Κοιτάζοντας μια πανέμορφη μικρή τσιγγανοπούλα

Σας ζητώ συγνώμη αν σας κουράσω, αλλά θα σκάσω αν δεν βάλω εδώ κάποιες σημειώσεις που είχα κρατήσει από διάφορα που σκεφτόμουν ένα απόγευμα πριν λίγο καιρό. Σας παρακαλώ, αν βαρεθείτε μη διστάσετε να κάνετε… «ζάπινγκ» σε άλλο blog.

Στην περιοχή υπάρχουν πολλά αμπέλια κι όταν έρθει η ώρα του τρύγου, επειδή χρειάζονται πολλά χέρια, εκτός από τους Αλβανούς που δουλεύουν και ζουν μόνιμα στην περιοχή, κάποιοι καλούν για βοήθεια και οικογένειες τσιγγάνων, που έρχονται για κάποιες μέρες και στήνουν το σπιτικό τους στα χωράφια.
Εκείνη την περίοδο – πριν μερικές εβδομάδες – μας είχαν καλέσει φίλοι για απογευματινό καφέ, σε ένα από τα εξοχικά σπίτια που είχε στο πλάι του ένα μεγάλο αμπέλι. Τον τρύγο τον είχαν αναλάβει δύο μεγάλες οικογένειες τσιγγάνων, που, όμως, καθώς ήταν Κυριακή, δεν δούλευαν και ασχολιόντουσαν με τις δικές τους δουλειές, ενώ κάμποσα μικρά αγόρια και κορίτσια, έπαιζαν στο χωράφι.
Πίναμε άλλοι καφέ κι άλλοι τσάι και τσιμπάγαμε διάφορα γλυκά στην βεράντα του σπιτιού και δεν έπαιρνα μέρος στη πολιτική συζήτηση που είχε ανάψει. Τα μάτια μου είχαν πέσει σε ένα κοριτσάκι γύρω στα δέκα με δώδεκα, που είχε gipsy-girl.jpgξεκόψει από τα άλλα παιδιά των τσιγγάνων και καθόταν ανακούρκουδα στην άκρη του μεγάλου, ξέφραγου κήπου και μας χάζευε. Τα μαλλιά του, με διάφορα χρωματιστά κοκαλάκια, θα πρέπει να ήταν άλουστα εδώ και πολλές εβδομάδες, και ήταν κατασκονισμένα και αχτένιστα. Τα πολύχρωμα ρούχα του – που μου άρεσαν πολύ, καθώς θύμιζαν εξωτικό παπαγάλο – έδειχναν κι αυτά άπλυτα. Είχε περασμένα διάφορα κολιέ στο λαιμό του και μας κοιτούσε καθώς καθόμαστε στη βεράντα, ενώ κάθε τόσο έριχνε στο πλάι μια κλεφτή ματιά, να δει μήπως τη δουν και τη μαλώσουν οι δικοί της. Μας κοιτούσε μάλλον αδιάφορα, χωρίς κανένα συναίσθημα, χωρίς καμιά σκέψη για το τι γινόταν. Τα περιστέρια με τα απαλά γήινα χρώματα που τσίμπαγαν σπόρους ατάραχα εκεί κοντά της δεν τράβηξαν το βλέμμα της. Δεν ήταν πεινασμένη κι έδειχνε να έχει οικειότητα με το μέρος, που σήμαινε ότι είχε ξανάρθει στην περιοχή. Ήταν συγκρατημένη σαν να ήταν μεγάλη κοπέλα, γεμάτη αυτοπεποίθηση, και υπήρχε πάνω της κάτι παράξενα και γοητευτικά αξιοπρεπές και ακατάδεκτο. Καθώς την κοίταγε κανείς με φόντο το τοπίο πίσω της, ένιωθε ότι κοιτούσε χωρίς κανένα συναίσθημα, χωρίς καμιά σκέψη, εντελώς αδιάφορη για τα πάντα. Έσκυψε αργά και σήκωσε ένα ξυλαράκι που άρχισε να το σπάει λίγο λίγο χωρίς να νοιάζεται για τίποτα.
