Λίγα ακόμα για τη «συνάντηση»

paramithas-heretaei.jpgΗ ώρα είναι έντεκα και μισή το βράδυ, άρα ισχύει ακόμα το «καλό μήνα».
Είναι περιττό να σταθούμε στο πόσο με συγκίνησαν  τα περισσότερα από τα σχόλιά σας. Άφησα αυτό το post λίγο περισσότερο από ό,τι συνηθίζω γιατί ήθελα να το δουν όσο πιο πολλοί γίνεται.
Ας αρχίσω με κάποια στατιστικά στοιχεία: Από τις 9 Φεβρουαρίου του 2007, μέχρι ετούτη τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχουν μπει για πρώτη φορά στο blog  90.309 computers ενώ οι επιστροφές/hits όλων αυτών είναι 336.507. Σε όλο αυτό το διάστημα τα σχόλια που έχουν γίνει είναι μόνο 4.263 σχόλια, δηλαδή το 0.0002 των επιστροφών και το 0.001 των νέων computers. Το τελευταίο post  έμεινε 6 μέρες στις οποίες έγιναν 3.331 επιστροφές/hits, μπήκαν 1314 computers για πρώτη φορά και έγιναν 27 σχόλια, ενώ δήλωσαν συμμετοχή στη συνάντηση – τελικώς- 13. Όλο αυτό, όμως, δεν σημαίνει τίποτα και δεν πειράζει καθόλου. Ζήτησα την άδεια, να αντιγράψω εδώ για σας ένα μήνυμα που μου ήρθε απ’ ευθείας κι όχι ως σχόλιο στο blog. Το βάζω γιατί έχει σχέση σε μεγάλο βαθμό με το κριτήριό που είχα και έβαλα το στοίχημα που σας είπα. Διαβάστε το μήνυμα.
«Παραμυθά μου, διάβασα την ιστορία σου και κατασυγκινήθηκα. Κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να ΜΗΝ θέλω να σε συναντήσω. Ενώ στην αρχή ήθελα πάρα πολύ να σε δω από κοντά, τώρα άλλαξα γνώμη, όχι για το »three is a crowd», αλλά γιατί ο Παραμυθάς είναι ο Παραμυθάς: ένα πρόσωπο ονειρικό, ΤΟ πρόσωπο της παιδικής μου ηλικίας, η παιδική μου ηλικία ολόκληρη, που ο Παραμυθάς την έκανε μαγική και ονειρική, γιατί μιλούσε στην Ψυχή μου και η Ψυχή είναι μεγάλη υπόθεση. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ο Παραμυθάς ήταν πάντα ειλικρινής μαζί μου και μαζί με όλα τα Παραμυθοπαιδιά του, μέχρι σήμερα, και δεν πρόδωσε το μαγικό του γιλέκο, λερώνοντάς το με το σαχλο-ρεύμα της εποχής τού εύκολου πλουτισμού και του απ-ανθρωπισμού. Κι αυτή η ειλικρίνεια/γνησιότητα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, είναι το πιο συγκινητικό απ’ όλα. Ίσως δεν θέλω να σε συναντήσω, γιατί θα έρθω να δω έναν κύριο Νίκο Πιλάβιο και όχι τον Παραμυθά, τον Παραμυθά ΜΟΥ. Kι έτσι ήθελα να σου στείλω αυτό το προσωπικό μήνυμα.
Επειδή τελευταία πνίγομαι στη δουλειά, αλλά σε παρακολουθώ και μόλις τώρα διάβασα για το κενό μήνυμα και τη συνάντηση, ακόμα κι αν το είχα δει στην ώρα του δεν θα έστελνα μήνυμα, για όλα αυτά που σου είπα παραπάνω. Έχεις δίκιο που έβαλες το στοίχημα και τελικά μας ξέρεις καλύτερα όλους εμάς τα Παραμυθοπαιδιά σου.
Σε φιλώ γλυκά,
Ε.»

