«Πόσο ‘κρατάει’ ο Παραμυθάς, κυρία»;

paramithas-heretaei.jpgΓεια σας. Σας αποθύμησα. Ναι, ξέρω, εγώ φταίω. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο μαζεύονται ιδέες για posts που θέλω να βάλω εδώ, αλλά και posts ολόκληρα που γράφω και τελευταία στιγμή λέω, «ασ’ το γι’ αργότερα αυτό», και το σταματάω. Έτσι εδώ και οχτώ μέρες, μετά το παραμύθι για τον φίλο μου τον Σκαντζόχοιρο. όλο αλλάζω γνώμη. Είχα και πολύ πίεση από μια δουλειά, κι έπρεπε να ετοιμαστώ για δύο επισκέψεις που έκανα σε σχολεία, ύστερα από προσκλήσεις που μου έγιναν. Η πρώτη ήταν από ένα Ιδιωτικό Σχολείο της Αθήνας, όπου τα παιδιά της Α’ Δημοτικού, ύστερα από μια ιδέα που είχε η «παραμυθομεγαλωμένη» Δασκάλα τους, δούλεψαν πάνω σε δύο παραμύθια μου που έχουν βγει σε βιβλία, και με κάλεσαν να μιλήσω μαζί τους και να τους κάνω προβολή τα δύο παραμύθια σε βίνντεο που τα έχω. Η δεύτερη πρόσκληση ήταν από την Υπεύθυνη Πολιτιστικών εκδηλώσεων της Εκπαίδευσης στον Πύργο Ηλείας, με την φροντίδα του  ΕΚΕΒΙ (ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ), στα πλαίσια του Φέστιβαλ παιδικού κινηματογράφου στην Ολυμπία, για να μιλήσω με τα παιδιά της Α’ και Β’ Δημοτικού, του Έκτου Δημοτικού Σχολείου Αμαλιάδος, μετά από τη δουλειά που έκαναν με την -επίσης – παραμυθομεγαλωμένη Διευθύντρια του Σχολείου πάνω σε ένα άλλο, τρίτο, βιβλίο μου με ένα μυθιστόρημα.
Όλο αυτόν το πρόλογο σας τον έκανα για να σας πω, ότι από χθες πήρα την απόφαση να σας πω γι’ αυτές τις δύο συναντήσεις που είχα. Πώς πήρα την απόφαση και τι σημαίνει ο τίτλος του post; Να σας πω. Πριν απ’ όλα, όμως, θα ήθελα να προειδοποιήσω, ότι το σημερινό post δεν είναι ούτε σεντόνι, ούτε παραμύθι, ούτε σκέψεις μου για κάποιο θέμα, αλλά η εντελώς προσωπική επιθυμία μου να σας μεταφέρω τη συγκίνηση που ένοιωσα από αυτές τις δύο εκδηλώσεις με θέμα τον «Παραμυθά», μια συγκίνηση που τη γέννησαν οι εκδηλώσεις των παιδιών που συνάντησα, αλλά που την πολλαπλασίαζε κάθε φορά η σκέψη – καθώς τα κοιτούσα – ότι κι εσείς μωρά μου που μου γράφετε τώρα, που σας συναντώ στους δρόμους ή αλλού, είσαστε κάποτε – τότε που παιζόταν η εκπομπή στην τηλεόραση – σαν αυτά τα κοριτσάκια και τα αγοράκια που έβλεπα μπροστά μου. Αν δεν σας νοιάζει, λοιπόν, ένα τέτοιου είδους post μην διαβάσετε παρακάτω, θα βαρεθείτε.Πώς πήρα την απόφαση, λοιπόν: Όταν – ύστερα από δέκα μέρες – άνοιξα για πρώτη φορά το ΜΙΝΤ, το πρόγραμμα που μετράει την επισκεψιμότητα του  blog, έμεινα! Κοιτάξτε:

mint-2811o8.JPG

Δύο μήνες πριν ακόμα κλείσουν τα δύο χρόνια που άνοιξε αυτό το blog, τα computers που μπήκαν για πρώτη φορά είναι 101.004 και οι επιστροφές με τα hits είναι 371.520! Και τα σχόλια: 4.350 – καλά να ‘ναι τα κορίτσια της Παιδικής Χαράς. Και γύρω στα 180 τα e-mails που πήρα κατ’ ευθείαν στη διεύθυνσή μου, εκτός blog. Ε, είναι να μη συγκινηθώ; Και συγκινήθηκα. Οπότε θυμήθηκα και τη συγκίνηση που ένοιωσα από την επίσκεψή μου στα δύο σχολεία,  κι έτσι αποφάσισα να σας  γράψω γι’ αυτές. Και γιατί αυτός ο τίτλος; Να, γιατί: Η Δασκάλα του σχολείου της Αθήνας, (Α΄Δημοτικού) είχε αρχίσει την προετοιμασία κάνα μήνα πριν. Όταν είχαν διαβάσει τα παραμύθια, ρώτησε τα παιδιά αν ήθελαν να με καλέσουν στην τάξη κι εκείνα απάντησαν «ναι». Από την άλλη μέρα, κάθε τόσο έλεγαν κάποια παιδιά από την τάξη, «εμένα η μαμά μου μου είπε ότι τον έβλεπε όταν ήταν μικρή» ή «εμένα μου είπε και η μαμά μου και ο μπαμπάς μου ότι τον έβλεπαν», κάποια άλλα είπαν «εμένα τον έβλεπε και η θεία μου», «εμένα τον έβλεπε κι η νονά μου», ώσπου μια μέρα ένα από τα παιδιά είπε: «Κυρία, ήρθε η γιαγιά μου στο σπίτι και μου είπε ότι κι εκείνη έβλεπε τον Παραμυθά». Και τότε ένα αγοράκι ρώτησε: «Μα πόσο κρατάει ο Παραμυθάς, κυρία»; Χα, χα, χα… Όπως λέμε, δηλαδή, «πόσο κρατάει το βούτυρο έξω από το ψυγείο»; Χα, χα, χά… Τελικά, φαίνεται πως κρατάει πολύ! Κι ίσως να κρατήσει κι αφού θα έχει «φύγει» ο ίδιος, γιατί είναι μέσα στις καρδιές σας μωρά μου, που δεν είναι ψυγεία, αλλά θερμοκήπια!  Κι εκείνο που με συγκινεί είναι ότι άρχισε να μπαίνει στις καρδιές των παιδιών σας!!! Ποιος να μου το ‘λεγε ότι τριάντα χρόνια αργότερα θα γινόταν όλο αυτό με το blog, όταν έκανα σαν παιχνίδι αυτή την εκπομπή. Έτσι, λοιπόν,  βρέθηκε ο τίτλος αυτού του post και να λίγα λόγια και κάποιο υλικό από τις δύο συναντήσεις.

Πρώτα πήγα στο Ιδιωτικό Σχολείο της Αθήνας. Στην πρώτη τάξη. 24 παιδιά 6 με 7 χρονών περίπου. Εκεί η Δασκάλα  είχε κάνει εξαιρετική δουλειά. Είχαν διαβάσει όλα τα παραμύθια μου, είχαν συζητήσει πάνω σε αυτά και μου ετοίμασαν για δώρο ένα τεράστιο κολλάζ με ζωγραφισμένα από τα ίδια τα πρόσωπά τους και με μία λεζάντα το καθένα που έγραφε το όνομά του και ένα σχόλιο για τον Παραμυθά. Αυτό ήταν το δώρο μου, που το είχαν κρύψει στον πίνακα, καθώς αυτός είχε τρία φύλλα που το δεξιό και το αριστερό έκλειναν σαν παραθυρόφυλλα, το «δώρο» ήτανκρυμμένο στη μέση. Όταν ήταν όλα έτοιμα, είχα τσιμπήσει – δήθεν κρυφά από τη Δασκάλα-  την πάστα που είχα μπροστά μου, κι είχαμε τελειώσει τις… συστάσεις, άνοιξαν όλο τον πίνακα για να δω το δώρο. Έμεινα!

paramithas-003-irfran.jpg

Μπροστά μου ήταν μια τεράστια ζωγραφιά, απίστευτης φροντίδας και τρυφερότητας που μου έφερε δάκρυα στα μάτια!

