Ουφ!

Ουφ! Επιτέλους ξαναμπήκα στο blog μου. Από τις 10 του μήνα μ’ έχετε χάσει όχι γιατί ήρθα στη Σκιάθο για μερικές μέρες, αλλά επειδή, μου την πέσανε δύο φορές ιοί. Τελευταία δούλευα σε δύο κομπιούτερ: το προ-προηγούμενο με ΧΡ και το τελευταίο VISTA, μέχρι να μάθω πώς δουλεύει και να μεταφέρω τα αρχεία μου. Πρώτο βούτηξε ιό το παλιό, στις 7 του μήνα. Όσοι δουλεύετε ΧΡ προσέξτε. Χάνεται οποιαδήποτε εικόνα από το DESKTOP – όχι οι φάκελοι – κι ανοίγει ένα παράθυρο με άψογα γραφικά που λέγεται XP 2008 κι αρχίζει να μετράει τους ιούς χωρίς να μπορείς να το σταματήσεις κι όταν τελειώσει σου λέει πόσους βρήκε και σου προτείνει να πας ν’ αγοράσεις ένα antivirus με την κάρτα σου. Έβαλα το δικό μου βρήκε 4 ιούς, τους έσβησε και νόμισα ότι τέλειωσα. Μπα! Ξανανοίγει το παράθυρο και φτου κι από την αρχή τους ψάχνει και τους βγάζει 932! Σου λέει να πας ν’ αγοράσεις το windows antivirus XP 2008, δεν το έκανα και πάω να συνεχίσω. Πρώτον το κομπιούτερ άρχισε να σέρνεται και δεύτερον κάθε 10 λεπτά ξανάνοιγε μόνο του, έψαχνε για ιούς κ.λπ. Και επειδή έφτασεήταν τη μέρα που έφευγα για Σκιάθο, αποφάσισα να μην το πάρω μαζί μου και να δουλεύω πια μόνο στο καινούργιο κομπιούτερ. Το τελευταίο post μπήκε στις 10 του μήνα και λίγο μετά που το ανέβασα  γίνεται και σ’ αυτό το κομπιούτερ κάτι παρόμοιο. Χειρότερο αυτή τη φορά. Παύει να δουλεύει ξαφνικά το MOZILA FOX, πάω να μπω με τον EXPLORER κι ανοίγει παράθυρο που μου λέει ότι είμαι φουλ από ιούς και να πάω ν’ αγοράσω με κάρτα το antivirus του EXPLORER! Τσεκάρω την επιλογή να συνεχίσει με να δουλεύει όπως είναι… αλλά εκείνο δεν συμφωνεί κι επιμένει να πάω ν’ αγοράσω αυτό που μου προτείνει κι επειδή το θεωρώ πολύ ύποπτο δεν το κάνω. Αλλά πια δεν μπορώ να μπω στο μπλογκ μου κι έτσι δεν μπόρεσα α ανεβάσω ό,τι είχα ετοιμάσει. Μέχρι χτες που ήρθε εδώ ο «μάστορας» και ναι μεν δεν μπόρεσε να καθαρίσει τον ιό, να επαναφέρει το MOZILA και να εξαφανίσει το άλλο που πρότεινε την αγορά του antivirus, αλλά μου έβαλε ένα άλλο ψαχτήρι, το OPERA, κι έτσι σήμερα μπορώ να σας γράψω.
Μια και πια το έχουμε κάνει εντελώς προσωπικό το blog θα σας μεταφέρω εδώ κάτι από το ημερολόγιό μου που έγραψα την Κυριακή. (Κρατάτε ημερολόγιο; Εκτός που έχει πολύ πλάκα, έχει και πολύ ενδιαφέρον να διαβάζεις αυτά που έγραφες πριν χρόνια και δεν φαντάζεστε τι μαθαίνεις για σένα!) Μαζί σας βάζω και μια φωτογραφία που έβγαλα από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας λίγο μετά. Δεν πολυφαίνεται, αλλά υπάρχουν δύο ουράνια τόξα, κάτι που δεν το έχω ξαναδεί ποτέ! Στο βάθος η Σκιάθος. Θα τα πούμε πάλι από αύριο.
Χρόνια πολλά στις Μαρίες και στους Μάριους, στις Παναγιώτες και στους Παναγιώτηδες και στις Δέσποινες.
Σας φιλώ πολύ
Π.

rainbow.jpg

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008, 7:16 μμ.
Σήμερα, στα 65 μου, έκανα κάτι που ήθελα να κάνω από μικρό παιδί και δεν μ’ άφηνε η μάνα μου. (Σκέψου πόσα τέτοια μένουν μέσα μας από μικρά παιδιά και ρυθμίζουν τη ζωή μας κι εμείς νομίζουμε ότι είναι δικές μας επιλογές…) Έπιασε μια τρομερή μπόρα. Γδύθηκα, και τελείως γυμνός ανέβηκα στην ταράτσα. Ήταν σαν να έκανα ντους. Ένοιωσα μια τρομερή αίσθηση ελευθερίας. Κάθισα ήσυχος, όρθιος κι ακίνητος. Έσταζα ολόκληρος. Πέφτανε κεραυνοί… Υπήρχε τρομακτική ενέργεια στην ατμόσφαιρα! Έμεινα κάνα δεκάλεπτο και κατέβηκα. Έχω ακόμα μία έντονη αίσθηση ελευθερίας και ησυχίας. Ένα ψυχολογικό «καθάρισμα»…

11 Σχόλια στο “Ουφ!”

      athinovio
      15 Αυγούστου 08 στις 15:16

      χρόνια πολλα και σε’σένα παραμυθά

      αυτό με τα ουράνια τόξα συμβαίνει πάντα.
      πάντα υπάρχει ένα πιο αχνό τόξο πέρα από αυτό με τα εντυπωσιακά χρώματα.

