Ο φίλος μου ο Σκαντζόχοιρος

Σήμερα, λέω να σας πω πώς γνώρισα τον φίλο μου το σκαντζόχοιρο.
Μια μέρα, που είχε πολύ ωραίο καιρό, σκέφτηκα να βάψω  το σπίτι μου. Κάποια στιγμή, κουράστηκα κι είπα να σταματήσω, να ξεκουραστώ λιγάκι. Κατέβηκα κάτω και πήγα να καθίσω σ’ ένα σκαμνάκι.
«Ωstoryteller-looks-downjpg.JPGωωχχ…» έβγαλα μια κραυγή μόλις κάθισα και βρέθηκα πεσμένος στο χώμα.
Γυρίζω στο σκαμνί  και τί να δω!  Ένας σκαντζόχοιρος!  «Τί θες εδώ;» του λέω αγριεμένος.
« Δεν φτάνει πού κάθισες επάνω μου, αγριεύεις κι από πάνω», μου απάντησε ό σκαντζόχοιρος. «Και τι θα πει τι θέλω; Βγήκα να βρω φαΐ για τα παιδιά μου και να κάνω καμιά βόλτα».
«Με συγχωρείς,  που  κάθισα πάνω σου»,  του είπα, «πάμε μαζί βόλτα;» τον ρωτάω.
«Και δεν πάμε», μου λέει ό σκαντζόχοιρος.hedgehog-1.jpg
Αφού κάναμε, λοιπόν, μια μικρή βόλτα, καθίσαμε σ’ ένα ζαχαροπλαστείο για να τον κεράσω κάτι. Εκεί, όμως, που ετοιμαστήκαμε να φάμε το γλυκό μας, να ‘σου ένας κύριος που με ρωτάει αν μπορεί να καθίσει μαζί μου γιατί δεν έχει άλλο άδειο τραπεζάκι, και πριν προλάβω να του πω ότι στην καρέ­κλα ήταν ο σκαντζόχοιρος που δεν τον είχε δει,  εκείνος κάθισε αμέσως και: «Ουάου…»,  άφησε μια κραυγή και πετάχτηκε στον αέρα. Πήρα τον φίλο μου τον σκαντζόχοιρο κι  έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα.
Πήγαμε σ’ ένα πάρκο που ήταν εκεί κοντά και καθίσαμε κι οι δυο σ’ ένα παγκάκι. Είμαστε πολύ στενοχωρημένοι μ’ αυτό πού έγινε και καθόμαστε σκεφτικοί. Κι  εκεί πού καθόμαστε να  ‘σου κι  ένα παιδάκι πού κρατούσε ένα μπαλόνι, κι ερχόταν να κάτσει στο παγκάκι.
«Πρόσεχε παιδί μου» του φωνάζω, «μην πλησιάσεις το σκαντζόχοιρο γιατί μπορεί να σκάσει το μπαλόνι σου και να τρυπη­θείς κι  ο  ίδιος».
Γυρνάω να πω στο σκαντζόχοιρο να προσέχει, αλλά το παγκάκι ήταν άδειο. «Μπα! Πού να πήγε», λέω κι άρχισα να ψάχνω.
Κάποια στιγμή εκεί που έψαχνα, ακούω κλάματα. Κοιτάζω καλύτερα και βλέπω το φίλο μου το σκαντζόχοιρο να κλαίει.
Έγινα μικρός και τον πλησίασα. «Τι έχεις» τον ρωτάω.
«Δεν μ’ αρέσει να κάνω τον κόσμο να πονάει. Τρύπησα εσένα, τρύπησα τον κύριο στο ζαχαροπλαστείο και πριν λίγο σ’ άκουσα να λες στο παιδάκι να προσέχει μην το τρυπήσω.  Δεν αισθάνομαι καλά. Νομίζω πως πρέπει να πάω σε σκαντζοχοιροψυχοαναλυτή. Νοιώθω τρομερές ενοχές γι’ αυτό που είμαι. Θέλω να φανώ χρήσιμος σε κάποια άνθρωπο».
«Ε, λοιπόν, πάμε στη θεια μου την  Ελένη, τη μοδίστρα», του λέω «κι εκεί κάτι μπορεί να καταφέρεις».
Σε λίγο έφτασα στο σπίτι της Θείας μου της Ελένης. «Κοίτα τι σου έφερα», της λέω, κι αφήνω το σκαντζόχοιρο στο τραπέζι.
«Ά, τί ωραία»,  φώναξε εκείνη, «μαξιλαράκι για καρφίτσες». Και πριν προλάβω να της πω ότι δεν είναι μαξιλαράκι για καρφίτσες, αλλά της τον έφερα για μπιμπελό, εκείνη απλώνει το χέρι της στο σκαντζόχοιρο  κρατώντας μια καρφίτσα, και του την μπήγει στην πλάτη. «Ωχ», βάζει μια φωνή ο σκαντζόχοιρος αυτή τη φορά, μόλις ένοιω­σε το τσίμπημα. «Πάμε να φύγουμε από ‘δω.  Είπαμε να φανώ χρήσιμος», μου λέει ό σκαντζόχοιρος, «αλλά όλα έχουν ένα όριο! Όχι κι έτσι! Με βρήκατε μικρό και με παιδεύετε»!
«Έχεις δίκιο», του λέω, «αλλά δεν την πρόλαβα». Σε λίγο βρεθήκαμε καθιστοί στα σκαλάκια του σπιτιού της θείας μου. «Αχ, τί να κάνω τώρα; Θέλω μια φορά να κάνω κάτι για έναν άνθρωπο».
«Έλα», του λέω χαμογελώντας πονηρά, «κάτι σκέφτηκα. Θα πετάξουμε σε μια μακρινή χώρα στις Ινδίες,  κι εκεί θα δεις ότι μπορείς  να είσαι χρήσιμος. Έτσι θα σου φύγουν όλες οι ενοχές που τσίμπησες  ανθρώπους, γιατί αν συνεχίσεις έτσι θα σου πέσουν όλα τα αγκάθια από την πλάτη σου και θα μείνεις… φαλακρός!»

