ΤΟ γράμμα

Το γράμμα αυτό -ίσως το έχετε ήδη δει- μοιράστηκε χθες στην κηδεία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

 ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι»
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας.
ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε πια, δεν ερωτεύεστε
δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
                                                        ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα EΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.

2 Σχόλια στο “ΤΟ γράμμα”

      Fwtino_Asteraki
      11 Δεκεμβρίου 08 στις 13:23

      …………………………………………………………………………….
      Αραγε θυμουνται οι μεγαλοι τι καναν οταν ηταν παιδια?Η σαν τους ρωτησεις θα σου πουνε μονο οτι εμεις οταν ειμασταν παιδια ειχαμε καθε μερα σχολειο καναμε τοσα χιλομετρα μεσα στα χιονια για να πανε σχολειο και ολα τα σχετια??Αυτα τα εχω ακουσει 1εκατομυριο φορες..φτανουν!………………….Το καλυτερο απ ολα το εχω δει σε μια σειρα την tv δεν πα πω πια αλλα παρουσιαζει πληρως αυτο το θεμα…
      «Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα EΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.»
      ……………………………………………………………………………….
      Οταν ξυπνησετε απ το ονειρο ισως να μην υπαρχουμε…
      Οταν ξυπνησετε ισως κατοικουμε ολοι και παλι σε σπυλιες…
      ………………………………………………………………………………..
      Σιωπη!…………………..Κενο……………………….Απο ηχος χαμενης ψυχης………………………………….

      Τριανταφεύγα
      16 Δεκεμβρίου 08 στις 23:34

      Είδα το Αλ Τσαντίρι Νιουζ και άκουσα τα παιδιά.(θα μου πεις τώρα – και έτσι- περίμενες να ακούσεις τα παιδιά??!!)
      Διαπίστωσα πόσο μακρυά είμαι από αυτήν την ηλικία, πόσο έχει γεράσει η ψυχή μου, πόσο έχω συμβιβαστεί, πόσο έχω αποδεχτεί «πως έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν», πόσο πολύ και εγώ «ξεχνώ»……, πόσο πολύ και εγώ βολεύομαι, πόσο πολύ και εγώ έχω σκύψει το κεφάλι, «έχω κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένω να πεθάνω».
      Ζητώ συγνώμη από αυτή την νέα γενιά, γιατί εγώ που ανήκω στην προηγούμενη , άφησα την φλόγα να σβήσει!

Σχολιάστε