«Η Σιγή»

Διαβάζοντας χθες, Παρασκευή, τα σχόλιά σας για την «ΚΟΥΚΟΥΤΣΟΑΝΗΣΥΧΗ», μου έκαναν εντύπωση -ή καλύτερα- μου άρεσαν κάποιες παρατηρήσεις σας για το φόβο. Και μια εδώ και καιρό έχω ετοιμάσει ένα «σεντόνι-ιστορία» για το φόβο, αποφάσισα να το βάλω εδώ απόψε. Διαβάζοντας, όμως, το μεσημέρι εφημερίδα, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο για τον Καζαντζάκη απ’ όπου έμαθα ότι φέτος είναι «το έτος Καζαντζάκη»! Δεν είχα πάρει χαμπάρι! Φαίνεται ότι κάτι με τις πυρκαγιές, κάτι με τις εκλογές, κάτι με τα μετεκλογικά, δεν έχει προβληθεί το θέμα και πολύ. Ξέρετε, και τον Οκτώβριο του 1957 που πέθανε ο Καζαντζάκης, ο θάνατός του είχε περάσει «στα ψιλά» των εφημερίδων, γιατί τότε το κύριο θέμα στις εφημερίδες ήταν η επίσκεψη στην Αθήνα της Τζαίην Μασφηλντ – εκείνης της αποβλακωμένης απομίμησης της Μονρόε – που είχε γίνει διάσημη για τα τεράστια βυζιά της. Αλλά ο Καζαντζάκης, που ήταν ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες του εικοστού αιώνα στον κόσμο (γι’ αυτό έχουν μεταφραστεί τόσα πολλά βιβλία του και τόσες πολλές γλώσσες – και ο σπουδαιότερος στην Ελλάδα, έχει κυνηγηθεί όσο λίγοι και είναι ο μοναδικός που έχει πολεμήσει άγρια η εκκλησία – Ορθόδοξη και Καθολική: Το 1930 η Ορθόδοξη εκκλησία έκανε μήνυση και δίκασε τον Καζαντζάκη για ένα άρθρο σε περιοδικό. Το 1954 ο πάπας της Ρώμης απαγόρευσε την κυκλοφορία του «ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥ», που ήταν μεταφρασμένος σε διάφορες γλώσσες. Τον ίδιο χρόνο ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής αποδοκιμάζει με αηδία τις «βλαστήμιες» – κατά τη γνώμη του, βέβαια – εναντίον του Χριστού και ζητά να μην επιτραπεί η μετάφραση των βιβλίων του. Ο Μητροπολίτης της Χίου κάνει αίτηση στην Ιερά Σύνοδο απαιτώντας τον αφορισμό του άθεου και την ποινική καταδίκη του από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων επίσης καταδικάζει τα βιβλία του «βλάσφημου». Η Ορθόδοξη εκκλησία εξαπολύει τρομοκρατία στον αμαθή, θεοφοβούμενο λαό εναντίον του Καζαντζάκη που «απειλούσε να καταστρέψει το Ελληνικό έθνος και να ληστέψει τις Χριστιανικές άξιες του». Η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδας καταράστηκε και αφόρισε τον Καζαντζάκη, έκανε αίτηση στον