paramithas-petaei-2.jpg

Σε λίγο έφτασα πετώντας στις  Ινδίες, με το σκαντζόχοιρο στην πλάτη μου, και έψαχνα να βρω κανέναν φακίρη, πράγμα που δεν άργησε και πολύ να γίνει.

fakir-1.jpg

«Σας παρακαλώ, κύριε  φακίρη», του λέω, «εσείς που έχετε μάθει να ξαπλώνετε σε κρεβάτια με καρφιά αντί για στρώμα, μήπως μπορείτε να κάνετε σκαμνάκι το φίλο μου τον σκαντζόχοιρο από ‘δω και να κάτσετε  επάνω του;»
«Χα, χα, χα… Σκαμνάκι από σκαντζόχοιρο! Δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ αυτό», είπε, κι αμέσως κάθισε με όλο του το βάρος πάνω στον σκαντζόχοιρο.  «Ααααχ… Τι ωραία»!» Έκανε ο φακίρης, σαν να καθόταν πάνω σε μαξιλάρι από πούπουλα, κι ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του!
«Είδες» λέω στον σκαντζόχοιρο, «ότι υπάρχουν άνθρωποι πού δεν τους πονάς και τους είσαι και χρήσιμος»;
«Θα μου τον αφήσετε για σκαμνάκι», με ρώτησε με λαχτάρα ο φακίρης.
«Α, όχι», είπα εγώ, «τον περιμένουν η γυναίκα του και τα παιδάκια του». Κι ο φακίρης ανασηκώθηκε λυπημένος. Πήρα τον σκαντζόχοιρο  και φύγαμε. Κι όταν γυρίσαμε πίσω στο σπίτι μου, μου λέει: «Αχ, ξαλάφρωσα. Παραμυθά, είσαι αληθινός φίλος».
Κι  από τότε, ο σκαντζόχοιρος κι  εγώ γίναμε δύο καλοί φίλοι.
Καλό βράδυ.
Π.

