Όλα τ’ αυγά σε ένα καλάθι

Συγνώμη κορίτσια που – ίσως – θα σας χαλάσω την «παιδική χαρά», παρ’ όλο που με διασκεδάζει, αλλά θέλω πολύ σήμερα να γράψω κάποιες σκέψεις και να τις αφιερώσω σε δυο φίλες μου – κάτω από σαράντα και οι δύο – παντρεμένες για 11 χρόνια η μία με δύο παιδιά, και η άλλη για 7 χρόνια χωρίς παιδιά, που ύστερα από πολύ εσωτερική σύγκρουση και ψυχολογικό παίδεμα, και οι δύο  αποφάσισαν να χωρίσουν και μέσα στις τελευταίες δέκα μέρες μετακόμισαν οριστικά σε άλλο σπίτι.
Δεν θέλω να κάνω σχόλια για τις ειδικές περιπτώσεις των δύο φιλενάδων μου, αλλά ούτε και για τον γάμο ειδικά. Εγώ ο ίδιος, έχω κάνει δύο γάμους και δύο παιδιά και από το 1968 έως σήμερα – 40 χρόνια δηλαδή – εκτός από 10 μήνες στο ενδιάμεσο, στα 1982 με 1983,  είμαι παντρεμένος!!!  Ναι αγόρια, εμείς παντρευόμαστε πιο εύκολα και πιο γρήγορα από τις γυναίκες, όσο κι αν νομίζουμε το αντίθετο. Γιατί μας έχουν – τους περισσότερους  από μας – ευνουχίσει οι μάνες μας και ζοριζόμαστε να ζούμε μόνοι μας. Όμως δεν θέλω, όπως σας είπα να μιλήσω ειδικά για το γάμο ή για τις δύο φίλες μου, αλλά θέλω να σας μεταφέρω κάποιες σκέψεις μου, ίσως όχι πολύ ξεκάθαρα, επίτηδες για να σας αφήσω περιθώρια να τις χρησιμοποιήσετε ως αφορμή για να σκεφτείτε από μόνοι σας το θέμα. Το παρακάτω κείμενο, λοιπόν,  είναι για όλες και για όλους σας, αλλά επιτρέψετε μου να το αφιερώσω στις αγαπημένες μου φίλες Αλ. και Χρ.
Γατί θέλουμε – οι περισσότεροι από μας – να έχουμε κάποιο σύντροφο; Για ποιο λόγο θέλει κανείς να έχει οπωσδήποτε κάποιο σύντροφο; Μήπως είναι δυνατόν να ζεις και μόνος σου σ’ αυτό τον κόσμο χωρίς την αποκλειστικότητα μίας γυναίκας ή ενός άνδρα, χωρίς παιδιά, με γάμο ή και χωρίς αυτόν; Οι περισσότεροι από μας δεν μπορούν να ζήσουν μόνοι, γι’ αυτό και χρειάζονται σύντροφο. Χρειάζεται αληθινή νοημοσύνη, ψυχολογική ισορροπία, αυτάρκεια και εσωτερικός πλούτος για να διατηρείς τη μοναχικότητά σου ακόμα και μέσα σε μία σχέση ή να είσαι μόνος ή μόνη.  Φυσικά, είναι ευχάριστο να έχει κανείς ένα σύντροφο, έναν άνδρα ή μια γυναίκα και επίσης να έχει μωρά, που μεγαλώνουν και λοιπά. Αλλά βλέπετε χανόμαστε μέσα σε όλα αυτά, χανόμαστε στην οικογένεια, στη δουλειά, στην πλήξη που φέρνουν τα ίδια και τα ίδια, στην μονότονη ρουτίνα μιας ζωής που περνάει χωρίς να την παίρνεις χαμπάρι, μιας νιότης που φθείρεται. Συνηθίζουμε σ’ αυτά, και τότε και μόνο η σκέψη ότι μπορεί να ζήσουμε μόνοι γίνεται τρομαχτική, γίνεται κάτι που το φοβόμαστε. Γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ τη μοναξιά; Μήπως γιατί δεν αντέχουμε να μείνουμε μόνοι μας με τον εαυτό μας; Οι περισσότεροι από μας  δίνουμε όλη μας τη ζωή σ’ ένα πράγμα· βάζουμε «όλα μας τα αυγά σ’ ένα καλάθι», επενδύοντας συναισθηματικά σε ένα πρόσωπο. Έτσι η ζωή μας δεν έχει πλούτο αν δεν έχουμε έναν σύντροφο, οικογένεια και δουλειά. Αλλά αν υπάρχει πλούτος στη ζωή κάποιου, όχι ο πλούτος του χρήματος ή της γνώσης – που ο οποιοσδήποτε μπορεί να τ’ αποκτήσει αυτά –  αλλά εκείνος ο πλούτος που είναι η χωρίς αρχή και τέλος κίνηση της αλήθειας μέσα μας. Αν υπάρχει αυτός πλούτος τότε η συντροφικότητα μπορεί κι αυτή να υπάρχει, αλλά είναι δευτερεύον ζήτημα.
Βλέπετε, όμως, δεν έχουμε ανατραφεί, δεν έχουμε εκπαιδευτεί να μπορούμε να ζούμε μόνοι. Άλλο ξέρετε η μοναχικότητα κι άλλο η μοναξιά. Πηγαίνετε ποτέ να περπατήσετε για καμιά  ώρα μόνοι; Είναι πολύ σημαντικό να βγαίνεις έξω μόνος, να κάθεσαι κάτω από ένα δέντρο ή σε μια παραλία, όχι μ’ ένα βιβλίο, όχι με κάποια συντροφιά, και να παρατηρείς τα πάντα· να ακούς το πάφλασμα του νερού ή το τραγούδι των φύλλων του δέντρου· να παρατηρείς το πέταγμα κάποιου πουλιού και ταυτόχρονα τις σκέψεις σου καθώς κυνηγούν η μια την άλλη μέσα στο χώρο του μυαλού σου κι είναι από πολύ σοβαρές έως αστείες και άσχετες, χωρίς όμως να τις κρίνεις ή να κολλάς σ’ αυτές που σ’ αρέσουν και ν’ αποφεύγεις όσες σ’ ενοχλούν με την αλήθεια τους. Απλώς να μαθαίνεις ουδέτερα για σένα, όχι για να γίνεις καλύτερος, αλλά για να μάθεις αυτό που είσαι και να είσαι αυτό που είσαι, κι όχι να παλεύεις αυτό που νομίζεις ότι θα ‘πρεπε να είσαι.
Αν μπορεί κανείς να μένει μόνος και να παρατηρεί έτσι, μέσα του κι έξω του, τότε  ανακαλύπτει μέσα στην ψυχή του έναν εκπληκτικό πλούτο που καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να φορολογήσει, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τον φθείρει και δεν πρόκειται ποτέ να καταστραφεί. Τότε η συντροφικότητα παύει να είναι το καλάθι που έχεις βάλει όλα σου τ’ αυγά, παύει να είναι ιδιοκτησία, ζήλια, εξάρτηση, προσκόλληση, τυραννία, υποταγή ή κυριαρχία και γίνεται κάτι άλλο, πέρα από όλα αυτά. Τι; Βρείτε το.
Καλή αρχή στην καινούργια σας ζωή κορίτσια.
Καλό ξημέρωμα.
Π.

