Ποιος ήταν ο σκύλος

Ξέρω ότι σας άρεσε πολύ ο σκύλος με τα γυαλιά που έγραφε στο κομπιούτερ και σας παρουσιάστηκε σαν βοηθός μου, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτός ο σκυλάκος ήμουν εγώ! Μάλιστα εγώ. Και δεν είναι καθόλου αστείο. Πρόκειται για έναν αληθινό εφιάλτη που έζησα προχθές. Και τώρα που ηρέμησα θα σας τον διηγηθώ.
n.jpgΈχοντας τελειώσει το ντοκιμαντέρ που σας έχω πει – κι έβαλα και link για όσους θα ‘θελαν να το δουν – κάθισα να σας γράψω ένα σεντόνι, πράγμα που είχα καιρό να το κάνω. Υπήρχαν δυο τρεις ιδέες  που τις σκεφτόμουν όλες τις μέρες που δούλευα. Τελικά διάλεξα μία που έχει σχέση με το γάμο. Είχα φτάσει κάπου στη μέση, όταν ξαφνικά – κλάτς – εμφανίζεται μπροστά μου από το πουθενά… μία φριχτή νύφη!bride-2.jpg
– Ποια είσαι εσύ, τη ρωτάω.
– Η Γαμονεράιδα, μου απαντάει με ύφος δέκα Σταρ  Ελλάς μαζί.
– Δηλαδή;
– Τι, δηλαδή, βρε άθλιε Παραμυθά; Είμαι η Νεράιδα των γάμων. Γυρνάω από γάμο σε γάμο και δίνω την ευχή μου ή την κατάρα μου. Άμα δώσω ευχή στεριώνει ο γάμος, ενώ αν…
– Ευχή το λες εσύ αυτό;
– Ναι, βρε άθλιε Παραμυθά. Νομίζεις ότι όλοι είναι σαν κι εσένα που χάρηκες που σε καταράστηκα κι έκανες δύο γάμους κι αν δεν σ’ έπαιρναν τα χρόνια, θα έκανες και τρίτο και τέταρτο.
– Ναι, γιατί; Εμένα μ’ αρέσει ο γάμος, γι’ αυτό πάνω από τη μισή μου ζωή είμαι παντρεμένος. Αλλά πού με ξέρεις… «κακιοτάτη», όπως φωνάζουν και κάποιο από τα κορίτσια του  blog μου;
– Μμμ… το blog σε μάρανε σκατόγερε!
– Ε, ε… για μάζεψε τη γλώσσα σου. Στο blog μπαίνουνε και παιδιά!
– Θα τα κάνεις σαν τα μούτρα σου κι αυτά, όπως έκανες και τ’ άλλα με την κωλοεκπομπή σου στην τηλεόραση. Από ‘κει σε ξέρω. Μ’ έβαζε κι εμένα η μάνα μου να σε βλέπω με το ζόρι , για να την αφήνω ήσυχη να ράβει τα νυφικά που της παράγγελναν. Για χάρη της μ’ έκαναν Γαμονεράιδα…
– Μου φαίνεται πως ήρθε η ώρα να φωνάξω την Κλοκλό να σε εξαφανίσει, σε βαρέθηκα κι έχω δουλειά.
– Μμμμ… Σιγά τη μάγισσα! Θέλω πέντε σαν κι αυτή στην καθισιά μου. Αλλά κι εγώ σε βαρέθηκα. Ας τελειώνουμε, λοιπόν… Δεν πρόκειται να σε αφήσω να τελειώσεις τις σαχλαμάρες που  γράφεις για τον γάμο ούτε και να γράψεις τίποτα άλλο πια σ’ αυτό το σκατοblog που έχεις κάνει.
– Πω, πω θυμό που έχεις για το blog μου! Ούτε η Vanda δεν έχει θυμώσει τόσο πολύ μ’ αυτό. Και δεν μου λες: πού το ξέρεις ότι γράφω για το γάμο;
– Γιατί, μπρίκια κολλάω; Ή πουλάω γιασεμιά  σε παραλιακά  κεντράκια;
– Ναι, ομολογώ ότι δεν μου θυμίζεις και πολύ το κοριτσάκι με τα σπίρτα.
– Φτάνει η ειρωνεία. Ας τελειώνουμε…
