Πες μου… Soyle…

Γιωρ.+ Κώστας 1941

Αυτή τη φωτογραφία, την έχω ανεβάσει ξανά στο μπλογκ, πριν καιρό. Είναι η μητέρα μου και ο πατέρας μου φαντάρος, το 1940. Τώρα, πώς μου ήρθε και ξανανέβασα αυτή τη φωτογραφία; Να, πριν λίγες μέρες, εκεί που ψώνιζα στο Σούπερ Μάρκετ, από τα μεγάφωνα που έπαιζαν μουσική, ακούστηκε αυτό το τραγούδι:

 

– Βιαστικό βήμα, μοιάζεις με κύμα
Με χτυπάς νιώθω σαν μικρό σκαρί μες στην ταραχή
Σ’ άλλη γη ξένη, η καρδιά μένει
Μου μιλάς βρίσκω άγνωστες φωνές λέξεις μυστικές.
***

– Söyle aşkın yurdu nerde
gözünde sunerde sevgide ümit
söyle ne kadar sürecek
batının güneşi ufukta ışık.
***

– Μέσα απ’ το βλέμμα, νιώθω το αίμα
Μου μιλάς βρίσκω όσα μου `χουν πει μύθοι μαγικοί
Σ’ άλλη γη ξένη, η καρδιά μένει
Μου μιλάς βρίσκω άγνωστες φωνές λέξεις μυστικές.
***

– Söyle aşkın yurdu nerde
gözünde sunerde sevgide ümit
söyle ne kadar sürecek
batının güneşi ufukta ışık.
***

– Πες μου ποια είναι η πατρίδα
Του έρωτα η ελπίδα, στα μάτια σου το φως
Πες μου πόσο θα κρατήσει
Ο ήλιος απ τη δύση, στο αρχιπέλαγος…
***

 

Καθώς άκουσα αυτό το ερωτικό τραγούδι, κάτι μου έκανε και σταμάτησα τα ψώνια για να το ακούσω όλο. Ακούγοντας τους Τούρκικους στίχους και τη μουσική τους, δεν ξέρω πώς έγινε αυτός ο συνειρμός και σκέφτηκα τη μάνα μου και τον πατέρα μου. Πρώτα σκέφτηκα μόνο τη μάνα μου, που ήταν πρόσφυγας  από την Κωνσταντινούπολη και μιλούσε και Τούρκικα και Ελληνικά, και μετά, καθώς το τραγούδι ήταν ερωτικό, τη σκέφτηκα μαζί με τον πατέρα μου σαν ερωτικό ζευγάρι, σ’ αυτή τη φωτογραφία, που είναι η μόνη που υπάρχει με τους δυο τους, νέους και ερωτευμένους – εκείνη είναι 28 χρονών κι αυτός 26. Καθώς άκουγα τους στίχους, «Πες μου πόσο θα κρατήσει- ο ήλιος απ΄τη Δύση, στο αρχιπέλαγος»,και  ξέροντας πώς πήγε η ζωή τους, ένιωσα -στα 70 μου πια εγώ- μια βαθιά συμπόνοια και για τους δυο τους. Κι εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να ανεβάσω ένα ποστ και να τους αφιερώσω αυτό το τραγούδι. Έψαξα στο ίντερνετ και το βρήκα. Λέγεται «Αρχιπέλαγος», οι στίχοι είναι του Κώστα Μπαλαχούτη, η μουσική του Χρήστου Παπαδόπουλου και τραγουδούν, ο Πασχάλης Τερζής και η Μαρίνα Μανωλάκου. Έκανα και τα γράμματα καφέ για να ταιριάζουν με την παλιά φωτογραφία και νάτο. Ελπίζω να σας αρέσει.

Καλό βράδυ.
Π.

3 Σχόλια στο “Πες μου… Soyle…”

      Αγριμιώ
      1 Νοεμβρίου 13 στις 4:33

      Παραμυθά μου, με συγκίνησε πολύ αυτή σου η δημοσίευση επειδή κάθε φορά που ακούω αυτό το κομμάτι ανατριχιάζω. Ξυπνά μέσα μου θύμησες άλλων ανθρώπων στην οικογένειά μου, με καταγωγή κι εμείς από τη Μ. Ασία, που έχουν γίνει πλέον και δικά μου βιώματα..

      Σ’ευχαριστώ πολύ που το μοιράστηκες μαζί μας. Φιλιά πολλά στην Στεφανία σου. Την αγάπη μου και την εκτίμησή μου από τη μακρινή Αυστραλία 🙂

      Astrotheamon
      5 Μαρτίου 16 στις 3:33

      Θεά αρχοντοπούλα η μητέρα σας. Πολύ με συγκίνησαν τα λόγια σας, γλυκέ παραμυθά.

      Να είστε καλά.

      Παραμυθάς
      5 Μαρτίου 16 στις 12:06

      Απίστευτο!!! Σχεδόν τρία χρόνια μετά που το έγραψα, το τελευταίο σχόλιο με ξανάφερε πίσω εδώ και συγκινήθηκα ίσως και περισσότερο από την πρώτη φορά που πρωτάκουσα το τραγούδι… Ευχαριστώ astrotheamon…

Σχολιάστε