23 Σχόλια στο “Ο φίλος μου ο Σκαντζόχοιρος”

      marilia
      22 Νοεμβρίου 08 στις 21:02

      Αχ, δεν ξαλάφρωσα, Παραμυθά! Γιατί, ξέρετε, έχω κι εγώ… σκαντζόχοιρους στην τάξη μου, αλλά εγώ δεν έχω καταφέρει ακόμα να τους ταξιδέψω σε άλλες χώρες και να τους κάνω να φανούν χρήσιμοι και να νιώσουν καλύτερα. Κι έτσι στενοχωριόμαστε κι εγώ, αλλά κυρίως εκείνοι! Ουφφφφφφφφ!

      καληνυχτοφιλιά

      Fwtino_Asteraki
      22 Νοεμβρίου 08 στις 22:20

      Καληνυχτα και ονειρα παραμυθοανακατιαρικα
      σε χωρες μαγικες και ονειρικες
      να κανεις καθε μερα και μια αλλη γνωριμια
      μια φιλια μια παρεα..
      με μια αγκαλιτθα και ενα φιλακι
      αγκαλιτθα να κοιμαστε γλυκα ολοι παρεα!

      ΦΙΛΑΚΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ ΚΑΙ ΑΓΚΑΛΙΤΘΕΣ!!!

      Fwtino_Asteraki
      24 Νοεμβρίου 08 στις 0:42

      Αχ,βρε Γιαννη μου τι γλυκο ακουστηκε αυτο..Να σαι καλα..
      Καληνυχτα σε ολους και ονειρα Φιλικοπαραμυθοαγαπισιαρικοανακατεμενοαγκαλιτσισμενα!χαχαχαχαχαχαχαχα!!!!!!!!!!!

      ΑΡΙΣΤΗ
      24 Νοεμβρίου 08 στις 10:22

      Καλημερούδια σε όλους και καλό χειμώνα μπορώ να πω.
      Να σε καλά παραμυθούλη μου που μας ζεσταίνεις τέτοιες μπρρρρρρρρρρρρρρρ …… κρύες μέρες με τα γλυκά σου παραμυθάκια.
      Φιλάκια!

      Κοκκινοσκουφίτσα
      24 Νοεμβρίου 08 στις 13:47

      Αν το κατάλαβα καλά, όλοι είμαστε χρήσιμοι σε κάποιον άλλον, όπως και να είμαστε, ο,τι και να έχουμε να προσφέρουμε ή όσο κακή ιδέα και να έχουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό. σωστό ακούγεται. και προσφέρει λύτρωση, μια αίσθηση ολοκλήρωσης ατομικής και συμπαντικής. θα προσπαθήσω να το θυμάμαι όταν νιώθω σκατζόχοιρος. πολλά φιλιά και καλή εβδομάδα! γιάννη τι κάνεις;

      Γιαννης απο ΝΥ
      25 Νοεμβρίου 08 στις 5:13

      Κοκκινοσκουφίτσα κουκλα μου ειμαι πολυ καλα, εσυ?
      Την τελευταια εβδομαδα καταφερα και βρηκα παλιους συμμαθητες μου απο το γυμνασιο μεσα απο το Facebοok.
      To Σαββατοκυριακο μιλησα τουλαχιστων με 5 απο αυτους. Τους πηρα ολους τηλεφωνο! Χαχαχα
      Ειχε πολυ πλακα. 17 χρονια ειχα να τους μιλησω. Τους εχασα μετα το γυμνασιο γιατι χωρισα απο αυτους ενω γραφτηκα σε αλλο λυκειο απο αυτο που ακολουθησαν αυτοι. Και τωρα μετα απο τοσα χρονια τα λεγαμε. Αλλοι με παιδια, αλλοι με το ενα, αλλοι με το αλλο. Ηταν ωραια. Ηταν σαν να ηταν οικογενεια μου. Τους παλιους μου συμμαθητες τους αγαπαω σαν αδερφια μου. Ετσι ενοιωσα τουλαχιστων…

      Κοκκινοσκουφίτσα
      25 Νοεμβρίου 08 στις 13:52

      πολλά τέτοια ακούω για το Facebook. μήπως να ψηθώ κι εγώ; είχα μια κολλητή στο Δημοτικό που την έχασα λόγω μετακόμισης. λες να είναι εκεί; Γιάννη, ευχαριστώ για το κούκλα που είπες. είχα αρχίσει να ανησυχώ, γιατί λίγο έλειψα και είδα ότι όλες σε είχαν μέσα στην περιποίηση και «σκίζονταν» να τις προτιμήσεις και έκανα μουτράκια