30 Σχόλια στο “Όλα τ’ αυγά σε ένα καλάθι”

      Γιαννης απο ΝΥ
      28 Αυγούστου 08 στις 3:21

      «τότε ανακαλύπτει μέσα στην ψυχή του έναν εκπληκτικό πλούτο που καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να φορολογήσει, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τον φθείρει και δεν πρόκειται ποτέ να καταστραφεί.» Με λιγα λογια δηλαδη, ideas are bulletproof. xaxaxa
      Γιατι, λες τοτε Παραμυθα, υπαρχουν ανθρωποι που η μοναξια στην κυριολεξια τους σκοτωνει? Δεν τους αρεσει ο εαυτος τους? Προτιμανε να ακουνε, ενας ανδρας η μια γυναικα, εναν συντροφο θα μπορουσε, ας πουμε, να «γαβγιζει», παρα την φωνη μεσα τους? Τοσο χαλια μπορει να ειναι οι εσωτερικες μας φωνες? Φανταστητε αυτους που ακουνε «φωνες» μεσα τους και πανε και κανουν εγκληματα. Ωχ, το προχωρησα πολυ?
      Χαχαχα
      Παραμυθακο για αλλη μια φορα το σεντονακι σου #@μησε. Τα λεμε

      Mina
      28 Αυγούστου 08 στις 8:19

      «Τότε η συντροφικότητα παύει να είναι το καλάθι που έχεις βάλει όλα σου τ’ αυγά, παύει να είναι ιδιοκτησία, ζήλια, εξάρτηση, προσκόλληση, τυραννία, υποταγή ή κυριαρχία και γίνεται κάτι άλλο, πέρα από όλα αυτά. Τι; Βρείτε το.»