paramithas-doro-irfran.jpg

Ένα αγοράκι ακούστηκε πίσω μου να μου λέει: «Έχετε συγκινηθεί βλέπω…». Και να ένα μικρό βίντεο από όλη αυτή τη σκηνή, που πιστεύω ότι θα συμπληρώσει την αίσθηση από όλη αυτή τη συνάντηση. Να σας πω μόνο, ότι μετά την προβολή βίντεο με τα δύο παραμύθια -«Ο Μάγος του Γαλάζιου Βουνού» και «Το Τσίρκο»- που υπάρχουν εδώ στο blog, είχαμε μια συζήτηση που την καταευχαριστήθηκα. Όταν χτύπησε το κουδούνι για να βγουν τα παιδιά για διάλειμα, στάθηκα στην πόρτα και τα χαιρετούσα δίνοντάς τους ένα φιλί. Την ώρα που έσκυβα να φιλήσω ένα από το κοριτσάκια, εκείνο μου ψιθύρισε γρήγορα στ’ αυτί: «Είσαι ο καλίτερος»! Έγινε κατακόκκινη κι έφυγε χωρίς να με κοιτάξει. Κάντε κλικ στη διεύθυνση του βίντεο για να το δείτε. Το άλλο από την Αμαλιάδα περιμένετε να το δείτε μετά.

Αθήνα

 

Αθήνα

http://vimeo.com/2384981

Involves paramithas.

Το δεύτερο Σχολείο που επισκέφτηκα ήταν το Έκτο Δημοτικό Σχολείο Αμαλιάδας, με τη χορηγία του ΕΚΕΒΙ και μέσα στα πλαίσια των γενικότερων εκδηλώσεων του Φέστιβαλ Παιδικού Κινηματογράφου της Ολυμπίας. Επρόκειτο να μιλήσω για το βιβλίο μου για τα μεγαλύτερα παιδιά (και τα μεγάλα παιδιά πάνω από 30 χρονών) και να δούμε το βίντεο με τον Παραμυθά, «Ο Νόμος της Βαρύτητας», που κι αυτό υπάρχει εδώ στο blog. Είχαμε πει ότι θα δω χωριστά τα παιδιά της Ε΄και της Ε΄ Δημοτικού. Όμως, στη συνάντηση που έκανα το προηγούμενο βράδυ με τρεις δασκάλες και ένα δάσκαλο, πρότεινα -αφού είχαν θεατρική αίθουσα μέσα στο σχολείο- να συναντήσω όλα τα παιδιά και το δέχτηκαν. Το άλλο πρωί βρέθηκα σε μια αίθουσα γεμάτη από 250 παιδιά έτοιμα να την γκρεμίσουν.

amaliada-ifran.jpg

Χα, χα, χα… Ενθουσιάστηκα! Λίγο ακόμα και θα το γκρεμίζαμε παρέα. Κι αφού είπαμε και παίξαμε διάφορα, πριν γίνει η προβολή του βίντεο, μου είχαν ετοιμάσει μια έκπληξη: Η Διευθύντρια του Σχολείου, είχε ετοιμάσει μία μικρή θεατρική παράσταση, έχοντας δραματοποιήσει τέσσερις σύντομες σκηνές από το βιβλίο μου «Ο Παραμυθάς». Τα ‘χασα βλέποντας αυτή τη δουλειά! Άντε πάλι συγκινήσεις… Πρόλαβα και «τράβηξα» κάποιες στιγμές. Εδώ στο βίντεο σάς έχω την τελευταία σελίδα του βιβλίου με τα δυο παιδιά που έπαιξαν τον… «Παραμυθά» και την «Μάγισσα Άιναφετς». Κάντε κλικ στη διεύθυνση του βίντεο.

Αμαλιάδα

Αμαλιάδα
http://vimeo.com/2385079

Involves paramithas.