Πατριάρχη Αθηναγόρα της Κωνσταντινούπολης και ζήτησε να αφοριστεί επίσημα και από το Πατριαρχείο (που προς τιμήν του δεν το δέχτηκεε ποτέ) και ζήτησε την απαγόρευση του έργου του στο σύνολό του και την ποινική τιμωρία του από: τον Άρειο πάγο, το Εφετείο και την Εισαγγελεία Αθηνών. Ο Καζαντζάκης απάντησε ατάραχος στην ανώτατη ιεραρχία: «Με καταραστήκατε Άγιοι Ιερείς. Εγώ σας δίνω την ευχή μου. Ελπίζω η συνείδηση σας να είναι καθαρή σαν την δική μου και να είσαστε ηθικοί και θρησκευόμενοι όπως εγώ.» Το 1956 απονέμεται στον Καζαντζάκη το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης.
Σκέφτομαι, λοιπόν, ότι αν με ρωτούσατε ποιους θα θεωρούσα «Δασκάλους» μου, θα έλεγα όλους αυτούς που διάβασα στην εφηβεία μου: Τον Ντοστογιέφσκι, τον Καβάφη, τον Καζαντζάκη και τον Μπερξόν. Έτσι, λοιπόν, σκέφτηκα να μην βάλω αυτό που λογάριαζα σήμερα για το φόβο, αλλά κάτι του Καζαντζάκη, αφού είναι εκείνος που ζήτησε να γραφτεί πάνω στον τάφο του η φράση: «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος«. Αυτή η φράση ξέρετε, είναι στην ουσία ο λόγος που η οργανωμένη θρησκεία κυνήγησε τον Καζαντζάκη. Επειδή – παρόλο που αυτό δεν ήταν σε καμιά περίπτωση πρόθεση εκείνων που πάνω στη διδασκαλία τους οι θρησκείες βασίστηκαν – ο τρόπος λοιπόν, που όλες οι θρησκείες του κόσμου παγιδεύουν και χειρίζονται τους ανθρώπους είναι ο φόβος της τιμωρίας και η ελπίδα της ανταμοιβής. Ο φόβος της «κόλασης» και η ελπίδα του «παράδεισου». Γιατί η ελπίδα δεν είναι αντίθετο του φόβου, είναι ένα με το φόβο. Πάντα ελπίζεις ότι θα γίνει το αντίθετο από εκείνο που φοβάσαι μήπως γίνει. Αλλά αν δεν φοβάσαι τίποτα, δεν χρειάζεται να ελπίζεις και τίποτα. Το χειρότερο είναι ότι και όλη μας η εκπαίδευση – ίσως και όλη μας η ζωή – βασίζεται πάνω στο μοντέλο: «φόβος τιμωρίας – ελπίδα ανταμοιβής».
Θα μου επιτρέψετε, λοιπόν, να βάλω εδώ -ως κάποιου είδους συμβολή στο «έτος Καζαντζάκη» (και ως φόρο τιμής στην εφηβεία μου)- τις τρεις τελευταίες σελίδες από την «ΑΣΚΗΤΙΚΗ» του Νίκου Καζαντζάκη, που είναι το τελευταίο κεφάλαιο αυτού του βιβλίου με τίτλο, «Η ΣΙΓΗ» και να το αφιερώσω στη φίλη μου Δ.Χ.
Επειδή αυτό το κείμενο είναι πιο «βαρύ» και από το πιο βαρύ δικό μου «σεντόνι», αν δεν σας κάνει κέφι μη διαβάσετε παρακάτω.

