Η συνάντηση

Μια φορά κι έναν καιρό, έτσι όπως αρχίζουν όλες οι αληθινές ιστορίες, τότε που ακόμα δεν υπήρχε το internet, σε μια μακρινή χώρα, τη χώρα των Bebenkefals («Μπουμπουνοκέφαλων» στα ελληνικά), ζούσε ένας παππούς που τον έλεγαν Mousiateller («Παραμυθά» στα ελληνικά). Τον έλεγαν έτσι γιατί του άρεσε πολύ να λέει τις περιπέτειές του – που έμοιαζαν με ψέματα – σαν να ήταν παραμύθια. Αυτές τις περιπέτειες, τις ζούσε χάρη σε ένα μαγικό γιλέκο που του είχε χαρίσει μια νεράιδα και που όταν το φορούσε, μπορούσε να μιλάει τη γλώσσα των φυτών, των ζώων και των πραγμάτων και – το σπουδαιότερο – να πετάει!

storytellerelephant.jpg

Τις περιπέτειες αυτές τις ζούσε μαζί με μια φίλη του, τη μάγισσα Clo Clo (Κλειώ Κλωναρίδου στα ελληνικά). Φαίνεται ότι αυτές οι περιπέτειές του άρεσαν πολύ, κι έτσι τον πήραν να τις λέει στην τηλεόραση. Έτσι έφτιαξε μια εκπομπή για παιδιά, που τη λέγαν, «Ο Παραμυθάς». Κάθε Σάββατο απόγευμα στις τέσσερις, για δεκαπέντε λεπτά και για τέσσερα χρόνια, εκατοντάδες – ίσως και χιλιάδες – κοριτσάκια και αγοράκια από τεσσάρων χρονών και πάνω, κάθονταν μπροστά στη τηλεόραση κι έβλεπαν αυτόν τον παππού να τους λέει τις περιπέτειές του. Και θες επειδή οι περιπέτειές του ήταν ψιλοτρελλές, θες επειδή έκρυβαν αλήθεια, αθωότητα και καλοσύνη όπως οι καρδιές των παιδιών, γράφτηκαν για πάντα μέσα στην ψυχή των παιδιών που τις έβλεπαν.
Αυτό φάνηκε πολλά πολλά χρόνια αργότερα, κάπου γύρω στα τριάντα. Τότε πια, η εκπομπή του «Παραμυθά» είχε σταματήσει πολύ καιρό πριν και τα παιδιά που την έβλεπαν είχαν μεγαλώσει και πολλά απ’ αυτά είχαν και δικά τους παιδιά. Φαίνεται, όμως, ότι ακόμα κι αν δεν το ήξεραν, αυτή την εκπομπή την είχαν φυλάξει κάπου βαθιά μέσα στην καρδιά τους. Αυτό φάνηκε όταν με μία ηλεκτρονική ανακάλυψη που λεγόταν internet («διαδίκτυο» στα ελληνικά) ο Παραμυθάς έφτιαξε με το κομπιούτερ του ένα blog («μπλοκάκι» στα ελληνικά). Το ονόμασε Paramithas.gr  («Ελ. Παραμυθάς», στα ελληνικά) και άρχισε να βάζει εκεί μέσα ό,τι του κατέβαινε: παραμύθια, φωτογραφίες, βίντεο, μουσικές τραγούδια – ένα σωρό πράγματα. Αυτό το μπλοκάκι, λοιπόν, έβγαλε στην επιφάνεια, μέσα από την ψυχή των παιδιών που έβλεπαν παλιά την εκπομπή, όλα όσα είχαν νοιώσει τότε. Τόσο που στο τέλος, το μπλοκάκι έγινε κάτι σαν «παιδική χαρά», κάτι που έδινε μεγάλη συγκίνηση και χαρά στον Παραμυθά. Κι εκεί γύρω στον ενάμιση χρόνο που υπήρχε το μπλοκάκι, άρχισαν κάποια από τα παιδιά, να του ζητάνε να βρεθούνε. Μερικά από αυτά άρχισαν να του γράφουν προσωπικά, κάποια άλλα τον συνάντησαν, και τα περισσότερα άρχισαν να ζητάνε να οργανωθεί μια μεγάλη συνάντηση με όλους. Ο Παραμυθάς που ήταν της αρχής ότι, «πάνω από δύο είναι κοσμοπλημμύρα», («two is a crowd», σύμφωνα με ένα τραγούδι του αγαπημένου του Bob Dylan) δεν πολύ-ήθελε μια τέτοια συνάντηση. Όπως επίσης δεν ήθελε να δώσει και κάποια παράσταση σε θέατρο με εισιτήριο όπως του πρότειναν. Αλλά κάποια από τα παιδιά στο μπλοκάκι επέμεναν, δυο τρεις άλλοι που ασχολούνταν επαγγελματικά με οργανώσεις εκδηλώσεων και ο εκδότης των βιβλίων