Μισός χρόνος με Χότζα.

Τηρώντας το έθιμο να κάνω μηνιαία… γενέθλια αυτού του blog, θα σας θυμίσω ότι σήμερα κλείνουν έξι μήνες από τότε που εμφανίστηκε, στις 9 Φεβρουαρίου… Δηλαδή μισός χρόνος; Ουάου!… 26.725 computers για πρώτη φορά, 120.329 «επιστροφές – χτυπήματα» και 1700 σχόλια ακριβώς. Από αυτά, μόνο δύο (!!!) αρνητικά – το δεύτερο, τώρα τελευταία στο βιογραφικό μου!!! Χα, χα, χα… Εξαιρετικό ποιηματάκι. Και έτσι επειδή σας άρεσαν τα «βαριά» του Χότζα, θα βάλω άλλο ένα που έχω. Είναι το πιο «βαρύ» απ’ όλα όσα έχω… σκέτο «φούμαρο ιντερνετικό», που λέει το ποιηματάκι.

«Δάσκαλε», είπε μια φορά ένας από τους μαθητές στον Νασρεντίν, «εκείνη την ιστορία με την κούκλα από αλάτι και την άλλη με το ψαράκι στον Ωκεανό, που μας είπες τις προάλλες, δεν τις κατάλαβα. Τι θέλανε να πούνε;» «Μμμ…», έκανε ο Νασρεντίν. «Θα σου πω μια άλλη που λέει το ίδιο και θα την καταλάβεις. Κάποτε, ένας άνθρωπος έμαθε πού είναι ο Θεός και πήγε και του χτύπησε την πόρτα. Τότε ακούστηκε η φωνή του Θεού να ρωτάει: ‘Ποιος είναι;’ Και ο άνθρωπος απάντησε: ‘Εγώ’. Τότε ξανακούστηκε η φωνή του Θεού να λέει: Εδώ ΔΕΝ υπάρχει χώρος για ΜΕΝΑ και για ΣΕΝΑ. Και η πόρτα έμεινε κλειστή. Μετά απο έναν χρόνο μοναξιάς, θλίψης και περιπλάνησης, ο άνθρωπος ξαναπήγε στη πόρτα του Θεού και την ξαναχτύπησε.
Και η φωνή του Θεού, ξανακούστηκε να κάνει την ίδια ερώτηση: ‘Ποιός είναι;’ Και ο άνθρωπος απάντησε: ‘Εσύ’. Και τότε η πόρτα του Θεού, άνοιξε μονομιάς διάπλατη»…
«Δηλαδή;» ρώτησε ο μαθητής το Χότζα, καθώς και πάλι δεν είχε καταλάβει.
Κι ο Χότζας, γύρισε το κεφάλι του προς το παράθυρο χωρίς να απαντήσει, ενώ ένα δάκρυ έτρεχε στο μάγουλό του.

Σας φιλώ.
Π.

Υ.Γ.: Και για να το γιορτάσουμε, προηγουμένως σας έβαλα και έναν Τιμολέοντα.

9 Σχόλια στο “Μισός χρόνος με Χότζα.”

      Καρέλλεν
      10 Αυγούστου 07 στις 3:01

      Ακόμη μια ιστορία-διαμάντι. Κρίμα που υπάρχει άνθρωπος που τέτοια κείμενα τα θεωρεί «φούμαρα»… Επειδή όμως μου ήρθε έμπνευση, επίτρεψέ μου να αφιερώσω ένα ποιηματάκι με αγάπη:

      Τα παραμύθια όπου κι αν είναι, βασικά,
      στο ίντερνετ ή σε μέσα παραδοσιακά
      πάνω απ’ όλα θέλουν νου, θέλουν καρδιά.
      Τα μεμονωμένα ποιηματάκια τα απλά
      «φουμάρονται» και χάνονται με τον βοριά.
      Όποιος δεν θέλει, αγαπητή Μαγδάλω,
      κανένα πρόβλημα… ας διαβάσει κάτι άλλο.

