Πιάνοντας πάτο

storyteller-himself.jpgΒρε παιδιά, ώρες – ώρες πραγματικά μου μοιάζουν κάπως υπερβολικά αυτά τα συγκινητικά που μου γράφετε και νοιώθω αμήχανα! Είναι κρίμα που αυτή τη στιγμή δεν με βλέπετε να σας το λέω αυτό, αλλά μόνο το διαβάζετε, γιατί έτσι δεν μπορείτε να δείτε και να αισθανθείτε ότι το εννοώ αυτό που λέω. Τέλος πάντων, μ’ αυτά και μ’ αυτά θα σας ανάψω και δεύτερο «σεντόνι» σήμερα. Και κατ’ αρχήν είναι να βλέπεις σε σχόλιο για το χθεσινό post περί «serendipity» την πλακατζίδικια φράση από το xoxlidaki, «…και εις άλλα «σερεντιπιτ-ια» με υγεία», και να μην προσθέσεις ότι: και όμως αυτή η αγγλική λέξη υπάρχει – σύμφωνα με το, The Concise Oxford Dictionary και ως επίθετο: serendipitous, δηλαδή όπως θα λέγαμε στα ελληνικά, σερεντιπικός, και ως επίρρημα: serendipitously, δηλαδή στα ελληνικά, σερεντίπιτα!
Τώρα, διαβάζοντας το σχόλιο της unamama να τελειώνει με τη φράση, «με αυτά τα δεδομένα μην περιμένουμε να δούμε πολλούς να ευτυχούν με serendipity!!!», μου ήρθε να σας πω το εξής: Σ’ αυτά τα 64 χρόνια και 4 μήνες που έχω ζήσει, έχω δει ότι η ζωή είναι κάτι πολύ σοβαρό, αλλά πρέπει κανείς νοιώθοντας αυτή τη σοβαρότητά της, ταυτόχρονα να «παίζει» και μαζί της για να μην τον παίρνει από κάτω. Αυτοί που αυτοκτονούν, συγνώμη, δεν παίρνουν σοβαρά τη ζωή, αλλά τον εαυτό τους. Η αυτοκτονία είναι – κατά τη γνώμη μου – η ακραία εγωιστική και παιδιάστικη πράξη· κάθε είδους αυτοκτονία, είτε η άμεση είτε η έμμεση, όπως: συσσώρευση καταπιεσμένων αισθημάτων, φόβων, ενοχών, κλείσιμο μέσα μας με βύθισμα στο «εγώ», απομόνωση, κυνήγι της ευχαρίστησης με ταυτόχρονη προσπάθεια αποφυγής του πόνου, που οδηγούν σε νευρώσεις, ασθένειες, ποτό, ναρκωτικά και τέτοια. Σας έχει τύχει ποτέ όταν είσαστε μικρά παιδιά να σας μαλώσουν και να σκεφτείτε με παράπονο: «κι εγώ θα πεθάνω για να έρθετε στη κηδεία μου και να κλαίτε…»: Εγώ το σκεφτόμουν συχνά, αλλά τελικά έλεγα πάντα: «πριτς, που θα πεθάνω».
Κι έτσι για να κλείσουμε με το σερεντίπιτυ θα ήθελα να βάλω εδώ μερικές φράσεις, που έχουν πει διάφοροι για να πουν πώς εννοούν αυτή τη λέξη.
Λουί Παστέρ: «Στο πεδίο της έρευνας η τυχαία ανακάλυψη (η κατάσταση σερεντίπιτυ) έρχεται μόνο στον καλά προετοιμασμένο νου».
Julius Comroe: «Σερεντίπιτυ είναι να ψάχνεις μια βελόνα στ’ άχυρα του στάβλου και να πέφτεις πάνω στην όμορφη κόρη του ιδιοκτήτη του αχυρώνα».
Ισαάκ Ασίμοβ: «Η πιο συναρπαστική φράση που μπορεί να πει κανείς μπροστά σε μια επιστημονική ανακάλυψη είναι όχι όταν αναφωνεί, ‘εύρηκα’, αλλά: ‘κοίτα πλάκα’!!! Αυτό σημαίνει σερεντίπιτυ».