του, ήθελαν να του οργανώσουν εκδηλώσεις για τα τριάντα χρόνια από την πρώτη εκπομπή του, κι έτσι εκείνος για να γλυτώσει από αυτή την πίεση τους προκάλεσε να βάλουν ένα στοίχημα. Τους πρότεινε να πούνε όλοι τους, πόσοι από όσους μπαίνουνε στο μπλοκάκι νομίζουν ότι θα ‘ρθουν σε μια εκδήλωση και να πει κι εκείνος. Αν πετύχει το νούμερο κάποιος από αυτούς θα γίνει η εκδήλωση, αλλά αν το πετύχει ο ίδιος, δεν θα γίνει. Συμφώνησαν να συναντηθούν και να βάλουν το στοίχημα την άλλη μέρα. Οι επαγγελματίες οργανωτές έψαξαν τα επίσημα στατιστικά στοιχεία επισκεψιμότητας του blog κι ο Παραμυθάς ζήτησε από τη φίλη του τη μάγισσα Clo Clo να δει τη μαγική κρυστάλλινη σφαίρα της και να του πει. Όταν συναντήθηκαν την άλλη μέρα, οι επαγγελματίες οργανωτές και ο εκδότης είπαν ότι από τα 88.902 που έχουν μπει για πρώτη φορά στο μπλοκάκι θα έρθει στην εκδήλωση σύμφωνα με τη στατιστική το 3%, δηλαδή κάπου 2.667. Ο Παραμυθάς, που του είχε πει η Clo Clo πόσοι μπορεί να έρθουν, γέλασε πολύ και τους είπε: «Θα πέσετε από τα σύννεφα. Θα έρθουν πάνω από πέντε, αλλά κάτω από δεκαπέντε». «Χιλιάδες;» ρώτησαν οι άλλοι έκπληκτοι. «Τι χιλιάδες καλέ», είπε ο Παραμυθάς, «πέντε… πέντε με δεκαπέντε… μία ή τρεις φορές τα δάχτυλα του ενός χεριού». Οι άλλοι γέλασαν κι έτσι έβαλαν το στοίχημα. Ο Παραμυθάς θα ζητούσε από τα παιδιά που έμπαιναν στο μπλοκάκι να στείλουν ένα άδειο μήνυμα, σαν ένδειξη επιθυμίας συμμετοχής στην εκδήλωση και θα άφηνε αυτό το post («εγγραφή» στα ελληνικά),  χωρίς να το αλλάξει, για να δώσει την ευκαιρία σε όλα τα παιδιά να το δουν. Έτσι κι έγινε. Μπήκε το post στις επτά το βράδυ, και την τέταρτη ημέρα πάλι στις επτά το βράδυ, μαζεύτηκαν όλοι για να δουν τα αποτελέσματα. Τα μηνύματα που δήλωναν συμμετοχή (κενά ή με δυο λόγια) ήταν έντεκα. Ο Παραμυθάς είχε κερδίσει το στοίχημα. Η ειδικά οργανωμένη εκδήλωση για μια τέτοια συνάντηση ΔΕΝ θα γινόταν. Όταν έφυγαν όλοι κι ο Παραμυθάς έμεινε μόνος του, χαμογέλασε ευχαριστημένος. Εκείνος ήξερε ότι κάποιο από τα παιδιά είχε προτείνει να βρεθούν σε ένα σπίτι. Κι έτσι θα γινόταν αφού ήταν κάτω από δεκαπέντε. Χαμογέλασε, όμως, και πονηρά, γιατί είχε έρθει η ώρα να κάνει τη σκανδαλιά του. Θα συναντιόταν με τα έντεκα παιδιά με ένα μαγικό που του είχε μάθει η  Clo Clo και θα τους πήγαινε πετώντας να δούνε – τον δωδέκατο που ήθελε αλλά δεν μπορούσε να ‘ρθει – τον Γιάννη στη Νέα Υόρκη και τη δέκατη Τρίτη, τη γάτα του, που ήθελε να μιλήσει στον Παραμυθά, από τότε που τον είχε δει στο κομπιούτερ του Γιάννη με το  SKYPE («ουρανάτο» στα ελληνικά).Μια και δυο, λοιπόν, ο Παραμυθάς, στέλνει το μαγικό μήνυμα στα έντεκα παιδιά όχι μέσω internet, αλλά μέσω heartnet  («καρδιοδύχτιο» στα ελληνικά): Θα περνούσε το επόμενο βράδυ πάνω από τα σπίτια τους πετώντας, θα τους έλεγε τη μαγική λέξη που θα τους σήκωνε στον αέρα κι όλοι μαζί θα πηγαίνανε στη Νέα Υόρκη, στο σπίτι του Γιάννη. Τους είπε, όμως, να φοράνε κάτι ζεστό και κανένα κράνος, γιατί όταν πετάς στον ουρανό, δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να σου πέσει στο κεφάλι.