Το ότι συμφωνώ – ως ένα μεγάλο βαθμό (διαβάστε κι ένα σχόλιο με ψευδώνυμο  «…..», που μπήκε πριν λίγο – είναι και ο λόγος που υπέγραψα το προηγούμενο post για τη συνάντηση ως Νίκος Πιλάβιος. Όμως – κι εδώ κολλάει το «ως ένα μεγάλο βαθμό» – δεν λέω ότι δεν πρέπει να βρεθούμε, ότι δεν κάνει, ότι θα απογοητευτείτε κ.λπ. Έως τώρα, έχω συναντηθεί με δεκατέσσερις από σας – με κάποιους σε δημόσιες εκδηλώσεις και με άλλους προσωπικά, που μου το είχαν ζητήσει γράφοντας απ’ ευθείας στο  mail μου που σας έχω δώσει. Μία μόνο πήγε ν’ απογοητευτεί από τη συνάντηση, αλλά τελικά το … ξεπέρασε και δεν νομίζω ότι το μετάνιωσε τελικά που συναντηθήκαμε. Άλλη μία, μάλιστα, σιγά σιγά θα πάρει τη θέση των δικηγόρων μου (έχω 9) γιατί ο συνδυασμός: παραμυθοκορίτσι/εξαιρετική δικηγόρος, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να μου τύχει. Και δεν μπορώ να μη σας πω και για την τυχαία συνάντηση που είχα τη Δευτέρα (!!!) με μία από σας κορίτσια. Τη Δευτέρα, είδα στην  Ομόνοια την «Ανατολή»! (Χα, χα, χα… Σαν λογοτεχνική φράση μοιάζει). Τρακαριστήκαμε στην αρχή της Γ΄ Σεπτεμβρίου, γύρω στις τέσσερις τα’ απόγευμα. Με γνώρισε και με σταμάτησε. Μου εξήγησε ποια ήταν (χωρίς όμως να μου πει ποιο ψευδώνυμο έχει στο blog) κι εγώ της είπα ότι από κάπου την ξέρω, αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ από πού. Μόνο πολύ αργότερα κατάλαβα γιατί νόμισα ότι την ξέρω. Ήξερα την έκφραση των ματιών της, την έκφραση όλων των παιδιών που έβλεπαν κάποτε ΠΑΡΑΜΥΘΑ και με συναντούνε ξαφνικά μπροστά τους, μια έκφραση που είναι κράμα:  χαράς, έκπληξης, τρυφερότητας, γλύκας, συγκίνησης και παιδικότητας. Αυτή ήταν η έκφραση των ματιών τής «Ανατολής», για όση ώρα μείναμε μαζί. Της πήρα την άδεια να σας μεταφέρω και το δικό της mail, που μου έστειλε απ’ ευθείας το ίδιο απόγευμα.

 

From: anatoli
To: np@paramithas.gr
Sent: Monday, September 29, 2008 6:57 PM
Subject: Απίστευτη μέρα!

Κατ αρχήν συγνώμη για την πρόταση που σου έκανα για δίαιτα… Είμαι αγενέστατη!!!! Χα, χα, χα, χα… Κατά δεύτερον είμαι η Ανατολή.

Από την έκπληξη τη χαρά και τη συγκίνηση με έπιασε η γνωστή μου πολυλογία.

Και μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά ήταν το καλύτερο που μπορούσε να μου συμβεί!!!!!

Να ‘σαι καλά Παραμυθά-Νίκο! Μετά στο μετρό γελούσα μόνη μου! Χα, χα, χα, χα…

Κάποιοι μου ανταπέδωσαν – φαντάσου-  το χαμόγελο!!!!!!

Ελπίζω να χαμογελούσες κι εσύ μετά αν και είμαι σχεδόν σίγουρη γι αυτό!!!!!

Πολλά φιλιά και να προσέχεις!

Ναι, όντως, χαμογελούσαν και τα μουστάκια μου! Λοιπόν: Δεν θέλω να αποφύγω να σας συναντήσω. Αντιθέτως: Κατ’ αρχήν, θα σας ενημερώνω για κάθε δημόσια εκδήλωση που πιθανόν να γίνει με μένα. Επίσης, μπορεί να με συναντήσει προσωπικά όποια ή όποιος θέλει. Και τέλος, αν όντως είναι αυτός ο αριθμός όσων θέλουν να βρεθούμε, όποιος του κάνει κέφι ας οργανώσει κάτι σπίτι του. Έτσι για ν’ αποδείξουμε στην ΑΡΙΣΤΗ ότι έπιασε λάθος ηθικό δίδαγμα. Και θέλω να κλείσω αυτό το σημείωμα με μια φράση από το σχόλιό της που ειλικρινά, μ’ έκανε να γελάσω περισσότερο από καθετί άλλο που γράφτηκε εδώ ποτέ.

 

Συγγραφέας : ΑΡΙΣΤΗ
Μακάρι να είναι όπως τα λες Μαράκι μου, αλλά (…) το παραμύθι που μας είπε τι νομίζεις ότι αφήνει σαν ηθικό δίδαγμα;  «Θα με δείτε μόνο στα όνειρα σας» χι, χι, χι….

