Τα παιδιά και η τηλεόραση

Δεν είχα σκοπό να βάλω εδώ την εισήγησή μου στην ημερίδα που οργάνωσε η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας, με θέμα, ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΜΜΕ. Με έπεισαν, όμως, να το κάνω λέγοντάς μου πως αν δεν βάλω τέτοιο «σεντόνι» σ’ αυτό το blog, τότε τι πρέπει να βάζω. Τι να πω; Θεωρώ ότι είπα πράγματα αυτονόητα, σχεδόν κοινότυπα, αλλά ίσως να είναι κι αλλοιώς. Τέλος πάντων, ρίξτε μια ματιά κι αν δεν το βαρεθείτε διαβάστε το.
Καλό ξημέρωμα.
Π.

Αν και έχω προσκληθεί εδώ ως παραγωγός τηλεόρασης – κυρίως παιδικών και νεανικών εκπομπών – όσα θα πω έχουν να κάνουν εκτός από αυτή  την ιδιότητα και με εκείνη του πατέρα τριών παιδιών, που ανήκουν και στα δύο φύλλα και έχουν διαφορετικές ηλικίες, σήμερα είναι 37, 33 και 24, και παππούς ενός μωρού 10 μηνών. Πρέπει να ομολογήσω ότι σε όλη την επαγγελματική μου διαδρομή, μίλαγα μαζί με τα παιδιά μου για τις εκπομπές που έκανα και παρατηρούσα τις αντιδράσεις τους, γιατί πάντα αναρωτιόμουν πώς γίνεται ένας μεγάλος να κάνει εκπομπές για παιδιά ερήμην τους; Φυσικά εκείνα δεν μπορούν, αλλά δεν θα έπρεπε κανείς να τα ρωτάει;
Θα ήθελα να αρχίσω όχι ως παραγωγός για το παιδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα και την παραγωγή του αλλά με τη δεύτερη ιδιότητά μου, του γονιού. Να αρχίσω από το θέμα της προστασίας των παιδιών από την τηλεόραση, κάτι που είναι άμεσα συνδεδεμένο με το πρόγραμμά της. Κατ’ αρχήν, όταν ως γονείς λέμε ότι η τηλεόραση βλάπτει τα παιδιά μας και πρέπει η πολιτεία να τα προστατεύσει, στην ουσία δεν είναι σαν να  λέμε ότι πρέπει να το κάνει κάποιος άλλος εκτός από μας που βάζουμε αρκετές φορές τα παιδιά μας μπροστά στην τηλεόραση για να βρούμε την ησυχία μας;
Την περίοδο που εργαζόμουν ως προϊστάμενος και παραγωγός του τμήματος παιδικών εκπομπών της ΕΤ.1, παιζόταν ένα αμερικάνικο σήριαλ που ίσως το θυμάστε: «Η Δυναστεία». Παιζόταν μία φορά την εβδομάδα, στις 11 το βράδυ, ακριβώς επειδή ήταν εξαιρετικής -κυρίως ψυχολογικής- βιαιότητας. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση που έβλεπα, σταθερά από εβδομάδα σε εβδομάδα, ότι η θεαματικότητα της σειράς αυτής σε παιδιά 6 με 9 χρονών, ήταν 45%!! Θεωρητικά έπρεπε να είναι μηδέν. Κι όμως, 45% των παιδιών που την άλλη μέρα το πρωί θα έπρεπε να πάνε σχολείο, ξαγρυπνούσαν ως τις 12 τη νύχτα, για να δουν μαζί με τους γονείς τους, προφανώς, τη Δυναστεία!! Και το αποκορύφωμα ήταν ότι  κάποτε,  σε ένα φιλικό σπίτι όπου είχα πάει, άκουσα τη μητέρα να φωνάζει στο δωδεκάχρονο γιο της: «αν δε τελειώσεις και τ’ αυριανά μαθήματα, δεν έχει το βράδυ Δυναστεία»!  Ακόμα και τώρα που το λέω, και το έχω ακούσει με τα ίδια μου τ’ αυτιά, δεν το πιστεύω!!!