Πήγες να νοιώσεις θλίψη γι΄αυτό το πανέμορφο κοριτσάκι, αλλά ξαφνικά σε πλημμύρισε μια φοβερή αγάπη, σαν να ήταν δικό σου παιδί. Και πια δεν ένοιωθες καμία θλίψη, ούτε καν συμπόνια. Φαίνεται πως η αγάπη δεν είναι φτιαγμένη από θλίψη, ούτε από ζήλια, αλλά είναι επικίνδυνη γιατί καταστρέφει ─ καταστρέφει κάθε ψυχολογικό, τάχα μου συναισθηματικό, φράχτη που έχει χτίσει ο άνθρωπος γύρω του. Όταν υπάρχει αγάπη δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και γι’ αυτό είναι τόσο καταστροφική και επικίνδυνη η αγάπη, επειδή έχουμε μάθει να ζούμε με ψυχολογικά προβλήματα άλυτα και συνεχιζόμενα, για να γεμίζουμε τη ζωή μας. κι εκείνη τα εξαφανίζει. Και άμα γεμίζεις την ψυχή σου με προβλήματα, μετά πώς ν’ αγαπήσεις; Χωρίς να αγαπάς κάποιον άλλον, χωρίς να ξέρεις τι σημαίνει να έχεις πλήρη επικοινωνία με κάποιον άλλον, δεν μπορείς να κατανοήσεις τη ζωή που είναι σχέσεις ─ με τους ανθρώπους, τη φύση, τα ζώα, τις ιδέες, τα πράγματα και τον εαυτό μας. Αλλά, βλέπετε, δεν μας απασχολεί η αγάπη και στην ουσία δεν ενδιαφερόμαστε να επικοινωνούμε με τους άλλους. Θέλουμε να έχουμε ασφάλεια είτε μέσα στην οικογένεια και στην ιδιοκτησία είτε στις ιδέες· και όταν ο νους αναζητάει ασφάλεια δεν μπορεί ποτέ να γνωρίσει την αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που υπάρχει, επειδή όταν αγαπάμε κάποιον είμαστε ευάλωτοι, είμαστε ανοιχτοί. Αλλά δεν θέλουμε να είμαστε ανοιχτοί, δεν θέλουμε να είμαστε ευάλωτοι. Θέλουμε να είμαστε περιφραγμένοι, θέλουμε πιο πολύ να έχουμε την ησυχία μας. Η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο και αβέβαιο στοιχείο στη ζωή· και επειδή δεν θέλουμε να ζούμε στην αβεβαιότητα, ζούμε με το μυαλό. Όταν χρησιμοποιώ τη λέξη «αγάπη» δεν εννοώ επιθυμία, ούτε συναισθηματισμούς, ούτε γλυκανάλατα αισθήματα τύπου σαπουνόπερας. Εννοώ κάτι που δεν ησυχάζει ποτέ, που υπάρχει από στιγμή σε στιγμή νέο, δημιουργικό, φρέσκο, χαρούμενο, κι επομένως πολύ επικίνδυνο για την κοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις που βασίζονται σε στεγνωμένες ιδέες και στερεότυπα. Γι’ αυτό είναι που μόλις εμφανίζεται η αγάπη, μπαίνει στη μέση η σκέψη – το μυαλό, η λογική – και μετριάζει την αγάπη, την ελέγχει, την τιθασεύει, την καθοδηγεί, την νομιμοποιεί, εξουδετερώνει τους κινδύνους της.
Το κοριτσάκι σηκώθηκε και πέταξε τα κομματάκια του ξύλου που είχε σπάσει. Καθώς έφευγε το βλέμμα της έπεσε επάνω μου και της έστειλα ένα φιλί. Χαμογέλασε φευγαλέα γεμίζοντας γλύκα την ψυχή μου κι ύστερα μας γύρισε την πλάτη κι έφυγε. Άρχισε να σουρουπώνει. Κάποιος από την παρέα πήρε μια κιθάρα κι άρχισε να παίζει όχι και πολύ καλά, ενώ ο ήλιος που έδυε είχε κατακοκκινίσει τα πάντα, ενώ τα πουλιά άρχισαν να σωπαίνουν καθώς γύρναγαν πίσω στις φωλιές τους για βράδυ.