Και μ’ αυτά τα λόγια, σήκωσε ένα μαρκούτσι που κράταγε στο χέρι της – κάτι μεταξύ λαμπάδας και βεγγαλικού – μου ‘στειλε μια «φλασιά» μ’ αυτό κι εξαφανίστηκε όπως είχε έρθει.
storytellerdog-3.jpg– Μη χειρότερα, σκέφτηκα. Άλλο πάλι και τούτο! Τι έχουν να δουν ακόμα τα μάτια μου… και πριν προλάβω να το πω αυτό, πέφτουν τα μάτια μου στα χέρια μου πάνω στο lap top και μετά στην οθόνη όπου καθρεφτιζόταν το πρόσωπό μου και τι να δω! Η Γαμονεράιδα με είχε κάνει σκύλο!!! Το μόνο που είχε απομείνει από μένα ήταν τα γυαλιά  μου!
– Τη βάψαμε, σκέφτηκα. Είδα, όμως, ότι τα δάχτυλα από τα σκυλίσια πόδια μου δούλευαν σαν ανθρώπινα. Πήρα το κινητό μου και τηλεφώνησα στην Κλοκλό για να ‘ρθει να με ξεμαγέψει.
«Ναι…» άκουσα τη φωνή της και πήγα να πω, «Κλοκλό», αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να γαβγίσω!
«Άχου!… Ένα σκυλάκι με πήρε τηλέφωνο», άκουσα την Κλοκλό να λέει. «Τι είναι γλυκούληkloklo-2.jpg μου;» συνέχισε η Κλοκλό, «τι θέλεις από μένα»;
Έκλεισα το τηλέφωνο. Δεν μπορούσα να συνεννοηθώ με την Κλοκλό. Η κατάσταση ήταν απελπιστική! Και τότε καθάρισε το μυαλό μου, καθώς σκέφτηκα ότι δεν υπάρχουν απελπιστικές καταστάσεις, αλλά απελπισμένοι άνθρωποι από τις καταστάσεις. Ήξερα ότι η Κλοκλό έμπαινε μια δυο φορές την ημέρα στο  blog μου. Έβαλα, λοιπόν, το κινητό μου στο απέναντι τραπεζάκι, πάτησα τον χρονοδιακόπτη και μ’ έβγαλα φωτογραφία με τα σκυλίσια ποδαράκια μου στο lap top. Κι ύστερα έγραψα το post που είδατε κι εσείς, γραμμένο από τον δήθεν παραμυθοσκύλο βοηθό μου και το ανέβασα στο blog. Επειδή η Κλοκλό ήξερε ότι δεν έχω ούτε σκύλο ούτε βοηθό, ήμουν σίγουρος ότι θα συνδύαζε το post με τον σκύλο που την πήρε τηλέφωνο και θα ‘ρχόταν να δει τι τρέχει.
Έτσι κι έγινε: πριν περάσει πολύ ώρα, χτύπησε η πόρτα του σπιτιού μου. Έτρεξα, και μ’ έναν πήδο τράβηξα το χερούλι κι άνοιξα την πόρτα. Μόλις με είδε η Κλοκλό, κατάλαβε.
– Παραμυθά!!!… μου λέει.
–  Γαβ, γαβ…  λέω εγώ κι εκείνη, δίχως να χάσει στιγμή, μου δίνει μια με το μαγικό της ραβδάκι στο κεφάλι και… τσουπ, ξανάγινα άνθρωπος!
– Ουφ, ξεφύσηξα με ανακούφιση μόλις στάθηκα στα πόδια μου.
– Μα τι έγινε, με ρώτησε η Κλοκλό. Και σε λίγο, πίνοντας το τσαγάκι μας, της διηγήθηκα όλη την ιστορία. Κι εκείνη, πριν φύγει, έκανε κάτι μαγικά με το ραβδάκι γύρω μου, για να έχω από ‘δω και μπρος προστασία από τις Γαμονεράιδες. Κι έτσι, αύριο μεθαύριο, θα διαβάσετε το post για το γάμο που έγραψα πια με την ησυχία μου και θέλει μόνο ένα μικρό τελικό «χτένισμα».
Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ.
Π.