      ΑΡΙΣΤΗ
      25 Νοεμβρίου 08 στις 14:16

      Καλησπερούδια
      Κοκκινοσκουφίτσα μου και εγώ μπήκα στο facebook πρόσφατα αλλά δεν ξέρω που παν τα τέσσερα ακόμα. Όσο για συμμαθητές δεν μπορώ να τους βρω λόγο το ότι ξέχασα τα επίθετά τους, τόσο καλά. Αλλά έχω ένα φιλαράκι πρώτο στην λίστα μου. Ν.Π. είναι τα αρχικά του ονόματός του. Βρες τον, βρες τον….

      Γιαννης απο ΝΥ
      26 Νοεμβρίου 08 στις 5:08

      Κοκκινοσκουφίτσα, το «μουτρακια» εσκισε!! χαχαχα
      Γιατι καλε κανεις μουτρακια?
      Να μην κανεις μουτρακια και φτιαξε εναν λογαριασμο στο Facebook να δω τι λογα ειναι τα μουτρακια σου.
      Τα λεμε

      Κοκκινοσκουφίτσα
      26 Νοεμβρίου 08 στις 9:16

      Γιαννάκη, επειδή τα μουτράκια μου δεν είναι καλά λογά δεν θέλω να τα διαρρεύσω στο Φατσοβιβλίο. αν όμως μαζευτείτε πολλοί και κάνετε ένα κίνημα με αυτό το αίτημα, μπορεί και να πειστώ, δεν ξέρω. φιλιά σε όλους!

      Μαρία
      26 Νοεμβρίου 08 στις 10:09

      καλημέρα σε όλους με ξεχάσατε βρε! σήμερα εχω νεύρα και αισθάνομαι πολύ σκατζόχοιρος πάρα πολύ με κάτι αγκάθια ως εκεί πάνω! ουφ! Αριστούλα τι κάνεις έχετε κρύα εκεί;
      Κόκκι πότε θα καταφέρουμε να δουμε τα μουτράκια σου live;
      φιλάκια

      ΑΡΙΣΤΗ
      26 Νοεμβρίου 08 στις 11:06

      Καλημερούδια σε όλους.
      Καλά Μαράκι πολλά χρόνια θα ζήσεις ότι έλεγα να σχολιάσω για το που είσαι.
      Που χάθηκες βρε παραμυθόπαιδο; Και η Κυρία παραμυθά χάθηκε. Γενικά έχουμε απόλυες. Άντε να ζεσταινόμαστε λιγάκι. Άντε να το μπαχαλέψουμε να ανάψουν και τα αίματα λίγο μιας και κάνει κρύο εδώ πάνω.

      Μαρία
      26 Νοεμβρίου 08 στις 11:20

      Αχ αριστούλα ακόμα προσπαθώ να βάλω ίντερνετ για αυτό χάνομαι τώρα είμαι στη βιβλιοθήκη της πόλης μου και σας γράφω έλα κξάποια στιγμή θα σας επανέλθω καθημερινά και δριμύτερη!

      Γιαννης απο ΝΥ
      27 Νοεμβρίου 08 στις 2:48

      Α, Κοκκινοσκουφίτσα ξεχασα να σου πω. Η ΝελληΝεζι ειναι κι αυτη στο Facebook. Εχει βαλει φωτογραφιες ωραιες με μαγιω στην παραλια κι ετσι. Την βλεπω και την χαιρομαι.Ναι, ναι…
      Περιμενω κι απο εσενα κατι αναλογο.

      Κοκκινοσκουφίτσα
      27 Νοεμβρίου 08 στις 9:22

      γιαννάκη αυτή η κουκλάρα με τα ατελείωτα πόδια που βλέπεις στο Facebook δεν είναι η νέλλη, εγώ είμαι βρε! απλώς η νελλίτσα έχει υπεξαιρέσει τις φωτογραφίες μου επειδή είμαι πολύ όμορφη (συγνώμη νέλλη που σε δίνω αλλά δεν μπορούσα άλλο να ζω σε αυτό το ψέμμα):Ρ
      Μαρία συγνώμη η ομηρία κρατεί ακόμη! φιλιά!