***

 

Πω, πω… πήγε μία η ώρα!
Καλό ξημέρωμα μωρά μου.
Σας φιλώ γλυκά
Π.

12 Σχόλια στο “Λίγα ακόμα για τη «συνάντηση»”

      Fwtino_Asteraki
      2 Οκτωβρίου 08 στις 1:36

      Καλημερα Φιλαρακι μου!!!Περασα απλα να δω τι παιζει και δω και τσουπ να η καινουργια καταχωριση..Αρχισα να διαβαζω με μεγαλη αγωνια με παραξενεψε λιγακι ο τιτλος..Στη συνεχεια επαθα μια μικρουλα πλακα με τα νουμερα,δεν μπορουσα να φανταστω σε τι εξυπηρετουσαν..Μου εκανε εντυπωση το «σχολιο» του κ.Ε…ισως εχει δικιο δεν ξερω..απ την αλλη ομως..Αν κλεισεις τα ματια τσουπ να τος ο παραμυθας..αν τα ανοιξεις να τος ο Νικολακης..2 σε 1..οχι Φιλαρακι μου δεν εισαι σαμπουαν..χαχαχαχα!Απλα τα εχουμε ολα σε ενα..Δεν ξερω..Απο την αλλη ολοι μου η ζωη ειναι ατομα πισω απο pisa χαχαχα!(pc)..Θελω κατι πραγματικο στη ζωη μου..πραγματικο μα με δωση και μοιροδια παραμυθιου..ετσι εχω κανει εγω την ζωη μου..ισως ειναι λαθος μα ετσι μονο μπορω να την παλεψω..εσυ Φιλαρακι μου ξερεις μερικα ισως για αυτη…
      Μα καλα βρε παραμυθοΝικολακη μου απο ανεκδοτο εισαι?χιχιχιχιχι!Συλλογη κανεις απο δικηγουρους?!αστειευομαι..κατι θα ξερεις για να το κανεις…
      Οφειλω να ομολογισω οτι η φιλη «Ανατολη»εχει καλη παρατηριτικοτητα..εγω οπου και να παω εχω τα ακουστηκουλια μου και ειμαι στον κοσμο μου..στον κοσμο που εφτιαξα για μενα..
      Στα ονειρα μας θα δουμε τον παραμυθα..εξω τον Νικολακη μας..ειναι ισως το ιδιο ατομο..οποτε γιατι να μην τους βλεπουμε και τους δυο μαζι ταυτοχρονα..εχεις σκεφετει ποτε να κανεις ενα παραμυθακι..ο παραμυθας και ο Φιλος του ο Νικολακης???Πολυ θα θελα να το δω αυτο..Βασικα εχω απορια για το σεναριο και την συμπεριφορα τον ηρωων…
      Φιλακια και Καλημερες πολλες σε ολους…

      Γιαννης απο ΝΥ
      2 Οκτωβρίου 08 στις 7:09

      Εγω παντως δεν εχω κανενα παραπονο.
      Αφου ηρθατε ολοι προχθες στο σπιτι μου πετοντας απο το παραθυρο, τιποτε αλλο δεν θελω.
      Το Heartnet σας το εχετε σε λειτουργια?

      Fwtino_Asteraki
      2 Οκτωβρίου 08 στις 14:32

      Καλημερα..Εισαι πολυ γλυκος Γιαννη..Ισως αυτο να ναι το νοημα ολων..και των παραμυθιων..αυτο το μαγικο που εμμεσα ισως ειπες…Αλλα ειμαστε ανθρωποι..»δεν μας φτανει» να ζουμε τελεια μαγικα..θελουμε και αλλα..θελουμε χειροπιαστα πραγματα..Ισως ο Φιλος Ε. να μας ταρακουνησε λιγο περισσοτερο απο το μυνημα του και να ξυπνησαμε και παλι στη χωρα της φαντασιας…

      νατασσάκι
      2 Οκτωβρίου 08 στις 16:59

      Να πω κι εγώ;

      **Τα στατιστικά είναι απλά ενδείξεις -βάλε με το νου σου ότι πολλοί από μας μπαίνουν από πολλούς διαφορετικούς υπολογιστές (σπίτι, δουλειά, φορητό κλπ) -άρα δεν είναι υπολογιστής=παιδί.
      Και τελικά, πόση σημασία έχουν τα νούμερα;
      Σίγουρα λιγότερη από τους ανθρώπους που κρύβονται από πίσω.

