Συγνώμη, για άλλη μια φορά, αλλά η αγάπη είναι επικίνδυνη

Όπως σας είχα υποσχεθεί εχθές, σήμερα θα πω δυο λόγια για το δεύτερο σχόλιο που μπήκε για το, «¨Ένα απόγευμα του 2.000…» και που το έκανε η  despina.
Λοιπόν, συγνώμη, αλλά – καταρχήν – θα είμαι απόλυτος στην απάντησή μου, γιατί θεωρώ (είπαμε χθες ότι εγώ θεωρώ όχι εσείς) πως αν υπάρχει κάτι απόλυτο αυτό είναι η αγάπη, οπότε αρχίζοντας συνοπτικά με μερικές απαντήσεις στις επισημάνσεις της despina, θα έλεγα:
Δεν υπάρχει «αληθινή» και «ψεύτικη» αγάπη. Ή υπάρχει αγάπη ή δεν υπάρχει. Η πειθαρχία και η υπακοή σημαίνουν υποταγή. Η υποταγή σημαίνει φόβο κι όταν υπάρχει φόβος δεν υπάρχει αγάπη. Τα παιδιά που φοβούνται τους γονείς τους, δεν τους αγαπούν. Μην κοροϊδευόμαστε. Το παιδί που το έχει σαπίσει στο ξύλο ο γονιός του δεν αγαπά τον γονιό του. Αυτό που νομίζει για αγάπη είναι απλώς η ενοχή που νοιώθει επειδή δεν αγαπά το γονιό του κι η κοινωνία ή η θρησκεία λέει ότι πρέπει να «αγαπάς τους γονείς σου».
Συγνώμη, αλλά… ο έρωτας δεν είναι αγάπη. Ο έρωτας είναι «μαστούρα», ενώ η αγάπη είναι διαύγεια. Ο έρωτας – όπως πολύ καλά ξέρετε – πεθαίνει, η αγάπη όμως ποτέ.
Η καρδιά δεν ξέρει από δέσμευση, γιατί η δέσμευση είναι ανάγκη του μυαλού. Το μυαλό είναι που ζητάει ψυχολογική ασφάλεια σε γάμους και τέτοια. Η καρδιά δεν τα χρειάζεται αυτά. Ο έρωτας είναι ιδιοτελής, η αγάπη όχι.
Όταν είσαι ερωτευμένος μοιάζει σαν να υπάρχει ανιδιοτέλεια, αφού νοιώθεις ένα ολοκληρωτικό δόσιμο του εαυτού σου στον άλλον, δηλαδή κάτι σαν να σβήνει το «εγώ» που είναι η πηγή της ιδιοτέλειας. Ναι, αλλά ταυτόχρονα, συνεχίζει να υπάρχει και το «εγώ», γιατί αυτό είναι που αναζητάει ευχαρίστηση από την ερωτική σχέση, ευχαρίστηση για τις αισθήσεις και το μυαλό. Αυτό σημαίνει ότι η ανιδιοτέλεια, που συνεπάγεται το δόσιμο ακόμα και της ζωής σου για το αγαπημένο σου πρόσωπο, λειτουργεί ταυτόχρονα με κάτι αντιφατικό, δηλαδή ότι αυτό γίνεται επειδή προσφέρει ευχαρίστηση στο εγώ σου. Το «εγώ», ο εαυτός, είναι που γεννάει στην ερωτική σχέση το αίσθημα του ανικανοποίητου. Κι αυτό με τη σειρά του γεννά την αβεβαιότητα, που θρέφει: την κτητικότητα, τη ζήλεια, το φόβο. Σ’ αυτή τηv κτητικότητα, σ’ αυτή τηv εξάρτηση υπάρχει μια ψεύτικη αίσθηση εvότητας πoυ συvτηρεί και θρέφει τηv πρoσωριvή αίσθηση ότι «όλα πάvε καλά»· αλλά αυτό δεv είvαι αγάπη, γιατί μέσα της υπάρχει  καχυποψία που φέρνει φόβο.
Ξέρετε, ν’ αγαπάς σημαίνει να είσαι ελεύθερος – και οι δύο σε μια σχέση να είναι ελεύθεροι. Και όπου υπάρχει πιθανότητα να υποφέρεις, όπου υπάρχει πιθανότητα πόνου στην αγάπη, τότε αυτό δεν είναι αγάπη, είναι απλώς μια λεπτή μορφή ιδιοκτησίας, κτητικότητας. Γι’ αυτό καθετί που κάνεις χωριστά, ανεξάρτητα από τον άλλον, είναι επόμενο να δημιουργεί ταραχή, ζήλια, πόνο και δυστυχία. Κι έτσι ο καθένας σ’ αυτή τη σχέση – και συνήθως η γυναίκα – πρέπει να καταπιέσει αυτά που πραγματικά νιώθει προκειμένου να συμμορφωθεί με αυτά που ζητάει το άλλο πρόσωπο. Πόσες γυναίκες δεν εγκατέλειψαν το επάγγελμά τους ή φιλίες τους επειδή τους το ζήτησε – από δήθεν αγάπη – ο άντρας τους; Με άλλα λόγια, η συνεχής απώθηση παρορμήσεων που φέρνει αυτή η δήθεν αγάπη, καταστρέφει τελικά τη ζωή και των δύο. Σ’ αυτού του είδους την «αγάπη», δεν υπάρχει ελευθερία· είναι απλώς μία λεπτή μορφή σκλαβιάς –  ηθελημένης ίσως επειδή γεννάει ασφάλεια – αλλά πάντως σκλαβιάς. Για πόσες γυναίκες , άραγε, δεν είναι σίγουρα η αιτία ενός καρκίνου του μαστού αυτή η μη συνειδητοποιημένη σκλαβιά, υποταγή, υπακοή, που προσφέρει πρακτική ασφάλεια και μόνο. Γιατί ψυχολογική ασφάλεια δεν υπάρχει, αφού η κάθε στιγμή στη ζωή μπορεί να είναι και η τελευταία. Και ο άνθρωπος που πάνω του έχεις επενδύσει συναισθηματικά μπορεί αύριο να πάψει να υπάρχει. Αλλά όταν νοιώθεις αγάπη, δεν την επενδύεις, την προσφέρεις.  Αν αγαπούσαμε πραγματικά, ξέρετε τι διαφορετικός που θα ήταν αυτός ο κόσμος; Πόσο διαφορετικοί θα είμαστε εμείς οι ίδιοι; Θα είμαστε αληθινά ευτυχισμένοι άνθρωποι. Οπότε δεν θα επενδύαμε την ευτυχία μας σε αντικείμενα, στην οικογένεια, σε άλλους ανθρώπους, σε ιδανικά. Θα είμαστε ευτυχισμένοι κι επομένως τα αντικείμενα, οι άνθρωποι και τα ιδανικά δεν θα δυνάστευαν τις ζωές μας και θα υπήρχε αληθινή επικοινωνία ανάμεσά μας Αλλά, βλέπετε, δεν μας απασχολεί η αγάπη, δεν ενδιαφερόμαστε να επικοινωνούμε με τους άλλους. Θέλουμε να έχουμε ασφάλεια περιφραγμένοι είτε μέσα στην οικογένεια και στην ιδιοκτησία είτε στις ιδέες· και όταν ο νους αναζητάει ασφάλεια δεν μπορεί ποτέ να γνωρίσει  την αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που υπάρχει, επειδή όταν αγαπάμε κάποιον είμαστε ευάλωτοι, είμαστε ανοιχτοί. Αλλά δεν θέλουμε να είμαστε ανοιχτοί, δεν θέλουμε να είμαστε ευάλωτοι. Θέλουμε – πιο πολύ από καθετί άλλο – να είμαστε περιφραγμένοι, θέλουμε να έχουμε την ησυχία μας. Η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο και αβέβαιο στοιχείο στη ζωή· και επειδή δεν θέλουμε να ζούμε στην αβεβαιότητα, ζούμε με το μυαλό. Ένας άνθρωπος που αγαπάει, είναι επικίνδυνος και δεν θέλουμε να ζούμε επικίνδυνα. Το αίσθημα είναι πολύ επικίνδυνο, το να νοιώθεις είναι πολύ επικίνδυνο, δεν είναι; Το να νοιώθεις πολύ έντονα μπορεί να σε οδηγήσει σε ό,τι ονομάζεις χάος, σε μπέρδεμα, σε αταξία· οπότε το ελέγχεις εκλογικεύοντάς το και με την εκλογίκευσή του παύεις να είσαι μεγαλόψυχος. Τα δυνατά αισθήματα – όχι τα ρομαντικά, μελό συναισθήματα – είναι επικίνδυνα, η αγάπη είναι πολύ επικίνδυνη· οπότε αρχίζεις να σκέφτεσαι γύρω από την αγάπη κι όχι να τη νοιώθεις, πράγμα που ελαχιστοποιεί την αγάπη και σιγά σιγά την καταστρέφεις για να μην σου χαλάει την ησυχία. Και σου χαλάει την ησυχία επειδή η αγάπη φλέγεται, δεν ησυχάζει ποτέ, υπάρχει από στιγμή σε στιγμή, είναι δημιουργική, νέα, φρέσκια, χαρούμενη, κι επομένως είναι πολύ επικίνδυνη για την κοινωνία, για τις σχέσεις μας. Οπότε η σκέψη μετριάζει την αγάπη, την ελέγχει, την τιθασεύει, την καθοδηγεί, την νομιμοποιεί, εξουδετερώνει τους κινδύνους της.
Όταν αγαπάς κάποιον, αγαπάς όλη την ανθρωπότητα όχι απλώς ένα πρόσωπο, αγαπάς τον άνθρωπο. Και είναι επικίνδυνο να αγαπάς τον άνθρωπο σήμερα, δεν είναι;

