Το ακορντεόν

Όταν έγραφα προχθές ότι σας αποθύμησα δεν εννοούσα ότι έχω να γράψω πολύ καιρό, αλλά ότι έχω καιρό να σας γράψω κάτι προσωπικό, πράγμα που δημιουργεί μια πιο λεπτή και βαθιά επικοινωνία ανάμεσά μας, που δεν είναι τα σχόλια που με κάνουν να τη νοιώθω, αλλά κάτι άλλο, που δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια. Άλλωστε είναι ελάχιστοι εκείνοι που γράφουν σχόλια σε σχέση με όσους μπαίνουν. Χα, χα, χα… Όχι, δεν έχω «λαλήσει» από την πολλή δουλειά, αλλά μπορεί και να είμαι «λαλημένος» (cuckoo στ’ αγγλικά Γιάννη) από χέρι… Ή πάλι, ίσως  να ισχύει ότι δεν εξηγούνται τα πάντα με λόγια, αλλά υπάρχουν πράγματα  που ή τα νοιώθει κανείς  -παίρνει την αίσθησή  τους-  ή δεν πρόκειται να μάθει ποτέ γι’ αυτά.
Το δεκαήμερο που μας πέρασε δούλεψα για να γίνουν τρία ντοκιμαντέρ – μισής ώρας  και τα τρία – που έπρεπε να παραδοθούνε  χθες. Και παραδόθηκαν. Καθώς τα παιδάκια μου ήταν απασχολημένα σε άλλες παραγωγές έκανα ο ίδιος: τον παραγωγό, τον σεναριογράφο, τον σκηνοθέτη, τον μουσικο-επιμελητή, τον δημοσιογράφο και το παιδί που φτιάχνει καφέδες και φέρνει το φαγητό.  (Δεν μπορώ να μην σας το πω, θα σκάσω: 7 διαφημιστικά του «μάστορα» για το internet πήραν βραβείο!!! Αλήθεια, πήρατε χαμπάρι το love-story interactive παιχνίδι της σοκολάτας … όχι δεν λέω ποιανής γιατί είναι διαφήμιση.  Καλά! Κανονική ταινία, κανονική υπερπαραγωγή! Όσες κι όσοι μπαίνετε στο blog από τη δουλειά σας, ε… έχετε το νου σας μην σας πιάσει το αφεντικό σας. Πηγαίνετε, λοιπόν, στη διεύθυνση: www.loveatfirstsite.gr και παίξτε. Και μπορεί να μην χρειαστεί ν’ αγοράσετε τη σοκολάτα).
Πού είχαμε μείνει; Α, ναι: Ότι το τελευταίο δεκαήμερο ξεσκίστηκα στη δουλειά – σε επίπεδο δωδεκάωρου τη μέρα. Ξέρετε, για να μην είμαι κι αχάριστος, σε όλη  μου τη ζωή  η δουλειά που έκανα για να βγάζω το ψωμί μου, ήταν κι εκείνο που μου άρεσε να κάνω. Μόνο που εδώ και δυο χρόνια, αυτό που μ’ αρέσει να κάνω, δεν μπορεί να με ζει. Αυτό που μ’ αρέσει να κάνω είναι ό,τι έχει σχέση με  τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ κι εσάς. Μ’ αρέσει να γράφω. Να γράφω στο blog,  να γράφω τα βιβλία και τα σενάρια του ΠΑΡΑΜΥΘΑ  για την τηλεόραση. Αλλά, όπως ξέρετε το blog δεν έγινε – έτσι κι αλλιώς – για να βγάζω χρήματα, τα βιβλία μου -που έγραψα τρία μέσα στο καλοκαίρι- κολλήσανε και δεν προχωράει γρήγορα η έκδοσή τους,  κι οι καινούργιες εκπομπές του ΠΑΡΑΜΥΘΑ που ήταν να αρχίσουν στην Ε.Ρ.Τ.   από τον Οκτώβριο, κολλήσανε!  Έτσι, δεν μπορούσα να μην κάνω αυτά τα ντοκιμαντέρ, παρόλο που δεν είχα ούτε το μισό χρόνο από όσο κανονικά χρειάζεται. Τώα θα μου πείτε: «Και γιατί ο τίτλος του post  είναι, «το ακορντεόν»»;