      πέρσι στο ναύπλιο είδα 12 σε μία ημέρα

      το έλαβα ως καλό οιωνό και ήταν απλά φανταστικά

      alia
      15 Αυγούστου 08 στις 17:23

      Γλυκέ μου παραμυθούλη,
      είδα ακριβώς το ίδιο διπλό ουράνιο τόξο από την απέναντι πλευρά…Κι εγώ μετά από επαφή με την έντονη βροχή, κι εγώ με μια αίσθηση ελευθερίας και ηρεμίας… 🙂
      Χρόνια πολλά!!

      nellinezi
      15 Αυγούστου 08 στις 18:39

      Nα χαίρεσαι την κορούλα σου μπαμπαδοπαραμυθοφιλαράκο μου…….

      Χαίρομαι που εισαι 65 χρονών και μουρλοκομείο!!!!!! Δικαιώνεις την επιλογή των παιδικών μας χρόνων….σ αγαπω πολυ!

      Πολλά πολλά φιλιά….μααααααααατς μουουουουουτς

      Γιαννης απο ΝΥ
      15 Αυγούστου 08 στις 22:49

      Φανταζεσαι να κλειδωνε η πορτα της ταρατσας και να εμενες εγκλωβισμενος εκει πανω γυμνος και λουτσα στο νερο? Χαχχαχαχα
      Πλακα σου κανω κι εγω μαζι σου. Εαν το κανω κι εγω και με μαζεψει το NYPD θα τους πω πως επηρεαστηκα απο καποιον που ειδα στην τηλεοραση.

      nellinezi
      16 Αυγούστου 08 στις 14:28

      ΝΑΙ! ΝΑΙ!….ΦΑΝΗΚΕ ΕΕΕΕΕ???? ΧΑΧΑΧΑΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑ!!!!!!!!!…..

      ΦΙΛΑΚΙΑ ΓΙΑΝΝΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΜΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ !!!!!!

      Κυριακούλα
      27 Αυγούστου 08 στις 15:16

      Γειά σου, αγαπημένε Παραμυθά!
      Γύρευα κι εγώ μια αφορμή να σου γράψω εδώ και αρκετό καιρό! Διάβασα και το κείμενό σου για το διπλό ουράνιο τόξο και πήρα χαρά! Γιατί ήμουν κι εγώ εκεί – διακοπές! Το είδα κι εγώ και ήταν υπέροχο!
      Έριξε πολύ νερό εκείνη τη μέρα! Το κακομοιριασμένο Seicento που είχαμε νοικιάσει έμπασε νερά από την ηλιοροφή (όλα τα ‘χε η Μαριωρή…) και από το μπροστινό εσωτερικό λαμπάκι (το οποίο, ωστόσο, συνέχιζε να ανάβει!). Τα καθίσματα είχαν ποτίσει και λιμνούλες με νερό είχανε σχηματιστεί σε διάφορα σημεία εδώ κι εκεί (ευτυχώς, βατραχάκια δεν παρατηρήθησαν)! Δε λέω, όπου θέλαμε μας πήγε το καψερό, αλλά δε μας προστάτευσε και πολύ από τις καιρικές συνθήκες…
      Είμαι λίγο φλύαρη, ε; Καλά, ντε, το μαζεύω!

      …Πάντως, πολύ προχωρημένο σε βρίσκω!
      Όχι μόνο για τα τόλμημα στην ταράτσα (άραγε οι δορυφόροι να μας φωτογραφίζουν;), αλλά γενικά για το ανοιχτό μυαλό σου! Είναι προφανές πως το έχεις ψάξει το θέμα!
      Θα συμφωνήσω πως οι γονείς μας μάς έχουν γεμίσει το μυαλό και την καρδιά με πολλούς περιορισμούς και στερεότυπα. Με καλή διάθεση έγινε αυτό, για να προστατεύσουν εμάς, αλλά, πράγματι, και τους εαυτούς τους! Χρειάζεται μεγάλη θέληση και εσωτερικό «σκάλισμα» για να γκρεμίσουμε αυτά τα όρια, ή, τουλάχιστον, να τα φέρουμε στα μέτρα μας!
      Ίσως, για κάποια νέα πράγματα, αν τα θέλουμε πραγματικά, να μη χρειαζόμαστε τόσο την έγκρισή τους! Απ΄την άλλη, καταντάει κουραστικό να περνάνε τα χρόνια και να θες ακόμα να είσαι στο ρόλο του καλού γιου ή της καλής κόρης… Μέχρι πότε θα τους στηρίζουμε; (Κι αυτοί που νομίζουν πως μόνο αυτοί μας στηρίζουν – χα!)
      Δηλαδή, έλεος!

      Καλέ! Γενικά μιλάω! Μην παρεξηγηθεί κανείς, ναι;

      …Οπότε, στην επόμενη βροχή όλοι έξω! (Δεν πειράζει να φοράω το μπανιερό μου, ε;).
      (Αν έχετε παλιό αμάξι, μόνο, βάλτε του μία κουκουλίτσα!)

      Ευχαριστώ!!!
      Η Φλύαρη

      Pink Fish
      9 Σεπτεμβρίου 08 στις 11:34

      Σας ξέρω από παλιά κύριε Πιλάβιε….Εγώ και η αδελφή μου σας βλέπαμε φανατικά. Από τότε έχουν περάσει πολλά-πολλά χρόνια. Τώρα ετοιμάζομαι εγώ να γίνω μάνα, ελπίζω κάποια στιγμή να δείξω το έργο σας στο παιδί μου. Να είστε πάντα καλά

Σχολιάστε