Πώς μπορούν να προστατευτούν, λοιπόν, τα παιδιά από τηλεοπτικά προγράμματα που τα βλάπτουν;  Νομίζω – και ζητώ συγνώμη από όσους πιστεύουν το αντίθετο – ότι θα έλεγε ψέματα κανείς, έστω κι ασυνείδητα, αν υποστήριζε ότι έχει βρει τους τρόπους προστασίας των παιδιών από την τηλεόραση. Κάτι τέτοιο  μοιάζει να νομίζουν ότι κάνει και η προειδοποιητική σήμανση των εκπομπών με τα σύμβολα που εμφανίζονται πάνω δεξιά στην οθόνη. Και καλά όταν είναι οι γονείς μπροστά, αλλά ειλικρινά: φαντάζεστε ποτέ ένα παιδί γύρω στα 10, που βλέπει μόνο του τηλεόραση στο σαλόνι, μόλις δει το σήμα που σημαίνει «απαιτείται γονική συναίνεση», να σηκώνεται και να πηγαίνει τρέχοντας στην κουζίνα για να ρωτήσει τη μαμά του αν «συναινεί» να δει την εκπομπή; Νομίζω ότι εκείνος που επινόησε αυτά τα σύμβολα, απλώς θα πρέπει να μην έχει παιδιά και πάντως επέτρεψε στα κανάλια να προβάλλουν ό,τι θέλουν όποτε θέλουν, χωρίς ενοχές και δισταγμούς, αφού τους έδωσε ένα καλό άλλοθι, ότι προειδοποιούν.
Και έστω ότι αυτά τα προειδοποιητικά σύμβολα είναι λύση. Πού θα έπρεπε να μπαίνουν κατά τη γνώμη σας οπωσδήποτε; Ποιο είναι το πιο βίαιο πρόγραμμα της τηλεόρασης; Είναι ή δεν είναι οι ειδήσεις; Μπαίνει εκεί σύμβολο; Όχι. Κι αν έμπαινε και σ’ αυτές, τότε δεν θα έπρεπε να μπαίνει κι εκεί όπου γίνεται η μεγαλύτερη πλύση εγκεφάλου; Στις Διαφημίσεις; Δηλαδή δεν είναι υποκρισία να απαγορεύουμε τη διαφήμιση παιχνιδιών, αλλά να επιτρέπουμε τη διαστρέβλωση του σεξουαλισμού των παιδιών στην τρυφερή μορφή που υπάρχει σ’ αυτά, λέγοντάς τους ότι για να γίνουν γυναίκες που οι άντρες θα πέφτουν στα πόδια τους ή άντρες που οι γυναίκες θα πέφτουν στα πόδια τους, θα πρέπει να έχουν το τάδε κινητό, εκείνο το αυτοκίνητο, να πίνουν εκείνη τη μάρκα ουίσκι, μαρτίνι ή μπύρα ή τ’ αγόρια να φοράνε μια ειδική κολόνια που σε κάνει σοκολάτα και σε τρώνε κομμάτι κομμάτι στο δρόμο τα κορίτσια κι εσύ χαμογελάς σαν ηλίθιος; Καθίστε μια μέρα στην τηλεόραση, έτσι για παιχνίδι και δείτε τις διαφημίσεις μόνο από την εξής σκοπιά: Πάρτε το προσωπικά αυτό που σας λένε. Δηλαδή: τι πρέπει να κάνετε για να είστε πραγματικές γυναίκες ή πραγματικοί άντρες και να αρέσετε στο αντίθετο φύλο; Εσείς μπορεί να γελάσετε, αλλά τα παιδιά 4 έως 11 χρονών, τι παθαίνουν;
Όλα αυτά δεν είναι άσχετα με το θέμα μου σήμερα, που είναι η παραγωγή του παιδικού προγράμματος. Είναι μια εισαγωγή που θεώρησα απαραίτητη για να οδηγηθούμε στη σημασία της παραγωγής προγράμματος για παιδιά. Η τηλεόραση απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες, σε ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης, κάθε οικονομικού και μορφωτικού επιπέδου. Δεν μπορεί όλο το πρόγραμμά της να κανονίζεται σύμφωνα με το γεγονός ότι την βλέπουν παιδιά. Κι έτσι φτάνουμε στο ερώτημα: Μήπως ένας τρόπος προστασίας βρίσκεται στην παραγωγή παιδικού προγράμματος; Ένας, ρεαλιστικός τρόπος προστασίας των παιδιών από την πλευρά της τηλεόρασης, δεν θα ήταν η παραγωγή καθημερινού ελληνικού παιδικού προγράμματος; Σίγουρα θα απαντούσε κανείς, «ναι». Βιάζομαι να σας πάω κατ’ ευθείαν στη διαπίστωση, ότι η απάντηση της ελληνικής τηλεόρασης είναι, «όχι». Και να εξηγήσω τα κριτήρια με τα οποία κάνω αυτή τη διαπίστωση:
1.    Ελληνικό παιδικό πρόγραμμα δεν είναι οι μεταγλωττισμένες στα ελληνικά, γιαπωνέζικες, αμερικάνικες, γερμανικές κ.λπ. εκπομπές κινουμένων σχεδίων. Όσο τέλειες κι αν είναι ή όσο ευγενικά μηνύματα κι αν στέλνουν, απλώς είναι  μεταφρασμένο στα ελληνικά γιαπωνέζικο, αμερικάνικο, κ.λπ. παιδικό πρόγραμμα.