Θυμάστε που στο πρώτο post σας έγραψα ότι,  «σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής σας, ακόμα και μια μόνο καλή ανάμνηση από την παιδική σας ηλικία, μπορεί να σας βοηθήσει»;  Λοιπόοοον… Όταν τελειώνω αργά τη βράδια τη δουλειά μου ή πρέπει να κάνω κάτι πολύ νωρίς το πρωί, έχω ένα πολύ μικρό χώρο στην Αθήνα και κοιμάμαι εκεί.  Την  Κυριακή το βράδυ κοιμήθηκα αργά και τη Δευτέρα ξύπνησα κατά τις επτά και μισή. Τελευταία μέρα της δουλειάς και η κούραση μαζί με την πίεση που ένοιωθα μου δημιουργούσε δυσφορία. Δεν πρέπει να κάνει τίποτα κανείς κάτω από πίεση. Επίσης, υπήρχαν κι άλλα προβλήματα που είχαν παρουσιαστεί μέσα στην εβδομάδα που πέρασε, κι είχα μπει σ’ αυτό που λέω «σκοτεινές ώρες της ψυχής», που δεν θέλεις να κάνεις τίποτα, πέφτεις σε μια ψυχολογική αδράνεια και θες να κάτσεις κάτω και να κοιτάς το ταβάνι. Συνέχισα, όμως, να κάνω ό,τι κάνω κάθε πρωί: μπάνιο, φτιάχνω το πρωινό μου, ανοίγω τα e-mail  μου, γράφω… (Είναι μια συμβουλή που μου έδωσαν κάποτε και έχει αποδειχτεί πολύτιμη: όταν νοιώθετε αυτή την ψυχολογική αδράνεια και μελαγχολία, να βάζετε τον εαυτό σας με καλοσύνη, μαλακά αλλά σταθερά κι επίμονα, σαν να είναι μικρό παιδί, να κάνει ό,τι θα έκανε έτσι κι αλλιώς.)  Και πάνω που βγήκα από το μπάνιο, άκουσα τον ήχο ενός ακορντεόν. Πήγα στο παράθυρο. Από το στενό απέναντι κατέβαινε ένας πλανόδιος μουσικός και γέμιζε τον άδειο πρωινό δρόμο με τον ήχο του ακορντεόν. Τα μάτια του κοίταζαν μελαγχολικά τα κλειστά παράθυρα. Το κομμάτι που έπαιζε άλλαξε, κι ακούστηκε η μελωδία ενός τραγουδιού που άκουγα μικρός στο ραδιόφωνο: το «Άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα». Και τότε, μια απίστευτα γλυκιά και τρυφερή ανάμνηση τινάχτηκε  με δύναμη από τις πιο κρυφές γωνιές της ψυχής μου: εγώ γύρω στα τέσσερα, (δηλαδή το 1947) να κάθομαι στην αγκαλιά της μάνας μου κι εκείνη με το ένα χέρι να με ταίζει με το κουταλάκι μπουκίτσες ψωμί, που τις έβγαζε μουσκεμένες στο γάλα από ένα γεμάτο ποτήρι που κρατούσε με το άλλο χέρι, ενώ μου τραγουδούσε το τραγούδι που έπαιζε το ακορντεόν εκείνη τη στη στιγμή περνώντας στο δρόμο! Μια ανάμνηση γεμάτη τρυφερότητα, ησυχία, φροντίδα, αγάπη και μουσική. Μέσα από το στομάχι μου ξεκίνησε και ξέσπασε  ένα λυτρωτικό κλάμα που κράτησε λίγα δευτερόλεπτα, σαν να ξέρναγε η καρδιά μου όλη την πίεση και τη δυσφορία της εβδομάδας που πέρασε. Κι ύστερα, ησυχία. Ο ήχος του ακορντεόν, πλησίαζε στο παράθυρό μου. Έτρεξα στο σακάκι μου και πήρα χρήματα. Έσκυψα από το παράθυρο, γιατί το σπίτι είναι υπερυψωμένο ισόγειο, και του άπλωσα το χέρι μου με το χαρτονόμισμα. Έλαμψε το πρόσωπό του από χαρά  όταν το είδε. «Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ, κύριος» μου είπε με Βαλκάνια προφορά. «Εγώ σ’ ευχαριστώ», του είπα και μπήκα μέσα, ενώ εκείνος συνέχισε να παίζει για λίγο, σταματημένος κάτω από το παράθυρό μου. Έφτιαξα το πρωινό μου με συνοδεία ακορντεόν, χαρούμενος κι ανάλαφρος σαν μικρό παιδί!

