Σύμφωνα με τον Οδυσσέα Ελύτη

Ομολογώ ότι σήμερα – τώρα πια είναι χθες, πήγε δώδεκα και είκοσι η ώρα – δεν είχα στο πρόγραμμα να βάλω κάτι. Αλλά καθώς σκάλιζα κάποιο παλιό φάκελλο με διάφορα κείμενα, και σκεφτόμουν ότι έχω καιρό να βάλω κάτι στην κατηγορία ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ, έπεσα πάνω σ’ ένα ποίημα που είχα γράψει πριν καιρό και το ‘χα ξεχάσει. Δεν ξέρω γιατί ακριβώς, αλλά μετά το ποίημα ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ που έβαλα εδώ πριν λίγες μέρες, την χθεσινή ιστορία του «Χότζα – Ποιητή», μου μπήκε να βάλω εδώ αυτό το ποίημα, αφιερώνοντάς το σε όσους είναι – ή θα είναι – αληθινά και βαθιά ερωτευμένοι. Ζητώ συγνώμη για το θράσος μου από τους αληθινούς ποιητές, αλλά όπως λέει κάπου κι εκείνος που έγραψε ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ που διαβάσατε εδώ πριν λίγες μέρες, «…Όταν θες να γράψεις ένα ποίημα, τι κάνεις; To γράφεις. Κι αν ξέρεις και την τεχνική, τόσo τo καλύτερo. Αλλά αν δεν έχεις τεχνική δεν πειράζει· γράφεις τo ποίημα και η χαρά βρίσκεται στο ότι τo γράφεις. Στo κάτω κάτω, όταν γράφεις ένα ερωτικό γράμμα δεν νοιάζεσαι αν έχει τεχνική· απλώς τo γράφεις με όλo σoυ τo είναι…»

Σας φιλώ.
Π.


Σύμφωνα με τον Οδυσσέα Ελύτη

Είδες; Όλα γίνονται.
Γίνεται ν’ αφήνεις την αγάπη ν’ απλώνεται τόσο πολύ,
που να τους σκεπάζει όλους
κι έτσι κανείς να μην την βλέπει
─ ούτε καν κι εμείς οι ίδιοι –
αφού είναι όλοι μέσα.

Μόνο κάποιες στιγμές,
καθώς συναντιόνται τα μάτια μας για δευτερόλεπτα,
μοιάζει το κρυφό γελοίο και θέλεις να φωνάξεις σ’ όλους:
«Ξέρετε, αγαπιόμαστε βαθιά,
αγαπιόμαστε πολύ και αληθινά!
Τόσο βαθιά, τόσο πολύ και τόσο αληθινά,
όσο δεν ξαναγαπήσαμε ποτέ,
όσο ονειρευόμαστε ν’ αγαπήσουμε
τότε που είμαστε ακόμα απλήγωτοι ─
δηλαδή αθώοι».

Και τότε έρχονται στο νου οι στίχοι του Ελύτη:
«Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι… είναι νωρίς ακόμη
μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για σένα και για μένα
».
Και λες κι ακούμε τους στίχους την ίδια στιγμή κι οι δυο,
κρυβόμαστε μέσα μας για να μην μας δουν.
Εσύ χαμηλώνεις τα μάτια σου αποφεύγοντας τα δικά μου,
κι εγώ θυμάμαι το παλιό μου επάγγελμα του κλόουν
κι αρχίζω τ’ αστεία μου για να κρυφτώ μέσα σ’ αυτά.

Ναι, ώρες – ώρες το να μην υπάρχουμε εσύ κι εγώ,
εσύ κι εγώ
που μόνο εσύ κι εγώ γνωρίζουμε,
μοιάζει πολύ γελοίο…

Δεν χρειάζεται να πω το, «σ’ αγαπώ».
Αρκεί να με σκεφτείς
για να το νοιώσεις να σε τυλίγει σαν παλτό
─ όπου κι αν είσαι.

14 Σχόλια στο “Σύμφωνα με τον Οδυσσέα Ελύτη”

      natassaki
      13 Σεπτεμβρίου 07 στις 5:44

      Παππού-Παραμυθά μου!
      (Τι σχόλιο να κάνω;;; άφωνη, πρωί-πρωί!)

      Κι επειδή ο Ελύτης είναι από τους αγαπημένους μου – πως όχι, άλλωστε; – κι επειδή «Το μονόγραμμα» κι εγώ το αγαπώ πολύ, και γυρίζω σ’ αυτό συχνά….

      Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
      Τής αγάπης
      Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
      Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
      Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
      Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
      Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

      Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

      Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
      Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
      Μές στή μέση τής θάλασσας

      Καλημέρα, κι ευχαριστούμε που μοιράστηκες κάτι τόσο όμορφο, ξανά, μαζί μας – και βοηθάς τη μέρα να ξεκινήσει καλά….! 🙂

      Φιλί μεγάλο.

      maria
      13 Σεπτεμβρίου 07 στις 12:16

      απο τα ΡΩ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ..

      ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΚΛΕΙΔΙ

      Εσείς του κόσμου οι σοφοί
      για δώστε απόκριση σωστή:
      Ποιος έχει το χρυσό κλειδί
      όπου ανοίγουν οι ουρανοί;

      Ένα κορί- ένα κορί-
      ένα κορίτσι το ‘χει
      Κι όποιος κι αν το παρακαλεί
      όχι του λέει όχι

      Βρε κορίτσι βρε κορίτσι μια ζωή την έχουμε
      άνοιξε μας άνοιξε μας άλλο δεν αντέχουμε
      Μάγισσες ρίχτε τα χαρτιά
      και μελετήστε τα καλά:

      Ποιος έχει το χρυσό κλειδί
      όπου ανοίγουν οι ουρανοί;
      Ένα κορί- ένα κορί-
      ένα κορίτσι το ‘χει

      Κι όποιος κι αν το παρακαλεί
      όχι του λέει όχι
      Βρε κορίτσι βρε κορίτσι θα μας φάει η άβυσσο
      άνοιξε μας άνοιξε μας λίγο τον Παράδεισο.

      Καρέλλεν
      15 Σεπτεμβρίου 07 στις 19:48

      Επειδή η ποίηση δεν είναι δυνατόν να σχολιαστεί αλλά μονάχα νιώθεται, θα γράψω μόνο ότι υποκλίνομαι στον Έρωτα σε όλες τις λυτρωτικές του μορφές στη ζωή μας. Δεν μπορώ να φανταστώ μια ζωή στερημένη από τον ακατάληπτο, ελπιδοφόρο Έρωτα που μας απελευθερώνει. Το ποίημα σου, Παραμυθά, εξαιρετικό και βαθύ, ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας.

      Νικος
      16 Σεπτεμβρίου 07 στις 11:01

      Επειδή οι εκλογές δεν διακυβεύονται τα συμφέροντα των κομμάτων κι επειδή οι εκλογές είναι για εμάς, για την ζωή μας, για τα παιδιά μας, βάλτε το χέρι στην καρδιά και πείτε μου: Σε ποιόν πολιτικό φορέα πιστεύετε ότι υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι που ενδιαφέρονται έμπρακτα και ειλικρινώς για το περιβάλλον, την παιδεία, την κοινωνική δικαιοσύνη, τα δικαιώματα των μειονοτήτων, την ισότητα όλων και δεν προσβλέπουν σε κανένα βόλεμα και συμφέρον; Τίποτε άλλο δεν θα πω…μόνο πως οι εκλογές δεν είναι διαγωνισμός ομορφιάς, δυναμικότητας κτλ κτλ Δεν επιλέγουμε το πιο όμορφο περιτύλιγμα…επιλέγουμε το μέλλον μας

      Milena
      16 Σεπτεμβρίου 07 στις 14:37

      Μόλις σήμερα έμαθα ότι έχεις blog και… πέταξα από τη χαρά μου!!!!
      Μεγάλωσα μαζί σου, ανήκω στη γενιά που περίμενε με ανυπομονησία να ανοίξεις τα χέρια σου, να βολτάρεις στον ουρανό και να μας ταξιδέψεις στη χώρα του παραμυθιού. Και δηλώνω πανευτυχής που σε ξαναβρήκα!

      Αυτό το ποίημα ήταν ότι πιο όμορφο και γλυκό για να ξεκινήσω μια γεμάτη και πεζή μέρα. Με έκανε να θέλω φωνάξω σ’ όλους:

      «Ξέρετε, αγαπιόμαστε βαθιά,
      αγαπιόμαστε πολύ και αληθινά!
      Τόσο βαθιά, τόσο πολύ και τόσο αληθινά,
      όσο δεν ξαναγαπήσαμε ποτέ,
      όσο ονειρευόμαστε ν’ αγαπήσουμε
      τότε που είμαστε ακόμα απλήγωτοι ─ δηλαδή αθώοι».