 Θέλω να κλείσω με κάτι ανάλογο εκείνου που έγινε στο Σχολείο της Αθήνας με το κοριτσάκι που μου ψυθίρισε στ’ αυτί. Αυτή τη φορά δεν μπορούσα να χαιρετήσω ένα ένα τα παιδιά που έφευγαν. Οι δασκάλες  προσπαθούσαν να ελέγξουν την έξοδο παιδιών, και τα έβγαζαν έξω από την αίθουσα, στη σειρά και κατά τάξεις. Καθώς τα παρακολουθούσα από την πλευρά της σκηνής να βγαίνουν, είδα ένα κοριτσάκι γύρω στα εννιά, να βγαίνει από τη σειρά του και να έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μου. Μου έβαλε βιαστικά στο χέρι ένα χαρτάκι τυλιγμένο στα οχτώ. Τα μάτια του έλαμπαν σαν όλα τα Ανοιξιάτικα πρωινά του κόσμου μαζί, γεμάτα από μία αφοπλιστική αθωότητα αγάπη. Πριν προλάβω να τη ρωτήσω πώς τη λένε, είχε ξαναφύγει τρέχοντας  για να χωθεί ανάμεσα στα παιδιά της τάξης της και να βγει από την αίθουσα. Ξεδίπλωσα το χαρτί που ήτανκομμένο  από μπλοκ ζωγραφικής. Η μία πλευρά ήταν κάτι σαν «εξώφυλλο» βιβλίου που έγραφε, «Νίκος Πιλάβιος» και το ονοματεπώνυμο του κοριτσιού. Μου έκανε εντύπωση που δεν έλεγε, «Παραμυθάς» όπως γίνεται συνήθως, αλλά το δικό μου ονοματεπώνυμο! Το γύρισα από τη μέσα μεριά και πλημύρισα  από τρυφερότητα: Όλη η σελίδα ήταν γεμάτη με καρδούλες, λουλούδια, καρδούλα που την τρύπαγε βέλος και παντού έγραφε «Νίκος» και το μικρό όνομα του κοριτσιού ή τα αρχικά μας!!! Και ξαφνικά θυμήθηκα ότι κάτι τέτοιο μου είχε ξαναδώσει ένα κορίτσι, 56 χρόνια πριν, όταν ήμουν στην Γ’ Δημοτικού!!!  Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, που λένε: Για δευτερόλεπτα είχα την αίσθηση ότι ήμουν ένα μικρό αγόρι, που ήταν κρυμμένο κάπου βαθιά μέσα στην καρδιά μου, όπως εσάς μωρά μου, είναι κρυμμένος στην καρδιά σας ο Παραμυθάς από τότε που είσαστε μικρά κορίτσια και αγόρια.
Καλό μήνα και καλή εβδομάδα
Σας φιλώ γλυκά.
Π.

17 Σχόλια στο “«Πόσο ‘κρατάει’ ο Παραμυθάς, κυρία»;”

      νατασσάκι
      1 Δεκεμβρίου 08 στις 2:05

      🙂

      Δεν θα δω τα βίντεο τώρα, αλλά θα σου πω ότι συγκινήθηκα και μονο που τα διάβασα 🙂

      Τα παιδιά και τα «παιδιά» ξέρουν ποιους βάζουν στην καρδιά τους, και ποιους κρατάνε εκεί, πολλά πολλά χρονια!

      Καλό μήνα, αγαπημένε Παραμυθά-Νίκο 🙂

      Φιλιά

      Sweet and bitter
      1 Δεκεμβρίου 08 στις 2:36

      Αμάν πια… Πάλι συγκινήθηκα… Λέτε να είναι λόγω ζωδίου; 😉

      Και για να απαντήσω στην ερώτηση: ο Παραμυθάς «κρατάει» όσο υπάρχουν παιδιά (κάθε ηλικίας)! Γιατί τα παιδιά καταλαβαίνουν με την καρδιά και δε θέλουν άλλες εξηγήσεις!

      Τα φιλιά μου!

      yianna
      1 Δεκεμβρίου 08 στις 5:51

      Καιρο εχω να γραψω, αλλα παρακολουθω παντα με μεγαλη χαρα κι ενδιαφερον τα τεκτενομενα…

      Θα συμφωνησω με τα παραμυθο-αδερφια μου… (ψαχνω για τα χαρτομαντυλα μου, εν τω μεταξυ…. σνιφ…σνιφ…)
      Σ΄ευχαριστουμε αγαπημενε μας Παραμυθα που μοιραζεσαι ολα αυτα μαζι μας.
      Ειμαστε κι εμεις καπου εκει αναμεσα στα βλεμματα των παιδιων….
      Και θα κλεισω με την παραφραση ενος αγαπημενου τραγουδιου:
      «Σ’ αγαπαμε και σ’ ευχαριστουμε για το τωρα, το πριν, το μετα και το παντα…»
      Φιλια πολλα και καλο μηνα αγαπημενε μας Παραμυθα και σε ολα τα αδερφια! 😀
      Καλημεεεερεεεες!!! 🙂

      El Panos
      1 Δεκεμβρίου 08 στις 13:59

      Εγώ έχω να σχολιάσω: κρίμα που δεν υπάρχουν και άλλοι σαν τον Παραμυθά μας. Πολύ κρίμα.