      Κυρία Παραμυθά
      27 Νοεμβρίου 08 στις 10:26

      Αγαπημένα μωρά και μωράκια του Παραμυθά, καλημέρα σας!
      Χαίρομαι που η απουσία μου έγινε αισθητή, ειδικά στην Αρίστη που της έχω αδυναμία!
      Περνάω δύσκολες μέρες, βλέπετε και οι μάγισσες έχουν βάσανα!
      Κάποια στιγμή σκέφτηκα μήπως η γαμονεράιδα μου είχε κάνει μάγια. Κάθισα λοιπόν να δω τι με βασανίζει, (γιατί έτσι πρέπει να κάνουμε όλοι μας να παρατηρούμε τι μας βασανίζει), πήγα λοιπόν στο Μαγοεργαστήρι μου και παρατηρούσα τι γίνεται μέσα μου. Είδα λοιπόν, πως για ότι μου συμβαίνει και μου έχει συμβεί ΠΟΤΕ δεν φταίξανε οι άλλοι! Η μάγισσα Άιναφετς πολύ σίγουρη για τις ικανότητες της το έχει επιτρέψει!
      Θα με ρωτήσετε λοιπόν και τι κάνω; Δεν υπάρχει συνταγή, ένα μόνο ξέρω ΣΙΓΟΥΡΑ πως όλα τα προβλήματα έχουν λύση και αν θέλουμε αληθινά με πολύ ΕΠΙΜΟΝΗ μόνοι μας τα λύνουμε!
      Πολλά πολλά φιλάκια και συγνώμη αν σας ζάλισα, αλλά σας είχα υποσχεθεί ότι κατά εποχές θα σας γράφω διάφορα περίεργα που παθαίνουν και οι μάγισσες!

      fotini
      28 Νοεμβρίου 08 στις 9:11

      μμμ τέλικά ο καθένας μπορεί να φανει χρήσιμος στον κατάλληλο άνθρωπο!!!
      εγώ πάντως είναι πολλες φορές που θέλω να γίνω αρμαδίλλος για να προστατεύομαι απο τις εξωτερικές επιθέσεις κ να μαι κομματάκι «χοντρόπετση»!!!

      ουπς!! υπάρχει κ κυρια παραμυθά;;; αυτό είναι μεγαλειο!! τα σέβη μου κυρια παραμυθά!!! είμαι καινουργια στην παρέα κ χάρηκα ιδιαίτερα για την ύπαρξη σας!

      Fwtini_Asteraki
      29 Νοεμβρίου 08 στις 23:49

      Τοκ τοκ ! ! ! Παραμυθας εδω παραμυθας εκει που ειναι ο παραμυθακος μας παιδια???Παραμυθα παραμυθα ανεβηκα ψηλα ψηλα για να σε βρω μα ελειπες και απ κει.. παραμυθας ου ε?!χαχα!!
      Φανερωσου παραμυθοΦιλρακι μου!χιχιχι!
      Καληνυχτα και ονειρα γλυκασε ολα τα παιζακια!
      αγκαλιτθες και φιλακια πολλα πολα σε ολους!

      lefterian
      14 Δεκεμβρίου 08 στις 16:49

      χε, χε, ωραίο το παραμύθι. κάτι τέτοια μου έρχεται να λέω κι εγώ… αλλά πιο ‘φανταστικά’ με κάτι… τεράστιες κότες που μιλάνε και γάτες με φτερα!…

      Βάγια Κάλφα
      26 Ιανουαρίου 09 στις 13:01

      Kαλημέρα 😉
      υπέροχο το παραμύθι- πολύ ανακουφιστικό…
      νομίζω πως είναι και το δυσκολότερο είδος για έναν συγγραφέα: όχι απλά να συμφιλιώνεται με το παιδί που έχει μέσα του, αλλά να το αγαπά και να το ξυπνά σε άλλους

Σχολιάστε