31 Σχόλια στο “Ποιος ήταν ο σκύλος”

      Fwtino_Asteraki
      5 Νοεμβρίου 08 στις 2:09

      ΠαραμυθοΦιλαρακι μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Καλος τον..ομορφη η θρυλεροιστοριουλα σου..Μου αρεσε και πολυ εξυπνη μπραβο σου..Μονο μια μικρη χαρη..την επομενη φορα μην βαλεις τετοια φωτο(για αυτη με την νυφη λεω) ειμαι νινι και φοβαμαι..Την προηγουμενη φορα που ειδα κατι τετοιο αλλα πιο εξελιγμενο ημουν 1βδομαδα χωρις νανι..χι χι…
      Τεσπα κατα τα αλλα ηταν ομορφη ιστορια..Περιμενω οδηγιες ναυτιλωμενους που πες..το χω στα χερια μου..Ο ερμης του διαδικτιου δεν περασε απο κει?
      Υ.Γ. αυριο ελπιζω να εχει end και το δικο μου..ελπιζω…

      aa-duck
      5 Νοεμβρίου 08 στις 4:06

      Γλυκέ μου Παραμυθά,
      μέσα στ’ άλλα τα όμορφα που γράφεις, να μη σταματήσεις ποτέ να μας λες και παραμυθάκια. Και τώρα που μεγαλώσαμε τα θέλουμε, περισσότερο από ποτέ. Περισσότερο από τότε που ήταν δεδόμενο, καταλαβαίνεις, ε;
      🙂

      νατασσάκι
      5 Νοεμβρίου 08 στις 8:19

      σκέφτηκα ότι δεν υπάρχουν απελπιστικές καταστάσεις, αλλά απελπισμένοι άνθρωποι από τις καταστάσεις

      🙂

      Καλημέέέέέέέέρες 🙂

      (για το γάμο, ε; Χμμμ….)

      Φιλί

      twinkle
      5 Νοεμβρίου 08 στις 13:55

      Παραμυθά, η φαντασία σου καλπάζει (αλλά αυτό το ξέρουμε εδώ και πολλά χρόνια).
      Άλα της η Κλοκλό!!! Δεν ήξερα ότι είχε και κινητό… Δεν της λες να μας το δώσει γιατί όλο και κάπου θα μας χρειαστούν και σε μας τα καλά παιδιά τα ξόρκια της….

      Όσο για τη Γαμονεράιδα…. όντως είναι θρίλερ! χθες είχα κι εγώ ένα εφιάλτη σχετικά με το εν λόγω μυστήριο που βίωσα κάποτε….. 🙁

      Περιμένω ανυπομονησία την ανάρτηση….

      Πάντως – προκαταβολικά σου λέω – βλέπω νυφικά και μου ανεβαίνε αναγούλα….πλέον!!!

      Φιλάκια

      ΑΡΙΣΤΗ
      5 Νοεμβρίου 08 στις 14:11

      Καλησπερούδια σε όλους
      Φιλάκια πολλά παραμυθούλη μου. Τι έπαθες και εσύ κακομοίρη μου και κανένα από τα παραμυθόπαιδα σου δεν το κατάλαβε.
      Καλά που έχεις και μυαλό και βρήκες μόνος σου την άκρη να καλέσεις την Κλοκλο. Τελικά εμείς μόνο για παραμύθια είμαστε.
      Καλά το Μαράκι, η κοκκινοσκουφίτσα,
      η Nellinezi που είναι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
      Αχ παραμυθά μου ούτε η γυναίκα σου η παραμυθού δεν το κατάλαβε, αλλά τι να πεις, πρώτα σε παντρεύονται και μετά δεν σε αναγνωρίζουν…………..
      Μα να μην σε καταλάβει.