flying-11-children.jpg

Κι έτσι, το άλλο βράδυ, αργά για να μην τα πάρουν χαμπάρι τα έντεκα παιδιά, αλλά και να ‘ναι μέρα στη Νέα Υόρκη, ξεκίνησαν όλοι μαζί πετώντας. Το θέαμα από εκεί ψηλά ήταν μαγευτικό και τα παιδιά είχαν ξετρελαθεί!

 

moon-boy-2.jpg

 

 

Αλλά δεν ήταν μόνο το θέαμα μαγευτικό, είχαν και κάτι απίστευτες συναντήσεις! Πέρflying_stork_cartoon.jpgασαν μπροστά από το φεγγαρόπαιδο που γούρλωσε τα μάτια του όταν τους είδε να πετούν κοντά του και σταμάτησε να διαβάζει το βιβλίο του.
Διασταυρώθηκαν με ένα πελαργό που πέρασε κουβαλώντας ένα αγοράκι για να το πάει σε κάποια Κλινική στη γη όπου το περίμενε η μανούλα του, από στιγμή σε στιγμή, για να το γεννήσει.

Είχαν ένα σωρό απίστευτες συναντήσεις, μα η πιο εντυπωσιακή από όλες ήταν εκείνη με τις δυο ψυχές, που πέρασαν αέρινα από κοντά τους κρατώντας η μια την άλλη από το χέρι! Έμοιαζαν κάπως σαν είναι ένα αγόρι κι ένα κοριτσάκι…