      Για έναν άνθρωπο που έχει προσφέρει σε τόσο κόσμο, περιλαμβανομένου και του γράφοντος, δημιουργώντας εδώ και πολλά χρόνια υπέροχα παραμύθια -μάλιστα πρόσφατα και μέσω του παρόντος μπλογκ- δεν μπορώ να διαβάζω… φούμαρα.

      Συγγνώμη, Παραμυθά, γράφω πάντα αυθόρμητα.

      maria
      10 Αυγούστου 07 στις 10:55

      Καρέλλεν> κι εγώ σα κι εσένα πολλές φορές «θυμώνω» και «θίγομαι» όταν κάποιος έχει αρνητικές σκέψεις για τον Παραμυθά, τον Νίκο, τον μπαμπά μου. Όμως όπως πάντα μου λέει κι εκείνος, δεν πειράζει, δεν έχει σημασία. Ακόμα και τ’ αρνητικά σχόλια κάτι θετικό φέρνουν..κοίτα τι ωραίο ποιηματάκι έβγαλες! ΄-) Απο που είναι τ’ ονομά σου?

      Καρέλλεν
      10 Αυγούστου 07 στις 11:38

      Μαρία, έχει δίκιο ο Παραμυθάς μας. Τα αρνητικά (στην περίπτωσή μας μάλλον κακόβουλα) σχόλια είναι μέσα στη ζωή και, νομίζω, τελικά μας κάνουν πιο δυνατούς. Η πείρα και η πορεία του τον βοηθούν, ώστε να μην τον αγγίζουν αυτά. Εγώ όμως με τον νεανικό παρορμητισμό ένιωσα την ανάγκη να απαντήσω, γιατί θίχτηκα (ως γνωστόν «φούμαρα» σημαίνει «μπούρδες») και παίρνω προσωπικά την ευθύνη των όσων γράφω. Ζητώ ξανά συγγνώμη.
      Χαίρομαι που σου άρεσε το ποιηματάκι, σκέφτομαι να εκδώσω την ποιητική μου συλλογή που θα έχει τίτλο: «Τι καπνό φουμάρεις;»… 🙂 Όσο για το (περίεργο) nick μου, προέρχεται από τον ήρωα ενός αγαπημένου μου βιβλίου του Άρθουρ Κλαρκ, που είχα διαβάσει μικρός αλλά με σημάδεψε. Καλημέρα!

      unamama
      10 Αυγούστου 07 στις 12:55

      λιγες μερες μετα τις διακοπες μου και με πιο καθαρο μυαλο μπορω να προβληματιστω λιγο με τα μηνυματα που αφηνει αυτη η ιστορια…οταν ημουν μικρη περιμενα ετοιμη την απαντηση! θαρρω μιλα για τον εγωισμο? χαιρομαι για την επιτυχια του blog…

      natassaki
      11 Αυγούστου 07 στις 17:06

      … κι όταν το «εγώ» γίνει «εσύ» … βρίσκεις την πόρτα ανοιχτή, της καρδιάς…..

      Πολύ καλό, παππού-Παραμυθά μου! Πολύ…. 🙂

      Φιλί μεγάλο.

      zero2one
      12 Αυγούστου 07 στις 13:22

      Πολύ ωραία ιστοριούλα, αυτή με τον άνθρωπο και το Θεό, νομίζω ότι την έχω ξαναδιαβάσει καπου στον Καζαντζάκη.

      Χρόνια (και ποστ!) σου πολλά λοιπόν, Παραμυθά μας!

      Άννα
      10 Οκτωβρίου 07 στις 13:16

      Μέχρι χθες δε γνώριζα αυτή τη σελίδα. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Θα σας επισκέπτομαι συχνά στο εξής!
      Δυστυχώς, αυτό το «εγώ» μας οδηγεί σε λάθος μονοπάτια… Από κάπου πρέπει ν’αρχίσουμε για να το εξαλείψουμε.

Σχολιάστε