      Αγάπη γίνεται ..αγάπη προς τον εαυτό σου προς την προσωπικότητα σου και προς τον σύντροφο σου.

      Εάν και ο σύντροφος σου το καταλάβει αυτό είναι πραγματικός σύντροφος και προχωράς στο ταξίδι μαζί του παράλληλα όχι κολλημένα ο ένας στον άλλον σεβόμενοι πάντα ό ένας τα θέλω και τις ανάγκες του άλλου.

      Αν όχι απλά συνεχίζεις μόνος. Όπως διάλεξαν οι φίλες σου. Καλή αρχή στην καινούργια τους ζωή. Ταξιδάκι όλα όπως λέει και ένας δικός μου πολύ καλός φίλος.

      Μαρία
      28 Αυγούστου 08 στις 8:47

      Ότι νοιώθεις εκπέμπεις! Κι αν είσαι μέσα σου καλά φαίνεται και στους άλλους και μπορείς να συνδιαλαγείς με το μέσα σου και να ξεπεράσεις τους υφάλους έτσι όπως ένα παιδάκι που λέει την αλήθεια στη μαμά του ώστε να μπορεί να το βοηθήσει.
      Είναι δύσκολο να μείνεις μόνος στην αρχή έρχεσαι αντιμέτωπος με τις εσώτερες φωνές σου μα έπειτα φιλιώνεις με το μέσα σου και σου αρκεί άμα φανει ένα άτομο να μοιραστείς την ομορφιά ετούτη κι όχι να γαντζωθείς πάνω του ζήτώντας δανεικά κι αγύριστα ότι δεν είχες.
      Πολύ καλό θέμα παραμυθάκο!

      Μαρία
      28 Αυγούστου 08 στις 8:52

      Γιατί αυτό που λες το να βγαίνεις μόνος τρομάζει πολλόυς; έχω δει άτομα να βγαίνουν για καφέ όχι επειδή θέλουν να δουν ο ένας τον άλλον μα γιατί ο ένας έχει το άλλοθι του άλλου για να βρίσκεται στο τάδε μέρος. Όσους το τολμούν τους στολίζουν μονόχνοτους συνεσταλμένους τρελούς καλλιτέχνες. Τελος πάντων καλό είναι να κάτσεις να τα πεις με τον εαυτό σου ή να τον βγάλεις βόλτα. Έχει να σου πει…

      ΑΡΙΣΤΗ
      28 Αυγούστου 08 στις 9:09

      Καλμερούδια σε όλους και όλες.
      Γλυκέ μου παραμυθά είπες:
      “Φυσικά, είναι ευχάριστο να έχει κανείς ένα σύντροφο, έναν άνδρα ή μια γυναίκα και επίσης να έχει μωρά, που μεγαλώνουν και λοιπά. Αλλά βλέπετε χανόμαστε μέσα σε όλα αυτά, χανόμαστε στην οικογένεια, στη δουλειά, στην πλήξη που φέρνουν τα ίδια και τα ίδια, στην μονότονη ρουτίνα μιας ζωής που περνάει χωρίς να την παίρνεις χαμπάρι, μιας νιότης που φθείρεται.”
      Μήπως δηλαδή όταν είσαι μόνος σου κάνεις άλλα πράγματα; Δεν κάνεις τα ίδια και τα ίδια; Όταν είσαι μοναχικός τύπος δηλαδή δεν βαριέσαι; Δεν χάνεσαι στην μονοτονία της καθημερινότητας σου;
      Εγώ πάλι νομίζω ότι είναι θέμα χαρακτήρα και προσωπικότητας του ανθρώπου. Το να έχει κανείς την σχέση του, τον γάμο του, τα παιδιά του δεν είναι απαραίτητο και να μην έχει την προσωπική του ζωή. Δεν είναι απαραίτητο με τον γάμο να σκεφτόμαστε “Γάμος = Πλήξη-μονοτονία-ρουτίνα”. Ίσα –ίσα που πιστεύω ότι όταν είσαι στην οικογένεια μαθαίνεις περισσότερα πράγματα για τον εαυτό σου, που μόνος σου δεν θα μπορούσες να το κάνεις. Μαθαίνεις από τα παιδιά σου, από τον σύντροφό σου που είναι ένας άλλος χαρακτήρας. Συνέχεια προσπαθείς να δώσεις και να δήξεις πράγματα αλλά και να πάρεις επίσης.
      Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεται ή αν εγώ δεν έχω πιάσει το νόημα όπως πολλές φορές μου λέει η φίλη μου η Vanda, αλλά έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ.
      Φιλάκια πολλά.