2-souls.jpg

Το τι χαρές έκανε ο Γιάννης όταν τους είδε να μπαίνουν από το παράθυρο πετώντας δεν λέγεται. Αλλά πιο πολύ χάρηκε η γάτα του Γιάννη, που όταν κατάλαβε ότι ο Παραμυθάς μπορούσε να μιλάει με τα ζώα, του είπε τον πόνο της. Είχε ερωτευτεί έναν άσπρο παχουλό γάτο με υπέροχα μουστάκια, που ερχόταν στο παράθυρό της, αλλά ο Γιάννης – που δεν καταλάβαινε τη γλώσσα τους και δεν ήξερε πόσο είχαν ερωτευτεί – τον έδιωξε και δεν την άφηνε να βγει στο παράθυρο. Ήταν απελπισμένη και παρακάλεσε τον Παραμυθά να πει στον Γιάννη να την αφήσει να δει τον αγαπημένο της.
Αφού όλοι πέρασαν σαν πραγματικά χαρούμενα παιδιά τη μέρα, άρχιζε να πέφτει το φως κι ο Παραμυθάς τους είπε ότι έπρεπε να φύγουν γιατί πίσω στα σπίτια τους είχε αρχίσει να ξημερώνει κι έπρεπε να πάνε στα κρεβάτια τους πριν τους πάρει χαμπάρι κανείς ότι λείπουν. Έτσι, χαιρέτησαν τον Γιάννη και τη γάτα του κι έφυγαν – όπως είχαν έρθει – από το παράθυρο πετώντας.
Και καθώς πετούσαν πίσω, για να περάσει η ώρα, ο Παραμυθάς άρχισε να τους λέει ένα παραμύθι: «Μια φορά κι έναν καιρό, έτσι όπως αρχίζουν όλες οι αληθινές ιστορίες, τότε που ακόμα δεν υπήρχε το internet, σε μια μακρινή χώρα, τη χώρα των Bebenkefals («Μπουμπουνοκέφαλων» στα ελληνικά), ζούσε ένας παππούς που τον έλεγαν Mousiateller («Παραμυθά» στα ελληνικά). Τον έλεγαν έτσι γιατί του άρεσε πολύ να λέει τις περιπέτειές του – που έμοιαζαν με ψέματα – σαν να ήταν παραμύθια. Αυτές τις περιπέτειες, τις ζούσε χάρη σε ένα μαγικό γιλέκο που του είχε χαρίσει μια νεράιδα και που όταν το φορούσε, μπορούσε να μιλάει τη γλώσσα των φυτών, των ζώων και των πραγμάτων και – το σπουδαιότερο – να πετάει!»…

   Καληνύχτα.
Νίκος Πιλάβιος

30 Σχόλια στο “Η συνάντηση”

      Yianna
      27 Σεπτεμβρίου 08 στις 23:17

      Καλε μου Παραμυθα γεια σου μετα απο πολυ καιρο που εχω να σου γραψω….
      Δεν καταλαβα κατι απο την ιστορια αυτη… αναφερεται σε πραγματικα γεγονοτα σε οτι αφορα την συναντηση «στον αερα», ή σε κατι που προκειται να γινει στο αμεσο μελλον?
      Δηλαδη οσα παιδακια δεν προλαβαν να στειλουν μηνυματακι, δεν θα εχουν την ευκαιρια να βρεθουν σε μια παρομοια συναντηση? 🙁 Ελπιζω να μην ειναι ετσι οπως το καταλαβα αλλιως…. κλαψ!! και λυγμ!! »'(

      Αν οντως ειναι ετσι,χαιρομαι πολυ για οσους ειχατε την τυχη και την χαρα να βρεθητε σε μια τετοια συναντηση…. κι ελπιζω να σας συναντησω σε μια επομενη… παω να στειλω το μηνυμα με το περιστερι!!!
      Φιλια σε σενα και τα υπολοιπα «αδελφια»,
      Με αγαπη, ενα απο «τα παιδια σου»… 🙂

      Γιαννης απο ΝΥ
      28 Σεπτεμβρίου 08 στις 1:18

      Οποιος θελει ερχετε οτι ωρα θελει…
      Σε ευχαριστω ρε Παραμυθακο μου.
      Συγκινηθηκα παρα παρα πολυ
      Παρα πολυ

      Γιαννης απο ΝΥ
      28 Σεπτεμβρίου 08 στις 1:27

      Το heartnet μου εχει γινει κομματια παιδια. Δεν θα δουλευει για κανα δυο μερες. Ισως και παραπανω

