Οι Δάσκαλοί μου όπως λέμε, «οι φίλοι μου».

Παρόλο που δεν είχα κατά νου να γράψω τίποτα σήμερα, παίρνοντας θάρρος από κάποια πραγματικά συγκινητικά σχόλιά σας για το ότι βάζω εδώ πράγματα από την προσωπική μου ζωή για να τα μοιραστώ μαζί σας σαν φίλος, πατέρας, παππούς ή ό,τι άλλο θέλετε – αλλά όχι σαν καμιά αυθεντία – παίρνοντας θάρρος, λοιπόν, από τα σχόλιά σας, θα ήθελα να σας μεταφέρω εδώ τη συγκίνηση που ένοιωσα, διαβάζοντας σήμερα στο ΒΗΜΑ, ένα άρθρο για τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του Άγγελου Τερζάκη. Στο LINK που έβαλα στο όνομά του, μπορείτε να πάτε και να μάθετε αν θέλετε λεπτομέρειες για το ποιος ήταν. Εδώ να σημειώσω ότι ήταν: μυθιστοριογράφος (λογοτέχνης της γενιάς του ‘30), θεατρικός συγγραφέας, δραματολόγος, δοκιμιογράφος, κριτικός θεάτρου και – γι’ αυτό τον θυμάμαι με συγκίνηση – Καθηγητής ιστορίας θεάτρου και δραματολογίας στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εκεί τον συνάντησα και τον είχα καθηγητή για τρία χρόνια σε μια πολύ ευαίσθητη ηλικία, από τα 17 έως τα 20. Ο τρόπος με τον οποίο ανέλυε δραματολογικά τα θεατρικά έργα στο μάθημα, ήταν ουσιαστικά η εισαγωγή μου στο «γνώθι σ’ αυτόν» μέσα από την τέχνη του ηθοποιού που σας έλεγα τις προάλλες. «Κάθε θεατρικός χαρακτήρας έχει ένα κλειδί, όπως και κάθε άνθρωπος. Το κλειδί του χαρακτήρα του Οθέλλου, δεν είναι ότι είναι ζηλιάρης, αλλά ότι είναι εύπιστος. Το κλειδί του χαρακτήρα του Άμλετ, είναι ότι ενώ εξωτερικά δείχνει αδρανής, εσωτερικά δρα». Αυτές είναι μερικές φράσεις του που θυμάμαι ακόμα, όπως κι αυτή για τον Ριχάρδο τον Β’ του Σαίξπηρ: «Στην επιτυχία υπάρχει σκληρότητα, αλλά στην αποτυχία – αν έχεις επίγνωση – υπάρχει ποιότητα, ευγένεια και πόνος που σου μαθαίνει για τη ζωή».
Καθώς θυμήθηκα τον Τερζάκη, κι ένοιωσα τόσο χρόνια μετά – 42 – ότι ήταν πραγματικά δάσκαλός μου όχι μόνο για το θέατρο, αλλά για τη ζωή γενικότερα, αναρωτήθηκα ποιους θεωρώ δασκάλους μου. Δασκάλους που εγώ «έπεσα πάνω τους», που ένοιωθα να με νοιάζονται αληθινά και βαθιά – όχι ειδικά εμένα, αλλά όλους τους ανθρώπους – που δεν μου πήραν χρήματα, που δεν απαίτησαν πειθαρχία και υποταγή σ’ αυτούς, αλλά αντίθετα μου έμαθαν να κοιτάζω μέσα μου με καλοσύνη και κάθε στιγμή να μην φοβάμαι να ξαναρχίζω τη ζωή μου από την αρχή.
Θα ήθελα, λοιπόν, σήμερα εδώ να σας πω ποιους θεωρώ Δασκάλους μου, από τα 17 μου έως τα 43 μου (ναι, κράτησε πολύ η μαθητεία γιατί έμενα στην ίδια τάξη), που αν και μόνο δύο από αυτούς συνάντησα προσωπικά, είναι όλοι σαν να τους ξέρω, και όλους τους νοιώθω σαν φίλο, σαν πατέρα. Για χάρη σας έψαξα στο internet και βρήκα φωτογραφίες τους – μία μόνο δεν είναι καλή – και σας τους βάζω εδώ, όχι με τη σειρά που τους “συνάντησα” χρονολογικά ούτε αξιολογικά, αλλά με αλφαβητική σειρά σύμφωνα με το επίθετό τους.
Καλή εβδομάδα.
Νίκος