2.    Επίσης, δεν είναι ελληνικό παιδικό πρόγραμμα να βλέπεις επί μισή ώρα κάθε μέρα έναν παρουσιαστή που διαβάζει γράμματα παιδιών, δείχνει ζωγραφιές τους και κάνει αστεία με μερικά άλλα παιδάκια που ζωγραφίζουν στο πλατό μαζί του.
3.    Και δεν είναι ελληνικό πρόγραμμα, δύο ηθοποιοί, ο ένας ντυμένος κάποιο ζώο που λέγοντας διάφορα συνδετικά αστεία για δευτερόλεπτα, στην ουσία διαφημίζουν παιδικά τραγούδια από CD παραγωγής του καναλιού τους.
4.    Ελληνικό παιδικό πρόγραμμα είναι εκείνο που ασχολείται σοβαρά με την ψυχαγωγία, την ενημέρωση και την καλλιέργεια των παιδιών από 4 έως 12 χρονών. Είναι εκείνο που αντλεί τα θέματά του, από την ελληνική παιδική λογοτεχνία, τις ανάγκες και τους προβληματισμούς των παιδιών που ζουν μέσα στην ελληνική κοινωνία, που μέσα από την ψυχαγωγία περνάει τις αξίες της ελληνικής παράδοσης, του ελληνισμού, που η φυσιογνωμία του χαρακτηρίζεται από ό,τι ονόμασες ο Σεφέρης, «ελληνικότητα». Και ο Σεφέρης δεν υπήρξε εθνικιστής που έβγαζε λαϊκίστικες πατριωτικές κορώνες.
Αξίζει τον κόπο να ανοίξετε ένα οποιοδήποτε τηλεπεριοδικό και να αναζητήσετε μέρα – μέρα, σε όλα τα κανάλια, το παιδικό τους πρόγραμμα με τα παραπάνω κριτήρια. Θα δείτε ακριβώς αυτό που είπα.
Τώρα: Για να μην μείνουμε σε θεωρίες και διαπιστώσεις, αλλά να περάσουμε σε κάτι πρακτικό: μπορεί να επέμβει η Πολιτεία ώστε να υπάρχει σταθερά παραγωγή και μετάδοση ελληνικού παιδικού προγράμματος; Πιστεύω πως – κατ’ αρχήν στην κρατική τηλεόραση – μπορεί. Έχει αποδειχτεί. Στην τριετία 1974 με 1978 το ελληνικό παιδικό πρόγραμμα της ΕΤ.1 ήταν μιάμιση ώρα την εβδομάδα, κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Από το 1978 έως το 1987 είχε φτάσει στις – μέσο όρο – 2.30 ώρες την ημέρα, με το 70% του προγράμματος ελληνικό – αλλά ελληνικό παιδικό πρόγραμμα όλων των τηλεοπτικών ειδών: από ειδήσεις για παιδιά έως σήριαλ βασισμένων στην ελληνική παιδική λογοτεχνία. Από τα μέσα του 1988 άρχισε να μειώνεται μέχρι να φτάσει στις αναλογίες και στο είδος που είναι σήμερα, με μία ενδιάμεση περίοδο – τη χειρότερη – δύο ή τριών χρόνων, που το παιδικό πρόγραμμα της ΕΤ.1 ήταν κυριολεκτικά στο μηδέν γιατί ο τότε Γενικός Διευθυντής θεωρούσε το παιδικό πρόγραμμα άχρηστο, επειδή δεν έβλεπε η κόρη του παιδικά, κι έτσι το κατήργησε!!!
Τι μπορεί να γίνει, λοιπόν, από την πλευρά της Πολιτείας, στην κρατική τηλεόραση κατ’ αρχήν, για την παραγωγή και μετάδοση ελληνικού παιδικού προγράμματος; Αν μου επιτρέπετε να εκφράσω τη γνώμη μου και να κάνω μία πρόταση, θα έλεγα ότι θα έπρεπε με νόμο να οριστούν στο οργανόγραμμα της Ε.Ρ.Τ. τα εξής:
1.    Πόσες ώρες παιδικό πρόγραμμα θα υπάρχει την ημέρα.
2.    Ποιες ηλικίες θα καλύπτει.
3.    Ποιες ώρες της ημέρας θα μεταδίδεται.
4.    Σε τι ποσοστό θα είναι ελληνικό και σε τι ξένο.
5.    Ποιες κατηγορίες τηλεοπτικών εκπομπών θα καλύπτει.
Και για την ιδιωτική τηλεόραση; Τι μπορεί να γίνει; Εκεί, φυσικά, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά καθώς πρόκειται για εμπορικές επιχειρήσεις, όπου το κράτος δεν μπορεί να τους επιβάλει μία υψηλή δαπάνη παραγωγής, με ελάχιστες ή καθόλου πιθανότητες όχι μόνο κέρδους, αλλά και επιστροφής της δαπάνης. Μπορεί, όμως, να δώσει κίνητρα. Θα έπαιρνε πολύ ώρα για να σας αναπτύξω τι ακριβώς θα μπορούσε να γίνει, αλλά είναι σίγουρο ότι με διάφορους έμμεσους τρόπους, χωρίς επιβάρυνση της Πολιτείας, αλλά και των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών, μπορούν να δοθούν τέτοια οικονομικά κίνητρα ώστε να υπάρξει παραγωγή σοβαρού ελληνικού παιδικού προγράμματος και στα ιδιωτικά κανάλια.