      athinovio
      28 Αυγούστου 08 στις 9:59

      καλημέρα παραμυθά και παρέα

      δύσκολο αυτό που ρωτάς και δεν ξέρω αρκετά για αυτο.
      οι περισσότεροι που ξέρω κι αυτοι στα τυφλά βαδίζουν. κάθονται όπου περνούν καλά, κι άμα δεν τους αρέσει βρίσκουν την πρώτη ευκαιρία να την κοπανήσουν.

      δεν ξέρω τι είναι καλύτερο.
      η ευτυχία είναι τόσο δυσδιάκριτη….

      ξέρω επίσης κάποιους που κάνουν ακριβώς αυτό που γουστάρουν χωρίς όμως να ησυχάζουν ποτέ εντός τους.

      Μαρία
      28 Αυγούστου 08 στις 10:26

      οι περισσότεροι που ξέρω κάθονται όπου κάνουν τους άλλους να νομίζουν πως παιρνούν καλά.
      Το να μην ησυχάζεις ποτέ εντός το νομίζω ευτυχία.
      φιλάκια αθηνόβιο

      Vanda
      28 Αυγούστου 08 στις 11:01

      «Χρειάζεται αληθινή νοημοσύνη, ψυχολογική ισορροπία, αυτάρκεια και εσωτερικός πλούτος για να διατηρείς τη μοναχικότητά σου.»

      Καλά, ούτε να με φωτογράφιζες!!! 😀 😀

      «Είναι πολύ σημαντικό να βγαίνεις έξω μόνος, να κάθεσαι κάτω από ένα δέντρο ή σε μια παραλία, όχι μ’ ένα βιβλίο, όχι με κάποια συντροφιά, και να παρατηρείς τα πάντα·»

      και συνάμα τόοοοοσο δύσκολο να το κάνεις…

      καλημέρα και πολλά φιλιά

      athinovio
      28 Αυγούστου 08 στις 12:56

      μαρία

      μου αρέσει να έχω εμπιστοσύνη στους άνθρωπους που λέω δικούς μου .Με το να ησυχάζω εντός μου εννοώ να είμαι σίγουρη ότι κάνω ότι καλύτερο περνάει από το χέρι μου, άσχετα με το τί θα πούν οι άλλοι.

      ο καθένας το πετυχαίνει αυτό με τον δικό του τρόπο. από εκεί και πέρα όλα είναι σχετικά.

      Μαρία
      28 Αυγούστου 08 στις 13:05

      αχ αθηνόβιο δεν εννοουσα εσένα ούτε τους φίλους σου
      αλλά συγκεκριμένα άτομα που γνωρίζω και δεν είναι ούτε γνωστοί μου ούτε φίλοι μου
      το να μην ησυχάζεις εννοώ να θες να κάνεις κι άλλα κι άλλα πράματα να δημιουργείς
      δηλαδή συμφωνώ απόλυτα μαζίσ ου απλώς σχολιάζω μία άλλη πτυχή

      φιλιά!

