Ο Χότζας ποιητής

Έχουμε καιρό να πούμε καμιά ιστορία του Χότζα και τον αποθύμησα. Και μια και το προηγούμενο post ήταν ένα ποίημα, θα σας πω σήμερα μια ιστορία με τον Χότζα ποιητή.
Καλό βράδυ.
Π.
hotzas-poet.JPG Ο Νασρεντίν μετακόμισε κάποτε στην Αγγλία και για μερικά χρόνια έζησε στο Λίβερπουλ. Από τις πρώτες κι όλας μέρες της εγκατάστασης του, άρχισε να γράφει ποιήματα. Στα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν, έγραψε εκατοντάδες ποιήματα και τόσο αυτός όσο και οι φίλοι του έκαναν τα πάντα για να αναγνωριστεί ο Νασρεντίν ως ποιητής.
Μια μέρα, πήγε να δει τον Χότζα στο σπίτι του ο φίλος του ο Αλί και τον βρίσκει καθισμένο μπροστά σ’ ένα τραπέζι να έχει ρίξει το κεφάλι του μέσα στα χέρια του και να κλαίει με αναφιλητά.
«Μη στεναχωριέσαι Χότζα», του είπε ο φίλος του, «δεν μπορεί τα πράγματα να είναι τόσο άσχημα, ώστε να κλαις έτσι»!
«Κι όμως, είναι…», απάντησε ο Νασρεντίν, «γιατί μόλις ανακάλυψα ότι δεν είμαι ποιητής».
«Ε, και; Το μόνο που έχεις να κάνεις», συνέχισε ο Αλί, «είναι να παρατήσεις την ποίηση, κι αμέσως θα νοιώσεις πολύ καλύτερα».
«Ναι, αλλά δεν μπορώ να το κάνω αυτό», είπε ο Νασρεντίν ξεσπώντας σε καινούργια αναφιλητά, «γιατί μου ανακοίνωσαν ότι εκλέχτηκα, ‘Ποιητής του Αιώνα’ από την Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών. Από χθες είμαι ο πιο διάσημος ποιητής της Αγγλίας…», είπε ο Χότζας ξεσπώντας πια σε ακράτητα αναφιλητά!

8 Σχόλια στο “Ο Χότζας ποιητής”

      natassaki
      11 Σεπτεμβρίου 07 στις 21:48

      Έτσι, ε;;; ( χιχιχι!!! )

      Καλησπέρα, παππού-Παραμυθά μου!

      Μετά από μια δύσκολη μέρα, μόνο αυτό ήθελα να διαβάσω! – ευχαριστώ και πάλι…

      Φιλί και καληνύχτα. 🙂

      koptoraptou
      12 Σεπτεμβρίου 07 στις 16:48

      Εξόχως πολιτικός, Παραμυθά μου τις τελευταίες μέρες.
      Μια τα… παιχνίδια, μια ο ποιητής που δεν είναι ποιητής, αλλά ανακηρύχθηκε «Ποιητής του Αιώνος’, όλο στα προεκλογικά το γυροφέρνεις. Δυστυχώς, όμως οι πολιτικοί μας δεν κλαίνε…
      Σε φιλώ.

      Vanda
      12 Σεπτεμβρίου 07 στις 17:26

      Δυστυχώς στις μέρες μας πρέπει να σου δώσουν βραβείο για να αναγνωριστείς στον τομέα σου, ενώ τα παλιά καλά χρόνια, ήσουν ό,τι δήλωνες! 😀

      ανδρουλάκης αλέξανδρος
      10 Δεκεμβρίου 07 στις 23:13

      Να μια ιστορία που θα έπρεπε τα παιδιά να τη μαθαίνουν απο το δημοτικό και να την επαναλαμβάνουν σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Να μια ιστορία που θα έπρεπε να γίνει κάδρο και να βρίσκεται σε όλες τις σχολικές αίθουσες, στα αμφιθέατρα των Παν/μίων
      στις εισόδους και τους εσωτερικούς χώρους των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, και πάει λέγοντας.
      Να μια ιστορία που ο πολιτισμός μας δεν πρέπει να μάθει ποτέ….

Σχολιάστε