Τα παιχνίδια

Εκεί που ετοιμαζόμουν να βάλω εδώ το ποίημα/παραβολή που σκέφτηκα, ξαφνικά πρόσεξα ότι σήμερα είναι εννιά του μήνα. Και για να κρατήσουμε το … «έθιμο» όπως σας έχω πει, ότι μέχρι να συμπληρωθεί ένας χρόνος που έγινε αυτό το blog, θα σας λέω κάθε μήνα τα στοιχεία της AGB (ΧΑ, ΧΑ, ΧΑ…) για την επισκεψιμότητά του, έχουμε και λέμε: Σήμερα κλείνουν οχτώ μήνες και σ’ αυτό το διάστημα – έως σήμερα στις 11 το βράδυ – έχουν επισκεφτεί το blog 29.740 computers για πρώτη φορά, ενώ αυτά έχουν επιστρέψει και έχουν κάνει 132.518 «χτυπήματα» μέσα στο blog. Την ίδια ώρα σήμερα, τα σχόλια που έχουν γίνει είναι 1904!

Και τώρα το «ποίημα/παραβολή» που σας έλεγα. Είναι από ένα βιβλίο που έχω μεταφράσει και εκείνο που έχει σημασία δεν είναι ποιος το έχει γράψει, αλλά ότι είναι γραμμένο το 1927 – ογδόντα χρόνια πριν δηλαδή. Το θυμήθηκα, καθώς παρακολουθούσα στην τηλεόραση διάφορα σχετικά με τις εκλογές της άλλης Κυριακής, και σκέφτηκα ότι αφού αυτό το blog με κάποιο τρόπο παρακολουθεί την επικαιρότητα, πρέπει να μπει και κάποιου είδους αναφορά στις εκλογές. Από την πλευρά που το βλέπω εγώ προσωπικά αυτό το ποίημα, ενώ δεν είναι πολιτικό, αισθάνομαι ότι έχει κάποιο είδος σχέσης με την πολιτική. Δεν υπονοεί τίποτα για την ψήφο μου, αφού θεωρώ ότι δεν πρέπει κανείς ούτε έμμεσα να επηρεάζει – ούτε καν τα παιδιά του (ρωτήστε και τον «μάστορα» που δεν συμφωνούμε) – γι’ αυτό το θέμα. Διαβάστε το μέσα σας, αλλά «δυνατά», προσπαθώντας να το «παίξετε» σαν να το λέγατε σε σχολική γιορτή. Ξέρετε τι θα πει, «διαβάστε το μέσα σας, αλλά δυνατά»; Αντί απλώς να διαβάζεις, το λες «δυνατά» μέσα σου, σαν να το λες στον εαυτό σου. Αυτό πολλές φορές βοηθάει να καταλαβαίνει κανείς εκείνο που διαβάζει με την καρδιά του κι όχι απλώς λογικά. Και τότε πάει βαθιά. «Ηθοποιίστικο» κόλπο, κατάλοιπο «επαγγελματικής διαστροφής» από τα νιάτα μου. Αλλά όντως βοηθάει να νοιώσει κανείς αυτό που διαβάζει κι όχι μόνο να το καταλάβει. Το ποίημα/παραβολή – και «σεντόνι» όπως θα δείτε – έχει τίτλο, «ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ».
Καλή εβδομάδα
Σας φιλώ.
Π.

ΤΑ «ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ»

Το μικρό παιδί
άπλωσε στο γυαλισμένο πάτωμα
τα παιχνίδια του, με τάξη και φροντίδα,
όλα:
Το τύμπανο,
την τρομπέτα
τα κανόνια,
τα στρατιωτάκια
έναν αξιωματικό με πολλά χρυσά στολίδια και σπαθί
-σίγουρα στρατάρχη-
το μακρουλό τραινάκι
με τη γυαλιστερή του μηχανή,
ένα μικρό αεροπλάνο
κι ένα μεγάλο αυτοκίνητο·
όλ’ αυτά τα έβαλε στη μια πλευρά.
Στην άλλη πλευρά,
μπήκαν άλλα:
Μια κούκλα με σγουρά μαλλιά,
ντυμένη στην τελευταία μόδα
μ’ ένα κοντό φουστάνι,
με μαύρα ψηλά τακούνια
και μεταξένιες κάλτσες.
Δίπλα της, λίγο πιο ‘κει,
κάτι άντρες με μαύρα μακριά παλτά
και ψηλά καπέλα.
Ακουμπισμένη λίγο πιο ‘κει,
ήταν και μια σακούλα με κορδόνι
για να κλείνονται όλα τα παιχνίδια
μέσα εκεί.
Το παιδί τα τακτοποίησε όλα στο πάτωμα κι έφυγε.