Θα ήθελα να μου επιτρέψετε να κλείσω αυτή την εισήγηση με την δεύτερη ιδιότητα που δήλωσα στην αρχή: του γονιού. Είναι πολύ πιθανόν η Πολιτεία να δώσει λύσεις στο πρόβλημα του ελληνικού τηλεοπτικού παιδικού προγράμματος. Αλλά η προστασία των παιδιών είναι μόνο ευθύνη του κράτους; Των ΜΜΕ; Και οι γονείς; Το σχολείο; Δεν έχουν ευθύνη; Η κοινωνία; Κι όταν λέμε κοινωνία, είναι κάτι μεταφυσικό και αφηρημένο; Δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι;
Μήπως το θέμα της σχέσης παιδιών και τηλεόρασης, είναι κάτι εξαιρετικά σοβαρό για να αφεθεί μόνο στα χέρια τηλεοπτικών φορέων κάθε είδους, κρατικών και ιδιωτικών; Μήπως το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης -σίγουρα όχι όλο, αλλά το μεγαλύτερο- ανήκει σε μας τους γονείς; Μήπως τα προβλήματα των παιδιών έχουν σχέση κυρίως με το ότι οι γονείς δεν έχουν καιρό για τα παιδιά τους, καθώς είναι απασχολημένοι με τα δικά τους προβλήματα; Πώς θα κερδίσουν τη ζωή τους ή πώς θα αυξήσουν την περιουσία τους ή τη δύναμή τους, το κύρος ή το γόητρό τους, πώς θα συμβιώσουν με τον ή την σύντροφο που βιαστικά και επιπόλαια παντρεύτηκαν και λοιπά… και λοιπά, που κάνουν να μην υπάρχει ουσιαστική σχέση ανάμεσα σε γονείς και παιδιά; Δεν λέω ότι αυτός είναι ο μόνος λόγος, αλλά δεν είναι ένας από τους σπουδαιότερους; Η μάνα κι ο πατέρας τρέχουν στις δουλειές τους και τα παιδιά παρκάρονται μπροστά στην τηλεόραση, στο internet ή και στα σχολεία. Κι εκεί ενθαρρύνεται ο ανταγωνισμός και δεν υπάρχει ουσιαστική σχέση ανάμεσα στο δάσκαλο και στο μαθητή. Δεν υπάρχει πραγματικά βαθιά ανθρώπινη επικοινωνία ανάμεσα στον μαθητή και στο δάσκαλο γιατί κι αυτός είναι απασχολημένος με τα δικά του προβλήματα. Τα παιδιά δεν προετοιμάζονται για να κατανοήσουν αυτό το μυστήριο και θαύμα που είναι η ζωή, αλλά απλώς για να βγάζουν το ψωμί τους. Κι έτσι, πάει και το «εύ ζείν»! Δεν είναι και το σχολείο άλλος ένας λόγος των προβλημάτων των παιδιών, της έλλειψης προστασίας τους; Και, βέβαια, υπάρχει και ο άλλος λόγος: Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης: Ανοίξτε την τηλεόραση και κάθε μέρα, τόσο η ενημέρωση όσο και η ψυχαγωγία πλημυρίζουν από βία: πόλεμοι, φόνοι, βιασμοί, απαγωγές, συγκρούσεις, σεξ από το οποίο απουσιάζει κάθε ευαισθησία. Και η παρότρυνση για κατανάλωση και φιγούρα της διαφήμισης.
Παίρνοντας, λοιπόν, όλα αυτά υπόψη τι θα γίνει με τα παιδιά; Είναι, ευαίσθητα, ξύπνια, περίεργα, τρυφερά, ανοιχτά να ρουφήξουν οτιδήποτε, αλλά δεν έχουν στοργή και αγάπη παρά μόνο ευκαιριακά, όποτε οι μεγάλοι έχουν λίγο καιρό γι’ αυτά. Κι ύστερα φταίει η τηλεόραση. Φταίει αλλά, συγνώμη, η τηλεόραση είμαστε εμείς. Η τηλεόραση είναι η εικόνα μας. Κι όταν αναρωτιόμαστε πώς θα προστατεύσουμε τα παιδιά απ’ αυτήν μήπως στην ουσία αναρωτιόμαστε πώς θα τα προστατεύσουμε από εμάς; Εμάς τους μέσα και έξω από την τηλεόραση;