      **Εγώ έχω συναντήσει τον Παραμυθά, 2 φορές μάλιστα. Για λίγο, και ανάμεσα σε πολύ κόσμο -αλλά και πάλι, δεν ξεχώρισα τον κ. Νίκο πίσω από τον αγαπημένο μου «παππού»… Τον παππού-Παραμυθά μου είδα, όταν τον κοίταξα στα μάτια και μου χαμογέλασε 🙂

      Εννοείται ότι αν κανονίσετε κάτι, είμαι «μέσα» -ενημερώστε, ναι;

      Φιλιά 🙂

      ΑΓΓΕΛΟΣ
      3 Οκτωβρίου 08 στις 1:00

      Χάρηκα που βρήκα το δικτυακό σου σπίτι… έστω και τριάντα (παρά κάτι)… κρύβω χρόνια… χρόνια…
      Πρόσφατα βρήκα και στο youtube το επεισόδιο με τον μάγο Απατεωνάκια, που έκλεψε τα παιδιά… και λες… γιατί ένας παραμυθάς και τόσοι πολλοί απατεωνάκηδες παραμυθά μου;;
      Όσο για το θέμα σου… για την συνάντηση με τα παραμυθοπαίδια σου… μην παραμυθιάζεσε.. δεν είναι 2 ή 3… είναι μια γενιά ολόκληρη… που σκέφτεται μαγικά μολύβια, μαγικά γιλέκα, ανοιχτά παράθυρα και χαμογελαστά μάτια… μόνο που ίσως οι περισσότεροι την όποια συνάντηση θα την ήθελαν παραμυθένια, σαν την συνάντηση που είχες με την Ανατολή… άλλωστε στα παραμύθια η επιτυχία είναι το ευτυχισμένο απρόσμενο τέλος… η αφετηρία του επόμενου παραμυθιού.

      P.S Παραμυθάς ή δάσκαλος ;
      Μάλλον δάσκαλος είσαι παρά παραμυθάς… και σε ευχαριστώ γι αυτό.
      Καληνύχτα 🙂

      Μαρία
      3 Οκτωβρίου 08 στις 8:12

      Αχ παραμυθούλη μου! Λοιπόν από τότε που μπήκα στο μπλοκ ποτέ δε παραμυθιάστηκα χιχιχιχιχι πως ΄δε μιλάω στον Πιλάβιο μα στον παραμυθά μόνο μιλάω και στους δύο μιλάω σε αυτόν που μπόρεσε να εμψυχώσει τον παραμυθά άρα στον παραμυθά. Τελος πάντων θα ήθελα να σε ΄δω τώρα που εμφανισιακά η αλήθεια δεν έχεις και μεγάλη διαφορά από τον παραμυθά πιο παλιά ίσως διέφερες πολύ περισσότερο μα όπως και να χει τι να με νοιαζει η όψη αν ακούω πάλι εκείνη τη φωνή που μου λεγε μικρή τα παραμύθια και δω έναν άνθρωπο που ξέρει στ αλήθεια να πετάει. Επίσης καθόλου δε μου αρέσει να κρύβομαι πίσω από ψευδώνυμα γι αυτό και αυτό είναι το πραγματικό μου όνομα και θα μπορούσα (κακώς μιλάω στο ενικό Θα μπορούσαμε) να αποδειξουμε ότι έχουμε ακόμα μέσα μας ένα σκανταλιάρικο παιδί που τα θέλει όλα.
      Ισχύει μάλλον το αντίθετο η συνάντησή μας θα μία επιβεβαίωση πως ο παραμυθάς υπάρχει πραγμάτικά.

      Τα πιο γλυκά φθινοπωρινά φιλάκια.

