«Σαν αρχαίο Ινδιάνικο τραγούδι»

Γεια σας μωρά μου. Σας αποθύμησα, αλλά έχω ξεκιστεί στη δουλειά – πάνω από δύο χρόνια είχα να δουλέψω έτσι! Φτιάχνω τρία ντοκιμαντέρ που έπρεπε να ήταν έτοιμα… όχι «χτες» που λένε στην τηλεόραση, αλλά πέρσι!!!  Από Τρίτη ξεμπερδεύω. Χρόνια πολλά στις Δήμητρες, Δημήτρηδες, Μιμίκες, Μίμηδες, Μήτσες (πληθυντικός του Μήτσα – ξέρω δύο), Μήτσους και σε κάθε άλλη παραλλαγή του αρχικού.

Πριν φύγω για δουλειά σκεφτόμουν μια φίλη μου, που έχει χωθεί στην κόλαση μιας ερωτικής ιστορίας που ζει και θυμήθηκα ένα ποίημα που είχα γράψει πριν καμιά δεκαριά χρόνια, κι ήταν να βγει μαζί με άλλα – σας το έχω ξαναπεί ΕΔΩ – βιβλίο με τίτλο, ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ, αλλά δεν βγήκε ποτέ. Έτσι μου ‘ρθε να το βάλω σήμερα εδώ, μαζί με μια ζωγραφιά που είχε κάνει τότε η Μαρία (η κόρη μου) για το εξώφυλλο. Το αφιερώνω στη φίλη μου και σε όσες και όσους από σας ζούνε κάτι παρόμοιο.

ΣΑΝ ΑΡΧΑΙΟ ΙΝΔΙΑΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙlost-key-cover.jpg
Σαv το αρχαίo ιvδιάvικo τραγoύδι που ακούς,
η θλίψη απλώvεται μέσα στηv καρδιά σoυ
και τηv πλημμυρίζει ως την πιο μικρή γωνιά.
Νομίζεις πως στov έρωτα βoυλιάζεις
δίχως να μπορείς να δεις
τηv αλήθεια που σου λέει αυτή η μoυσική.
Σου μιλάει:
για τηv ερημιά πoυ ζεις κάθε μέρα πoυ περvά,
για τov πόvo από τα σφραγισμέvα τα δωμάτια της ψυχής σoυ,
πoυ δεv τα επισκέπτεσαι πoτέ.
Κι είvαι η ψυχή σου σαv στoιχειωμέvo κάστρo
δεμένο πάνω σε βράχo
πoυ τον χτυπάει άγρια η θάλασσα
και καvέvας δεv τoλμάει vα τo πλησιάσει.
Κι όμως, αv δεν φοβηθείς
κι ανοίξεις όλα τα παράθυρα του «κάστρου»,
θα πλημυρίσεις απ’ τo φως
πoυ μπαίvει απ’ αυτά·
έvα φως απίστευτης oμoρφιάς,
έvα φως πoυ κατακαίει όλη τη θλίψη,
αυτή τηv απελπισμέvη
βαθιά κρυμμένη θλίψη μέσα μας
πoυ γεννάει τoν έρωτα
και σκoτώνει την Αγάπη.

Καλή εβδομάδα, κορίτσια κι αγόρια που βλέπατε κάποτε Παραμυθά.
Νίκος Πιλάβιος

5 Σχόλια στο “«Σαν αρχαίο Ινδιάνικο τραγούδι»”

      Theogr
      26 Οκτωβρίου 08 στις 16:45

      Πάντα ανοίγει η καρδιά μου όταν σας επισκέπτομαι. Έχω και ‘γω ένα παιχνίδι για ανθρώπους με γερό μυαλό σαν το δικό σας. Αν σας φέρει ο δρόμος……

      Γιαννης απο ΝΥ
      26 Οκτωβρίου 08 στις 23:38

      Τι ωραια πραγματακια μας βαζεις ρε Παραμυθακο. Λοιπον, πρεπει να το διαβασω καμποσες φορες ακομη το ποιημα για να το «πιασω».
      Ο Γιαννακης απο ΝΥ σε αγαπαει και η θλιψη που σκορπαει μεσα του την διωχνουν παντα αυτα που γραφεις λες κι εχουν φως. Ιδιαιτερα τα «βαρια» σεντονια.
      Μημπως φορεσες το γιλεκακι σου καποια μερα, πεταξες, και πηγες κι εκοψες ενα κομματι απο τον ηλιο και μας το εφερες εδω? Μημπως εκανες κατι τετοιο?

      Μαρία
      27 Οκτωβρίου 08 στις 8:40

      Γιαννάκη Καλημέρα δε στο είχα βρε ψυχή να σαι τόσο ευαίσθητος και ποιητικός… φιλάκια

      καλημέρα σε όοοοοοοοοοοοολα τα παραμυθόπαιδα καλέ όχι δεν είμαι εγώ αυτή η Μαρία δε με πιάσαν οι σεμνότητες ξαφνικά

      Μαράκι καλως ήλθες αν σου είναι εύκολο τροποποίησε λιιιιιιιιιιίγο το όνομά σου γιατί μπερδευόμαστε!

      Αριστούλααααααααααααα κόκκιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι καλέ μετακομίζω και μου χει βγει ο πάτος πόσα πολλά πράματα μπορεί να υπάρχουν σε ένα σπίτι;

      φιλιάαααααααααααααααααααααααααα!

      νατασσάκι
      27 Οκτωβρίου 08 στις 12:24

      🙂

      (δεν τα σχολιάζω ποτέ τα ποιήματα, απλά μ’ αρέσουν)

      Καλημέρα, καλή βδομάδα κύριε Νίκο, που είσαι ο παππούς-Παραμυθάς μας! 😉

      Φιλιά

Σχολιάστε