      Fwtino_Asteraki
      28 Σεπτεμβρίου 08 στις 6:46

      Καλημεραααααααααααααααα Φιλαρακι μου και αδερφακια μου!!Ε τι ειναι αυτα και γω σελω τετοια..την επομενη φορα μην με ξεχασετε θα βαλω τα κλαματα και αυτα τα ζουμια Φιλαρακι μου θα ναι αλλα διαφορετικα δεν θα μπορει να τα σταματησει κανεις και θα πλημμυρισει ολος ο πλανητης ολος ο κοσμος ολη η χωρα ολο το διαστημα και μετα τι θα κανετε εσεις δεν εχετε και το καραβι που μπηκε ο Νοε για να σωθει!Αντε να με παρετε και μενα..Θυμωσα τωρα λιγακι για να μαθετε..(χαχαχαχαχα)Ξερω οτι το να πετας ειναι μια μοναδικη εμπειρια το κανω αρκετα συχνα με το μυαλουδακι μου ταξιδευω στη χωρα του Ποτε μαζι με το Πιτα Παν(χαχαχαχα) ετσι λεω την επομενη φορα να ρθετε απο το αλλα να ρθετε ολοι μαζι ολοι να παρετε και το καημενο το Γιαννακη(ελπιζω για ακομα μια φορα να μου επιτρεπεις για το θαρρος μου)και να ρθετε για να δει και αυτος πως ειναι να πετας..αντε που τον αφηνετε και αυτον παραπονεμο!αχ αχ!χαχαχαχαχαχα!!!
      Υ.Γ. Η καλυτερη συναντηση ειναι αυτη στη χωρα του παραμυθιου η συνενοση της φαντασια του μυαλου της κυρα τρελας του κυρ αστειου του κυριου γελιου και ολων τον αλλων κυριων και κυριους μαζι..Στη σφαιρα της φαντασια του παραμυθιου μα και της αληθειας..Εχω πει πολλες φορες πως «δεν ωφελει να κατοικεις στα ονειρα και να ξεχνας να ζεις» μα το συγκεκριμενο ταξιδι το απολαμβανω με την ψυχη μου…
      Σ ΑΓΑΠΑΜΕ Φιλαρακι μου πολυ και ας κανεις καμια φορα αταξιες και δεν μας περνεις ολους μαζι σου!(χαχαχαχαχαχαχα) ΑΓΚΑΛΙΤΣΑΑΑΑΑ!!!!! Φιλαρακια Σε Ολους!!!

      twikle
      28 Σεπτεμβρίου 08 στις 16:14

      Παραμυθά,

      δεν το πιστεύω ότι έλαβες μόνο 11 μηνύματα…..

      Επίσης, δεν κατάλαβα…..Τελικά θα βρεθούμε ή δεν θα βρεθούμε;;;;;;;;;;

      Πάντως, η ιστορία σου με έκανε να βάλω κάτι κλάματα………

      Πολλά φιλιά και ακόμα πιο πολλή αγάπη

      νατασσάκι
      28 Σεπτεμβρίου 08 στις 17:47

      επίτηδες δεν σου έστειλαν μειλ, για να κερδίσεις το στοίχημα!
      🙂

      (θα πρέπει αλλιώς να το οργανώσουμε, αν θες -πάντως, και λίγοι δεν είναι κακή ιδέα…)

      Φιλιά -πολλά πολλά

      Καλή βδομάδα 🙂

      unamama
      28 Σεπτεμβρίου 08 στις 18:36

      αυτο το ποστ ηταν ενα απο τα πιο ομορφα κι απιστευτα παραμυθια….γι αυτο συγκινησε και τοσο αν κρινω απο τα σχολια.
      παντως οι εκδοτες και διοργανωτες επρεπε να δωσουν λιγο βαση στα λεγομενα του βλογερ-παραμυθα κι οχι στα στατιστικα. αν το εκαναν δεν θα βρισκοντουσαν στη δυσαρεστη θεση να χασουν το στοιχημα (λεμε τωρα…χεχε!) : ))
      κατι παραπανω ξερει αυτος ; )

      El Panos
      28 Σεπτεμβρίου 08 στις 23:45

      Χα! Δε θα τη γλιτώσεις έτσι φτηνά καλέ μας Παραμυθούλη! Τι; Με ένα παραμύθι θα τη βγάλεις; ‘Λέγε-λέγε το κοπέλι, κάνει το παιδί και θέλει’ λένε στην Κρήτη (αν δε με απατάει η μνήμη μου). Πού θα μας πας; Θα σε ψήσουμε για τη συνάντηση…

      Dimitra Double
      29 Σεπτεμβρίου 08 στις 0:42

      Καλησπέρα αγαπημένε μου παραμυθά

      Είμαι καινούργια στην γειτονιά σου την σημερινή, αλλά μόνιμη και φανατική θαμώνας της παλιάς, ζεστής, και απίστευτης γειτονιάς τότε…πριν από τριάντα χρόνια
      Οι χτύποι της καρδιάς μου έτσι όπως την έκανες να χτυπήσει απόψε, δεν συγκρίνονται με τα στατιστικά νούμερα (που πολύ τα αντιπαθώ) γιατί δεν αντικατοπτρίζουν τα πραγματικά συναισθήματα
      Σε ευχαριστώ για το αποψινό ταξίδι που χάρισες σε μια μαμά, που είχε ξεχάσει πως είναι να πετάς στους ουρανούς κρατώντας το χέρι του Παραμυθά της!!!