kazantzakis-1931aigina.jpg

 

 

 

«Η ΣΙΓΗ»

Μια Φλόγα είναι ή ψυχή του ανθρώπου· ένα πύρινο πουλί, που πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: «Δεν μπορώ να σταθώ, δεν μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει !»
Δέντρο φωτιάς γίνεται όλο μεμιάς το Σύμπαντο. Ανάμεσα από τους καπνούς κι από τις φλόγες, αναπαυμένος στην κορυφή τής πυρκα­γιάς, κρατώ αμόλευτο, δροσερό, γαλήνιο, τον καρπό τής φωτιάς: το Φως.
Από την αψηλή τούτη κορυφή κοιτάζω την κόκκινη γραμμή πού ανηφορίζει – τρεμάμενο αιματερό φωσφόρισμα, πού σούρνεται σαν έν­τομο ερωτευμένο μέσα από τους αποβροχάρικους γύρους του μυαλού μου.
«Εγώ», «ράτσα», «ανθρώποι», «γης», «θεωρία και πράξη», «Θεός», όλα φαντάσματα από χώμα και μυα­λό, καλά για τις απλοϊκές καρδιές πού φοβούν­ται, καλά για τις ανεμογκαστρωμένες ψυχές πού θαρρούνε πώς γεννούνε.
Από που ερχόμαστε; Πού πηγαίνουμε; Τι νόημα έχει τούτη η ζωή; φωνάζουν οι καρδιές, ρωτούν οι κεφαλές, χτυπώντας το χάος.
Και μια φωτιά μέσα μου κίνησε ν’ απαντήσει. Θα ‘ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να καθαρίσει τη γης. Θα ‘ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να εξαφανίσει τη γης. Αυτή είναι ή Δευτέρα Παρουσία.
Μια γλώσσα πύρινη είναι ή ψυχή και μάχεται να πυρπολήσει τον κατασκό­τεινο όγκο του κόσμου. Μια μέρα όλο το Σύμπαντο θα γίνει πυρκαγιά.
Η φωτιά είναι η πρώτη κι η στερνή προσω­πίδα του Θεού μου. Ανάμεσα σε δυο μεγάλες πυρές χορεύουμε και κλαίμε.
Λαμποκοπούν, αντηλαρίζουν οι στοχασμοί και τα κορμιά μας. Γαλήνιος στέκομαι ανάμε­σα στις δύο πυρές κι είναι τα φρένα μου ακίνη­τα μέσα στον ίλιγγο και λέω: Πολύ μικρός είναι ο καιρός, πολύ στενός εί­ναι ο τόπος ανάμεσα στις δυο πυρές, πολύ οκνός είναι ο ρυθμός ετούτος της ζωής – δεν έχω καιρό, δεν έχω τόπο να χορέψω ! Βιάζομαι!
Κι όλος μεμιάς ο ρυθμός της γης γίνεται ίλιγ­γος, ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγμή στροβι­λίζεται, γίνεται αιωνιότητα, το κάθε σημείο – θες έντομο, θες άστρο, θες ιδέα – γίνεται χορός. Ήταν φυλακή, κι η φυλακή συντρίβεται κι οι φοβερές δυνάμεις μέσα λευτερώνουνται και το σημείο δεν υπάρχει πια!
Ό ανώτατος αυτός βαθμός της άσκησης λέ­γεται: Σιγή. Όχι γιατί το περιεχόμενο είναι ή ακρότατη άφραστη απελπισία, για η ακρότα­τη άφραστη χαρά κι ελπίδα. Μήτε γιατί είναι η ακρότατη γνώση που δεν καταδέχεται να μι­λήσει, για η ακρότατη άγνοια, πού δεν μπορεί.
Σιγή θα πει: Καθένας, αφού τελέψει τη θη­τεία του σε όλους τους άθλους, φτάνει πια στην ανώτατη κορφή της προσπάθειας – πέρα από κάθε άθλο, δεν αγωνίζεται, δε φωνάζει· ωρι­μάζει ολάκερος σιωπηλά, ακατάλυτα, αιώνια, με το Σύμπαντο.
Αρμοδέθηκε πια, σοφίλιασε με την Άβυσσο, όπως ο σπόρος του αντρός με το σπλάχνο της γυναίκας.
Είναι πια η Άβυσσο η γυναίκα του και τη δουλεύει, ανοίγει, τρώει τα σωθικά της, με­τουσιώνει το αίμα της, γελάει, κλαίει, ανεβαί­νει, κατεβαίνει μαζί της, δεν την αφήνει! Πώς μπορείς να φτάσεις στο σπλάχνο της Άβυσσος και να την καρπίσεις; Αυτό δεν μπο­ρεί να ειπωθεί, δεν μπορεί να στριμωχτεί σε λόγια, να υποταχτεί σε νόμους καθένας έχει και τη λύτρωση τη δική του, απόλυτα ελεύτε­ρος.
Διδασκαλία δεν υπάρχει, δεν υπάρχει Λυτρωτής που ν’ ανοίξει δρόμο. Δρόμος ν’ ανοι­χτεί δεν υπάρχει.
Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, ξεφεύγει από το μικρό, όλο απορίες μυαλό του.
Μέσα στη βαθιά Σιγή, όρθιος, άφοβος, πο­νώντας και παίζοντας, ανεβαίνοντας ακατάπαυ­τα από κορυφή σε κορυφή, ξέροντας πως το ύψος δεν έχει τελειωμό, τραγουδά, κρεμάμε­νος στην άβυσσο, το μαγικό τούτο περήφανο ξόρκι:

ΠΙΣΤΕΥΩ Σ’ ΕΝΑ ΘΕΟ, ΑΚΡΙΤΑ, ΔΙΓΕΝΗ, ΣΤΡΑΤΕΥΟΜΕΝΟ, ΠΑΣΧΟΝΤΑ, ΜΕΓΑΛΟΔΥΝΑΜΟ, ΟΧΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ, ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΣΤ’ ΑΚΡΟΤΑΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΤΙΣ ΟΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΟΡΑΤΕΣ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤ’ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ, ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ Ο ΘΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΚΡΙΝΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΑΥΤΗ ΡΟΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΛΥΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΑΓΡΥΠΝΟ ΒΑΡΥ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΔΑΜΑΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΡΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΛΗ, ΤΗ ΖΩΟΔΟΧΑ ΠΗΓΗ ΦΥΤΩΝ, ΖΩΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΟ ΧΩΜΑΤΕΝΙΟ ΑΛΩΝΙ, ΟΠΟΥ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥ­ΧΤΑ ΠΑΛΕΥΕΙ Ο ΑΚΡΙΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
«ΒΟΗΘΕΙΑ!» ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ. «ΒΟΗΘΕΙΑ!» ΚΡΑΖΕΙΣ ΚΥΡΙΕ, ΚΙ ΑΚΟΥΩ.
ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΡΑΤΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΚΙ ΟΛΗ Η ΓΗΣ, ΑΚΟΥ­ΜΕ ΜΕ ΤΡΟΜΟ, ΜΕ ΧΑΡΑ, ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΣΟΥ.
ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΑΚΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΧΥΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΟΥΝ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: «ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΜΟΝΑΧΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ.»
ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΑΝ ΚΑΙ ΣΜΙΓΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: «ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ.» ΚΑΙ ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ ΑΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ – ΚΑΙ ΔΕ ΛΥΓΟΥΝ – ΤΟ ΜΕΓΑ, ΕΞΑΙΣΙΟ, ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΟΤΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Νίκου Καζαντζάκη, «ΑΣΚΗΤΙΚΗ – SALVATORES DEI», Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, Β΄ΕΚΔΟΣΗ. 1962

14 Σχόλια στο “«Η Σιγή»”

      natassaki
      7 Οκτωβρίου 07 στις 6:58

      «Ν’ αγαπάς την ευθύνη.
      Να λες:Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης.
      Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.»

      Είναι η δική μου αγαπημένη φράση από την Ασκητική, παππού-Παραμυθά μου…και είναι από τα βιβλία που έχω διαβάσει τις περισσότερες φορές στη ζωή μου.
      Μαζί με τη φράση από τον τάφο του – που επισκέπτομαι πάντα όταν φτάνω στο Ηράκλειο, και είναι πολλές οι φορές.

      Και φυσικά να πω ότι είναι από τα πιο όμορφα «βαριά» σεντόνια που διάβασα ποτέ εδώ…

      Καλημέρα, καλή εβδομάδα 🙂

      Karellen
      7 Οκτωβρίου 07 στις 12:58

      Για τον μεγάλο αυτόν λογοτέχνη της Ελλάδας και του κόσμου που, σημειωτέον, άξιζε κι έφτασε πολύ κοντά στο Νόμπελ αλλά κάποιοι -εντός της χώρας- τού το στέρησαν, αρμόζει αυτή η απόλυτη, θεία Σιγή της υψηλότερης κορυφής, όπως ο ίδιος την περιέγραψε στην Ασκητική του.

