Ο Μαγικός Καθρέπτης

Τέλος η εκδήλωση που έγινε στα πλαίσια της Διεθνής Έκθεσης Βιβλίου, στη Θεσσαλονίκη. Σε λίγο φεύγω για το αεροδρόμιο.Ρίχνοντας μια ματιά στα e-mail  μου, έπεσα σε ένα που μεσυγκίνησε πολύ.E-mail από ένα κορίτσι στα είκοσι που δίνει αγώνα για την υγεία του και που μικρή μεγάλωσε με μία από τις κασέτες με τα παραμύθια μου. Έτσι πριν φύγω, θα ήθελα να ανεβάσω ένα από τα παραμύθια αυτά (δεν ξέρω αν είναι ένα από εκείνα που άκουγε) και να της το αφιερώσω με όλη μου την καρδιά.
Καλό  βράδυ

Π.
Υ.Γ. Σε αυτό το μπλογκ κατά καιρούς έχουν δημιουργηθεί εντάσεις, επειδή κάποιοι δεν διάβασαν αυτά που έγραφα αλλά εκείνα που είχαν στο κεφάλι τους με αποτέλεσμα να λένε διάφορες παπαριές. Λοιπόν: Στο προηγούμενο post, κάποιος έκανε ένα σχόλιο, όπου ενώ εγώ δεν λέω πουθενά ότι οι τέσσερις ηθοποιοί και ο μουσικός της παρέας  είχαμε δουλειά, αυτός επειδή θέλει να βγάλει λόγο και να πει τις ιδεολογικόφιλοσοφικές του, δήθεν επαναστατικές,  παπαριές του κώλου, βγάζει από μόνος του το συμπέρασμα ότι ζούσαμε από τη δουλειά μας και μάλιστα πλουσιοπάροχα! Για λόγους εντιμότητος απέναντι στους άλλους τέσσερις (ο ένας μάλιστα δεν ζει πια), πρέπει να πω ότι και οι πέντε αυτοί φιλοί, ήταν αριστεροί από τα φοιτητικά τους χρόνια, από το ’60, και σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της δικτατορίας, είχαν σπάνια δουλειά, εξαιτίας ακριβώς των αριστερών φρονημάτων τους.

Και τώρα ακούστε το παραμύθι.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/4.3.o_magikos_kathreptis.mp3]

11 Σχόλια στο “Ο Μαγικός Καθρέπτης”

      hibiscus
      24 Απριλίου 10 στις 21:11

      … το θέμα δεν είναι «ποιος φταίει»…
      είναι, μάλλον «εγώ, τί κάνω γι’ αυτό;»… και κυρίως «πώς» το κάνω, ό,τι κάνω…

      Παναγιώτης
      25 Απριλίου 10 στις 14:17

      Αχ βρε παραμυθά πως μας ηρεμείς με αυτά τα παραμύθια. Γυρνάμε πίσω πολλά χρόνια έστω και για αυτά τα 5-10 λεπτά που διαρκούν

      dimitrisp
      25 Απριλίου 10 στις 20:02

      Κάποιος είχε πει ότι κανείς δε μένει ίδιος όταν κοιτάξει στο μαγικό καθρέφτη…που είναι μπροστά μας αλλά τον έχουν θαμπώσει τα χνώτα της σύγκρουσης…
      Εύχομαι η κοπέλα να βγει νικήτρια από την περιπέτεια που έχει με την υγεία της και όλα να της πάνε καλά.
      Φιλιά και καλή ξεκούραση σε εσένα καλέ μας Π.
      αλήθεια…το αεροπλάνο κάνει μισή ώρα ,εσύ με το γιλέκο πόση ώρα έκανες… 😉

      να-τασσσάκι
      26 Απριλίου 10 στις 0:43

      Πολύ χρήσιμος αυτός ο καθρέπτης
      (μήπως να βρούμε όλοι από έναν, ε;)
      (και μήπως θα μπορούσε να μας βοηθάει να «ακούμε» και τους γύρω μας -έχει προχωρήσει η τεχνολογία! 😉

      Καλημέρα 🙂
      καλή βδομάδα

      Φιλί!

      hibiscus
      26 Απριλίου 10 στις 12:48

      έχεις, άραγε, προχωρήσει τόσο πολύ η τεχνολογία, ώστε να δημιουργήσει και το μαγικό ρόπαλο, να μας έριχναν μια στην ξεροκεφάλα μας, μήπως και έπαιρνε μπρος;!