Το παράκανα, μάλλον απόψε. Και πάλι συγνώμη. Αύριο θα έχει παραμύθι για τα παιδάκια σας.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

12 Σχόλια στο “Συγνώμη, για άλλη μια φορά, αλλά η αγάπη είναι επικίνδυνη”

      unamama
      16 Νοεμβρίου 07 στις 21:16

      μονο οποιος τυχερος τα εχει νιωσει αυτα καταλαβαινει… και το λεω αυτο γιατι μπορει να περασει μια ζωη ολακερη και να μην εχεις την τυχη να νιωσεις την αγαπη σ’αυτο το μεγεθος…αν ομως την νιωσεις- και χαρακτηριστικο ειναι η ευγνωμοσυνη ως προς το ‘συμπαν’
      και η απαντηση με αγαπη προς ολους-νιωθεις τυχερος και μονο που την βιωσες ασχετα με την εκβαση της σχεσης!
      ειναι το μονο συναισθημα που μπορει να σε αλλαξει και να σε ανεβασει πολυ σαν ανθρωπο…να σε παει ‘αλλου’…να σε κανει να κατακτησεις πραγματα που ουτε φανταζοσουν πως μπορουσες!!!

      καλο σας βραδυ!!!

      natassaki
      16 Νοεμβρίου 07 στις 21:49

      το ξέρεις, το έχουμε ξαναπεί μαζί – την αγάπη δεν την αναζητά ο νους, μα η καρδιά τη νιώθει – αν βάλεις μπροστά το νου, το έχασες το παιχνίδι. Και πως η αγάπη δεν είναι ούτε ασφάλεια, ούτε ενοχή, ούτε έρωτας, ούτε…

      συμφωνώ με την κάθε λέξη σ’ αυτό το κείμενο, και όχι γιατί το έγραψε ο αγαπημένος μου «παππούς-Παραμυθάς», μα γιατί κι εγώ έτσι το νιώθω.