      Vanda
      5 Νοεμβρίου 08 στις 16:08

      μη με κολάζεις καλό μου…
      το ότι δε σχολιάζω, δε σημαίνει ότι και δε σε/σας διαβάζω…

      οποιαδήποτε ομοιότητα με την παραπάνω κυρία είναι τυχαία, μόνο στο χρώμα μοιάζουμε, διότι ΕΓΩ όταν είμαι καλή, είμαι καλή, αλλά όταν είμαι κακιά είμαι πολύ καλύτερη! 😀

      Αρίστη, εντάξει? 😛

      ...
      5 Νοεμβρίου 08 στις 17:36

      Το ‘χεις!!!!! Το ξέραμε χρόνια τώρα αλλά για άλλη μια φορά μας απέδειξες ότι από το τίποτα μπορείς να φτιάξεις τα ωραιότερα παραμύθια!
      Είσαι όνομα και πράγμα:ένας αληθινός Παραμυθάς!!!!!!!!!!!

      Αριάδνη
      5 Νοεμβρίου 08 στις 21:25

      Αχ καημένε Παραμυθούλη μου, τι πέρασες και συ….
      Να ναι καλά η καλή μας η Κλοκλό που σε βοήθησε και έτσι σε έχουμε πάλι κοντά μας.
      Πάντως Παραμυθούλη μου, και σαν σκυλάκος, είσαι γλύκας!
      Πολλά γλυκά φιλιά!!!!

      Γιαννης απο ΝΥ
      6 Νοεμβρίου 08 στις 3:46

      » Ναι, βρε άθλιε Παραμυθά. Νομίζεις ότι όλοι είναι σαν κι εσένα που χάρηκες που σε καταράστηκα κι έκανες δύο γάμους κι αν δεν σ’ έπαιρναν τα χρόνια, θα έκανες και τρίτο και τέταρτο.»
      Χαχαχαχαχα!!!!
      Που τα βρισκεις ρε μεγαλεεεεε???!!!!
      Ειχε πολυ πλακα το παραμυθι σου.

      Κοκκινοσκουφίτσα
      6 Νοεμβρίου 08 στις 9:13

      Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα,
      Μονάχος στη δόξα και στο θάνατο.
      Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
      Άφησέ με να ‘ρθω μαζί σου
      (Από τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου)
      δεν ξέρω γιατί, αλλά το διάβασα εχθές και όλο αυτό σκέφτομαι. τέλειο παραμύθι κύριε Παραμυθά και η νύφη του Τσάκι το καλύτερο κίνητρο για να σκεφτεί κανείς το γάμο. καλέ μ’ αυτά και μ’ αυτά ανύπαντροι θα μείνουμε!

      Κοκκινοσκουφίτσα
      6 Νοεμβρίου 08 στις 9:15

      αχ ξέχασα να στείλω φιλιά σε όλους τους φίλους! μαρία νέλλη σας έχασα! στείλτε κανένα μέιλι! αρίστη καλημέρα! vanda τι καλά που ξαναήρθες!

      Μαρία
      6 Νοεμβρίου 08 στις 9:15

      vandοulaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! εσύ είσαι σαν τα χιόνια πως είσαι καλέ πως τα πας μα δε σου λείψαμε καθόλου;

      Τι βλέπω; όλα τα παιδιά εδώ;
      Αριστούλα η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη!!!!
      Γιαννάκη πως πήγαν οι εκλογές;

      Φιλιάαααααααααααααααααααααααααα πολλά σε όλους
      και στον παραμυθούλη ένα χωριστά!