Ξέρετε, μωρά μου, όσοι από σας έχετε παιδάκια, είναι πολύ σημαντικό να μεγαλώνουν τα παιδιά μέσα σε μια ήρεμη smallerbaby.jpgατμόσφαιρα ασφάλειας και φροντίδας. Δεν χρειάζεται να διαβάζετε βιβλία ανατροφής παιδιών ή να τρέχετε σε παιδαγωγούς και παιδοψυχολόγους.  Ούτε να τα μαλώνετε τα παιδάκια σας με αγριοφωνάρες – αυστηρές  ναι, αλλά όχι άγριες, δηλαδή βίαιες.  Και προπαντός καθόλου, μα καθόλου ξύλο. Ούτε μια μικρή «ξυλίτσα» στο χέρι. Έχει αποδειχτεί ιατρικά ότι κάθε τέτοια ξυλιά κάνει και μια μικρή ζημιά στον εγκέφαλο του παιδιού, και όλο αυτό λειτουργεί συσωρευτικά. Το μόνο που χρειάζονται τα παιδιά είναι αγάπη και φροντίδα. Έτσι μόνο θα έχουν μέσα στην ψυχή τους καλές αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία, που σε μια δύσκολη στιγμή της ζωή τους, ακόμα και πολύ πιο δύσκολη από αυτήν που σας περιέγραψα, μπορεί να τα βοηθήσει. Πιστέψτε με: το παιδί ή ο έφηβος ή ο ενήλικας, τη στιγμή που μπαίνει για πρώτη φορά στα ναρκωτικά, είναι επειδή δεν έχει καμιά τέτοια στιγμή να  κρατηθεί και να μην το κάνει ή αν το κάνει, να πατήσει σ’ αυτήν και να βγει πολύ γρήγορα.
Καλό βράδυ.
Π.

17 Σχόλια στο “Το ακορντεόν”

      athinovio
      28 Οκτωβρίου 08 στις 21:16

      πάλι θα σας πάρω την πρωτιά!
      😀
      αυτό μου θυμίζει κάτι από Πήυερ Παν, που πετούσε όταν έκανε μία ευτυχισμένη σκέψη.

      νατασσάκι
      28 Οκτωβρίου 08 στις 23:32

      Θα σου πω μονάχα, ότι κανένα άλλο από τα σεντόνια σου δεν με «γέμισε» τόσο, όσο το αποψινό..
      🙂

      (και κρατάω τη συμβουλή: όταν νοιώθετε αυτή την ψυχολογική αδράνεια και μελαγχολία, να βάζετε τον εαυτό σας με καλοσύνη, μαλακά αλλά σταθερά κι επίμονα, σαν να είναι μικρό παιδί, να κάνει ό,τι θα έκανε έτσι κι αλλιώς.)