      Τα παραδοσιακά ΜΜΕ κατά το «έτος Καζαντζάκη» ως επί το πλείστον εκκωφαντικά σιωπούν. Όμως τέτοια κείμενα τα χρειαζόμαστε, νομίζω, απελπισμένα. Σε ευχαριστούμε, Παραμυθά μας.

      unamama
      7 Οκτωβρίου 07 στις 13:26

      ‘ασυμμετρη απειλη’ για τον καζαντζακη οι παπαδες…συντονισένα ασσυμετρη…
      τι ωραια απαντηση να τους δωσει την ευχη του!

      μια ομορφη κυριακη!

      φανή
      7 Οκτωβρίου 07 στις 15:41

      Παραμυθά μου,
      μου άρεσε πολύ που θυμήθηκες τον Καζαντζάκη. και η ανάλυσή σου για το πως τον αντιμετώπισε η εκκλησία και το υπέροχο απόσπασμα από την Ασκητική.
      παρά λίγο να τον ξεχάσεις όπως λες (και με το δίκιό σου λόγω όσων αναφέρεις), όμως δεν τον ξέχασες. σε αντίθεση με άλλους πολύ πιο «αρμόδιους» στην πολιτεια και στα ΜΜΕ.
      ας είναι. κι αν άλλα θέματα «πουλάνε» περισστότερο, ο Καζαντζάκης είναι πάντα στις καρδιές μας.
      δεν ταιριάζει η λήθη σε αυτόν τον μεγάλο άνθρωπο – πατέρα όλων μας – που μας έμαθε τι είναι ελευθερία, να ζούμε υπεύθυνα, περήφανα, να παιδεύουμε τη σκέψη – συγκλονιστικά πράγματα.
      μας δίδαξε όσα οι παπάδες πάσχιζουν από καταβολής τους να μας αποκρύπτουν γιατί οι ελεύθεροι άνθρωποι «δεν συμφέρουν».
      η πίστη του Καζαντζάκη ήταν πολύ πιο αληθινή από την όποια δική τους.

      nellinezi
      7 Οκτωβρίου 07 στις 21:30

      Η σιωπή , ως εμπερία είναι αδιαίρετη. Μπορείς να κόψεις τη σιωπή στη μέση κι εκείνο που θα έχεις είναι περισσότερη σιωπή. Υπάρχει μόνο μια σιωπή . Επομένως αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που έχεις για να βιώσεις τη μοναδικότητα και το αδιαίρετο του Θεού

      Dr Dyer

      ( To αντέγραψα, δεν το θυμόμουν απ έξω! Μα θυμόμουν την εντύπωση που μου είχαν κάνει αυτά τα λόγια κι έψαξα να τα βρω .Με παρακίνησε το απόσπασμα του Καζαντζάκη που δημοσιεύσατε.
      Μαγευτικό στα αλήθεια.

      Και κάτι ακόμη: Γράψατε «ο τρόπος λοιπόν, που όλες οι θρησκείες του κόσμου παγιδεύουν και χειρίζονται τους ανθρώπους είναι ο φόβος της τιμωρίας και η ελπίδα της ανταμοιβής.»……..συμφωνώ απόλυτα!

      Όταν οι άνθρωποι αρχίσουν να αντιλαμβάνονται τον Θεό -σε όποια θρησκεία κι αν ανήκουν -ως το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον τους , τότε θα αλλάξει κι η ζωή.
      Ο Θεός δεν τιμωρεί, δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους ούτε τους εκδικείται. Ο Θεός (όπως κι αν τον εννοεί ο καθένας από εμας) είναι «εμείς» πριν τη γέννηση, είναι «εμείς» στην καθημερινή ζωή μας, είναι «εμείς» στο μέλλον μας. Είναι μέσα μας. Πάντα.
      Θεός , σύμπαν , άνθρωπος και φύση είναι ένα .