      Μαρία
      6 Νοεμβρίου 08 στις 9:18

      Κόκκι καλημέρα εδώ είμαι το Σαββατο έρχομαι βρε! επαναπατρίζομαι! ελπίζω να ναι καλά και η Νελίτσα! Φιλάκια!

      ΑΡΙΣΤΗ
      6 Νοεμβρίου 08 στις 9:35

      Καλημερούδια σε όλους.
      Αχ τι καλά που ήρθατε όλοι.
      Χειμώνιασε και θέλουμε όλοι μια ζεστή παρέα.
      Τελικά Vandula μου είσαι πολύ καλή.
      Μαράκι μου καλά είσαι; Ανησύχησα και για σένα καιρό είχα να σε ακούσω, ή μάλλον να σε διαβάσω για να ακριβολογούμε.
      Φιλάκια πολλά

      Μαρία
      6 Νοεμβρίου 08 στις 9:45

      Αχ Αριστούλα μετακομίζω πάω σπιτάκι μου! και τρέχω γι αυτό η αλήθεια πως ίσως δεν μπορώ να μπαίνω τόσο συχνά μέχρι να συνδέσω το ιντερνετ κι εκεί αλλά δε με χάνεται! Φιλιάααααααααα!

      ΑΡΙΣΤΗ
      6 Νοεμβρίου 08 στις 9:56

      Τώρα Μαράκι μου έμενες; στην δουλειά σου; Γιατί από όσο ξέρω όταν ήσουν στην δουλειά επικοινωνούσαμε. Άρα τώρα που πας σπιτάκι σου όπως λες σταμάτησες να δουλεύεις; Αχ μας μπέρδεψες και νομίζω δικαιολογίες ψάχνεις που δεν μας μιλούσες τόσο καιρό.

      Μαρία
      6 Νοεμβρίου 08 στις 10:01

      Ακριβώς! Αριστούλα με προσβάλεις ξέχασες βρε μέρες ολόκληρες που μιλούσαμε οι δυο μας κι εσύ από πότε έχεις να εμφανιστείς κυρά μου; Αντε κατέβα καμμιά βόλτα στην αθήνα να τα πούμε!

      ΑΡΙΣΤΗ
      6 Νοεμβρίου 08 στις 10:09

      Δεν μιλούσες Μαράκι, δεν μιλούσα. Δεν βλέπεις τώρα που όλες είναι εδώ έχω πάρει και εγώ φόρα και δεν σταματώ. Αλήθεια από ποια πόλη φεύγεις για να πας Αθήνα; Μήπως είναι κοντά στην Θεσσαλονίκη να κάνεις καμιά περασιά από εδώ πριν πας Αθήνα;

      Μαρία
      6 Νοεμβρίου 08 στις 11:29

      Οχι δεν είναι δυστυχώς αλλά στην έκθεση βιβλίου το Μαίο ψήνομαι να σου ρθω αν θες μεχρι τότε όμως θα κατέβεις εσύ να μας επισκεφτείς ε;

      ΑΡΙΣΤΗ
      6 Νοεμβρίου 08 στις 11:44

      Έλα να μαζευόμαστε να παίξουμε λιγάκι. Κορίτσια που είστε; Άντε να δω πόσες και πόσοι μας διαβάζουν αλλά δεν μας σχολιάζουν; Για μπέστε στην παρέα;
      Καλά θα με πάρει στο κυνήγι ο παραμυθάς. Θα μου πει: “Δικό σου είναι το blog και καλείς τον κόσμο να γράψει;”
      Αλλά εμείς δεν ξέρουμε από τέτοια, είμαστε παιδιά με θράσος και απαιτούμε. Έτσι δεν είναι; Μόνο τα παιδιά μου φωνάζω και τους λέω συνέχεια: “ πολύ θράσος δεν έχετε;” Τέλος πα.