      Κοκκινοσκουφίτσα
      28 Αυγούστου 08 στις 14:43

      είδα σε ένα σχόλιο τη λέξη άλλοθι και είναι πολύ σωστή. πραγματικά νομίζω οτι μερικοί απο εμάς (μεταξύ τους και εγώ) χρησιμοποιούμε κατά καιρούς τους συντρόφους μας για άλλοθι. όχι μόνο για τους λόγους που αναφέρονται στο σχόλιο εκείνο, αλλά και για να καλύψουμε τα δικά μας «άπλυτα». ναι, δεν μπορώ να σκεφτώ τον εαυτό μου τώρα, αφού πρέπει να βοηθήσω/σταθώ/συμπαρασταθώ στον σύντροφό μου. ή αντίθετα τώρα θα περιποιηθώ πολύ τον εαυτό μου (μέσα και έξω) για να λάμπω για τον σύντροφό μου. ή ακόμη χειρότερα μα αφού του/της δίνω αυτά που θα ήθελα να μου δώσει αυτός/αυτή, γιατί δεν ανταποκρίνεται; όλα λάθη που τα έκανα εγώ.
      νομίζω οτι οι περισσότεροι ανώριμοι άνθρωποι σαν εμένα ψάχνουμε στους συντρόφους μας έναν καθρέφτη που θα μας δείχνει οτι αξίζουμε, οτι είμαστε οκέι, κουλ, αρεστοί, υπολογίσιμη δύναμη, οτι μετράμε στην ερωτική πιάτσα. έναν καθρέφτη που μέσα του θα βλέπουμε τον τέλειο, σούπερ ντούπερ εαυτό μας σε πολυτελή ιλουστρασιόν έκδοση. ή μια επένδυση του στυλ «δεν σου μιλάω ανοιχτά για τις ανάγκες μου, αλλά σου τις δείχνω με αυτά που εγώ σου προσφέρω. πρόσεξέ με λοιπόν γιατί αυτά περιμένω κι εγώ (σιωπηλά πάντα) απο σένα. ένα ατελείωτο και ανώφελο πάρε – δώσε με αξιώσεις και ανταξιώσεις.
      εύκολο να την πατήσεις. απλώς ακόμη το μόνο που αρχίζω να μαθαίνω είναι τι δεν είναι η συντροφικότητα. δεν έχω όμως ιδέα ομολογώ για το τι πραγματικά είναι. και δεν αποποιούμαι των ευθυνών μου κι ας είχα μια σχέση δεκαετίας, απο την οποία δεν έφυγα με δική μου πρωτοβουλία κι ας νόμιζα οτι ήταν το παν για όλη μου τη ζωή.

      Γιαννης απο ΝΥ
      28 Αυγούστου 08 στις 17:21

      Κοκκινοσκουφίτσα μου, πολυ τα βαζεις με τον εαυτο σου
      Για μενα δεν εισαι καθολου ανωριμη.
      Για μενα εισαι κουκλα.
      Γιαννης

      Κοκκινοσκουφίτσα
      28 Αυγούστου 08 στις 18:34

      γιάννη μου, σε ευχαριστώ πολύ αν και σε ντρέπομαι λίγο. ειδικά γιατί αν είναι να είμαστε ειλικρινείς διάβαζα τα σχόλιά σου μέχρι τώρα και αναρωτιόμουν, γιατί ακουγονταν way too good to be true. αλλά τελικά πιστεύω ότι τα εννοείς όσα γράφεις και είναι αυθεντικά, άρα η κρίση σου και οι παρατηρήσεις σου έχουν για μένα ειδικό βάρος. να είσαι καλά και να ξέρεις ότι όλοι είμαστε κούκλοι και κούκλες.

      Γιαννης απο ΝΥ
      29 Αυγούστου 08 στις 0:00

      Κοκκινοσκουφίτσα xαιρομαι που σου αρεσουν τα σχολια μου. Δεν ξερω τι ειναι το «τοο good το be true» που βλεπεις σε αυτα.
      Οποτε σε πειραξει ο κακος ο λυκος, να μου πεις να τον
      #@μησω.
      Γιαννης

      giorgos
      29 Αυγούστου 08 στις 1:41

      και πανω που αρχισα να ανησυχω με την μοναχικοτητα μου με ξεκολλησες. ευχαριστω φιλε.

      κανω παρεα και μιλαω με πολυ κοσμο αλλα ρε παιδια αν δεν αποσυρθω με τον εαυτο μου σε ενα ησυχο μερος (κατα προτιμηση στη φυση),δεν την παλευω!!χαλαρωνει το κεφαλι,ανασυγκροτουνται οι σκεψεις μου,ονειροποληση,συλλογισμος,γενικα ανασυντασσεται το μεσα μου!