Και να, τώρα, το σχόλιο για το σερεντίπιτυ που μου έδωσε την ιδέα αυτού του post και του τίτλου του. Είναι ενός κοριτσιού – κοπέλας, ώριμης γυναίκας, δεν ξέρω – της «Nina»: «… Όταν έχεις πιάσει πάτο, όταν όλα γύρω έχουν σκοτεινιάσει, όταν νοιώθεις εγκλωβισμένος από όλες τις πλευρές και δεν βλέπεις χαραμάδα ούτε φως και το χειρότερο, όταν στο τέλος δεν θες να ξαναδείς φως και βρίσκεσαι στο όριο τού να βρεθείς «εκτός» ηθελημένα πλέον, τότε απομένει αυτό το σερεντίπιτυ, που τόσο όμορφα περιγράψατε…μέχρι την επόμενη φορά που θα ξαναπιάσεις πάτο; …»
Τώρα, ειλικρινά: αφηνόμαστε να πιάσουμε πάτο ή προσπαθούμε να το αποφύγουμε, γιατί αυτό πονάει; Κάνουμε αυτό που πρέπει να γίνει ή αναβάλλουμε για αργότερα, για αύριο, για μια άλλη φορά; Θα έχετε δει ότι χρειάζεται πιο πολύ ενέργεια για να αναβάλλεις κάτι, παρά για να το κάνεις επί τόπου. Θέλει πιο πολύ προσπάθεια να το «βάζεις στα πόδια» παρά να μένεις «ακίνητος». Υπάρχει μεγάλη διαφορά να κάθεσαι και να κοιτάς τη θλίψη σου, τον πόνο σου, τους φόβους σου σαν ένα πολύτιμο πετράδι, χωρίς να ανακατεύεται η σκέψη – γιατί την ομορφιά δεν την βλέπει κανείς με το μυαλό, αλλά με την καρδιά. Έτσι και με τη θλίψη: την κοιτάς με την καρδιά, πονάει αλλά μαθαίνεις. Την αφήνεις εκείνη να σου πει. Δηλαδή να σου μάθει για σένα. Έτσι γίνεται κανείς ο ίδιος «δάσκαλος και μαθητής του εαυτού του» που κουβεντιάζαμε. Η θλίψη σου, ο πόνος σου, η χαρά σου, η απληστία σου, ο εγωισμός σου, η ζήλια σου και πάνω απ’ όλα ο φόβος σου, είσαι εσύ – οπότε εσύ είσαι ο δάσκαλός σου που σου μαθαίνει για σένα. Δεν το βάζεις στα πόδια μπροστά σ’ όλα αυτά. Κάθεσαι εκεί και τα κοιτάς. Κάθεσαι εκεί χωρίς να κάνεις τίποτα, μόνο «κοιτάς» – όχι με τα μάτια, όχι με το μυαλό, αλλά με την καρδιά. Όχι για να «σε αλλάξεις», αλλά για να «σε μάθεις». Είναι όπως με το τσιγάρο – όπως ξέρετε όσοι καπνίζετε και θέλετε να το κόψετε. Αν προσπαθείτε να κόψετε το τσιγάρο παρατήστε τα. Δεν γίνεται. Το τσιγάρο δεν κόβεται. Το μόνο που γίνεται είναι ότι απλώς κάποια στιγμή παύεις να θέλεις να καπνίζεις. Και πώς φτάνεις σ’ αυτό το σημείο; Απλώς σταματάς το «πρέπει να το κόψω» και αμολάς το κάπνισμα μέχρι να πιάσεις πάτο. Ας φτάσεις και τα 5 πακέτα την ημέρα. Με μια προϋπόθεση: θα το κάνεις αυτό όχι θέλοντας να κόψεις το τσιγάρο, αλλά θέλοντας να μάθεις γιατί καπνίζεις. Κάθε φορά που ανάβετε τσιγάρο – όσοι καπνίζετε – δείτε με την καρδιά σας – όχι λογικά, με δικαιολογίες ή ενοχές και τέτοια – δείτε απλώς γιατί καπνίζετε. Αυτό είναι το δύσκολο κι όχι το να κόψεις το τσιγάρο. Γιατί όπως έλεγε κι ο Μπέρναρντ Σόου: «Δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο από το να κόψεις το τσιγάρο! Εγώ μέχρι τώρα το έχω κόψει 46 φορές».
Καλή εβδομάδα.
Π.
Υ.Γ. Δώδεκα και μισή, λίγο πριν ανεβάσω αυτό το post, με πήρε τηλέφωνο ο «μάστορας» και μου είπε ότι η ταινία του μικρού μήκους, «Τι είναι αυτό;» πήρε κρατικό βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης! Ε, είπα κι εγώ σαν χαζομπαμπάς να το βάλω εδώ να το διαβάσετε.