      Καλό ξημέρωμα

      Μαρία
      29 Σεπτεμβρίου 08 στις 8:05

      Αυτό θα πει παραμυθάς να κάνει παραμύθι την πραγματικότητα. αχ παραμυθούλη μου τι ωραίο προΥπάντισμα στη δουλειά δευτέρα πρωί! τι γλυκό παραμυθάκι. 12 + 1 γατί σαν τίτλος παιδικού βιβλίου μοιάζει. Λοιπόν εντάξει μας συγκίνησες δε μας ρίχνεις όμως περιμένουμε τη συνάντηση. Φιλάκια Καλημέρα σε όοοοοοοοοολα τα ιπτάμενα παραμυθοπαιδάκια. 😀

      ΑΡΙΣΤΗ
      29 Σεπτεμβρίου 08 στις 8:35

      Καλημέρα και φιλάκια
      Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ, γιατί ήμουν ένα από τα 11 παιδάκια που σε ακολούθησαν σ’ αυτό το υπέροχο ταξίδι (βρε παραμυθά μου σίγουρα ήμασταν μόνο 11;) ή αν πρέπει να στεναχωρηθώ που μάλλον δεν θα μπορέσω τελικά να σε χαρώ από κοντά. Το ότι συγκινήθηκα δεν χρειάζεται να το ξαναλέμε είναι γνωστό πλέον.
      Αυτές τις μέρες η κορούλα μου στον παιδικό κάθε φορά που έρχεται σπίτι μας λέει ένα αίνιγμα που τους έμαθε η δασκάλα της στην ώρα του φαγητού.
      «Όταν βλέπω δεν το βλέπω και το βλέπω όταν δεν βλέπω… Τι είναι;»
      Είναι αυτό που ζήσαμε μαζί σου όλα τα παιδάκια… την νύχτα.»
      Φιλάκια και πάλι.

      Μαρία
      29 Σεπτεμβρίου 08 στις 9:10

      Αριστούλα παίρνεις κακό βαθμό στα μαθηματικά είμαστε 12 κι οχι 11 είπαμε 12 + 1 γατί ! και γιατί τέτοια απαισιοδοξία παρακαλώ; έλα που μας έπιασε το φθινόπωρο… Φιλάκια γλυκα στα μαγουλάκια
      Χαμογέλάκι θέλω…

      andriana
      30 Σεπτεμβρίου 08 στις 11:22

      Σας χαιρετώ όλους! είμαι καινούργια στην παρέα ..
      Καλέ μου Παραμυθά τελικά δε θα γίνει η συνάντηση; μα γιατί; το υπερατλαντικό μας ταξίδι μας χάρισε πολλή χαρά αλλά -πίστεψέ το- η χαρά να σε δούμε είναι μεγαλύτερη και η συγκίνηση απερίγραπτη… Και σίγουρα δεν είμαστε μόνο 12 [+1 γατάκι]!!! είμαστε πάααααααρα πολλοί.. δεν φαντάζεσαι!!!!
      φιλιά σε όλους
      ανδριανα