Και τότε, όταν τα παιχνίδια έμειναν μόνα τους,
ζωντάνεψαν.

Πρώτα σηκώθηκε ένας απ’ τους άντρες
με τα μακριά μαύρα παλτά και τα ψηλά καπέλα,
και είπε με βαθιά κι απειλητική φωνή:
«Αντιπροσωπεύω το Θεό
κι ακούστε με όλοι σας καλά.
Έχω ανακαλύψει
την Κόλαση και τον Παράδεισο.
Όλοι εκείνοι που υπακούνε σε όσα λέω
θα πάνε στους Ουρανούς, στον Παράδεισο με τους Θεούς.
Αλλά εκείνοι που δεν υπακούνε
θα βουλιάξουνε στην Κόλαση και σε μεγάλη δυστυχία.
Εγώ μόνο ξέρω σε ποιον αξίζουνε οι Ουρανοί·
μόνον εγώ μπορώ να δώσω πνευματικές διακρίσεις και τίτλους πνευματικούς,
μόνον εγώ μπορώ να κάνω κάποιον άνθρωπο ευτυχισμένο ή δυστυχισμένο,
μόνον εγώ μπορώ να σας γνωρίσω το Θεό,
μόνον εγώ ξέρω το μονοπάτι που οδηγεί σ’ Αυτόν,
εγώ είμαι του Θεού ο αντιπρόσωπος, στη γη».
Κι ύστερα, άρχισε να ουρλιάζει ο άντρας με το σπαθί και τα χρυσά στολίδια:
«Εγώ είμαι ο προστάτης, ο τηρητής του νόμου,
κι εκείνος που έχει στα χέρια του τη ζωή σας·
εγώ, με τους φίλους μου τους έμπορους των όπλων,
αποφασίσαμε ν’ αρχίσουμε πολέμους,
να σφάξουμε και να σκοτώσουμε,
για να σας προστατέψουμε, φίλοι μου, απ’ τους εχθρούς σας.
Η πατρίδα μας είναι πάνω απ’ όλα
κι αλλοίμονο σ’ όποιους αρνηθούνε να σκοτώσουν,
σ’ όποιους δεν φορέσουν τη στολή του στρατιώτη,
σ’ όποιους -εγώ αποφασίσω- ότι δεν είναι πατριώτες.
Ο Θεός είναι στο πλευρό μας
και κυματίζει τη σημαία μας το χέρι του,
τη μοναδική σημαία στον κόσμο που αξίζει.»
Ύστερα ένας χοντρός, μεγαλόσωμος άντρας,
μίλησε ήσυχα καιμε σιγουριά:
«Εσείς οι δυο μπορείτε να λέτε ό,τι σας αρέσει,
αλλά εγώ είμαι εκείνος που έχει το χρήμα.
Εγώ κρατώ στα χέρια μου τα πάντα:
όλη τη κοσμική εξουσία,
όλη τη σκληρότητα,
όλη τη φιλανθρωπία,
την πρόοδο και την εξέλιξη.
Χωρίς εμένα τίποτα δεν μπορεί ν’ αποφασιστεί.
Είμαι άνθρωπος με μεγάλα πλούτη
κι όχι σαν τα δικά σου «πλούτη»,
φίλε με το μαύρο παλτό,
που είναι του Θεού.
Αυτά είχα να σας πω.»
Ύστερα ένας άντρας,
που κανείς δεν του ‘χε δώσει ως τότε σημασία, είπε:
«Μπορώ να καταστρέψω όλους τους Θεούς σας,
τις ιδανικά σας και τα πλούτη σας,
γιατί χωρίς εμένα δεν μπορείτε τίποτα να κάνετε.
Δεν μπορείτε εσείς να μου μιλάτε για Θεό
όταν εγώ ζω μέσα στη φτώχια, δουλεύοντας για σας·
ταΐστε με για ν’ ακούσω τους Θεούς σας.
Και στα κανόνια δεν μπορείτε,
έτσι για το τίποτα να με δίνετε τροφή.
Κι εσείς οι άλλοι που μιλάτε για τα πλούτη σας,
γίνεστε πλούσιοι σε βάρος μου:
μοχθώ για σας, υποφέρω για σας,
εγώ είμαι το φαΐ και οι ανέσεις σας,
εγώ πληρώνω όσα σας αρέσουνε,
αλλά εγώ θα είμαι κι η καταστροφή σας,
θα σας ξεγυμνώσω απ’ όλ’ αυτά:
θα κάνω απεργία, επανάσταση».
Ύστερα μίλησε η κούκλα με το κοντό φουστάνι:
«Με πιάνουν τα γέλια,
καθώς ο καθένας από σας,
νομίζει πως εκείνος είναι ο πιο σπουδαίος.
Αντί να δοξάζετε το μεγαλείο σας
για σκεφτείτε πού θα είσαστε χωρίς εμένα:
Ακόμα στους Ουρανούς,
που κηρύττεις φίλε με το μακρύ μαύρο παλτό,
δηλαδή στο πουθενά, αγέννητοι.
Εγώ είμαι η αδελφή σας, η μάνα σας,
η γυναίκα σας, η ερωμένη σας.
Χορεύω στους ρυθμούς ικανοποίησης
επιθυμιών σας, ακόμα και χωρίς αισθήματα·
φέρνω στον κόσμο παιδιά
– μ’ όλη την αγωνία τους- για ικανοποίησή σας·
ντύνομαι δείχνοντας όσα χρειάζεστε
για τη δική σας ευχαρίστηση·
βάφομαι και γίνομαι όπως με θέλετε
για δική σας ευχαρίστηση·
κάνω τα πάντα για ένα βλέμμα σας και λαχταρώ τον έρωτά σας·
κι ωστόσο θα ‘θελα να ‘χω παιδιά χωρίς εσάς,
αποζητώ την ελευθερία χωρίς εσάς,
παλεύω ν’ απελευθερωθώ από τον πόθο σας
και να σας δείξω την ισότητά μας,
κάνοντας πράγματα που σας αφήνουν άφωνους.
Θα μπω σ’ όλους τους χώρους που θέλετε μόνο δικούς σας,
θα πάρω όλες τις τιμές και δόξες σας,
θα με λατρέψετε,
θα με βεβηλώσετε,
είμαι γυναίκα,
αλλά εγώ είμαι ο κύριός σας».

