Η πικροδάφνη.

Αύριο το μεσημέρι τελειώνει η δουλειά που σας έλεγα ότι έκανα τις δύο τελευταίες εβδομάδες. Δεν είχα σκοπό να σας πω τίποτα γι’ αυτή την παραγωγή ντοκιμαντέρ, αλλά πριν λίγο, που κάθησα να σας γράψω δυο λόγια, σκέφτηκα: «και γιατί όχι»; Δύο πράγματα με έκαναν να το σκεφτώ αυτό: Το ένα είναι ότι αφορά σ’ ένα κομμάτι των νιάτων μου που θα μου άρεσε να σας πω δυο λόγια γι’ αυτό και το άλλο είναι ότι επειδή έπρεπε να  δούν σύντομα το ντοκιμαντέρ εκείνοι που μου ανέθεσαν αυτήν την παραγωγή, ο «μάστορας» τους το «ανέβασε» σε μια ιστοσελίδα με καλύτερη ποιότητα εικόνας  από το UTUBE και που δεν μπορείς να δεις κάτι χωρίς τον ειδικό κωδικό που έχει αυτό που ανέβασες. Και τώρα μόλις σκέφτηκα κι ένα τρίτο λόγο: Αν τα «παραμυθομεγαλωμένα» παιδιά είναι από 29 χρονών (το μικρότερο) έως 41 χρονών το μεγαλύτερο, τότε όσες και όσοι μπαίνετε σ’ αυτό το blog δεν έχετε ζήσει (το πολύ να έχετε ακούσει ή διαβάσει) για το βασιλικό πραξικόπημα του 1965 – τα «Ιουλιανά» όπως έμεινε να τα λέμε – και τη δικτατορία της 21 Απριλίου του 1967.  Ίσως, λοιπόν, να σας ενδιέφερε να δείτε μία «ζωντανή» – κι όχι «σχολική» – παρουσίαση αυτής της περιόδου. Αυτή η περίοδος είναι «ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗΣ», όπως είναι ο τίτλος του ντοκιμαντέρ. Ως «πικροδάφνη» έχει χαρακτηρίσει την πολιτική ο Γεώργιος Παπανδρέου, που για τα 40 χρόνια από τον θανατό του έγινε αυτό το ντοκιμαντέρ. Ο λόγος που σας προτείνω – αν σας κάνει κέφι να το δείτε – δεν έχει σχέση με την πολιτική. Είναι για να σας δείξω ένα κομμάτι από την νεανική μου ζωή, που εξακολουθεί – το συνειδητοποιήσα φτιάχνοντας το ντοκιμαντέρ – να εκτιμώ ακόμα  και σήμερα. Γιατί μέσα στην αθλιότητα και το σκοτάδι της δικτατορίας, υπήρχε και κάτι πολύ ενδιαφέρον, κάτι φωτεινό: υπήρχαν αληθινές και βαθιά ανθρώπινες σχέσεις ανάμεσα σε όσους ήταν αντίθετοι με την δικτατορία, που γνωριζόμαστε μεταξύ μας από τα μάτια. Τότε, ανεξάρτητα από την ιδεολογία του καθένα, είμαστε χωρισμένοι σε δύο πράγματα: στους αντίθετους με τη Χούντα  -που ήταν συντριπτικά περισσότεροι-  και τους χουντικούς, τους συντριπτικά λιγότερους. Ήταν η μοναδική φορά που ένοιωθε κανείς να συμβαίνει σ’ αυτόν τον τόπο εκείνο που λέει ο Μακρυγιάννης: «να είμαστε στο ‘εμείς’ και όχι στο ‘εγώ’  «. Κάτι που – ίσως θα συμφωνείτε – δεν υπάρχει πια. Για όσους θα τους κάνει κέφι να δουν το ντοκιμαντέρ, να ζητήσω να προσέξουν στη διαδήλωση τον περάστικό που τρώει ξύλο χωρίς λόγο, στην κηδεία εκείνον που κρύβει πανικόβλητος από την κάμερα το πρόσωπό του, να προσέξουν το πάθος του κόσμου και την έλειψη φόβου του κόσμου και να εξηγήσω -για όσους δεν το ξέρουν- ότι το σύνθημα «1-1-4», που ακούγεται, ήταν ο αριθμός του τελευταίου άρθρου του τότε Συντάγματος, που έλεγε: «Η τήρηση του παρόντος Συντάγματος, βασίζεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων».
Όσοι δεν βαριέστε να το δείτε -κρατάει 23 λεπτά- πηγαίνετε εδώ: http://www.vimeo.com/album/40477  και ο κωδικός για να μπείτε είναι: pap
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

4 Σχόλια στο “Η πικροδάφνη.”

      twinkle
      1 Νοεμβρίου 08 στις 0:46

      Καλό μήνα!

      Παραμυθά, πώς ήξερες ότι ψάχνω υλικό για τα Ιουλιανά;;;

      Καλό κι αυτό!!!

      Ετοιμάζω ένα μάθημα για την τρίτη γυμνασίου στη λογοτεχνία που έχει σχέση, άρα θα αξιοποιήσω το ντοκυμανταίρ. Βέβαια, δεν το είδα ακόμα γιατί νυστάζω….