      Φιλί

      Καλή βδομάδα 🙂

      *μπράβο στο «μάστορα» !
      🙂 🙂 🙂

      Fwtino_Asteraki
      29 Οκτωβρίου 08 στις 0:44

      Γεια σου Φιλαρακι μου!!!!!Δεν σε ξεχασα εδω ειμαι..Ελπιζω να σαι καλα..Παραμυθοφιλαρακι μου αυτα που λεγονται με λογια ειναι παραπολυ λιγα αυτα που δειχνονται μονο με πραξεις ειναι παν πολλα..
      Ολα κολησαν βλεπω..Ελπιζω να μην ειναι logo γιατι δυσκολα ξεκολαει..χιχιχι!Ολα τα προχωρησουν θα το δεις..απλα πρεπει να κανουν τον κυκλο τους και αυτα που λενε..
      Ναι αυτη η συμβουλη που σου δωσαν καποτε ειναι πολυ χρησιμη..ηρεμεις χαλαρωνεις..μπορεις και να κλαψεις γραφοντας απλα και μονο επειδη βγαζεις το εγω σου..και αυτο αρκει για να σε ηρεμισει..
      Αχ με αυτο το ακορντεον τι μου θυμησες..και με το συγκεκρινιμο τραγουδακι..Εχω και γω παρομοιες μνημες..Καλοκαιρια ολοκληρα σε μια αυλιτσα η σε ενα μπαλκονακι το αδερφακι μου να παιζει ακορνεον και να χαλαει ολη η γειτωνανια απο τα γλεντια..πανε ομως αυτες οι εποχες..
      Χα ναι τα βιβλια ανατρωφης και οι παιδοψυχολογοι για να μεγαλωσεις ενα παιδι?χα ας γελασω παλι..Δεν εχω διαβασει κατι σχετικο αλλα νομιζω πως δεν τα χρειαζεσαι για την ανατροφη ενος παιδιου..Ενα παιδι οπως και καθε αλλος ανθρωπος χρειαζεται αγαπη ΑΓΑΠΗ και μαλιστα οχι υπερβολικη..
      Ναι η παιδικη ηλικια σε βοηθα να κρατηθεις πολλες φορες ομως δεν λεω,απλα εγω τωρα αυτη την στιγμη νιωθω το αλλο..Οτι καποια ΦΦΦΦιλαρακια μου με βοηθανε να ορθοποδησω και χωρις αυτα θα μουν ενα τιποτα..Εισαι ενα απο αυτα και σε ευχαριστω για αυτο..
      ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ!!!

      Ανδριάνα
      29 Οκτωβρίου 08 στις 9:21

      πολύ τρυφερό αυτό το κειμενάκι καλέ μου Παραμυθά και ευχάριστο ταυτόχρονα [χμμ… δηλ. θα υπάρξει ξανά Παραμυθάς στην ΕΡΤ?!!!] αλλά θα σταθώ στο προηγούμενο που δεν πρόλαβα να σχολιάσω, στο ινδιάνικο τραγούδι, για να σου πω ότι θυμήθηκα συνειρμικά ενα ποίημα του Καβάφη, Τα παράθυρα, και να σε ρωτήσω ποιος το έχει γράψει… Πολύ ωραίο και αλήθινό!!! {για άλλη μια φορά!!}

      Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
      μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
      για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
      ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
      Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
      να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
      Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
      Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

      Ανδριάνα
      29 Οκτωβρίου 08 στις 10:47

      τελικά την απάντηση στο ερώτημα μου ποιος έχει γράψει το ‘σαν αρχαίο ινδιάνικο τραγούδι’, την πήρα διαβάζοντας πιο προσεκτικά το κείμενο που το συνόδευε!!! εκπληκτικό ποίημα!

      ΑΡΙΣΤΗ
      29 Οκτωβρίου 08 στις 11:35

      Αχ παραμυθούλη μου τι συμβαίνει και είσαι πάντα επίκαιρος με τα προβλήματα των άλλων; Μήπως κατά βάθος όλοι περνάμε μια από τα ίδια; Εγώ ας πούμε κάθε μέρα φορτώνομαι και φορτώνομαι με διάφορα προβλήματα και τελειωμό δεν έχουν. Ένα διεκπεραιώνω δέκα μαζεύονται. Από την Κυριακή μέχρι σήμερα έχω πονοκέφαλο που δεν περνάει ούτε με 40 DEPON και δεν ξέρω ειλικρινά τι να κάνω για να μου φύγει όλο αυτό. Ειλικρινά νομίζω ότι δεν υπάρχει κάποιος, κάτι που να μπορέσει να με κάνει να το ξεπεράσω όλο αυτό. Είναι θέμα χαρακτήρα πιστεύω, το έχω ξανά πει αυτό νομίζω. Δεν γίνεται τίποτα ή δεν ξέρω πως θα μπορούσε να γίνει κάτι.
      Για να καταλάβεις παραμυθάκο μου όταν μου λένε αν μπορώ να κάνω κάποια δουλειά δεν μπορώ να πω ΟΧΙ. Λέω ναι, ναι, ναι και μαζεύονται, μαζεύονται και ένας πανικός να γίνεται.
      Και φυσικά αν δεν τα καταφέρω σε κάτι ξέρετε ποια είναι η απάντηση από τους άλλους. “Αν δεν μπορούσες να τα καταφέρεις να μην το αναλάμβανες ή καλά τι σου ζήτησα, τόσο δύσκολό ήταν; Κ.α. πολλά.”
      Αλλά είμαι τόσο μπουκωμένη που το μυαλό μου δεν αφήνει να περάσει καμία μουσική, καμία παιδική ανάμνηση για να ηρεμήσει. Αντίθετα μάλιστα πολλές φορές κάνω αυτό που δεν πρέπει. Ξεσπάω με θυμό και φωνές στα δυο γλυκά παιδάκια μου. Που τι θέλουν λίγη αγάπη, φιλιά και παιχνίδι. Αχ πάλι γέμισα ενοχές.
      Φιλάκια πολλά.