      El Panos
      29 Αυγούστου 08 στις 2:04

      Σε προσωπικό επίπεδο, νομίζω ότι απλά όσο πιο νέος περάσει κανένας ένα χωρισμό, τόσο πιο εύκολο είναι να ξαναείναι μαζί με κάποιον (ή κάποια). Κακά τα ψέμματα, όσο μεγαλώνουμε ‘παραξενεύουμε’… γινόμαστε πιο δύσκολοι στο να ξεκινήσουμε μια καινούργια σοβαρή σχέση.

      Αν κρίνω από τον εαυτό μου, στον ένα χρόνο μετα από το διαζύγιό μου, είχα πολύ λιγότερες απαιτήσεις απ’ ότι τώρα, στα 3 χρόνια μετά… Ίσως και να αρχίζω όχι μόνο να είμαι καλά, όντας μόνος, αλλά και να το προτιμάω ακόμα (αν και εδώ που τα λέμε, δεν είχα την τύχη να βρω άτομο που να ικανοποιεί τις απαιτήσεις μου, όλο αυτό τον καιρό ώστε να ξεκινήσω μια καινούργια σχέση)…

      Μήπως έχω αρχίσει να παραξενεύω πολύ;…

      rodoula-kelly
      29 Αυγούστου 08 στις 8:22

      Με αφορμή την παραπάνω ανάρτηση,θ’αθελα να πω πόσο εντύπωση μου κάνουν γύρω μου οι περισσότεροι άνθρωποι που χωρίζουν ,ξαναπαντρεύονται και σε λίγα χρόνια η νέα σχέση φτάνει στο ιδιο ακριβώς σημείο που ήταν και η προηγούμενη!!!
      Με λίγα λόγια ζουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ζούσαν πριν αλλά με άλλον άνθρωπο.
      Παράξενο ένας χωρισμός να μη χρησιμεύει στο να κοιτάξεις τον εαυτό σου σε βάθος ,να μάθεις ποιός είσαι,και να είσαι αυτό που είσαι που λέει και η ανάρτηση.

      Μαρία
      29 Αυγούστου 08 στις 8:31

      Giorgo συμφωνώ απόλυτα! όπως τα λες. Το να μπορείς και να θες να μείνεις κάποιες φορές μόνος σου είναι δείγμα ψυχικής υγείας αλλιώς είναι σαν να θες να κρυφτείς από τον εαυτό σου νομίζω.

      Μαρία
      29 Αυγούστου 08 στις 11:56

      Mάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο
      μόνο μια απόχη να τρυγώ της θάλασσας την πονηριά
      και της σιωπής τον πλούτο

      Bάρα καλή, βάρα γερή, μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
      κι άσε να νοιώσει η γαλαρία του χαρτοπόλεμου τη βία

      Σκουπίδι η σκέψη την πετώ, τη λογική απαρνιέμαι
      μ’ ένα σαράκι αρμένικο για δρόμους που δε θέλησα
      στις χαραυγές ξεχνιέμαι

      Bάστα το νού, βάστα το νου να μην γκρινιάξει του καιρού
      πού ‘φτιαξε με τον πόνο κλίκα και τσιγκουνεύεται στη γλύκα

      Θ. Παπακωνσταντίνου

      Έτσι που λες Γιώργο…

      El Panos
      29 Αυγούστου 08 στις 13:13

      @Μαρία:

      Δε νομίζω ότι φταίει ότι ψάχνω σε λάθος μέρη, αλλά δε μπορώ και να το αποκλείσω. Θεωρητικά όμως, δε θα έπρεπε αντί να αυξάνονται τις απαιτήσεις μου, να ‘βάλω λίγο νερό στο κρασί μου’ ώστε να έχω περισσότερες πιθανότητες;

      Από την άλλη, αν είχε βρεθεί κάποια που να με κάλυπτε πριν 2 χρόνια, τώρα έχοντας περισσότερες απαιτήσεις θα την έβλεπα το ίδιο;

      Μαρία
      29 Αυγούστου 08 στις 13:40

      Όχι βέβαια από την στιγμή που θυσιάζεις χρόνο για κάτι παραπάνω έπειτα λες περίμενα που περίμενα ας απαιτήσω το καλύτερο. Αν βάλεις περισσότερο νερό στο κρασί σου ναι θα έχεις περισσότερες πιθανότητες να… ξαναχωρίσεις.