      Καληνύχτα.

      ΕΥΡΙΔΙΚΗ
      8 Οκτωβρίου 07 στις 11:55

      Θα ηθελα να το αφιερωσω στον νονο μου , που το Σαββατο σε ηλικια 51 ετων, εφυγε για να συναντησει την αληθεια…

      Theatis
      8 Οκτωβρίου 07 στις 18:48

      Ευχαριστούμε που μας μετέφερες στον «άλλο» κόσμο μέσα από τόσο ωραία διαδρομή.
      ……………………..
      Αναρωτιέμαι, οι αρχαίοι αρχιερείς, τι θα έλεγαν για τον Καζαντζάκη; Θα τον τιμούσαν στους Δελφούς και στα Παναθήναια, ή θα τον αφόριζαν με τον τρόπο τους κι αυτοί;
      Έχει κανείς γνώμη τεκμηριωμένη επί τούτου;

      Δημήτρης Δ.
      8 Οκτωβρίου 07 στις 23:34

      Αγαπητέ Παραμυθά,
      αν και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση ο χώρος αυτός να γίνει χώρος διενέξεων, θα ήθελα να σου πω ότι ούτε και εγώ γνώριζα ότι το έτος που διανύουμε είναι » έτος Καζαντζάκη » αλλά και από την άλλη, από το αρχικό τμήμα του κειμένου σου μάλλον θα κατέληγα στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για » έτος κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας».
      Λάθη γίνονται από όλους εμάς που θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, από όπου και αν υπηρετούμε, αλλά ας μην είμαστε σκληροί μεταξύ μας, ιδίως μάλιστα και σε θέματα παρελθόντων ετών που δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ικανοποιητικά παρά μόνο από απλές ιστορικές αναφορές και άρθρα εφημερίδων, που πολλές φορές απλώς θέλουν να σπείρουν τη διχόνοια.
      Αυτά, είχα να σου πω, τώρα επειδή αναφέρθηκες στο πολύ γνωστό κείμενο που γράφεται στο τάφο του Καζαντζάκη, απλώς θα ήθελα να προσθέσω, ότι δεν ανήκει στον ίδιο τον Καζαντζάκη, αλλά σε έναν Άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που με αυτόν τον τρόπο ήθελε να πει ότι η αλήθινη αγάπη του ανθρώπου για τον Ιησού Χριστό τελειώνεται, όταν ξεπερνά την ελπίδα για ανταπόδοση των ηθικών πράξεων μέσω ενός παραδείσου ή το φόβο για μια τιμωρία των ανήθικων πράξεων μέσω μιας κολάσεως. Αυτή όμως είναι μια αγάπη ακατανόητη για εμάς διότι δεν επιζητά τίποτα άλλο πέρα από μια απλή και μη ανταποδοτική συνύπαρξη με τον Θεό και δεν επιτυγχάνεται με κανέναν άλλον τρόπο παρά μόνο μέσω μιας δωρεάς από τον Θεό.
      Αυτά βρίσκονται όμως σε μιαν άλλη Ασκητική, που γράφτηκε με πολύ αίμα μέσα στις ερήμους που αγίασαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι και δυστυχώς κοσμεί τις προθήκες πολύ λιγότερων βιβλιοπωλείων από ότι η ασκητική του Καζαντζάκη.

      Σε ευχαριστώ.