      Καλό βράδυ – και φιλιά πολλά κι από μας.
      🙂

      maria
      16 Νοεμβρίου 07 στις 21:59

      diavazontas to poly omorfo keimeno soy den mporoysa para na simfoniso se ola osa grafeis..
      posoi exoyn tin tixi se aytin tin zoi na viosoyn tin pragmatiki agapi? oxi polloi eimai vevaii..
      omos pos an gnorizoyme an ayto poy niothoyme einai agapi?ego vriskomai se mia fasi poy den mporo na ksexoriso ti niotho!erotas itan,keravnovolos,enthousiasmos itan ,agapi oyte ego ksero.. xrisimopoiisa parelthonta xrono giati den einai pleon amoivaio.. ego niotho eytyxismeni mono kai mono poy irthe stin zoi moy esto kai gia ligo..
      paramithakia moy lege alla niotho aperanti agapi kai as xorisame..einai fisiologiko na min krato kakia?na ton agapo toso ? exo tin dinami an ayrio moy tilefonisei na ksexaso to keno diastima san na min ipirxe..pos mporei kapoios na agapa otan apenanti yparxei adiaforia..kai mera me tin mera na megalonei ayto to sinaisthima…

      ton agapo kai mazi ton kosmo olo! katapliktiko na agapas…xoris antallagmata xoris desmefseis,xoris ktitikotita,xoris zileies..
      agapi adoli,glikia,tryferi…

      alla merikoi anthropoi den antexoyn tetoia dinata sinaisthimata..niothoyn na pnigontai fovoyntai na antapodosoyn na anoiksoyn tin kardia toys apo fovo mipos pligothoyn.omos kai ayto einai meros tis agapis …

      den fovamai na pligotho!! protimo na agapo kai na viotho anthropos para na to vlepo mono sto sinema!!

      despina
      19 Νοεμβρίου 07 στις 0:54

      Φλέγον το θέμα και σηκώνει πολύ συζήτηση από ότι φαίνεται. Η ώρα όμως δεν είναι κατάλληλη για καθαρή σκέψη…

      Περιπετών
      19 Νοεμβρίου 07 στις 21:44

      Συμφωνώ Παραμυθά μου και Μαρία. Όμως βλέπω πως όταν αγαπώ σχεδόν πάντοτε πληγώνομαι. Προσπαθώ τελευταίως πολύ, να μην αγαπώ όπως πριν, να μην δίνω ό,τι έχω, διότι όπως όλοι μου λένε γύρω μου «δεν αξίζει». Δεν αξίζει η μία δεν αξίζει ο άλλος, τότε στο τέλος τι αγάπη είναι αυτή που την δίνουμε μόνο όπου «αξίζει»;

      Δεν ξέρω, βρίσκομαι σε σύγχηση όσον αφορά το τι πρέπει να αφήνω τον εαυτό μου να δίνει και να αισθάνεται. Βεβαίως και η αληθινή αγάπη δίνεται χωρίς προσμονή ανταμοιβής αλλά όταν έστω δεν εκτιμάται από τον παραλήπτη τότε προσπαθείς να βρεις ποιός είναι ο λόγος για τον οποίο προσφέρουμε την αγάπη μας…..

      roumana
      22 Νοεμβρίου 07 στις 7:22

      Υπάρχει άνθρωπος που να μην κάνει το λάθος να θέλει να κρατήσει λίγο παραπάνω από μια στιγμή κάτι που τον κάνει ευτυχισμένο?

      nadia
      8 Ιανουαρίου 08 στις 12:12

      Τί να σας πω γι` αυτό, για την αγάπη.
      Αγάπη είναι δυνάστη σου να συγχωρείς, μα όχι να προσμένεις.
      Αγάπη είναι να είσαι γλυκύς και τρυφερός με όσους σε πληγώνουν,
      μα να σφραγίζεις τέλη.
      Αγάπη είναι στο δρόμο σου να σκύβεις για να δεις, χωρίς να χεις
      σκοντάψει.
      Αγάπη είναι αγκαλιά να έχεις ανοιχτή, για όσους στη ζητήσουν,
      για όσα εσύ θωρείς αδύναμα και δυνατά, ασήμαντα και σπουδαία,
      χωρίς να περιμένεις να σου επιστραφεί.
      Αγάπη είναι…
      Αγάπη είναι η ζωή. Χωρίς αυτή, πεθαίνεις.