      Θεοδώρα
      30 Σεπτεμβρίου 08 στις 15:28

      Καλά, έχω συγκινηθεί πάρα πολύ με την ιστορία…

      Και μπορεί να μην έστειλα το κενό e-mail, αλλά γνωρίζεις Παραμυθά μου ότι επιθυμώ με όλη μου την ψυχή να έρθω κι έγω στη συνάντηση…Το ξέρεις.
      Βρε παιδιά, ας βρεθούμε με το καλό κάποια στιγμή. Ας είναι όπου να’ναι, δε με νοιάζει. Αρκεί να βρεθούμε.
      Ξέρετε τι σκεπτόμουν;
      Ότι αυτό που ζούμε, που βιώνουμε, είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο.
      Αυτό το παράλληλο ταξίδι σε παρόν και μέλλον, το ρεαλιστικό και φανταστικό ταυτόχρονα…Μακάρι να είμαστε όλοι καλά και με αρχηγό τον αγαπημένο μας Παραμυθά να βάζουμε περισσότερο χρώμα και νόημα στην πεζή ζωή μας, όπως κάνουμε ενάμισυ χρόνο τώρα. Μπορεί να μη γνωριζόμαστε αλλά ο Παραμυθάς αποτελεί έναν ισχυρό κρίκο αγάπης μετσξύ μας. Ετσι τουλάχιστον νιώθω εγώ…
      Είμαι πολύ συγκινημένη σας λέω…

      Πολλά φιλιά σε όλους – Παραμυθά μου…ευχαριστώ…

      cghera
      30 Σεπτεμβρίου 08 στις 15:30

      Εγώ παντως διάβασα τα 2 τελευταία Post μαζί οπότε δεν πρόλαβα ενδιάμεσα να στείλω mail. Πότε επιτέλους θα βάλεις παραμυθά RSS στα Post και όχι μονο στα σχόλια των Post;

      anatoli
      30 Σεπτεμβρίου 08 στις 22:37

      Φοβερο ταξιδι!
      Για τα e-mail συμμετοχης διαβασα σημερα….καπως μου ξεφυγαν τα κειμενα και δεν τα διαβασα!
      Μην ακους τα στατιστικα!Βεβαια με την αμελεια που μας διακρινει και τις πολυασχολες ζωες μας δεν θα ερχονταν οι χιλιαδες αλλα εγω πιστευω οτι θα μαζευομασταν πανω απο 20..
      Το παραμυθι της ζωης σου ειναι συναρπαστικο και εχει γινει ενα με το δικο μας παραμυθι!
      Και συναρπαστικο επισης ειναι αυτο που ξεχναμε μονιμως οτι ευτυχια δεν ειναι ο προορισμος αλλα το ταξιδι!!
      Καληνυχτα παπου!!!!!

      anatoli
      30 Σεπτεμβρίου 08 στις 22:37

      Φοβερο ταξιδι!
      Για τα e-mail συμμετοχης διαβασα σημερα….καπως μου ξεφυγαν τα κειμενα και δεν τα διαβασα!
      Μην ακους τα στατιστικα!Βεβαια με την αμελεια που μας διακρινει και τις πολυασχολες ζωες μας δεν θα ερχονταν οι χιλιαδες αλλα εγω πιστευω οτι θα μαζευομασταν πανω απο 20..
      Το παραμυθι της ζωης σου ειναι συναρπαστικο και εχει γινει ενα με το δικο μας παραμυθι!
      Και συναρπαστικο επισης ειναι αυτο που ξεχναμε μονιμως οτι ευτυχια δεν ειναι ο προορισμος αλλα το ταξιδι!!
      Καληνυχτα παπου!!!!!

      Μαρία
      1 Οκτωβρίου 08 στις 8:14

      Αυτα κάνει η συγκίνηση Ανατολή! Είδες παραμυθούλη που είμαστε παραπάνω από 12 και 1 γατί παραπάνω άνθρωποι εννοώ αλλά πλάκα πλάκα λες και παραπάνω γατιά; Αριστούλα που είσαι καλέ να προϋποντήσεις το λαό σου ένας υπουργός έμεινε να τα κάνει όλα;

      Φιλάκια
      Καλημέρα
      καλό μήνα
      σε όλα τα παραμυθόπαιδα αφηρημένα και μη!