8 Σχόλια στο “Τα παιδιά και η τηλεόραση”

      Μαρία
      16 Απριλίου 08 στις 8:04

      Ευχαριστούμε καλέ μας παραμυθά σίγουρα θα μας φανεί πολύ χρήσιμο αρχίζω ήδη τη μελέτη!

      Nellinezi
      16 Απριλίου 08 στις 12:00

      «Παίρνοντας, λοιπόν, όλα αυτά υπόψη τι θα γίνει με τα παιδιά;»

      Eμ…εδώ σας και μας θέλω! Εδώ πρέπει να πέσει ΤΟ σεντόνι!!

      Καλημέρα!

      Παρακολουθώ αλλά το γνωστό πρόβλημα με το ίντερνετ δε με αφήνει να σχολιάσω όποτε θέλω!! Μην ανησυχείτε όμως…θα επανέλθω! 😀

      νατασσάκι
      16 Απριλίου 08 στις 13:34

      Κι εγώ αυτό θα ρωτούσα, πάντως.. το: από δω και κάτω.

      Γιατί καλά, εγώ να προστατέψω το δικό μου το παιδί, κι άντε να περνά η γνώμη μου και για ένα-δυο άλλα.. τα υπόλοιπα όμως; που οι γονείς τους δεν έχουν τις γνώσεις, την υπομονή, το χρόνο να ασχοληθούν;
      Να μην έκαναν παιδιά, θα μου πεις… Αμ, αν ήταν έτσι, θα είχαμε εξαφανιστεί ως είδος, προ πολλού..!