20 Σχόλια στο “Πιάνοντας πάτο”

      rodoula-kelly
      27 Νοεμβρίου 07 στις 9:23

      Καλημέρα.Αυτό το να μάθεις γιατί… δίνει τη δυνατότητα για το «γνωθι σ’αυτόν»
      Μεγάλο ταξίδι.

      Μπράβο στο παλληκάρι!

      Θεοδώρα
      27 Νοεμβρίου 07 στις 10:15

      Παραμυθά μου,

      εχτές είδα την εκδήλωση για την απονομή των Κρατικών Βραβείων στην τηλεόραση και πραγματικά χάρηκα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ για το βραβείο της ταινίας «Τι είναι αυτό».
      Πολλά συγχαρητήρια Κώστα (και μπαμπά Νίκο,για το καμάρι σου).
      Σκεπτόμουν δε και το άλλο: μετά από πολλά χρόνια ακούστηκε το όνομα Πιλάβιος στην κρατική τηλεόραση. Χι,χι,χι… Καιρός ήταν.Αντε, καλή αρχή!

      Φιλιά πολλα και καλημέρες

      unamama
      27 Νοεμβρίου 07 στις 10:56

      μπραβο στον μαστορα…χιλια συγχαρητηρια κι ευχες…αυτο το βραβειο να ειναι η αρχη για πολλα αλλα γιατι απο ο,τι εχω δει το αξιζει κι εχει μελλον!

      οσα γραψατε με αγγιξαν πολυ…εχω ζησει απο κοντα ολες τις καταστασεις που αναφερετε και αν μη τι αλλο με εχουν επηρεασει σε βαθμο που πεφτω που και που…

      εχω καταληξει κι εγω πως χρειαζεται πυγμη και αποφασιστικοτητα κι εχω μισησει τον εαυτο μου οταν καμια φορα καθεται ανημπορος και αδρανει…

      μια καλη, πολυ καλη μερα να εχετε!!!

      Karellen
      27 Νοεμβρίου 07 στις 16:09

      Κατ’ αρχάς συγχαρητήρια, αγαπημένε μας Παραμυθά, με την διττή σου ιδιότητα: του περήφανου πατέρα αλλά και του περήφανου (συν)σεναριογράφου της βραβευθείσας ταινίας. Από καρδιάς εύχομαι πάντα τέτοια!

      Μακάρι τα ποστ σου αυτά να διαβάζονται από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Πόσοι -και δη νέοι- επιλέγουν τον εγωιστικό δρόμο της αυτοκτονίας, άμεσης ή έμμεσης όπως γράφεις! Νιώθουν ότι δεν έχουν διεξόδους πια, ότι εκεί τελείωσε ο δρόμος. Τι πλάνη! Αλλά μήπως δεν έχουμε ζήσει ίσως όλοι κατά καιρούς μικρές «αυτοκτονίες»! Μέχρι να μας συναντήσει το «θαύμα» της σερεντίπιτυ…