      απ’ την άλλη αν κάποια σε κάλυπτε πραγματικά θα σε καλύπτει και τώρα και πάντα αλλά μάλλον δεν βρέθηκε κι αν έτσι νόμιζες από την αρχή κάτι θα ήταν στραβό όχι στον άλλον μα στη σχέση αλλά συχνα δεν το βλέπουμε γιατί στραβωνόμαστε από το ρομάντζο της υπόθεσης βλέπουμε 5 και φτιάχνουμε άλλα δέκα με το μυαλό μας. δεν είναι παντελόνι να μη μας κάνει μετά από δύο χρόνια. Είναι αγάπη κι αν υπάρχει υπάρχει

      Μαρία
      29 Αυγούστου 08 στις 13:44

      Σ΄ ευχαριστώ ερημιά μου
      εσύ μ’ έφερες κοντά μου
      εσύ με γνώρισες σε μένα
      είχα τα μούτρα μου σπασμένα

      Σ΄ ευχαριστώ ερημιά μου
      εσύ μου σύστησες το Μάρτη
      τον υπόγειο το χάρτη
      και τους μήνες της βροχής

      ευχαριστώ την μοναξιά μου
      αφού μ’ έφερε σ’ εσένα
      βρήκα μια σπασμένη χτένα
      και μετρούσα την σιωπή

      αν δεν μείνεις μόνος
      αν δεν σε στραπατσάρει η βροχή
      πως θες να σε φλερτάρει η … η ζωή

      αν δεν μείνεις μόνος
      αν δεν σε στραπατσάρει η βροχή
      πως θες να σε φλερτάρει η κακούργα η ζωή

      σ’ ευχαριστώ μοναξιά μου
      εσύ μου δίδαξες την τέχνη
      να γίνομαι καρτερικός και υπομονετικός

      σ’ ευχαριστώ γειτονιά μου
      που με έριξες στο κενό
      όταν μου γύρισες την πλάτη
      εκείνο τον παλιό καιρό

      σ’ ευχαριστώ ατυχία
      αφού δεν κέρδισα λαχνό
      η κάθε μου αποτυχία μ’ έκανε πιο δυνατό

      αν δεν μείνεις μόνος
      αν δεν σε στραπατσάρει η βροχή
      πως θες να σε φλερτάρει η … η ζωή

      αν δεν μείνεις μόνος
      αν δεν σε στραπατσάρει η βροχή
      πως θες να σε φλερτάρει η αδιάφορη η ζωή

      αν δεν μείνεις μόνος
      αν δεν πιάσεις πάτο
      πώς να σε περιμένει ένα γεμάτο πιάτο
      Η … Η ΖΩΗ!
      Λάκης Παπαδόπουλος – Ερημιά μου

      Κι αυτό επίσης φίλε Πάνο κάποιες φορές τα τραγούδια μιλάν καλύτερα .

      σπυρος
      29 Αυγούστου 08 στις 20:30

      σημερα ηρθε ενας τουριστας απο το μαγαζι μου και με ρωτησε ποση ωρα χρειαζετε για να κανει το γυρο της βορειας κερκυρας με τα ποδια!!!τον κοιταζα σαστισμενος πρωτα γιατι ειχε το κουραγιο να περπατησει τοσα χιλιομετρα και και δευτερον γιατι ηταν μονος του.αληθεια ποση δυναμη χρειαζετε για να κοψεις τον ομφαλιο λωρο που σε κρατα εξαρτημενο απο τους αλλους?ο προωρος θανατος ενος παιδικου μου φιλου πριν λιγες μερες μου θυμισε για ακομα μια φορα ποσο τραγικα μονοι ειμαστε σαν μικρες φουσκες μεσα σε μια τεραστια!ματαια προσπαθουμε να επικοινωνησουμε με τον διπλανο,ο ηχος παραμορφωνεται απο αυτη τη φουσκα και κανεις δεν εχει τη δυναμη να τη σπασει.ξερεις οτι πρεπει να παλεψεις με τη μοναξια και να νικησεις γιανα καταφερεις να σπασεις τη φουσκα ωστε να μπορεσεις να επικοινωνησεις,δεν το κανεις ομως,φοβασαι μηπως πληγωθεις και αυτο σε κανει να κουρνιαζεις ολο και πιο πολυ μεσα στη φουσκα σου και αυτο με τη σειρα του σε φερνει σε αυτο που θες να αποφυγεις.
      αυτο που με λυτρωνει πραγματικα ειναι που ξεκινησα τις μακρινες βολτες με τη μηχανη,αυτες που καναμε με τον φιλο μου,μονο που τωρα παω μονος σε εκεινα τα μερη και πιστευω οτι εχω αρχισει και συζητω με τον εαυτο μου για ολα αυτα που εχουν γινει,για αυτα που συμβαινουν τωρα και βλεπω οτι οι αντιδρασεις ειναι πιο ηπιες,πιο αργες.
      ας αφιερωσουμε ολοι μια ωρα για τον εαυτο μας,θα βοηθησει εμας και κατ¨επεκταση τους γυρω μας.