      Εξαιρετική η τοποθέτηση -λυπάμαι που δεν την άκουσα κιόλας. Το θέμα ειναι πόσο τα κατάλαβαν αυτά που είπες; Πόσοι τα άκουσαν και τι θα κάνουν γι’ αυτά;
      (ευτυχώς, τα δικά μας παιδιά έχουν ακόμα Παραμυθά -έστω κι ένα μέρος του)

      Φιλιά πολλά 🙂

      rodoula-kelly
      16 Απριλίου 08 στις 19:01

      «Τα παιδιά δεν προετοιμάζονται για να κατανοήσουν αυτό το μυστήριο και θαύμα που είναι η ζωή, αλλά απλώς για να βγάζουν το ψωμί τους’

      Toύτο είναι και το ΜΕΓΑ λάθος της εκπαίδευσης γενικότερα, κατα την ταπεινή μου γνώμη.
      Με πονάει αλήθεια να βλέπω 20 χρονώ παιδιά και να είναι μέσα τους ηδη ‘νεκρά’ άδεια χωρίς φρεσκαδα στο νου και ζωντάνια.
      Μου κάνει επίσης εντύπωση,που συναντώ περισσότερους γονείς αμφισβητίες από έφηβους επαναστάτες..

      Γιαννης απο ΝΥ
      16 Απριλίου 08 στις 23:01

      Θα ηθελα καποια στιγμη κυριε παραμυθα μας να μας πειτε
      πως εξηγησετε «αυτό το μυστήριο και θαύμα που είναι η ζωή» μπας και το μαθουμε και οι υπολοιποι. Ευχαριστω

      marilia
      17 Απριλίου 08 στις 17:59

      «Δεν υπάρχει πραγματικά βαθιά ανθρώπινη επικοινωνία ανάμεσα στον μαθητή και στο δάσκαλο γιατί κι αυτός είναι απασχολημένος με τα δικά του προβλήματα.»

      Διαφωνώ! Αν και όπου δεν υπάρχει πραγματικά βαθιά, ανθρώπινη επικοινωνία ανάμεσα σε μαθητή και δάσκαλο δεν ευθύνεται η μίζερη προσκόλλησή του στα προβλήματά του, αλλά στα πλαίσια και τις απαιτήσεις που θέτει το Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών και το ΥΠΕΠΘ.
      Προσωπικά, όταν δε συζητώ με τα παιδιά τα ζόρια τους, δε μου φταίνε τα… δικά μου ζόρια, αλλά η πίεση να «βγει η ρημαδοΰλη ως την τάδε του μηνός»!!!

      Όσο για την τηλεόραση και το ρόλο της. Ε, ας αναλάβουμε δράση οι «ενήλικοι». Πάμπολλες φορές έχω πει στα «παιδιά μου» ότι δεν βλέπω τηλεόραση, παρά μόνο όταν υπάρχει κάτι που να μ’ ενδιαφέρει πραγματικά (ειδήσεις ακούω από το ραδιόφωνο…) και έχω τοποθετηθεί για τηλεπαιχνίδια τζόγου που βασίζονται στο λανθασμένο ορισμό λέξεων σημαντικών για τα παιδιά όπως, π.χ. «έξυπνος»…

      Δε φλυαρώ άλλο, αρκετά φλυάρησα και… τίποτα δεν είπα, γιατί το θέμα δε «σώνεται» σε μερικές e-σελίδες…

      φιλί

      Karellen
      18 Απριλίου 08 στις 12:08

      «Μήπως το θέμα της σχέσης παιδιών και τηλεόρασης, είναι κάτι εξαιρετικά σοβαρό για να αφεθεί μόνο στα χέρια τηλεοπτικών φορέων κάθε είδους, κρατικών και ιδιωτικών;» Νομίζω ότι αυτές οι φράσεις, αγαπητέ μας Παραμυθά, πρέπει να μας προβληματίσουν όλους, εντός κι εκτός τηλεόρασης… Το πολύχρωμο αυτό κουτί, εκτός από κέντρο του σπιτιού, έχει γίνει κι ο αγαπημένος ψεύτης στη ζωή μας. Ξέρουμε ότι λέει ψέματα, αλλά τα παρακολουθούμε, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Αν δεν αλλάξουμε όμως οι ίδιοι, δεν θα αλλάξει ποτέ και η τηλεόραση. Άλλωστε όπως λέγεται σε πολλές περιπτώσεις της καθημερινότητάς μας, έχουμε (και) την τηλεόραση που μας αξίζει. Δεν αξίζει όμως και στα παιδιά μας, για τα οποία εμείς πρέπει να φροντίσουμε κάτι να αλλάξει.
      (Ειδικά για εμάς του εξωτερικού που δεν είχαμε την ευκαιρία να την ακούσουμε, σας ευχαριστώ, γιατί μεταφέρατε την πολύ ενδιαφέρουσα αυτή εισήγηση εδώ).