      ΑΡΙΣΤΗ
      3 Οκτωβρίου 08 στις 8:40

      Καλημερούδια σε όλους. Καλημέρα Μαράκι μου φανατική παραμυθατζού!
      Λοιπόν ακούστε πως φαντάζομαι εγώ αυτή την συνάντηση.
      Συνάντηση ας πούμε στις 12 το μεσημέρι στον Λευκό τον Πύργο (που αλλού θα έλεγα) στις …….. του μηνός.
      Πρώτη από της 11 φτάνει η Αρίστη. Και περιμένει, περιμένει μέχρι να πάει 12. Σε λίγη ώρα όμως αρχίζουν και καταφθάνουν και άλλα παιδάκια. Η Μαρία, το νατασάκι, η nellinezi, η κοκκινοσκουφίτσα, το φωτεινό αστεράκι κ.α., κ.α, κ.α, παιδάκια.
      Ο παραμυθάς ως παραμυθάς και πρόεδρος και μιας και είναι και στον ουρανό αφού ήρθε πετώντας με το μαγικό του γιλέκο φτάνει στις 12:30. (Είχε πολλά αεροπλάνα και πιάστηκε στην κίνηση). Τι να πω που άργησε. Τέλος πάντων. Δεν θα πω τίποτα για να μην μου φύγει. Έρχεται λοιπόν με το μαγικό του γιλέκο και τα ωραία του τα ρουχαλάκια εποχής! Και μας βλέπει όλους μαζεμένους να τον περιμένουμε. Κοιτάει λοιπόν πίσω του και μας κάνει ένα νεύμα με το χέρι του (που μόνο αυτός ξέρει) και μας ζητάει να τον ακολουθήσουμε. Εμείς με γέλια, τσιρίδες και χαρές μεγάλες, τον ακολουθούμε. Πάμε όπου θέλει και λέμε, λέμε, λέμε…. Ότι θέλει. (Ελπίζω όχι για δείκτες χρηματιστηρίου και για δάνεια).
      Τρώμε, πίνουμε και λέμε παραμύθια όλη την υπόλοιπη ημέρα. Στο τέλος θα βγούμε και μια φωτογραφία για να την δείχνω στα παιδάκια μου όταν μεγαλώσουν και να καμαρώνω!
      Φιλάκια πολλά.

      Μαρία
      3 Οκτωβρίου 08 στις 9:01

      και μετα συναντιόμαστε μια φορά το κάθε μήνα λέμε τα παραμύθια που ακούσαμε και τα νέα μας και γινόμαστε για λίγο μια γείτονια όπως αυτή που είχαμε όταν ήμασταν παιδιά…

      Ξεχασα τα χαιρετίσματα στο ξενιτεμένο μας και στο γατί! το heartnet είναι πάντα ανοιχτό…

      anatoli
      3 Οκτωβρίου 08 στις 10:55

      Καλημερα!!!!!
      Ειναι ακριβως οπως τα λες Αγγελε!Θεωρω οτι τα παραμυθια δινουν τα μεγαλυτερα μαθηματα..
      Παντως για μενα δεν χαθηκε η μαγεια αλλα το αντιθετο ανακαλυψα οτι
      συναντωντας τον παραμυθα συναντησα ενα αγαπημενο προσωπο που ειχα χρονια να το δω!!
      Εγω θα προτεινα να δωσουμε ενα σημειο συναντησης σε ενα καφε ας πουμε και να δουμε ποσοι θα ερθουν..
      Και διευκρινιζω οτι το πραγματικο μου ονομα χρησιμοποιω και οχι ψευδωνυμο!
      Αγαπημενε παραμυθα καλα ξεμπερδεματα!!!!χαχαχαχα

      Ανατολή
      3 Οκτωβρίου 08 στις 16:53

      Eυχαριστω!Τωρα ειναι αλλα για σκεψου σαν παιδι…….
      Δεν θα με ελεγες δυση????χαχαχαχα οπως οι περισσοτεροι συμμαθητες μου αν οχι ολοι…

      Karellen
      5 Οκτωβρίου 08 στις 14:03

      Μετά τις σπουδές στο εξωτερικό, η μαμά πατρίδα με έχει κρατήσει τώρα μακριά από τις εξελίξεις.
      Τα διάβασα λοιπόν όλα μαζεμένα και – έστω τόσο καθυστερημένα – δηλώνω κι εγώ συμμετοχή σε μια μελλοντική συνάντηση των παραμυθοπαιδιών με τον αγαπημένο μας Παραμυθά.
      Καταλαβαίνω απόλυτα την Ε. που έγραψε το μήνυμα που μεταφέρθηκε στο ποστ αυτό αλλά, προσωπικά, θα ήθελα να γνωρίσω το ονειρικό αυτό πρόσωπο της παιδικής μου ηλικίας, ακριβώς για να πιστέψω ακόμη περισσότερο στην μαγεία του. Να τον δω στην καθημερινότητά του, με τις έγνοιες, τις σκοτούρες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος και να αισθανθώ έτσι τον θαυμασμό, αναλογιζόμενος την ιδιαίτερη εκείνη στιγμή που τον μεταμορφώνει στον Παραμυθά μας – ή μάλλον δεν τον «μεταμορφώνει», εφόσον παραμένει ακριβώς ο ίδιος. Να δω μέσα στα μάτια του την φλόγα και την δύναμη που τον εκτοξεύει πάνω από τα τετριμμένα και τον κάνει να πετά με το μαγικό του γιλέκο πάνω απ’ τα εγκόσμια, για χάρη όλων μας.
      Φιλιά σε όλους.

Σχολιάστε