Πώς γνώρισα τη ρεζέρβα μου

 

 

Όπως ξέρετε, ένα από τα καταπληκτικά που κάνει το μαγικό γιλέκο μου, είναι ότι όταν το φοράω, μπορώ να μιλάω με τα ζώα, με τα φυτά και με τα πράγματα. Έτσι έγινα και γνώρισα τη ρεζέρβα του αυτοκινήτου μου. Καθώς περνούσα πριν από κάμποσο καιρό έξω από ένα βουλκανιζατέρ ακούω ένα, «ψψψιιιτ…»Γυρίζω και τι να δω! Δεν ήταν «ψιτ» αυτό που άκουσα, αλλά: «φσστττ…».
Ήταν ο θόρυβος που έκανε ένα λάστιχο καθώς ξεφούσκωνε σε μία άκρη του βουλκανιζατέρ. «Τι έπαθες;», του λέω.
«Ααααχ», μου λέει εκείνο, «δεν μου ‘φτανε που γέρασα, πάτησα και πρόκα». Σκύβω πάνω στο λάστιχο και το ρωτάω:
«Και πώς την πάτησες, φουκαριάρικο»;

tire.png «Ατυχία! Το αφεντικό μου αποφάσισε να πάει εκδρομή. Πέντε άτομα σηκώνουμε εγώ και τ’ άλλα τρία αδέλφια μου, τ’ άλλα τρία λάστιχα δηλαδή, κι αυτός μας φόρτωσε με οχτώ! Κι ήταν και μια χοντρή! ‘Κουράγιο’, φώναξα στ’ αδέλφια μου και ξεκινήσαμε. Όπως τρέχαμε βογκώντας, βλέπω μακριά στην άσφαλτο μια πρόκα. ‘Πρόκα’, φωνάζω με τρόμο στ’ αδέλφια μου, ‘κάποιος απ’ όλους μας, πάει για βουλκανιζατέρ’! Δεν πρόλαβα να το πω, και πάτησα την πρόκα. Κι έτσι που λες βρέθηκα εδώ και περιμένω τη σειρά μου».
«Έλα μην στεναχωριέσαι», λέω στο λάστιχο, «ένα μπαλωματάκι θα σου βάλουν και μετά θα τρέχεις όπως και πριν».
«Δυστυχώς, δεν είναι έτσι…», αναστέναξε με πόνο το λάστιχο. «Μόλις πάτησα την πρόκα, το αφεντικό είπε: ‘Έφαγε τα ψωμιά της αυτή η ρόδα, μόνο για ρεζέρβα κάνει’. Δεν φαντάζεσαι τι στενοχώρια που πήρα!».
Ξαφνικά μας έκοψε τη συζήτηση ο μάστορας που πήρε το λάστιχο και το έβαλε στο νερό. «Κουράγιο», του λέω «τώρα θα γίνεις καλά».
Αλλά… και τι δεν τράβηξε το καημένο το λάστιχο για να γίνει καλά! Τι του μεγάλωσαν την τρύπα και βόγκηξε, τι το γυαλοχάρτισαν και γαργαλιότανε, τι του κόλλησαν ένα μπάλωμα που το σιδέρωσαν μ’ ένα καυτό σίδερο για να το ξαναβουτήξουν μετά στο νερό! Ώσπου κάποτε τέλειωσαν τα βάσανά του και το ακούμπησαν σε μια άκρη, δίπλα σε άλλα καλά λάστιχα. Τότε άκουσα το αφεντικό του λάστιχου να φωνάζει:
«Έφαγε τα ψωμιά του. Θα το κρατήσω για ρεζέρβα».
«Τ’ άκουσες», μου λέει το λάστιχο, «ρεζέρβα, θα με κάνει!»
«Και τι πειράζει;» του λέω.
«Τι πειράζει! Μα θα ζω πια μέσα στα σκοτάδια του πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου, σαν να είμαι σε φυλακή, περιμένοντας πότε θα σκάσει κανένα λάστιχο για να πάρω για λίγο τη θέση του!»
«Ε, λοιπόν, αν είναι αυτό το πρόβλημά σου, μην στεναχωριέσαι. Η ρεζέρβα που έχω στο αυτοκίνητό μου είναι πολύ πιο παλιά από σένα και προχθές μου έλεγε ότι βαρέθηκε πια. Θα σε αγοράσω εγώ, λοιπόν, και θα σε βάλω στο δικό μου αυτοκίνητο που η θέση της ρεζέρβας είναι από κάτω, κι έτσι θα βλέπεις παρέα με τ’ άλλα λάστιχα το δρόμο και χωρίς να δουλεύεις μάλιστα».
Κι έτσι πήρα το λάστιχο, κι από τότε το ‘χω στο αυτοκίνητό μου και λες και μου ‘φερε γούρι, από τότε – τόσα χρόνια τώρα – δεν έχω πάθει λάστιχο ποτέ!

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Παραμυθάς

9 Σχόλια στο “Πώς γνώρισα τη ρεζέρβα μου”

      natassaki
      14 Αυγούστου 07 στις 8:40

      Κι εγώ που το πέτυχα πρωί, μια χαρά είναι για να ξεκινήσει η μέρα με χαμόγελο!

      Καλημέρα παππού-Παραμυθά μου

      Φιλί μεγάλο 🙂

      Τhalasini
      17 Αυγούστου 07 στις 9:36

      Σαν τον άνθρωπο και το λαστιχάκι, δεν θέλει να βγεί στη σύνταξη… Θέλει να συνεχίζει να προσφέρει. Ευτυχώς που βρέθηκε ο καλός παραμυθάς στο δρόμο του και του χάρισε μια ζηλευτή θέση ανάμεσα στις εν κινήση ρόδες. Για να τις συμβουλεύει με την εμπειρία από τα χιλιόμετρα που περπάτησε.

      Καλώς σε βρήκα Παραμυθά μου! Να’σαι πάντα καλά και να γεμίζεις τη καθημερινότητά μας με παραμύθια.

      Θαλασσινή

      scalidi
      17 Αυγούστου 07 στις 15:53

      Τι ωραία η «Ρεζέρβα» σας… Την κρατάω για ρεζέρβα σήμερα την ιστοριούλα που δεν έχω διαβάσει τίποτα άλλο τόσο όμορφο 🙂

      Καρέλλεν
      19 Αυγούστου 07 στις 22:17

      Και μόνο που σκέφτομαι την ρεζέρβα να συνεχίζει να απολαμβάνει χαρούμενη τα χιλιόμετρα του δρόμου δίνοντας δύναμη στα νεώτερα λάστιχα πλάι της, χαμογελώ με ικανοποίηση!

Σχολιάστε