      Μαρία
      29 Οκτωβρίου 08 στις 11:51

      όταν μπουκώνω με αρνητικές σκέψεις και σκοτούρες κάθομαι και χαζεύω το μικρό μου χελωνάκι που περπατάει αργά και νωχέλικα χωρίς να νοιαζεται για τίποτα κι έπειτα καταλαβαίνω πόσο πολύ και άδικα σκοτίζουμαι τη μικρή μας ζωούλα! φιλιά!

      Αριάδνη
      29 Οκτωβρίου 08 στις 18:50

      Μακάρι Παραμυθούλη μου όλα τα παιδιά του κόσμου να μπορούσαν να γεμίσουν την ψυχούλα τους με τόσο τρυφερές στιγμές. Μακάρι όλοι οι γονείς να μπορούσαν ν’ αγαπήσουν τα παιδιά τους με το τρόπο που τους αξίζει. Ο κόσμος μας σίγουρα θα ήταν καλύτερος…

      ανατολη
      30 Οκτωβρίου 08 στις 0:37

      Δεν ξερω….
      Μου φαινεται οτι μπλεχτηκαμε λιγο…μπερδευτηκαμε θα ελεγα..
      Δεν ειναι δυνατον να εχουμε μονο καλες αναμνησεις και σιγουρα υπαρχουν πολλες κακες για ολους μας..
      Επιμενουμε να συγκρινουμε το παρον με το παρελθον και μονιμως ειναι καλυτερο το παρελθον σε ολα!Μα δεν ηταν ολα ειδυλλιακα ουτε οι γονεις τελειοι…οπως δεν ειναι και σημερα.
      Πιστευω οτι τα παιδια εχουν ειδικα φιλτρα και μηχανισμους αμυνας.Μεγαλωνοντας κοβουν και ραβουν ο καθενας το δικο του πατρον με τα δικα του μετρα..Περα απο τους εξωτερικους παραγοντες που σαφως επηρρεαζουν ολους μας θεωρω οτι εχει μεγαλυτερη βαρυτητα ο ψυχισμος του καθε ανθρωπου.Μην ενοχοποιουμε τοσο πολυ τους γονεις..και ενταξει οι πατεραδες κυριε παραμυθουλη που βρισκεστε με τα παιδια λιγες εως ελαχιστες ωρες..οι μαμαδες ειναι αυτες που θα ξεκινησουν με αγαπη τρυφεροτητα και μετα απο καποια ωρα θα αρχισουν τις αγριοφωναρες!γιατι τα βλασταρακια μας ειναι πονηρουλια και κοιταν να μονοπωλησουν το ενδιαφερον μας.Και απο οσο θυμαμαι οι δικοι μου γονεις δεν ασχολουνταν μαζι μου..ωστοσο υπαρχουν στιγμες που θυμαμαι με νοσταλγια και τρυφεροτητα.
      Το παραδεχεται η μανα μου:δεν σας αγκαλιασα σαν παιδια και δεν σας γλυκομιλησα δεν προλαβαινα ειχαμε αλλα.Σε καθε εποχη λοιπον υπαρχουν αυτα τα «αλλα» που δεν μας αφηνουν να ασχοληθουμε περισσοτερο..
      Ωστοσο προσπαθουσε να εξιλεωθει με τον τροπο της..βρισκαμε ζεστο ρυζογαλο που μοσχοβολουσε το πρωι η τηγανιτες με ζαχαρη και κανελα!Μια μυρωδια χιλιες μνημες!χαχαχαχα και να μετα τα κιλα!!
      Πολλα ειπα ομως….. σας φιλω ολους και ολες!
      Καλο ξημερωμα και ψυχραιμια!!!!Ολα περαστικα ειναι!Τιποτα δεν ειναι τοσο σοβαρο οσο φαινεται!!!Αλλωστε ζουμε σε ενα παραμυθι!Σωστα?