      (Κρίμα που κι εσύ μόνο διαβάζεις τα σχόλια μας που σε συγκινούν και δεν μας βλέπεις, για να αισθανθείς ότι δεν ενέχουν υπερβολή. Είναι η αλήθεια μας. Να είσαι καλά.)

      nellinezi
      27 Νοεμβρίου 07 στις 17:38

      μια σημείωση ακόμη…..Ο τίτλος του ποστ «πιάνοντας πάτο» ουδεμία σχέση έχει με τον πατο του ποστ (=το Υ.Γ) !! 😉 😛 😛

      Ευγενία
      27 Νοεμβρίου 07 στις 20:10

      Μπράβο στο ΜΑΣΤΟΡΑ, ν΄ακούμε πάντα τέτοια.Και βέβαια να είναι πάντα καλά κι εσύ νά χαιρεσαι για τον γιό σου!

      xoxlidaki
      27 Νοεμβρίου 07 στις 23:02

      Μπραβο, μπραβο….

      φανταζομαι την χαρα σου Παραμυθά μας……

      Πάντα να έχουμε και να βάζουμε στόχους….και ακόμα καλύτερα να τους πετυχαίνουμε με λίγη δόση από «σερεντίπυτι»

      xristi
      28 Νοεμβρίου 07 στις 3:22

      Πολλά, πολλά ΜΠΡΑΒΟ στον μάστορα !!
      Εύχομαι .. και στα επόμενα, γιατί τ’αξίζει.

      Οσο για σένα Παραμυθά μας πάντα να χαίρεσαι έτσι και να’σαι καλά.

      Yianna
      28 Νοεμβρίου 07 στις 3:55

      Γεια σου αγαπημενε μας Παραμυθα!!!
      Ωραιο θεμα ανοιξες σχετικα με τον «πιανοντας πατο» και τις επιπτωσεις κλπ, αλλα για αλλο θελω να γραψω εδω…
      Σχετικα με το βραβειο της ταινιας μικρου μηκους του «μαστορα» …. πολλα μπραβο και συγχαρητηρια και σε σενα και στον Κωνσταντινο!
      Οπως ακουσα και τις προηγουμενες μερες στο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης πολλους ανθρωπους του χωρου στις συζητησεις που εγιναν, (αλλα ειναι και δικη μου γνωμη): η βαση για μια καλη ταινια ειναι το σεναριο!
      Κι εκει το βραβειο σου ανηκει ! 😉
      (Ποσο χαρηκα που ακουσα το ονομα «Πιλάβιος» μετα πολλα χρονια μεσα απο την τηλεοραση!!!!!)
      Να εισαι παντα καλα και να χαιρεσαι τα παιδια σου και το εγγονακι σου.
      Με αγαπη,
      απο την Θεσσαλονικη
      🙂

      dakis
      28 Νοεμβρίου 07 στις 13:32

      Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει!
      Μπράβο στο μάστορα και συγχαρητηρια και σε σένα για το γιο σου!

      (Μήπως πρέπει να παραφράσουμε το γνωστό τραγούδι και όλοι να τραγουδάμε: «θας θας θας ο Παραμυθάς!»)

      φανή
      28 Νοεμβρίου 07 στις 22:05

      πολλά μπράβο σε πατέρα και γιο!
      πάντα τέτοιες καλές δουλειές και ακόμη καλύτερες διακρίσεις!

      komi
      6 Δεκεμβρίου 07 στις 18:39

      einai arketa eukolo gia emas pantws tous neous na min apodexomaste ton eauto mas kai na apostrefomaste ta elatwmata mas ..me apotelesma na min agapame telika auton ton eauto mas to pragmatiko.vlepete simera ola einai ti wraia tuligmena. alla exete polu dikio ,to perivoli tis zwis exei mia fwteini kai mia skoteini opsi, prepi na mazevoume karpous kai apo tis dyo!!
      sygxaritiria gia ton mastora!!
      ysterografo
      egw to ekopsa gia triti fora!!

Σχολιάστε