Ύστερα άρχισαν να μιλάνε όλοι μαζί,
χωρίς κανένας να ακούει κανέναν,
αναπτύσσοντας την μια και την άλλη θεωρία,
ετούτη τη λύση και την άλλη·
η μια κοινωνική τάξη ενάντια στην άλλη τάξη,
οι πλούσιοι σε σύγκρουση με τους φτωχούς,
οι πεινασμένοι σε σύγκρουση με τους καλοθρεμμένους,
οι γυναίκες σε πάλη με τους άντρες.
Ατέλειωτη φασαρία και τέλειο χάος, δηλαδή.

Τότε το μικρό παιδί γύρισε για λίγο πίσω στο δωμάτιο,
έχωσε τα παιχνίδια του αδιάφορα μέσα στη σακούλα
– κλωτσώντας ένα δυο μέσα στη βιασύνη του –
κι ύστερα βγήκε από το δωμάτιο
γελώντας δυνατά…

7 Σχόλια στο “Τα παιχνίδια”

      koptoraptou
      10 Σεπτεμβρίου 07 στις 10:43

      Αχ, αυτά τα παιχνίδια που ζωντανεύουν! Μέχρι τα 9 μου έμενα με το ένα μάτι ανοιχτό για τα να δω να χορεύουν, όπως με παραμύθιαζε η μάνα μου για να με πάρει ο ύπνος! Αλλά που… Από αυτά κι από αυτά κατήντησα νυχτόμουτρο κι αν δε πάει 3 ματόφυλλο δεν κλείνει!
      Σε φιλώ Παραμυθά μου!

      Vanda
      10 Σεπτεμβρίου 07 στις 10:56

      Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για ‘μένα χωρίς εμένα…

      Έχεις δίκιο Παραμυθά, αυτό ακριβώς το σημείο θυμίζει ΟΛΟΥΣ τους βο(υ)λευτάδες…
      Ύστερα άρχισαν να μιλάνε όλοι μαζί,
      χωρίς κανένας να ακούει κανέναν,
      αναπτύσσοντας την μια και την άλλη θεωρία,
      ετούτη τη λύση και την άλλη·

Σχολιάστε