      ΑΡΙΣΤΗ
      1 Οκτωβρίου 08 στις 8:27

      Καλημέρα και φιλάκια
      Εδώ είμαι Μαράκι μου και παρακολουθώ μην νομίζεις.
      Απλά είμαι λίγο στεναχωρημένη γιατί από ότι κατάλαβα ο Πρόεδρος της παραμυθοχώρας δεν θέλει να μας δει.
      ……Τους πρότεινε να πούνε όλοι τους, πόσοι από όσους μπαίνουνε στο μπλοκάκι νομίζουν ότι θα ‘ρθουν σε μια εκδήλωση και να πει κι εκείνος. Αν πετύχει το νούμερο κάποιος από αυτούς θα γίνει η εκδήλωση, αλλά αν το πετύχει ο ίδιος, δεν θα γίνει…..
      Άκου εκεί έβαλε στοίχημα αν είναι 10 με 15 συνάντηση δεν θα γίνει. Και εμείς οι λίγοι δηλαδή να μην έχουμε την χαρά να τον δούμε από κοντά;
      Όταν αναιρέσει ο Πρόεδρος Μαρία μου θα επανέλθω (απειλή ήταν αυτή που μάλλον δεν θα κρατήσω)
      Φιλάκια Προεδρούλη μου.

      Μαρία
      1 Οκτωβρίου 08 στις 8:39

      Μα αυτό δε γίνεται από τη μία δε θέλει κοσμοπλυμμήρα κι από την άλλη δε θέλει λίγα άτομα; όχι βρε Αριστούλα παρανόησες είπε δε θέλει να κάνει παράσταση και δε θα γίνει αν είμαστε 10-15 η παράσταση όχι η συνάντηση έτσι δεν είναι παραμυθούλη;
      Μη με διαψευσεις…
      Πες μας πότε θα συναντηθούμε λοιπόν… ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ;;;;;;;;;;
      ΠΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ;

      ΑΡΙΣΤΗ
      1 Οκτωβρίου 08 στις 9:00

      Μακάρι να είναι όπως τα λες Μαράκι μου, αλλά ο τίτλος του post είναι «η συνάντηση» και για να γίνω και λίγο κυνική και να ελαφρύνω την όλη ιστορία, με το παραμύθι που μας είπε τι νομίζεις αφήνει σαν ηθικό δίδαγμα;
      «Θα με δείτε μόνο στα όνειρα σας» χιχιχι….
      Πλάκα κάνω ελπίζω να με κατανοητέ Πρόεδρε μου βεβαίως, βεβαίως…

      .....
      1 Οκτωβρίου 08 στις 23:38

      …γιατί ίσως τελικά «ψυχές» περισσότερο ενώνονται σε αυτό το blog παρά ο Πέτρος, η Μαρία, ο Αντώνης, η Αλεξάνδρα…..
      …γιατί ίσως κάποιες φορές είναι πιο εύκολο να εκφράζεσαι κρυμμένος πίσω από ένα ψευδώνυμο παρά με «σάρκα και οστά»…. Και μέσα από ένα ψευδώνυμο και μια ανωνυμία μπορείς πιο εύκολα μερικές φορές να πεις αυτό που σκέφτεσαι.

      Ισως αυτό να εξηγεί την μικρή διάθεση συμμετοχής στην συνάντηση.

      …γιατί ίσως για πολλούς, το μικρό παιδί που κρύβουν μέσα τους και που ξαναζωντανεύει κάθε φορά που μπαίνουν σε αυτό το blog, να μην συμβαδίζει με αυτό που δείχνουν ή θέλουν να δείχνουν ως ενήλικες πια….
      …γιατί πολλοί από εμάς άλλο πιστεύουν , άλλο λένε, άλλο κάνουν…. ενώ αυτά θα έπρεπε να είναι ΕΝΑ._

      andi
      2 Οκτωβρίου 08 στις 8:33

      μια και εγώ ήμουν μέρος αυτής της περιπέτειας πριν από τριάντα χρόνια θα ήθελα να κρατήσω όλες αυτές τις ιστορίες του Παραμυθά μέσα μου για να μου θυμίζουν τα ωραία αυτά παιδικά χρόνια.
      Η συνάντηση νομίζω αξίζει να γίνει με όσα και αν είναι τα άτομα που θα πάνε. Εγώ θα ήθελα να μην είμαι στη συνάντηση για να θυμάμαι έτσι απλά την εικόνα του Παραμυθά μέσα μου. Νομίζω ότι κάποια πράγματα πρέπει να κρατούν την παλιά τους εικόνα

Σχολιάστε