      Αχ, καλέ μου Παραμυθά….
      Σ΄ευχαριστώ

      Γιαννης απο ΝΥ
      1 Νοεμβρίου 08 στις 2:51

      Κι εγω ρε παιδακι μου αυτα τα γεγονοτα καπως σαν «ακουστα» τα εχω στο μυαλο μου. Λυπαμε για αυτο, αλλα το οτι δεν ειμουν καλος μαθητης στα σχολικα μου χρονια μπορει να δικαιολογησει την αγνοια μου αυτη? Δεν θα επρεπε αυτο το κομματι, μαζι με αλλα τοσο σπουδαια της ιστοριας μας, να ειναι χαραγμενα στο μυαλο μου? Χωρις να θελω να δικαιολογησω καποια τεμπελια που μπορει να εχω οποτε τυχαινει να πεσει στα χερια μου ενα βιβλιο ιστοριας για να διαβασω, δεν θα επρεπε αυτα τα κομματια της ιστοριας μας οπου δειχνονται παραδειγματα αληθινου πατριωτισμου να ειχαν φροντισει οι πρωην καθηγητες μου και δασκαλοι, να μου τα ειχαν μεταφερει τουλαχιστων με την αγαπη που εδειξαν πολλοι αληθινοι πατριωτες και αγωνιστες μας προς το εθνος μας?
      Γιατι να εχει καταφερει αυτην την ιδεα του πατριωτισμου να την εχει «κλεψει» ο Καρατζαφερης προκειμενου να κανει «μπιζνες»?
      Μημπως επειδη οι παρελασεις και οι εθνικες γιορτες δεν σημαινουν τιποτα πια?
      Υπαρχει λογος που αυτο το «να είμαστε στο ‘εμείς’ και όχι στο ‘εγώ’ » δεν ζει. Το εχουν αφαιρεσει μαζι με αλλες ανθρωπινες και ελληνικες αξιες ωστε να «αδυνατησουν» οι ψυχες του κοσμου και να φοβουντε ακομη και τους ισκιους τους.
      Πολλες φορες οταν μιλαω με την μανα μου στο τηλεφωνο και της λεω για τα χαλια που βλεπω εδω και ποσο ασχημα εχει χτυπηθει ο κοσμος οταν σχεδον το ενα τεταρτο ζει κατω απο τα ορια της φτωχειας, αυτη μου λεει να προσεχω πως μιλαω μην με «ακουνε». Της λεω πως δεν με ενδιαφερει αν με ακουνε ή οχι. Δεν με ενδιαφερει αν με ακουνε απο το τηλεφωνο, διαβαζουν τα εμαιλ μου ή οτιδηποτε αλλο.
      Εχω κουραστει να βλεπω αστεγους ανθρωπους στο δρομο να κοιμουντε σε χαρτοκουτα, μεθυσμενοι, ντυμενοι με εφημεριδες για τον χειμωνα.
      Ολοι κοιτανε να αναλυουν καταστασεις και να εξηγουν τα φαινομενα των καιρων μας βαση στοιχειων και στατιστικων και δεν κοιτανε τον γειτονα τους ή εναν αγνωστο στο δρομο αν ειναι καλα.
      Ξεφυγα απο το θεμα μα δεν απολογουμε.

      Υ.Γ Παραμυθα εσκισες παλι

      Αριάδνη
      1 Νοεμβρίου 08 στις 11:08

      Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους!

      Παραμυθούλη μου, το ντοκιμαντέρ είναι πάρα πολύ καλό. Αν και ανήκω στη γενιά των «μικρών» παραμυθόπαιδων, και δεν έχω όπως είναι φυσικό μνήμες από τα γεγονότα αυτά, μου είναι πολύ οικεία, γιατί ο άντρας μου είναι δημοσιογράφος, και ασχολείται αποκλειστικά με ιστορικά γεγονότα, έχοντας αρχειακό υλικό από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα… Όπως λοιπόν καταλαβαίνεις, έχω την ιστορία αυτού του τόπου στην βιβλιοθήκη του σπιτιού μου.
      Όσες φορές όμως και αν διαβάσω, όσες φορές και αν δω ανάλογα ντοκιμαντέρ, πάντα αισθάνομαι την ίδια συγκίνηση, και το ίδιο δέος για τους ανθρώπους που υπέφεραν για να ζούμε εμείς ελεύθεροι. Δεν έχει σημασία αν αυτή την ελευθερία την καταχραστήκαμε με το πέρασμα των χρόνων, και τη θεωρούμε πλέον δεδομένη. Είναι και αυτό γνώρισμα των καιρών μας. Όμως πιστεύω ακόμα στους ανθρώπους. Πιστεύω ότι θα δοθεί η αφορμή και κάποια στιγμή θα εμφανιστεί πάλι μια ομάδα «τρελών» και ονειροπόλων, που θα δώσουν το σύνθημα και όλοι οι υπόλοιποι θα τους ακολουθήσουμε, και θα σκεφτόμαστε πάλι το εμείς, και όχι το εγώ.
      Σ’ ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκες αυτές τις μνήμες μαζί μας.
      Να είσαι πάντα καλά Παραμυθούλη μου.

      Fwtino_Asteraki
      2 Νοεμβρίου 08 στις 0:27

      Να μαι και γω!!! Αν και μικρουλα παραμυθοΦιλαρακι μου αναγνωρισα καποια κομματια του κειμενου σου απο τα αναγνωστικα του σχολειου..Ομορφα κειμενακια αλλα διχως την απετοτυμενη προσοχη…Για να δουμε και το βιντεακι λιγακι 😛
      αγκαλιτθοφιλακια πολλα!!!

Σχολιάστε