      marilia
      1 Δεκεμβρίου 08 στις 16:02

      Κι εγώ μίλησα στα παιδιά μου για τον Παραμυθά. Και περιμένω να ‘χουμε δίκτυο στην τάξη για να μπορώ να τους προβάλω κάποιο βιντεάκι. Σκεφτόμουν μάλιστα και πόσο ωραίο θα ήταν να σας είχαμε κοντά μας, αλλά είμαστε βλέπετε και κομμάτι μακριά. 🙁

      Παραμυθομεγαλωμένη
      1 Δεκεμβρίου 08 στις 18:12

      Παραμυθά μου σ`ευχαρισώ που είσαι αληθινός! Που δεν πρόδωσες ποτέ την παιδική μου ψυχή! Γιατί έτσι σε φανταζόμουν..με καρδιά από ζάχαρη!! Και τα παιδιά έχουν ταλέντο στο να ανακαλύπτουν και να ξετρυπώνουν τα γλυκά 🙂

      ...
      1 Δεκεμβρίου 08 στις 23:39

      ……..
      Συγνώμη………
      Η γιαγιά του παιδιού έβλεπε απλώς Παραμυθά ή είναι Παραμυθομεγαλωμένη???? Μην τρελλαθούμε!!!!!!!!!!!!
      Αν έχουν «κυκλοφορήσει» Παραμυθομεγαλωμένες γιαγιές, εγώ που είμαι Παραμυθομεγαλωμένη (και μάλλον από τις πρώτες «φουρνιές») και δεν έχω γίνει ακόμα ΜΑΝΑ που να πάω να κρυφτώ????????????????
      ……..Η αγωνία μιας Παραμυθομεγαλωμένης γυναίκας που θέλει να γίνει ΜΑΝΑ και αν προλάβει και ΓΙΑΓΙΑ και που ελπίζει ο Παραμυθάς να κρατήσει για ΠΑΝΤΑ!!!!!!!!

      twinkle
      2 Δεκεμβρίου 08 στις 0:08

      Παραμυθά, την πάτησες!!!!

      Τώρα που θα το πάρουν όλοι πρέφα δεν θα προλαβαίνεις να γυρνάς από σχολείο σε σχολείο!!!!
      Αλίμονό σου αν σε δυο χρόνια που θα σε καλέσω στο σχολείο μου δεν έρθεις!

      Πέρα από την πλάκα, πολύ ωραία κίνηση. Μπράβο. Είσαι άξιος.

      Άσχετο, αλλά διαβάζεις όλα τα email;;;
      Εγώ έχω 2-3 την ημέρα και βαριέμαι να ανοίγω τα συνημμένα.

      Γλυκειά καληνύχτα 🙂

      Γιαννης απο ΝΥ
      2 Δεκεμβρίου 08 στις 2:28

      Αντε παλι μας συγκινησες!!
      Πρεπει να εισαι ο πιο αγαπητος ανθρωπος του κοσμου.
      Μονο εσυ μπορεις να κανεις τετοια….

      Fwtino_Asteraki
      2 Δεκεμβρίου 08 στις 8:00

      Καλημερα σε ολους!!Ελπιζω να ειστε ολοι καλα και ευχομαι να εχετε μια ομορφη και χαμογελαστη μερα..
      Μολις διαβασα το παραπανω κειμενακι θα πω γιατι δεν ξερω πως αλλιως να ονομασω κατι τετοιο..Ειναι πολυ ομορφο..Πολυ τρυφερο και γλυκο..Δεν θα κρυψω οτι συγκινηθηκα για τα καλα..Και μερικοι κατεραχτες του Νιαγαρα,που λεγαμε,καναν και παλι την εμφανιση τους..Ταυτοχρονα ομως θα λεγα οτι θυμωσα και με μενα..Γιατι?Γιατι καλα ενταξει στην ηλικια των προτων ταξεων του δημοτικου ημουν ενα αγριοκατσικο..εσας συφουνας και μια γλυκια(ελπιζω)κατσταροφη..Παρ ολα αυτα θυμωσα με μενα..γιατι απο κει και περα εγινα ενα πολυ μα πολυ ησυχο και απιστευτα ντροπαλο παιδακι..Λατρεψα χαρηκα γελασα..μα και «ζηλεψα» με την καλη ενοια ολα αυτα που περιεργαψες και την συμπεριφορα των παιδιων..Γιατι σπλα σκεφτηκα το πως θα επραττα εγω στην θεση τους..Δεν μου αρεσε η σκεψη ειλικρινα..Με πονεσε..μα ειναι κατι που δυστηχως δεν μπορω να αλλαξω..Εχασα πολλα και συγουρα καθε μερα θα χανω και αλλα..Αθελα μου σε ενα απο τα βιντεακια…Σε αυτο της Αμαλιδας βλεποντας ολο εκεινο το τσουρμο με τα παιδακια..Σε ενα ισως να αναγνωρισα εμενα..Καθετε καποιου..Σχετικα μπροστα μπροστα..Με ενα ερωτηματικο βλεμμα..Κοιταζει αμιλητο και ασαλευτο την σκηνη..Εμεινει μεινει ολιγον..ισως να ταξιδευε σε καποιο απο τα παραμυθια σου η σε καποιο απο τα ονειρα του με ανοιχτο το στομα..Τεσπα..δεν θα πω αλλα πανω σε αυτα νομιζω παρα ειπα πολλα..Ισως και πραγματα που δεν επρεπε…
      Κατι αλλο..Επισκεψεις σε πανεπιστημια μηπως κανεις??χαχαχαχαχα!!
      ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

