Σχολιάστε