      Σ’ ευχαριστώ…!

      Mary
      17 Σεπτεμβρίου 07 στις 11:40

      Τελικά συναντιόμαστε ξανά….Μετά απο τόσα χρόνια…Σχεδόν 30!!!!Εχθές πήρα τυχαία μια Κυριακάτικη εφημερίδα…Και μέσα σε όλα είδα μια συνέντευξη σου….Σου μιλάω στον Ενικό και ζητώ συγνώμη, αλλά για όλα τα όνειρα που έζησα μέσα απο τα παραμύθια σου, νομίζω αληθινά ότι έτσι ΑΞΙΖΕΙΣ!!!Είσαι το πιο γλυκό κομμάτι που μπορώ να θυμιθώ μέσα σε μια ζωή που δεν μου χάρισε και πολλά…..Αλλά δεν έχει και τόσο σημασία τι πέρασα στη ζωή μου όσο ότι τα όνειρα που μπορούσα να ζήσω μέσα απο τα παραμύθια σου…Πάντα πίστευα ότι ο Η/Υ είναι κάτι έξω απο μένα και όταν αναγκάστηκα να μάθω, μήπως προσληφθώ και εγώ σε καμία «καλή» Δημόσια δουλειά- ναι, το όνειρο κάθε Νεοέλληνα- δεν πίστευα ότι θα ζήσω κάτι τόσο υπέροχο…
      Ήσουν ο τρόπος μου να ξεφεύγω απο την καθημερινότητα που με τραυμάτιζε και τελικά να κάνω όνειρα και κατ’επέκταση να σκέφτομαι θετικά…Βέβαια υπήρχαν και άλλοι που με «βοήθησαν» να γίνω τελικά ένας θετικός και θέλω να πιστεύω άνθρωπος που βοηθά ανθρώπους ουσιαστικά, αφού έγινα Νοσηλεύτρια….Όμως μέρος της αγάπης και της σκέψης, ότι όλα όπως στα παραμύθια θα πάνε καλά, έχεις και εσύ αφού ήσουν η καθημερινή «Νταντά» μου, αφού η μητέρα μου δούλευε για να επιβιώσουμε….Ελπίζω ότι σου εξήγησα τι ήσουν για μένα… Δεν είμαι και πολύ καλή στο να εκφράζω τα συναισθήματα μου, αν και κατά βάση είμαι συναισθηματική…. Χαίρομαι που σε ξαναβρήκα έστω και έτσι….Να σε έχει ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ….Και να χαίρεσαι την όμορφη οικογενειά σου….
      Μαρία….

      ρεα
      26 Νοεμβρίου 07 στις 16:14

      Εσύ χαμηλώνεις τα μάτια σου αποφεύγοντας τα δικά μου , και εγώ θυμάμαι το παλιό μου επάγγελμα του κλόουν και αρχίζω τα αστεία μου για να κρυφτώ μέσα σε αυτα…..

      Δεν είχα διαβάσει ποτέ μου κανένα στίχο , που να εκφράζει τόσο αληθινά , κατανοητά , καθημερινά και διαχρονικά …. τον πραγματικό έρωτα ….Υπέροχο…..

      ΡΑΝΙΑ
      13 Απριλίου 08 στις 12:19

      Loipon agaphmene mou paramy8a…exw na sou pw mia istoria. Me lene Rania kai kanw to didaktoriko mou twra, 31 xronwn ston Elyth kai ton Camus. Otan hmoun mikrh s evlepa poly poly syxna sthn thleorash alla se fovomoun! Ena xarakthristiko ths paidikhw mou hlikias htan oti evlepa ton ‘paramy8a’ sthn thleorash kai eklaiga me tis wres!!! Den to pistevw oti se vrhka pali to 2008 meta apo tosa tosa xronia edw, sto blog, sto internet. Eixa ksexasei oti yphrxan aftes oi epoxes!!Na sai kala, 8 se 8ymamai panta!!

      ΔΙΜΙΤΡΙΣ
      8 Οκτωβρίου 08 στις 13:32

      http://www.arelis.gr
      περιεχει ερωτονομικον που διχασε κοινο και κριτικους
      το ποιημα νεα υορκη ολυμπια και την ποιητικη συνθεση εκθεση ορθοδρομης αναδρομιας

Σχολιάστε