      ελπιζω να μην κουρασα με τις ασυναρτησιες μου,ειναι σκεψεις που βγηκαν χωρις σειρα.

      twinkle
      29 Αυγούστου 08 στις 21:55

      Καλησπέρα σε όλους! Μου λείψατε πολύ…

      Γύρισα και έπεσα πάνω στο σεντόνι περίπτωση.
      Χθες είχα κι εγώ «επέτειο» χωρισμού ενός έτους….
      Και ξέρετε κάτι;;; Απ’ όλα τα προβλήματα που αντιμετώπισα φέτος, το πιο σκληρό και αβάσταχτο ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός…
      Η μοναξιά…αυτή που σε δυναμώνει, αυτή σε διαλύει…Είναι δύσκολο να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου. Είναι ο μόνος που δεν μπορείς να κρυφτείς…Αν είσαι νοήμων άνθρωπος (εδώ κυριολεκτώ), ταλανίζεσαι διαρκώς…

      Στο βάθος ελπίζω να βρω το φως….Στο βάθος διακρίνω μια λάμψη αλλά ακόμα αργεί…

      Έχετε υπόψη τη γνώμη του Ελύτη; «Μοναχά εκείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θα έχει μεθαύριο μερδικό δικό του στον ήλιο»…

      Αυτό το μερδικό ψάχνω χρόνια τώρα…

      Πολλά φιλιά και καλό φθινόπωρο να έχουμε…

      …Και χαίρομαι πολύ που σας ξαναβρίσκω όλους!!!….αλήθεια

      nellinezi
      31 Αυγούστου 08 στις 14:34

      Παραμυθούλη μου καλέ….δεν είναι τυχαίο ότι από Παραμυθάς…έγινε Παραμυθούλης….κι από Παραμυθούλης έγινε Μπαμπαδοπαραμυθούλης κι από …μπαμπαπαραμυθούλης …έγινε Μπαμπαδοπαραμυθοφιλαράκι μουουουουουουουου !!!!!!! 😀
      Nα! από κάτι τέτοια που μας λες…. πήρες τις προαγωγές στην καρδούλα μας!!!

      Σε φιλώ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ!!! Μάκια μάκια μάκια μάκια μάκια!!!!!!!!! :-)) :-***************

      silvia Šharm
      5 Φεβρουαρίου 10 στις 20:48

      Αυτό που περιμένεις να σου πούμε είναι η αγάπη. Νιώθουμε καλά με τη μοναχικότητά μας όσπου μας χτυπήσει τη πόρτα ο έρωτας. Να τον ξεπεράσουμε…χρειάζεται, να μην ξεχαστούμε… ξεχνόντας ολοκληρωτικά.
      Ωραίος ο έρωταςČaute!
      Sme predstavitelia blogu World United Bloggers, našile som vo vašom blogu chuť lásky a túžby po mierovej vlne, reprezentujeme viac než 270 blogerov z 80 krajín milujúcich ľudí. Ak sa chcete pripojiť napíšte url: sharm@sharmlifeblog s titulkom «Join WUB», aby sme mohli poslať prihlášku našej vice šéfke Silvia
      WUB Worldub.blogspot.com Ahojte!
      Sme predstavitelia blogu World United Bloggers, našile som vo vašom blogu chuť lásky a túžby po mierovej vlne, reprezentujeme viac než 270 blogerov z 80 krajín milujúcich ľudí. Ak sa chcete pripojiť napíšte url: sharm@sharmlifeblog s titulkom «Join WUB», aby sme mohli poslať prihlášku našej vice šéfke Silvia
      WUB Worldub.blogspot.com
      αλλά πιο ωραία η αγάπη.

Σχολιάστε