      ΑΡΙΣΤΗ
      2 Δεκεμβρίου 08 στις 9:46

      Καλημερούδια και φιλάκια πολλά
      Εγώ δεν θα σου πω πως συγκινήθηκα, γιατί περισσότερο ζήλεψα. Δηλαδή εμείς οι παραμυθομεγαλωμένοι δεν δικαιούμαστε μια συνάντηση; Ξαναγυρίζω βλέπεις στα παλιά γιατί τίποτα δεν έκανες επί του θέματος. Απαιτώ να έρθεις στην Θεσσαλονίκη με όλη την οικογένεια για να σε δούμε. Έχω και απώλειες στην παρέα και δεν μπορώ να πω και πολλά. Ας έρθει το Μαράκι, η nellinezi, η Vandoula και τα άλλα παιδιά και τα λέμε. Βέβαια το άλλο που πρόσεξα στο videaki της Αθήνας είναι ότι τα παιδιά σε φωνάζανε κ. Παραμυθά και φοβάμαι μήπως αν σε δω από κοντά μετά σε φωνάζω και εγώ έτσι. Δεν ξέρω είμαι μπερδεμένη. Καμιά φίλη να βοηθήσει; Που είστε βρε χαμένες;;;;;;;;;;;;;;; “με την καλή έννοια το χαμένες, έτσι;”
      Φιλάκια και πάλι.
      Μάτς – Μουτς

      Γιαννης απο ΝΥ
      2 Δεκεμβρίου 08 στις 16:22

      Fwtino_Asteraki δεν καταλαβα τι εννοεις πως εχεις «χασει».

      Το Νελινεζι γιατι δεν εμφανιζετε? Γιατι δεν γραφει? Που εισαι Νελλη? Ε?
      Η Νελλιτσα παντα μου φτιαχνει την διαθεση οποτε γραφει κατι. Πιο πολυ γελαω οταν μου παει κοντρα και με ειρωνευετε και με πειραζει. χαχαχαχα
      Αμα ειναι να γραφεις τοσο αραια ζητα το email μου απο τον Παραμυθα και στειλε μου κατι για να εχουμε καποια επικοινωνια.
      I miss you baby!!….:)

      nelli nezi
      2 Δεκεμβρίου 08 στις 17:42

      χαχαχααχχαχαχαχαχαχααχχαχα……βρε Τζονοαμερικανάκι τι είναι πάλι αυτό με σένα?? Κάθε φορά που αποφασίζω να κάνω σχόλιο στον Παραμυθά μπαίνω κ βλέπω you να με ζητάς!!!! ….χααχχαχααχαχαχα κι εννοείται οτι ξεχνάω τι ήθελα να πω στον Παραμυθούοουουουουουουουουουλη μουουουουουου που σίγουρα τώρα κουνάει το κεφάλι του γελώντας !!!!

      ….Καταλαβες αμερικαν μπόι ??? Μου τρως τα σχόλια για τον Παραμυθά!!

      Αυτος!

      Αυτός φταίει!!

      Αυτός φταίει μπαμπαδοπαραμυθοφιλαράκο μου που δε σχολιάζω!!!
      μου τρώει τα σχόλια σου!!! Τα χλαπακιάζει!! Αμάσητα τα πάει!! χαχαχαχααχχααχχαα!!!

      ο Τζόνι φταίει!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ο Τζζζζζζζζζζζζόοοοοοοοοονι!!!!