      ANNA
      24 Μαΐου 09 στις 23:59

      paramy8a moy eimai se mia fash….poy ontws niw8w agaph…gia enan an8rwpo poy pote ma pote den perimena na er8ei sth zwh moy….!!!moy kinhsan poly thn periergeia osa eipes kai …anhsyxw…xreiazomai th boh8eia s….!!!…mazi toy…6exnw ta panta,mexri kai thn oikogeniea m…h opoia gia emena einai o,ti pio shmantiko exw!!!…den niw8w kthtikothta,fobo,pono ,dystyxia,alla xairomai pragmatika poy ton exw konta moy…ta synais8hmata moy einai aperigrapta gi’ayton ton an8rwpo….mia zwh oloklhrh…den 6erw an 8a ftasei gia na kataferw na dei6w ston idio posh agaph niw8w….me sygkinhsan ola osa grafoyn an8rwpoi….poy isws briskontai se mia paromoia fash h akomh kai oxi!!!…den zhleyw ayto to atomo einai panta 6eka8aros mazi moy,kai m exei pei oti me agapaei ,alla den 6erw an prepei na to pistepsw h oxi…..ennoeitai pws exw prospa8hsei na toy ekfrasw ta synais8hmata moy,to exw dei6ei….kanw pragmata …poy pote….den exw 6anakanei sth zwh moy kai ayth h protash den perilambanei ton ‘erwta’,alla pragmata….poy pisteyw pws gia ligoys an8rwpoys 8a mporoysa na ta kanw!!!!…symbibazomai se polla ….opws ki ekeinos kata kapoio tropo…..ayto me anxwnei omws ligo….den eimai arketa sigoyrh gia ta dika toy synais8hmata…kai gia to an 8a ton xasw h oxi….pantws sigoyra oxi amesa…..alla mono gia na dika moy…..ton agapaw,poly!!!!….kai kapoies fores pisteyw mesa moy pws den me endiaferoyn ta osa niw8ei ekeinos gia emena ,alla mono osa niw8w egw gia ekeinon……8a edeina pragmatika ta panta….kai th zwh moy……ayto shmainei ta panta…..!!!6erw oti h agaph einai epikyndinh…alla mexri poio shmeio;;;;;;;;….opoios to exei niwsei 6erei den lene……egw pali…6erw poso kai mexri poio shmeio mporei na ginei;;;;….NAI,prin na pe8anw gia parth toy(h mallon liga lepta prin)….8a pw oti einai epikindynh!!!!!!!!!!gt mexri ekei mporw na ftasw ……………TON AGAPAAW…..KAI AYTO DEN ALLAZEI EITE EIMAI MAZI TOY EITE OXI…..TON AGAPAW TO KATALABAINETE??????????

      Angelica
      18 Οκτωβρίου 09 στις 14:45

      Η αγάπη είναι σπάνιο φαινόμενο επειδή οι άνθρωποι γνωρίζουν καλά την επικινδυνότητα της και την αποφεύγουν.Αν ξεπεραστούν αυτοί οι φόβοι ό-λ-ο-ι μπορούμε να γνωρίσουμε την ευτυχία που δεν είναι τίποτα άλλο από τη βίωση αυτού του μοναδικού συναισθήματος…ανεξάρτητα από την πορεία της σχέσης με τον άλλο και υπό τη μοναδική προϋπόθεση αφενός να είμαστε εμείς συνειδητοποιημένοι και να μη φαντασιωνόμαστε ανύπαρκτες επιθυμητές ιδιότητες στον άλλο και αφετέρου εκείνος να αξίζει την αγάπη μας, δηλαδή να είναι απλά ο εαυτός του

Σχολιάστε