01-k-kavafis.jpg

Κωνσταντίνος Καβάφης
02-nkazantzakis.jpg
Νίκος Καζαντζάκης
04-h-berxon.jpg
Ερρίκος Μπερξόν
05-f-dostoevsky.jpg
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
06-w-shakespeare.jpg
Γουίλιαμ Σαίξπηρ
07-a-terzakis.jpg
Άγγελος Τερζάκης
03-j-krishnamurti.jpg
Κρισναμούρτι Τζίντου

24 Σχόλια στο “Οι Δάσκαλοί μου όπως λέμε, «οι φίλοι μου».”

      unamama
      18 Νοεμβρίου 07 στις 21:34

      δευτερη μου προσπαθεια…ειχα μπει και πριν, εγραψα σχολιο και με το submit κολησαν ολα!!!

      εγραφα πως αυτο με τα ‘κλειδια’ των χαρακτηρων ειναι συγκλονιστικο…
      ειστε τυχερος που τον ειχατε δασκαλο…
      οσο για τα ιερα τερατα που αναφερετε παρακατω εχω να πω πως οποιος καταφερει και τους διαβασει (γιατι εγω δεν τα εχω καταφερει ακομη, εκτος απο λιγο καζαντζακη) κατεχει την ‘εγκυκλοπαιδικη μορφωση’ (αν χρησιμοποιω τον σωστο ορο), που ειναι ισαξια της πανεπιστημιακης και μαλιστα οχι σε πρακτικο επιπεδο αλλα σε υψηλοτερο που εχει να κανει με την διανοηση και την ψυχικη καλλιεργεια….

      ενα πολυ ομορφο βραδυ να εχετε : )))

      rodoula-kelly
      18 Νοεμβρίου 07 στις 23:10

      Υποκλίνομαι με σεβασμό στους εξι.
      Συγκινούμαι τρυφερά στον έβδομο.

      ΥΓ.Αυτό με τα κλειδιά των χαρακτήρων μου έκανε εντύπωση.

      natassaki
      19 Νοεμβρίου 07 στις 1:37

      Σπουδαίοι δάσκαλοι – όλοι τους…
      και τυχερός που είδες, έστω και κάποιους από κοντά – για πολλούς είναι «φίλοι» και δάσκαλοι, κι ας μην τους γνωρίσαμε..

      Καλό βράδυ, και καλή εβδομάδα, παππού-Παραμυθά μου
      Φιλιά πολλά 🙂

      Inner Tree
      19 Νοεμβρίου 07 στις 19:31

      Παραμυθα μου σε ευχαρισουμε παλι για την σελιδα αυτη.Η κορη μου 5 χρονων μακρια απο Ελλαδα σε παρακολουθει καθε μερα και καθε Σαβατοκυριακο αλλα και μετα πο το σχολειο μου λεει..μπαμπα βαλε μου Παραμυθα…

      Μια και αναφερεις τον Κρισναμουρτι ο οποιος ειναι υπεροχος κατα την αποψη μου παρακατω βαζω ενα βιντεο με θεμα την ζωη και τον θανατο…τιποτα δεν εχει νοημα αν δεν ξερουμε πως να ζουμε:

      http://inner-tree.blogspot.com/2007/11/j-krishnamurti-about-life-and-death.html

      Βρηκα αλλους τρεις Παραμυθαδες στο ιντερνετ,,,σε αλλες σελιδες που δεν τα εχεις βαλει…καποιος φιλος μαλλον το εγραψε στην τηλεοραση τοτε και το φορτωσε τωρα…δεν βαζω εδω τα λινκς..αν θες τα κατεβαζω και στα στελνω να τα βαλεις στην σελιδα σου…αλλωστε εδω ειναι η θεση τους…