      Δειρτε τον !!!!

      Δεστε τον!!!!!!

      Βασανιστε τον!!!!!

      Αντε κορίτσια!!! ακόμη??? τοσες είστε εδω μέσα??? από ένα βασανιστηριάκι να του κάνει η καθεμιά ……. να δείτε πόσα σχόλια θα αφήσω!!!! χχαχαχαχαχααχχααχχαχαχααχα!!!!!

      Παραμυθουγλυκουλη μου , πραγματικά συγκινήθηκα!!!!! …… και μου θύμησες και την πρώτη γνωριμία μας!!!! μάκια μάκια μάκια μάκια ατελειωωωωωωωωωωωωωωωτα!!!

      Α! και χαιρετισμάτα στην κυρία Παραμυθά!

      Και στην Αρίστη!

      Και στην Βαντούλα!!

      Και στην Κοκκινοσκουφίτσα!!!

      Και στη Μαριώ!!!!

      και πολλά φιλιά σε όλες και σε όλους!!!!

      Και μην ξεχάσεις να δείρεις τον Τζόνι , ντάξει???

      Μαααααααααααααακια !! (εεεεεμ….καλά….και στον Τζόνι!! χααχααχχααχαχα!!)

      Fwtino_Asteraki
      2 Δεκεμβρίου 08 στις 20:42

      Γλυκιε μου Γιαννη..Οταν εισαι ενα παιδι που εχεις μαθει,δεν ξερω αν διαβασες και στο παραπροηγουμενο ποστ το σχολιο μου,να κανεις αυτα που «πρεπει» να κανεις..και ταυτοχρονα να σαι και πολυ ντροπαλος πας σε μια καταστηση στην οποια χανεις διαφορα απ την ζωη σου απο διασκεδαση απο εναν απλο καφε η μια βολτα με καποιους Φιλους..η ακομα και π.χ. σε διαφορα και ελαχιστα παρτυ που πηγαινα οταν ημουν μικρη καθομουν σε μια γωνιστα και συνηθως σαρμακο..Ελπιζω να σε καλυψα καπως…
      Φιλακια και αγκαλιτθες

      Γιαννης απο ΝΥ
      2 Δεκεμβρίου 08 στις 21:30

      «αμερικαν μπόι» χαχαχαχα
      Γιατι καλε Νελινεζι πρεπει απο την Αμερικη να σε παρακαλαμε να κανεις καμια εμφανιση εδω?
      Καταλαβαινω οτι εχεις δουλειες αλλα κι εμεις εδω σε πεθυμαμε. Θα αρχιζω να βαζω απουσιες! Δεν ειναι κατασταση αυτη. Τελος παντων, αμα δω οτι ξεχνιεσαι θα σε «ξυπναω» εγω με κανα σχολιο.

      Fwtino_Asteraki, σε καταλαβαινω. Κανεις κατι για αυτο που σε ενοχλει? ‘Η μημπως το βρισκεις πολυ δυσκολο?
      Αμα το βρισκεις δυσκολο, δεν πειραζει, κατι τετοια μονο δυσκολα ειναι. Ποτε δεν ειναι ευκολα. Ποτε.
      Κι εγω τα ζηλεψα τα παιδακια, την αθωοτητα τους και την μαγεια που νοιωθανε με εναν «μαγικο» ανθρωπο μες την ταξη τους. Ηταν ολα τοσο μικρα οπου φανταζομαι πως αμα γινοταν ο Παραμυθας να φορουσε το γιλεκο του και να αρχιζε να πετουσε μες την ταξη, πως δεν θα τους εκανε μεγαλη εντυπωση. Μημπως ολοι προερχομαστε απο καποιον μαγικο κοσμο, απο καποια αλλη ζωη ισως, οπου πολλοι μαγοι σαν τον Παραμυθα μας, μας διασκεδαζουν και μας εξηγουν την ζωη μεσα απο τις δικες τους? Μημπως Fwtino_Asteraki, αντι να μετανοιωνεις και να στεναχωριεσαι για ομορφες στιγμες που εχεις χασει απο λαθος ή και απο κουταμαρα αλλων, θα πρπεπει τωρα να αρχισεις να αναζητεις αυτο που σου στερησαν? Δεν εχει σημασια αν περασαν τα χρονια απο το δημοτικο σχολειο, η ψυχη δεν φοραει ρολοι. Η εννοια του χρονου, οπως και πολλες αλλες εννοιες ειναι φτιαγμενες απο τον ανθρωπο, μαλλον για να κοβει τα φτερα του συνανθρωπου του και να τον αιχμαλωτιζει.