      καλοί και καθρέπτες και τα ρόπαλα, αλλά τί καλά που θα ήταν και να μην τα χρειαζόμασταν… να μπορούσαμε, ακόμα και αυτούς τους καθρέπτες να σπάσουμε – μαζί με όλους τους άλλου «καθρέπτες» – απλώς, και μόνο, επειδή δε θα τους χρειαζόμασταν… αλλά αυτό είναι άλλο παραμύθι.

      εμένα, πάλι, απ’ όλο το παραμύθι, αυτό «καταγράφηκε»:

      «…που, χωρίς να τη μαλώσει, ή να τη συμβουλέψει, την οδήγησε…»

      υπάρχει τόση πραγματικότητα στα παραμύθια, που ώρες ώρες γίνεται αβάσταχτο…

      Καραπιπέρης Γιάννης
      26 Απριλίου 10 στις 21:45

      και μια παράθεση: ήμουν στο αμήν να σχολιάσω το συγκεκριμένο σχόλιο στο προηγούμενο ποστ σου, αλλά το δείγμα γραφής του με σταμάτησε… δεν αξίζει λέω, μακάριος (και γραμματικά, και νοοτροπικά μα πάνω απ’όλα ιδεολογικά)
      Αλλά ευτυχώς η νέα γενιά δεν είναι έτσι, ή θ’ αναγκαστεί να μην είναι έτσι… παραλάβαμε κάτι έτσι η αλλιώς (φιλτραρισμένο και λογοκριμένο), τα περνάμε σ’εσάς τη νέα γενιά άφιλτρα (τι πιο σωστό κι ειλικρινές άλλωστε?)- και βάζετε εξαρχής τα δικά σας φίλτρα!
      Αν δεν σας κάνουν, σκίστε τα , φτιάξτε δικά σας!!!

      (συγνώμη μόνο και μόνο για το κοριτσάκι και για κάθε άνθρωπο πού παίρνουν δύναμη από τα παραμύθια σου (μεγάλες αλήθειες είναι), και διαβάζουν και παπαρολογίες- εν προκειμένω δικές μου). Πιστέυω να (χαμο)γελάνε !!!

      Kι ένα ανεκδοτάκι:
      Ήταν ένας τύπος που ήθελε 10 κιλά κόλλα UHU.
      Πηγαίνει λοιπόν στον περίπτερο και ρωτάει τον περιπτερά:
      – Έχετε κόλλα UHU;
      – Ναι, βεβαίως, απαντά ο περιπτεράς. Ένα σωληνάριο;
      – Βασικά, θα ήθελα 10 κιλά κόλλα UHU.
      – Δεν έχω τόση κόλλα, αλλά νομίζω ότι αν πάτε στον Πειραιά στο εργοστάσιο, θα βρείτε.
      Πάει ο τύπος στο εργοστάσιο, αλλά και εκεί του λένε ότι δεν έχουν τόση ποσότητα πρόχειρη, αλλά πως θα βρει αν πάει στην απέναντι εκκλησία.
      Πηγαίνει λοιπόν στην εκκλησία, βρίσκει τον νεοκόρο και τον ρωτάει:
      – Μήπως έχετε κόλλα UHU;
      – Ναι, φυσικά, πόσο θα θέλατε;
      – 10 κιλά.
      – Ναι, αμέσως, απαντά ο νεοκόρος και του φέρνει 10 κιλά κόλλας UHU.
      Απορημένος ο τύπος λέει στον νεοκόρο:
      – Ευχαριστώ πολύ, αλλά μπορείτε να μου πείτε που βρήκατε τόση κόλλα;
      – Α, του λέει ο νεοκόρος, εδώ είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου του πολιούχου (πολύ-UHU)! » 🙂

Σχολιάστε