      Μαρία
      30 Οκτωβρίου 08 στις 8:51

      Επ μπλεχτήκαμε λίγο το ότι σου φωνάζει κάποιος δε θα πει πως δε σε αγαπάει… μάλλον το αντίθετο! Η αγάπη είναι κάτι που το νοιώθεις…Όταν δηλαδή τσίριζε η μάνα μου το ρώτα με ω! όταν έκανα ορθογραφία και το μπέρδευα σε αυτό το αιώνιο κείμενο ρώτα τον ήλιο το μεγάλο ρολόι τι σημαίνει πως δε μ’ αγαπούσε; χιχιχιχιιχιχιχχχιχιιχιχιιχι! Αχ παραμυθούλη τι αναμνήσεις ξυπνάς!

      Mika
      30 Οκτωβρίου 08 στις 12:32

      Με συγκίνησες και μου έδωσες τροφή για σκέψη αλλη μια φορά λέγοντας κάτι πολύ απλό με απλά λόγια…
      Να σαι καλά!

      Αριάδνη
      30 Οκτωβρίου 08 στις 19:36

      Μα ποιός είπε ότι το μάλωμα δεν κρύβει αγάπη και τρυφερότητα… Τα παιδιά είναι έξυπνα και μπορούν να αντιληφθούν πότε τα μαλώνεις από αγάπη και πότε οι φωνές, τα νεύρα και το μάλωμα κρύβουν αδιαφορία. Άλλωστε κάθε ζωντανή και αληθινή σχέση έχει συγκρούσεις.
      Και όπως έλεγε η γιαγιούλα μου, «…και η κοιλιά με τ’ άντερα μαλώνουν.»

      Καλό βράδυ!!!

      andi
      31 Οκτωβρίου 08 στις 9:41

      όλοι πάντως κρατάμε τρυφερές στιγμές στο πίσω μέρος του μυαλού μας είτε υπήρξαν τιμωρίες είτε όχι. Νομίζω ότι χρειάζεται μια ισορροπία στη σχέση μας με τα παιδιά ούτε συνέχεια τρυφερές στιγμές γιατί θα νομίσουν ότι ο κόσμος είναι ειδυλλιακός και πάντα τρυφερός μαζί τους, αλλά και ούτε συνέχεια φωνές και τιμωρίες.
      Μακάρι να είχαμε μια ισορροπία σε όλα τα πράγματα στη ζωή μας. Αυτή ψάχνουμε. Τελευταία διαβάζω ένα βιβλίο της Φακίνου το οποίο περιγράφει τον τρόπο που μπορεί κάποιος να βρεί τη μνήμη του μέσα από τις μυρωδιές των φαγητών. Μου θύμισες παραμυθά αυτό με το ακορντεόν.

      Fwtino_Asteraki
      3 Νοεμβρίου 08 στις 1:48

      Μπηκα να δω αν εχει τιποτα καινουργιο βαλει το παραμυθοΦιλρακι μου το γλυκο..Αλλα ειδα την φωτο με το μωρακι της καταχωρισης εδω και εμεινα λιγακι αχχχχχχχχχ ειναι πολυ γλυκο τελειο..αχ και να το χα στην αγκαλιστα μου τωρα…
      ΚΑΛΗΝΥΧΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ φιλακια πολλα και πολλες αγκαλιτθες!!

Σχολιάστε