      Ελένη Κ.
      3 Δεκεμβρίου 08 στις 14:07

      Έβλεπα κι εγώ Παραμυθά όταν ήμουν μικρή, διάβασα το ποστ και ζήλεψα. Ζήλεψα τους μικρούς (αλλά και τους μεγαλύτερους) μαθητές που οι δασκάλες τους τους φέρνουν συγγραφείς στην τάξη και οργανώνουν όλα αυτά τα πράγματα, και μάλιστα στη μία περίπτωση απ’ ό,τι είδα η τάξη ήταν μόλις Α’ δημοτικού. Θα ‘θελα να ‘μουν μαθήτρια αυτής της τάξης ή γονιός παιδιού αυτής της τάξης (φαντάζομαι ότι οι «παραμυθομεγαλωμένοι» γονείς θα ένιωσαν μεγάλη συγκίνηση που τα παιδιά τους γνώρισαν από κοντά τον δικό τους, παλιό καλό Παραμυθά) ή έστω θα θελα να ‘μουν δασκάλα κάποιας άλλης τάξης σε αυτό το σχολείο: την ώρα που θα ήταν ο Παραμυθάς στην Α’ τάξη θα πήγαινε και θα κρυφοκοίταζα και θα κρυφάκουγα από την κλειδαρότρυπα της τάξης!

      Ελένη Κ.

      Fwtino_Asteraki
      7 Δεκεμβρίου 08 στις 12:11

      Καλημερα σε ολα τα παραμυθοπαιδακια!!!!
      Αγαπητε Γιαννη μου σε ευχαριστω πολυ πολυ για ολα αυτα που εγραψες καθως και για τον χρονο σου..Δεν σε ξεχασα απλα ειχα καποια προβληματακια αυτες τις μερες και ημουν στο τρεξιμο..
      Προσπαθησα να κανω Γιαννη μου προσπαθησα και προσπαθω αν τα παρατησω χανω το νοημα της ζωης και η ζωη ειναι ενας αγωνας..Ολα τα πραγματα που αξιζουν ειναι δυσκολα..Οτι σου χαριστει δεν το εκτημας και δεν μαχαισαι συνηθως για αυτο..
      Ναι εχεις δικιο δεν θα τους εκανε ιδιαιτερη εντιπωση ειμαι συγουρη για αυτο…σε σενα τωρα θα κανε εντιπωση ομως???
      Οταν εισαι αθωος εισαι στον κοσμο τον μαγικο που υπαρχουν και καποιοι σαν το παραμυθοΦιλαρακι μας (προσεξτε ΣΑΝ γιατι κανενας αλλος δεν ειναι Ο ΠΑΡΑΜΥΘΟΦΙΛΑΡΑΚΟΣ ΜΑΣ!!)Δυστηχως η ευτηχως ειμαι ακομα σε αυτο τον κοσμο..Ναι μεν εισαι στον κοσμο με τους μαγους και ολα τα σχετικα..μα το πληρωνεις πολυ ακριβα στην ζωη..γτ νομιζεις πως και εδω ειναι ετσι..αλλα δυστηχως δεν ειναι…
      Αναζητησα πολλα απο τα πραγματα που μου στερησαν με οποιοδηποτε τροπο Γιαννη μου..πηρα για καποιο διαστημα και καποια πισω..μα λες και να χα νοικηασμενα τα ξαναπηρε πισω η ζωη..Εχω καποια ακομα..μα μου τα στειλε στην «σειβιρια» να μην μπορω ευκολα να τα φτασω..-Ξερω ισως αυτα που γραφω τωρα ειναι λιγακι μπερδεμενα αλλα δεν ξερω πως αλλιως να στα εξηγησω-
      Ναι ετσι κανεις ο χρονος..δεν του εδωσα ποτε σημασια μα παντα με ανχονε και με ανχονει..παρ ολα αυτα οποτε μπορω τον «πεταω»στην ακρη εστω και για λιγο…
      Πολυ ομορφο το τελευταιο Γιαννη μου μπραβο και για ακομα μια φορα σ ευχαριστω..
      Φιλακια και αγκαλιτθες σε ολα τα παραμυθοΠαιζακια εδω!!

Σχολιάστε