      Kelly
      24 Απριλίου 08 στις 13:07

      ξέρετε πόσες φορές την κάνω αυτήν την κουβέντα με μητέρες και συναδέλφους? ασχολούμαι με παιδιά ως ειδική παιδαγωγός και είναι φορές που νοιώθω οτι φέρω μεγαλύτερη ευθύνη απο τους γονείς. οι γονείς έχουν χάσει την μπάλα! μια μαμά που έλεγε ότι αφήνει το παιδί με το τηλεχειριστήριο μόνο κ μόνο γιατί αν κάνουν την παραμικρή κίνηση να του το πάρουν ουρλιάζει! το παιδάκια φταίει? όχι βέβαια? η τηλεόραση? φυσικά κ όχι γιατί το ίδιο θα συνέβαινε ασχέτως της ποιότητάς της. η οριοθέτηση είναι εκείνη που ευθύνεται. Όντας γεννημένη στο εξωτερικό, στα δικά μου τα παιδικά χρόνια η τηλεόραση ήταν και μέρος της εκπαίδευσής μας (15λεπτά sesame street, σαν τώρα το θυμάμαι! μαξιλαράκια, μερικά προνηπιάκια ακόμα ξεχνιόντουσαν και πιπίλιζαν το δάχτυλο αφηρημένα) και μετά μιλούσαμε για το πρόγραμμα! ήταν εκπαιδευτική τηλεόραση. έτσι μάθαμε κ στο σπίτι μας η τηλεόραση να ανοίγει όταν κάτι έχει ενδιαφέρον. Τα ΜΜΕ καλώς ή κακώς κάνουν τη δουλειά τους και έχουν αυτή την «εξέλιξη» που έχουν. ξέρω οτι ηχεί άσχημα αλλά είναι όρος της ψυχολογίας η οριοθέτηση και δεν έχει καμία σχέση με περιορισμό της ελεύθερίας μας, μα με το να χτίσουν μια όμορφη σχέση γονείς κ παιδιά. γιατί η παραπάνω μητέρα να μην βρει εναλλακτικές και να ασχοληθεί με το παιδάκι, να του διαβάσει μια ιστορία, να πάνε μια βόλτα, να φτιάξουν ένα κέηκ, κάτι! να εκτιμήσει το παιδάκι τη μαμα και τον μπαμπά και όχι το τηλεχειριστήριο.
      και σε οτι αφορά την τηλεόραση, άνθρωποι για να ασχοληθούν με παιδικό ποιοτικό πρόγραμμα είμαι σίγουρη πως υπάρχουν (που στέλνουν βιογραφικά?!? αμέσως κιόλας!) ποιότητα στις σχέσεις των ανθρώπων χρειαζόμαστε προκειμένου να προστατέψουμε αυτά τα παιδάκια. φοβάμαι ότι είμαστε δεν έχουμε θορυβηθεί για το τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε με τις ψυχούλες αυτές να έχουν δεχθεί τόσα άσχημα πράγματα άφιλτρα απο την τηλεόραση, γονείς να τρέχουν απο δουλειά σε δουλειά και χρόνος για μια αγκαλιά και ένα «μπράβο» δεν ακουν ποτέ αυτά τα παιδάκια.

      ουφ, πολλά είπα! πολυ θα ήθελα να είχα ακούσει απο κοντά τα όσα είπατε. είμαι σίγουρη πως τους κάνατε να αναρωτιούνται τουλάχιστον, για να ξυπνήσουν…ο καιρός θα δείξει!

Σχολιάστε