Καλή εβδομάδα.
Π.

12 Σχόλια στο “Κοιτάζοντας μια πανέμορφη μικρή τσιγγανοπούλα”

      ρεα
      14 Οκτωβρίου 07 στις 21:54

      ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ Ο ΝΟΥΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙ ΑΓΑΠΗ? ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ , ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ … ΣΥΜΦΩΝΩ ΟΜΩΣ ΠΩΣ Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΤΙΑΓΜΕΝΗ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΘΛΙΨΗ , ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΖΗΛΙΑ ….. Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ …

      ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

      natassaki
      15 Οκτωβρίου 07 στις 9:17

      Όταν υπάρχει αγάπη δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και γι’ αυτό είναι τόσο καταστροφική και επικίνδυνη η αγάπη, επειδή έχουμε μάθει να ζούμε με ψυχολογικά προβλήματα άλυτα και συνεχιζόμενα, για να γεμίζουμε τη ζωή μας. κι εκείνη τα εξαφανίζει.

      …παππού-Παραμυθά μου!
      (έλεγα, πριν από λίγο καιρό σε γνωστό μου ψυχίατρο,που μου παραπονέθηκε ότι έχει πολλή δουλειά, ότι αν οι άνθρωποι μπορούσαν να καταλάβουν ότι τα περισσότερα – αν όχι όλα – προβλήματα της ψυχής, της καρδιάς, του μυαλού, και του κορμιού τους ακόμα, γιατρεύονται με την αγάπη, θα είχε μείνει άνεργος….)

      Ευχαριστώ – καλημέρα, και καλή εβδομάδα.
      Φιλιά, σε όλους σας.

      marilia
      15 Οκτωβρίου 07 στις 14:57

      «Η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο και αβέβαιο στοιχείο στη ζωή· και επειδή δεν θέλουμε να ζούμε στην αβεβαιότητα, ζούμε με το μυαλό.»

      …!!!

      Φιλάκι γλυκό

      Ευγενία
      15 Οκτωβρίου 07 στις 19:53

      Εμένα πάλι γιατί μου φαίνεται πως αυτά τα υπέροχα μάτια, σ΄αυτή την υπέροχη φωτογραφία, έχουν ένα φόβο και μιά περιέργεια γι αυτήν την άλλη «φυλή» που τα χαζεύει? Φιλιά.

      dada
      16 Οκτωβρίου 07 στις 22:19

      οι καρδιές μπήκαν στο πλυντήριο της ομογενοποίησης/η αγελαία χαρά έγινε η απαραίτητη προυπόθεση γιά την ευτυχία/η θαλπωρή της εστίας αντικαταστάθηκε από την εξοντωτική στατιστική της κατανάλωσης/η αγάπη ταυτίστηκε με την αποτυχία/η μοναξιά μετατράπηκε σε επικίνδυνη αρρώστεια/πώς όμως άν όχι από το μόνος θα ξεκινήσεις να βρείς τον Άλλον;

      Karellen
      18 Οκτωβρίου 07 στις 12:49

      «Χωρίς να αγαπάς κάποιον άλλον, χωρίς να ξέρεις τι σημαίνει να έχεις πλήρη επικοινωνία με κάποιον άλλον, δεν μπορείς να κατανοήσεις τη ζωή που είναι σχέσεις ─ με τους ανθρώπους, τη φύση, τα ζώα, τις ιδέες, τα πράγματα και τον εαυτό μας»…
      Άλλο ένα ποστ-θησαυρός. Να είσαι καλά, Παραμυθά μας.

Σχολιάστε