      Lander
      10 Οκτωβρίου 07 στις 10:27

      Ο Νίκος Καζαντζάκης ποτέ δεν ξεχάστηκε, ποτέ δεν πρόκειται να ξεχαστεί…
      Έχω την ευτυχία να ζω στο μέρος όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, στο μέρος που ύμνησε μέσα από τον «Καπετάν Μιχάλη», στο μέρος όπου με τιμή τάφηκε μετά τον θάνατό του. Έχω την τιμή να περπατώ καθημερινά στα χνάρια του, είμαι ευτυχής που το σπίτι μου είναι 10 λεπτά από το χωριό «Μυρτιά» που υπάρχει το μουσείο του, με τιμά το γεγονός ότι ο τόπος μου ποτέ δεν ξέχασε τον μεγάλο Έλληνα, τον μεγάλο Κρητικό και φροντίζει να τον τιμά με κάθε δυνατό τρόπο. Έχουν γίνει πολλές εκδηλώσεις στο Ηράκλειο για τα 50 χρόνια από τον θάνατό του με αποκορύφωμα ένα συνέδριο που έγινε την περασμένη εβδομάδα και μια έκθεση φωτογραφίας που «τρέχει» ακόμα και τώρα που μιλάμε με θέμα την ταινία El Greco του Γιάννη Σμαραγδή και φράσεις από τα έργα του Καζαντζάκη. Οι αναφορές στον τοπικό τύπο είναι καθημερινές, μην κοιτάτε που τα μέσα πανελλήνιας εμβέλειας ενδιαφέρονται περισσότερο για θέματα που «περνάνε» περισσότερο στους «καταναλωτές». Απλά ρίξτε μια ματιά εδώ:
      http://www.patris.gr/articles/118546/62777
      http://www.patris.gr/articles/118458/62730
      http://www.patris.gr/articles/118067/62406
      Για μένα δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος που να μην διαβάσει έστω και μια φορά Καζαντζάκη στη ζωή του. Στο κάτω – κάτω, γιατί να γίνει στην Ελλάδα ειδικά best seller ο Κώδικας Da Vinci και να μην γίνει ο Τελευταίος Πειρασμός; Το θέμα που πραγματεύονται τα δύο βιβλία είναι το ίδιο, άσχετα αν ο Dan Brown το «καταντά» αστυνομικό μυθιστόρημα!
      Αν μπορούσα να ξεχωρίσω κάποια από τα βιβλία του, σίγουρα το ένα θα ήταν ο «Καπετάν Μιχάλης» και το άλλο «Ο τελευταίος πειρασμός». Το δεύτερο ειδικά όχι απλά δεν μάχεται τον Χριστό, αλλά σε ανθρώπους σκεπτόμενους μπορεί να ενισχύσει την πίστη τους για την αλήθεια. Και μια παρεξήγηση: ο Καζαντζάκης ποτέ δεν αφορίστηκε από την Εκκλησία της Κρήτης. Η «κεφαλή» της αποτελούνταν πάντοτε από άνθρωπους έντιμους και πνευματικά σκεπτόμενους.
      Ο Καζαντζάκης δεν είχε ανάγκη από βραβεία τύπου Νόμπελ για να αναγνωρίσει ο κόσμος την αξία του. Κάποια φορά, οι υπεύθυνοι της Σουηδικής ακαδημίας του είπαν ότι αν απαρνιώταν την Ελληνική του υπηκοότητα, την αμέσως επόμενη μέρα θα είχε το βραβείο. Φυσικά δεν το δέχτηκε.
      Δεν έχω καταφέρει ακόμα να διαβάσω την «Αναφορά στον Γκρέκο» και την «Οδύσσεια». Θεωρώ ότι είναι χρεός μου να το κάνω κάποια στιγμή στη ζωή μου. Χρέος απέναντι στον εαυτό μου.
      Εδώ θα βρείτε κάποιες φωτογραφίες που τράβηξα στο μέρος όπου είναι θαμμένος ο μεγάλος μας δάσκαλος…. http://www.zortal.gr/modules/xcgal/thumbnails.php?album=576

Σχολιάστε