      Μαρία
      6 Νοεμβρίου 08 στις 12:37

      Ελα τώρα που δεν το ξέρεις οι γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους όταν ήταν παιδιά ήταν χειρότεροι! Ποιος ξέρει τι έκανες όταν ήσουν πιτσιρίκι… 😀

      Fwtino_Asteraki
      6 Νοεμβρίου 08 στις 15:38

      Γεια σαςςςςςςςςςςςςς!!!Ελπιζω να σαι καλα…Παραμυθοπαιδακια επιγον επιγον danger danger!!!Εχει δει κανεις σας τον παραμυθα τελευταια??Τον ψαχνω παντου απο δω απο κει παραπερα πανω κατω παντου και πουθενα τιποτα……Λετε η Γαμονεραιδα να τον ξαναεπισκεφτηκε και να τον μεταμορφωσε σε τιποτα αλλο και δεν μπορει να παρει τηλεφωνο την Κλοκο?Να παμε να το βρουμε γρηγορααααααααα ελατε να οργανωσουμε μια επιτροπη…Γρηγορα σας λεωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!!! Μια εγω ακουω εθελοντες!!!

      Μαρία
      7 Νοεμβρίου 08 στις 8:59

      Βρε σαν να έχει δίκιο το αστεράκι Αριστούλα άντε κατέβαινε σε λέω πρεπει να πάμε να τον δούμε άμεσα ακούς κοκκινοσκουφίτσα; άμεσα!
      Αντε παραμυθόπαιδα σηκωθείται!

      ΑΡΙΣΤΗ
      7 Νοεμβρίου 08 στις 9:21

      Κάτσε βρε Μαράκι ακόμα καφέ δεν ήπιαμε για κυνηγητό είμαστε; Καλά στον ύπνο σου τον έβλεπες και εσύ τον παραμυθά; Τι λες να τον έκανε αυτήν την φορά η γαμονεράιδα; Εγώ λέω θα τον έκανε ελέφαντα και δεν θα μπορεί να βγάλει φώτο λόγο όγκου. Όχι πως θα την γλύτωνε.
      Καλημερούδιαααααααααααααα

      Μαρία
      7 Νοεμβρίου 08 στις 10:12

      Ναι αλλά όλο και σε κάποιον θα φαινόταν περίεργο άμα έβλεπε έναν ελέφαντα μες στο σπίτι αν τον έκανε όμως μύγα; ίσως να χει πεταξει ως εσένα για να ζητήσει βοήθεια για πρόσεξε λίγο γύρω σου!

      ΑΡΙΣΤΗ
      7 Νοεμβρίου 08 στις 10:17

      Αχ Μαράκι τι είναι αυτά που λες; Μόλις σκότωσα μία. Λες να ήταν ο παραμυθάς;
      Αχ παραμυθούλη αν είσαι καλά μίλα γιατί δεν ξέρω και εγώ τι θα κάνω πάνω στην απελπισία μου.

      Μαρία
      7 Νοεμβρίου 08 στις 10:42

      Ετσι να μάθεις να δουλεύεις και να μη βαράς μύγες! 😀 χιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχιιχιχιχιχιχιχιχιχιχι κοίταξε αν φορούσε γυαλιά! και πες μου γιατί ανησυχώ!

      marilia
      7 Νοεμβρίου 08 στις 18:43

      Να, κάτι τέτοια διαβάζω και μου ‘ρχεται να γαβγίσω από τη χαρά μου! Ειλικρινά, αρφ πολύ, Παραμυθά μας! Αρφ ΠΟΛΥ!!!!

      σνουποφιλάκι

      Sweet and bitter
      7 Νοεμβρίου 08 στις 23:42

      Δεν είχα προλάβει να το διαβάσω το παραμύθι όταν το ανεβάσατε και σήμερα, μετά από μια κουραστική (για σώμα και διάθεση) μέρα, ήταν ό,τι έπρεπε!
      Ευχαριστώ!

      ΥΓ: Καλά είχα σκεφτεί εγώ ότι ο σκύλος είχε κάτι οικείο, ότι τον είχα ξαναδεί!

Σχολιάστε