      Και μια προταση..το βιντεο με το 3D ειναι πολυ ακριβο οντως να το δεκτουν…γιατι δεν κανεις ενα πιλοτο παλι με την παλη απλη συνταγη …με αλλο σκιτσογραφο και μουσικο αλλα με την ιδια μορφη με blue screen…και την ιδια μουσικη πιο φρεσκαρισμενη…και η ποιοτητα πολυ καυτερη θα ειναι απο παλια και κατι καινουργιο μπορεις να προσθεσεις και η συνταγη ειναι δοκιμασμενη και το budget θα ειναι σχετικα χαμηλο με πιθανοτητα να σε ξαναδουμε παλι στην τηλεοραση

      Ενας φιλος απο το εξωτερικο

      Inner Tree

      JULIA
      19 Νοεμβρίου 07 στις 21:22

      Aγαπημένε Παραμυθά και παραμυθοπαιδιά,

      Μπορεί να μην σχολιάζω συστηματικά, αλλά να ξέρετε ότι τα διαβάζω όλα όσα γράφονται σ’ αυτό το blog…

      Μερικά από τα βίντεο που έχεις ανεβάσει τα θυμάμαι κιόλας από τότε…( το ουράνιο τόξο ας πούμε!)

      Είναι φοβερό ότι οι μεγαλύτερες αλήθειες λέγονται από έναν ΠΑΡΑΜΥΘΑ…!

      Όλα τα παιδιά σου σ’ ευχαριστούμε………….

      Περιπετών
      19 Νοεμβρίου 07 στις 21:25

      Αγαπημένε παραμυθά, ο Καβάφης, ο Καζαντζάκης και ο Ντοστιογιέφσκι έχουν αποτελέσει και για μένα 3 από τους μεγαλύτερους δασκάλους μου. Πολύ συχνά όταν χρειάζομαι κίνητρα, όταν είμαι μπερδεμένος, όταν κάτι δεν είναι τόσο ξεκάθαρο στην ζωή, ανατρέχω στα ποιήματα του Καβάφη. Εγώ θα προσέθετα και τον Μίκη Θεοδωράκη καθώς και τον Επίκουρο.

      Ο Παραμυθάς
      23 Φεβρουαρίου 08 στις 1:18

      […] και των υπόλοιπων τριών του κατάλογου από το post  ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ, “ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ”, ε, για να το τελειώσουμε πια αυτό. Σειρά σήμερα έχει ο […]

      Fwtino_Asteraki
      15 Αυγούστου 09 στις 17:59

      Ομορφο και αυτο το ποστ με το δικο του κατι οπως ολα! Ολοι αυτοι εκει πανω που στεκουν και μας χαζευουν ετσι οπως τους επαιξεργαζομαστε σαν «εξωγιηνους» ειναι/ηταν/ και θα ειναι παντα σπουδαιοι….μα παντα δασακαλος νομιζω ειναι λιγο πολυ ολοι γυρο μας μας…αυτος που θα σε σκεπασει με αγαπη και υπομονη…αυτος που θα σου εξηγησει/απαντησει και τις 21 φορες στο τι ειναι αυτο..και αλλα πολλα…Απ ολους κατι περνουμε ποσο μαλλον απ αυτους που αγαπαμε και μας αγαπανε…

      Οποτε δασκαλε σε ακουμε και σε διαβαζουμε παντα με προσοχη! 😉
      Φιλια!

      Υ.Γ. Πολλες παραπομπες φαινονται εδω αληθεια πως τα θυμασαι ολα αυτα χιχιχιχι! 😛

Σχολιάστε